Friday, 20 March 2009

ഗ്രാമവഴി - 2

പെരിയാർ പുഴയുടെ തീരത്തായിരുന്നു അഛന്റെ തറവാട്. അവിടെ നിന്നും ഒരു വിളിപ്പാടകലെയാണ്
ഞങ്ങൾ മാറി താമസിച്ചിരുന്നത്.


സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നാൽ ഉടനെ ചായ പോലും കഴിക്കാതെ തറവാട്ടിലേക്കോടും. വിശാലമായ തെങ്ങിൻ തോപ്പ്, അടക്കാമരത്തോട്ടം,മറ്റു വൃക്ഷലതാതികളെല്ലാം സമൃദ്ധമായി വളരുന്ന പ്രദേശമായിരുന്നു തറവാട് നിന്നിരുന്ന പെരിയാറിന്റെ തീരപ്രദേശം.

തറവാടിനോട് ചേർന്നു തന്നെ ഞങ്ങളുടെ ആത്മസുഹൃത്തായ ശ്രീധരന്റെ വീടും ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്ന്
പ്രത്യേക വഴികളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പറമ്പുകളിൽ നിന്നും പറമ്പുകളിലേക്ക് എല്ലാവരും നടന്നു
തെളിഞ്ഞ ഒറ്റയടിപ്പാതകളായിരുന്നു ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. ഇടവഴിയിൽ നിന്നും ശ്രീധരന്റെ വീടിന്റെ
മുൻവശത്തേക്കു വരുമ്പോഴേക്കും ഇടവഴി ഒരു ചെറിയ റോഡിന്റെ വീതിയിലേക്ക് മാറിയിരുന്നു.

ശ്രീധരന്റെ വീടിന്റെ ഒരു വശത്ത് കൂടിയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ തറവാട്ടിലേക്കുള്ള വഴിത്താര. പുഴയുടെ തീരത്ത് ഫലവൃക്ഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. തെങ്ങും കവുങ്ങും അയിരുന്നു കൂടുതൽ. പിന്നെ
പ്ലാവ് , മാവ് ,മുതലായവ ധാരാളമുണ്ടായിരുന്നു. ഇതിൽ ഞങ്ങൾക്കിഷ്ടപ്പെട്ട ഒന്നായിരുന്നു ‘തോലൻ
മാവ് ’.


ഒറ്റത്തടിയിൽ താഴെ ശാഖകളൊന്നും ഇല്ലാതെ അങ്ങു ആകാശം മുട്ടെ വളർന്ന് തെങ്ങിൻ
തലപ്പുകൾക്ക് മുകളിൽ തലയുയർത്തി പടർന്നു പന്തലിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ തോലൻ മാവ്.
നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുണ്ടത്രെ തോലന്. ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരൻ ശ്രീധരന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ വകയാണ്
ഈ പ്രദേശം. തോലൻ മാവിന്റെ പഴുത്ത മാങ്ങയാണ് ഞങ്ങളുടെ ഇഷ്ട പഴം.


നന്നായി പഴുത്ത മാങ്ങ രണ്ടു കയ്യുടേയും ഉള്ളങ്കയ്യിലിട്ട് ഒന്നു ഞെക്കി ഉരുട്ടി , ഞെട്ടിയൊന്നു കടിച്ചുതുപ്പി ഒന്നു ഞെക്കിയൽ അതാ ഊറി വരുന്നു ,നല്ല മധുരമുള്ള സ്വാദുള്ള തേൻ സമാനമായ അമൃത്. ഒറ്റയടിക്കു കുടിച്ചുതീർക്കാൻ കൊതി തോന്നുന്ന പഴച്ചാർ. പക്ഷെ ചെറിയ മാങ്ങയായതു കൊണ്ട് പഴച്ചാർ വേഗം തീർന്നു പോകും.

അതുകൊണ്ട് ഒറ്റയടിക്കു കുടിച്ചു തീർക്കില്ല ഞങ്ങൾ. ഊറി വരുന്ന പഴച്ചാറ് നക്കിയെടുത്ത് പതുക്കെ
പതുക്കെ നുണഞ്ഞിറക്കും. അതിനായിരുന്നു കൂടുതൽ രസം. അടുത്ത മാങ്ങ കിട്ടുന്നതു വരെയും ആ ഒരു
മാങ്ങ കൊണ്ടു നടന്നു ചപ്പിക്കുടിക്കും. അവസാനം അതിൽ നിന്നും ഒന്നും ഊറിവരാനുണ്ടാകില്ല.
എന്നാലും കളയില്ല. പിന്നെ അതിന്റെ തൊണ്ടു തിന്നു തുടങ്ങും. തൊണ്ട് തിന്നാൻ ഒരു രസവുമില്ല.
എന്നാലും കളയാൻ തെയ്യാറാകില്ല. തൊണ്ടിന്റെ കട്ടി കാരണമാണ് ഞങ്ങളതിനെ തോലൻ
മാങ്ങയെന്നു പേരിട്ടത്.


വാസ്തവത്തിൽ നൂറ്റാണ്ടിനപ്പുറം പ്രായമുള്ള മാവിനു തലമുറകളായി വിളിച്ചു വന്ന പേരായിരുന്നു അത്. ശ്രീധരന്റെ മുത്തശ്ശി കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോഴും ഈ മാവിൽ നിന്നും മാങ്ങ തിന്നിട്ടുണ്ടത്രെ. മുത്തശ്ശി ഒരു പഴയകാല സംസ്കാരത്തിൽ ജീവിച്ച സ്ത്രീയായിരുന്നു. മാറു മറക്കാതെ വെളുത്ത മുണ്ട്
താറായിട്ടുടുക്കുന്ന, അയിത്തം ആചരിക്കുന്ന ഒരു പഴഞ്ചൻ ജീവിതരീതി. ഞങ്ങളെ ഏഴയലത്തുപോലും
അടിപ്പിക്കുമായിരുന്നീല്ല. ശ്രീധരനെ ഞങ്ങൾ തൊടാൻ പാടില്ല. തൊട്ടാൽ പിന്നെ കുളിച്ചിട്ടെ
വീട്ടിനകത്തേക്കു കയറ്റുമായിരുന്നുള്ളു. മറ്റുള്ളവർക്ക് അയിത്തം ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവരെല്ലാവരുമായി ഞങ്ങൾക്ക് നല്ല ബന്ധമായിരുന്നു. മുത്തശ്ശിയുടെ മുൻപിൽ എല്ലാവരും
അയിത്തക്കാരാവും.


തോലൻ മാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ മുത്തശ്ശിയുള്ളപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് പ്രവേശനമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

“ ആരടാവിടെ..” എന്ന മുത്തശ്ശിയുടെ ഒച്ച കേൾക്കുമ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾ ഓടി ഒളിക്കും. പിന്നെ മുത്തശ്ശി പോകുന്നതു വരെ ഞങ്ങൾ ഏതെങ്കിലും മരത്തിന്റെ പുറകിലൊ കാട്ടുചെടികൾക്കിടക്കൊ പതുങ്ങിയിരിക്കും. മാങ്ങയൊന്നുംകിട്ടാതെ വരുമ്പോൾ മുത്തശ്ശി വേഗം തിരിച്ചു പോകും. പതുങ്ങിയിരിക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിക്കും ‘ദൈവമെ..മുത്തശ്ശി പോകുന്നതു വരേക്കും
ഒരു കൊച്ചു കാറ്റു പോലും വീശല്ലെ’. മുത്തശ്ശി ചിലപ്പോൾ പതുങ്ങി വരും. തൊട്ടടുത്തെത്തുമ്പോഴായിരിക്കും അറിയുക. പിന്നെ ഓടി ഒളിക്കാൻ സമയം കിട്ടില്ല. ഉടനെ ഞങ്ങൾ
ഓടി പുഴയിൽ ചാടും. പിന്നെ മുത്തശ്ശി പോയതിനു ശേഷം ഞങ്ങൾ വീണ്ടും മാവിൻ ചുവട്ടിൽ വരും.

കാറ്റോ വീശുന്നില്ല, ഒരു അണ്ണാറക്കണ്ണനെങ്കിലും വന്നിരുന്നെങ്കിൽ...!.

ഞങ്ങൾ തോലന്റെ മുകളിലേക്കു നോക്കി നിൽക്കും. ഏതെങ്കിലും തെങ്ങിന്റെ മണ്ടയിൽ നിന്നും അണ്ണാൻ ചാടി വരുന്നുണ്ടൊ...?


അതാ വരുന്നു ഒരു അണ്ണാൻ...ഞങ്ങൾ അതിനെ നോക്കി നിൽക്കും. ഏതു കൊമ്പിലാ കയറുന്നതെന്നറിയാൻ... കിഴക്കെ കൊമ്പിൽ കയറിയാൽ, അണ്ണാൻ താഴെയിടുന്ന മാങ്ങ എനിക്കുള്ളതാ.. ആ മാങ്ങ മറ്റാരും എടുക്കാൻ പാടില്ല. അതുപോലെ ഓരൊ കൊമ്പിലെ മാങ്ങക്കും ഓരോരുത്തരുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെയായിരുന്നു അണ്ണാറക്കണ്ണൻ കയറി മാമ്പഴം താഴെയിട്ടാൽ ഞങ്ങൾ വീതം വച്ചിരുന്നത്. പക്ഷെ കാറ്റത്ത് വീഴുന്ന മാങ്ങക്ക് ഇതു ബാധകമല്ല. അണ്ണാറക്കണ്ണൻ കയറിയാൽ അതിനെ അവിടന്ന് ഓടിച്ച് തങ്ങളുടെ വശത്തേക്കു മാറ്റാൻ വേണ്ടി ഞങ്ങൾ കല്ലെടുത്തെറിയാൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. പക്ഷെ കല്ല് മാവിന്റെ പകുതി പൊക്കം പോലും പൊങ്ങുകയില്ല. അത്രക്കും പൊക്കമായിരുന്നു തോലൻ മാവിന്.


മാവിന്റെ കൊമ്പിലൂടെ അണ്ണാറക്കണ്ണൻ പോകുന്നതും നോക്കി ഞങ്ങൾ അതിന്റെ പിന്നാലെ
നടക്കും. ഒരു കൊമ്പിൽ ഒരു മാങ്ങ പഴുത്തു കിടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറെ ദിവസമായി. അതു കാറ്റത്തു
വീഴുന്നില്ല. അതിനെ നോട്ടമിട്ട് ഞങ്ങളും താഴെ കാത്തിരുന്നു.


അപ്പോഴാൺ ആ അണ്ണാറക്കുഞ്ഞ് ഈ കൊമ്പിലേക്കു കയറിയത്. ഞങ്ങൾ ശ്വാസം പിടിച്ച് താഴെ നോക്കി നിന്നു. സമയം ഏറെ കടന്നു പോയിട്ടും അണ്ണാങ്കുഞ്ഞ് ആ മാങ്ങയുടെ അടുത്തേക്ക് മാത്രം കയറുന്നില്ല. കാരണം ആ പഴുത്തു തുടുത്തു കിടക്കുന്ന മാങ്ങ ഒരു കുടല മാങ്ങയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. കൊമ്പിൽ നിന്നും കയ്യെത്തിപ്പിടിക്കാൻ പറ്റുമായിരുന്നില്ല. അണ്ണാങ്കുഞ്ഞ് ശ്രമം ഒരുപാടു നടത്തുന്നുണ്ട്. അപ്പുറത്തെക്കു മാറിയും ഇപ്പുറത്തെക്കു മാറിയും ഒക്കെ നോക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ മാങ്ങയുടെ പഴുപ്പു കണ്ടിട്ട് ഉപേക്ഷിച്ചു പൊകാനും വയ്യ. ഇതും നോക്കി നിന്ന് നിന്ന് ഞങ്ങളുടെ പിടലി കഴച്ചു വേദനിച്ചു തുടങ്ങി. ക്ഷമ കെട്ട അണ്ണാങ്കുഞ്ഞ് മറ്റു മാങ്ങകളുടെ പുറത്തുകൂടി വന്ന് ഒന്നു നീണ്ടു നിവർന്നു നിന്ന് കയ്യെത്തിച്ച് ഒറ്റ പിടിത്തം !


ആ പഴമാങ്ങ അണ്ണാങ്കുഞ്ഞിന്റെ കയ്യിൽ.!! അണ്ണാറൻ ഒന്നു തൊട്ടാൽ പഴമാങ്ങ താഴെ പോരുമെന്നു കരുതി കാത്തിരുന്ന ഞങ്ങൾ സത്യത്തിൽ കരഞ്ഞുപോയി. ഈ നേരമത്രയും മേലോട്ടും നോക്കി നിന്നു പിടലി വേദനിച്ചതു മാത്രം മിച്ചം.


പക്ഷെ,അണ്ണാങ്കുഞ്ഞ് പഴുത്ത മാങ്ങ കയ്യെത്തിച്ചു പിടിച്ചെങ്കിലും കാലിന്റെ പിടി വിട്ടുപോയി.!!! അണ്ണാങ്കുഞ്ഞും മാങ്ങയും കൂടി താഴേക്ക്...ഞങ്ങൾ ‘ഓടിക്കോടാ...’ന്നും പറഞ്ഞ അകലേക്കു മാറി. രണ്ടും കൂടി പൊത്തോന്ന് താഴെ വീണു. മാമ്പഴം എവിടേക്കൊ ഉരുണ്ടുപോയി.

ഞങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ താഴെ വീണ് ഓടിപ്പോകാൻ കഴിയാതെ മന്ദിച്ചു കിടക്കുന്ന
അണ്ണാറക്കണ്ണനിലായിരുന്നു. പതുക്കെ അടുത്തു ചെന്നു. ഞങ്ങൾ നാലു വശവും വളഞ്ഞു നിന്നു. ‘ശ്..ശ്
..ശ് ‘ എന്നൊക്കെ ഞങ്ങൾ ഒച്ച വച്ചു നോക്കി. അണ്ണാങ്കുഞ്ഞ് അനങ്ങുന്ന ലക്ഷണമില്ല. ഞങ്ങൾ
അടുത്തിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അതു ശ്രദ്ധിച്ചത്.

‘ ഹായ്...ദേ നോക്ക്യേ...ശ്രീരാമൻ തടവിയ വര...’
ഞങ്ങൾ അണ്ണാറക്കണ്ണന്റെ മുതുകിലെ വരയുടെ മുകളിൽക്കൂടി കൈ വച്ചു നോക്കി.

‘ ഹൈ ശരിക്കും അതുപോലെ തന്നെ..’ ഞങ്ങൾ അതിന്റെ വാലിൽ പിടിച്ചു പതുക്കെ പൊക്കി നോക്കി.

‘ ദേ...പഞ്ഞി പഞ്ഞി പോലെ..ഇതിന്റെ വാല്...’

‘അയ്യൊടാ.. എന്തു രസാല്ലെ...’

‘ പാവം ചത്തു പോയല്ലൊ...’
‘നമുക്കാ പാണച്ചെടിയുടെ കടക്കൽ കുഴിച്ചിട്ടാലൊ....‘

‘ നമുക്കു വീട്ടിൽ കൊണ്ടോയി വറുത്തു തിന്നാം’
‘പിന്നെ ഇതിനെ ആരും തിന്നൂല്ല..’

‘ഹൌ..ഔസേപ്പുട്ടി ഇന്നാള് ഒരെണ്ണത്തിനെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി വറുത്തു തിന്നതാ...’ ‘ശൊ..ചത്തില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നമുക്ക് ഇതിനെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടോയി വളർത്തായിരുന്നു...’

‘ എന്നിട്ട് ഇതിനെ പഠിപ്പിച്ച് മാവിൽ കയറ്റി, മുത്തശ്ശി വരുന്നേനു മുൻപെ മാങ്ങയെല്ലാം പറപ്പിക്കാമായിരുന്നു‘

‘ ഒന്നു പോടാ അണ്ണാങ്കുഞ്ഞിനെയല്ലെ അവൻ മരങ്കേറ്റം പഠിപ്പിക്കണെ..’


അങ്ങനെ അഭിപ്രായങ്ങൾ ഓരോന്നു വന്നു കൊണ്ടിരിക്കെ അണ്ണാറക്കണ്ണൻ പതുക്കെ കണ്ണു തുറന്നു. തനിക്കു ചുറ്റും നാലു ഭൂതഗണങ്ങൾ കാവലിരിക്കുന്നതു കണ്ട് ഒന്നു ഞെട്ടിച്ചിലച്ചു. വാലു പൊക്കി വീണ്ടും ചിലച്ചു. ഒന്നു വട്ടം കറങ്ങി. ഞങ്ങൾ പേടിച്ച് അകന്നു മാറി. ആ തക്കം നോക്കി അവൻ ഒറ്റ ചാട്ടം ജോഷിയുടെ തലയിലേക്ക്, ജോഷി പേടിച്ച് തലയൊന്നു കുടഞ്ഞു. പേടിച്ചരണ്ട അണ്ണാങ്കുഞ്ഞ് അവിടന്നു വീണ്ടും ഒരു ചാട്ടത്തിനു തോലൻ മാവിന്റെ തടിയിൽ കയറിപ്പറ്റി.


പിന്നെ ചിലയൊട് ചില. തല കീഴായി നിന്ന് ഞങ്ങളെ മുട്ടം ചീത്ത പറയാണന്ന് തോന്നും വിധമായിരുന്നു മൂപ്പിലാന്റെ പ്രകൃതം.‘ ങ്ഹാ...അത്രക്കായൊ..’എന്നു പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ കല്ലെടുത്തെറിഞ്ഞു. അണ്ണാറക്കണ്ണൻ മാവിന്റെ മുകളിലേക്കു പാഞ്ഞു. പിന്നെ അവനെ കണ്ടില്ല.


അപ്പോഴാണ് അണ്ണാറക്കണ്ണനോടൊപ്പം വീണ മാങ്ങയെക്കുറിച്ചോർത്തത്. പിന്നെ അതിനെ തിരക്കലായി. പക്ഷെ അതു ഏതൊ കാട്ടിനകത്തേക്ക് തെറിച്ചു പോയിരുന്നു. തൊട്ടടുത്തു തന്നെയുള്ള കാളത്തി തോട്ടിലൂടെ അതു പെരിയാർ പുഴയിലേക്ക് ഒഴുകി പോയിരിക്കാം.


ദിവസങ്ങൾ അങ്ങനെ കടന്നുപോയി. മാമ്പഴക്കാലം ആർത്തുല്ലസിക്കാൻ പറ്റിയ കാലമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് ഒഴിവുകാലം കൂടിയാവുമ്പോൾ....


അങ്ങനെ ഒഴിവുകൾ തീരുകയാണ്. സ്കൂൾ തുറക്കാനുള്ള സമയമായി..മഴക്കാറുകൾ ആകാശത്ത് അടിഞ്ഞുകൂടി..ചിലപ്പോൾ അതു പടിഞ്ഞാറോട്ട് ഓടിയകലുന്നത് കാണാം. ഇപ്പോൾ മഴ പെയ്യും എന്ന തോന്നലുണ്ടാക്കി ആകാശത്ത് മഴക്കാറുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു. ഇതു കണ്ടിട്ടാകാം, ഇത്തവണ ശക്തമായ മഴയിലായിരിക്കും തുടക്കമെന്നു കരുതി സർക്കാർ സ്കൂൾ തുറക്കൽ ജൂൺ ഒന്നാം തീയതിയിൽ നിന്നും മൂന്നാം തീയതിയിലേക്കു മാറ്റിയത്.


പക്ഷെ പ്രകൃതി അതിന്റെ നിയതി അനുസരിച്ച് പെരുമാറി. ഒന്നാം തീയതി മഴ പെയ്തതേയില്ല..പിറ്റെ ദിവസം ഒന്നു ചാറി അത്രതന്നെ. നാളെ മുതൽ പുതിയ സ്കൂളിൽ പോണം. ഞാൻ അവസാനമായി പ്രിയ തോലൻ മാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ ചെന്നു.


ആകാശം ഇരുളടഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. ഒരു ചെറു കാറ്റു പോലും വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല . ഒറ്റ അണ്ണാറക്കണ്ണനും മാവിൽ കണ്ടില്ല. തോലൻ മാവ് ഒന്നനങ്ങുകപോലും ചെയ്യാതെ നിശ്ചലം നിന്നിരുന്നു. ഞാൻ തോലൻ മാവിനു ചുറ്റും ഒന്നു വട്ടം ചുറ്റി. പിന്നെ മൂകമായി പറഞ്ഞു. “തോലാ..ഇനിയെനിക്ക് പഴയതു പോലെ വരാനാവില്ല...എന്നെ പുതിയ സ്കൂളിൽ ചേർത്തു.
നാളെ മുതൽ ഞാൻ പുതിയ സ്കൂളിൽ പോകും. കാലത്തെ പോണം. പിന്നെ വൈകി രാത്രിയാകും വരുമ്പോൾ. മൂന്നാലു കിലൊമീറ്റർ നടന്നു വേണം പോകാൻ ....അതുകൊണ്ടാ... ശരി...ഞാൻ പോട്ടെ.”

ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനടന്നു. നടന്നു തുടങ്ങിയതും എന്റെ മുൻപിൽ ഒരു പഴുത്ത മാങ്ങ വന്നു വീണു.
നന്നായി പഴുത്ത ഒരു മാങ്ങ. ഞാനതെടുത്ത് ഒന്നു മണത്തുനോക്കി. എന്നിട്ട് മുകളിലേക്ക്
നോക്കുമ്പോൾ ഒന്നു രണ്ടു തുള്ളി വെള്ളം എന്റെ മുഖത്തു വീണു. ഇന്നലെ പെയ്ത ചാറ്റൽ മഴയിൽ
തങ്ങി നിന്നതാവാം. അറിയാതെ ഞാനും കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. കരയുകയായിരുന്നൊ..!!?. അകലെ ചെന്ന് ഒന്നുകൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഇരുൾ വീണു തുടങ്ങിയെങ്കിലും ആകാശത്ത് തല ഉയർത്തി പടർന്നു പന്തലിച്ച് നിശ്ശബ്ദം നിൽക്കുന്നു തോലൻമാവ്.

പിന്നെയും കാലമേറെ കടന്നു പോയി. തോലൻ മാവു മായുള്ള എന്റെ ബന്ധം ഏതാണ്ട്
അവസാനിച്ചിരുന്നു. ഞായറാഴ്ച മാത്രം കിട്ടുന്ന ഒഴിവിലായിരുന്നു വല്ലപ്പോഴും വന്നിരുന്നത്.

ഇതിനിടക്ക് മുത്തശ്ശി കാലയവനികക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞു. പുതിയ തലമുറക്ക് തോലന്റെ ആ തലയെടുപ്പ്
അത്രക്കു രസിച്ചുട്ടുണ്ടാവില്ല.


കുറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം നാട്ടിൽ വന്നപ്പോൽ കേട്ടു

“എടാ..മ്മ്ടെ തോലൻ മാവ് വെട്ടി...”

“ങ്... ..!!!?” കേട്ടതും ഞെട്ടിത്തെറിച്ചു നിന്നു പോയി. എനിക്കതു പെട്ടെന്നു ഉൾക്കൊള്ളാനായില്ല. ഞാൻ തോലന്റടുത്തേക്ക് ഓടി...അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച...!!!

നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കപ്പുറം മുതൽ എത്രയൊ തലമുറകൾക്ക് കളിത്തൊട്ടിലായിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ തോലൻ
മാവ്, ആ വലിയ പറമ്പു നിറയെ വെട്ടിയിട്ട വലുതും ചെറുതുമായ കഷണങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു
കിടക്കുന്നു. തോലൻ നിന്നിടത്ത് മണ്ണിനടിയിലെ കട മാത്രം ബാക്കി. ഒരു ചെറിയ പോടു
പോലുമില്ലാതെ ഉള്ളു മുഴുവൻ കാതലോടെ..’വീണിതല്ലൊ കിടക്കുന്നു ധരണിയിൽ... എന്റെ തോലൻ ‘
എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുവന്നു . ഞാനാ വെട്ടിയിട്ട കടക്കുറ്റിയിൽ ഇരുന്നു പോയി. കടക്കുറ്റിയിൽ
നിന്നും ഊറി വന്ന പശ, ഒരുകിയൊലിച്ച കണ്ണിരു കട്ട പിടിച്ചതു പോലെ. ഞാനതിൽ തൊട്ടു നോക്കി.
ഇനിയും ഉണങ്ങാറായിട്ടില്ലാത്ത പശ എന്റെ കയ്യിലും പറ്റിപ്പിടിച്ചു.


എന്റെ തൊണ്ടയിൽ സങ്കടം തളം കെട്ടി നിന്നു. വായ വറ്റി വരണ്ടു. ഞാൻ മുക്കളിലേക്കു നോക്കി. തോലൻ പടർന്നു പന്തലിച്ചു നിന്നിടം ശൂന്യം. അകാശം വളരെ വിശാലമായിത്തന്നെ കാണാം. നിറഞ്ഞൊഴുകിയ കണ്ണുകളുമായി ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് തിരിഞ്ഞു . അപ്പോഴുണ്ട് പുറകിലായി എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ ശ്രീധരൻ, രവി, ജോഷി, അശോകൻ, നാരായണൻ,ശശി.... എല്ലാവരുടേയും മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത വീർപ്പുമുട്ടൽ.


തൊണ്ടയോളം വന്ന് നിന്നു പോയ സങ്കടവുമായി...ഞങ്ങൾക്ക് പരസ്പരം ഒന്നും സംസാരിക്കാനാകാതെ...തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

Friday, 27 February 2009

ഗ്രാമവഴി

തെക്കെ അടുവാശേരി എന്ന എന്റെ ഗ്രാമം.

അവിടെ കുടിൽ‌പ്പടി എന്ന ഒരു കൊച്ചു സ്ഥലം.


ഞങ്ങളുടെ നിത്യജീവിത്തിലെ പ്രധാന വാണിജ്യപരമായ കാര്യങ്ങളെല്ലാം വാങ്ങുകയും കൊടുക്കുകയും
ചെയ്യുന്നത് ഇവിടെയാണ്. എന്നുവച്ച് അത്ര വലിയ കടകമ്പോളങ്ങളൊന്നും അവിടെയില്ല.
രാഘവേട്ടന്റെയും ചാക്കപ്പച്ചേട്ടന്റെയും ഓരൊ പലചരക്കു കട,ഒരു റേഷൻകട,വാസുനായരുടെ ഒരു
ചായക്കട അത്രയൊക്കെയെ ഉള്ളു. പിന്നെ റോഡിനപ്പുറത്ത് കലുങ്കിനോട് ചേർന്ന്
വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ മാത്രം സജീവമാകുന്ന ജോർജ്ജേട്ടന്റെ മീൻ വിൽ‌പ്പന. ഇത്രയൊക്കെയാണ്
കുടിൽ‌പ്പടിയിൽ ഉള്ളത്.


വീടുകളിൽ കൃഷി ചെയ്തുണ്ടാക്കുന്ന കപ്പ,ചേമ്പ്,വാഴക്കുലകൾ മുതലായവ
ഇവിടെയാണ് കൊടുത്ത് അത്യാവശ്യം വേണ്ട വീട്ടു സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിയിരുന്നത്.

കുടിൽ‌പ്പടിയുടെ വടക്കും പടിഞ്ഞാറും വിശാലമായ നെൽ‌പ്പാടങ്ങളാണ്. ഇവിടെ നിന്നു നോക്കിയാൽ
അങ്ങു കണ്ണത്താ‍ ദൂരത്ത് വൃക്ഷലതാതികൾ വളർന്ന് പടർന്ന് പന്തലിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആലിക്കുന്ന്,
മലായിക്കുന്ന് പ്രദേശങ്ങൾ. പടിഞ്ഞാറോട്ട് നോക്കിയാൽ, അങ്ങകലെ നെൽ‌പ്പാടങ്ങൾക്കു നടുവിൽ
കുറ്റിയാൽ കള്ളുഷാപ്പ് കാണാം.

ഇതൊക്കെയാണ് കുടിൽ‌പ്പടി വിശേഷങ്ങൾ.


കുടിൽ‌പ്പടിയിൽ നിന്നും കനാലിന്റെ ഇടത്തുകൂടി തെക്കോട്ടു നടന്നാൽ, ഒരു ഇടവഴിയിലേക്കു കയറും.
ഈ ഇടവഴിയിലൂടെ പോയാൽ എന്റെ വീട്ടിലെത്താം. ഇരുവശവും മുളങ്കാടുകളാൽ സമൃദ്ധം.
ഇടവഴിയുടെ നടുക്കായി നടന്നു നടന്ന് തെളിഞ്ഞ ഒരു വഴിത്താര. ശരിക്കും ഒറ്റയടിപ്പാത. ആരെങ്കിലും
എതിരായി നടന്നു വന്നാൽ വഴിമാറിക്കൊടുക്കുക ബുദ്ധിമിട്ടാണ്. അങ്ങനെ വഴിമാറിക്കൊടുത്താൽ
കാലിൽ മുള്ളു കൊള്ളുമെന്നുള്ളത് ഉറപ്പ്. അന്നൊക്കെ ഗ്രാമവാസികൾക്കാർക്കും
ചെരിപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല.


ഒറ്റയടിപ്പാതക്കിരുവശവും മുത്തങ്ങയും കറുകയും വളർന്നു നിൽക്കുന്നു. കൂടാതെ കാക്കപ്പൂവും തുമ്പപ്പൂവും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന വഴിക്കിരുവശവും ചെമ്പരത്തിയും കൂവളവും താളിയും കാടുപിടിച്ച് വളർന്ന് മുളങ്കാടുകൾക്കിടയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് തല നീട്ടി ആഗതരെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു.

ആകാശം മുട്ടെ വളർന്നു നിൽക്കുന്ന മുളങ്കാടുകളാലും മറ്റു വൃക്ഷലതാതികളാലും ആകാശം മറഞ്ഞ്
പകൽ പോലും ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന വഴിത്താരയിലൂടെ അപരിചിതാരും കടന്നു വരാറില്ല.
പിച്ചക്കാർ പോലും വഴി നടക്കാൻ മടിക്കുന്ന ഇതിലെ കള്ളന്മാർ തിരിഞ്ഞു നോക്കാറില്ല. അതിനാൽ
ഗ്രാമവാസികളുടെ വീടുകൾക്ക് പലതിനും അടച്ചുറപ്പുള്ള വാതിലുകളൊ ജനലുകളൊ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
രാത്രിയിൽ വാതിലുകൾ അടക്കാതെയാണ് ഞങ്ങൾ കിടന്നുറങ്ങിയിരുന്നത്.

പടിഞ്ഞാറൻ കാറ്റ് പടിഞ്ഞാറെ വാതിൽ കടന്ന് മുറികളിലൂടെ കയറിയിറങ്ങി ജനൽ വഴി പുറത്ത് പോകുമ്പോൾ, ചൂടുകാലത്ത് കിടന്നുറങ്ങാൻ ഒരു വിശറിപോലും വേണ്ടായിരുന്നു.


ഞങ്ങളുടെ പറമ്പുകൾക്ക് അതിർത്തികളൊ മതിലുകളൊ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനാൽ പറമ്പുകളിൽ നിന്ന് പറമ്പുകളിലേക്ക് എപ്പോഴും ഒരോ ഒറ്റയടിപ്പാതകൾ വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞ് കിടന്നിരുന്നു. അതിലൂടെ വെള്ളിയാഴ്ചകളിൽ മാത്രം പിച്ചയെടുക്കാൻ വരാറുള്ള വെള്ളിയാഴ്ച സ്വാമി തോളിൽ ഒരു ഭാണ്ഡവും കയ്യിൽ ഒരു വടിയുമായി ഞൊണ്ടി ഞൊണ്ടി നടന്നു പോകുന്നത് ഞങ്ങൾ നോക്കി നിൽക്കാറുണ്ട്. പലപ്പോഴും വെള്ളിയാഴ്ച സ്വാമിയോടൊപ്പം ഞങ്ങളും കൂടും. അയാൾ കേറുന്ന വീടുകളിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങിക്കൊടുക്കാൻ ഞങ്ങളും സഹായിക്കും ഏതെങ്കിലും വീട് വിട്ടുപോയാൽ അവിടെ കേറണമെന്നു പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ നിർബ്ബന്ധിക്കും. അതുകാരണം ആ വീട്ടിലെ ചേച്ചി ഞങ്ങളെ ചീത്തപറഞ്ഞ് ഓടിക്കും.


അപരിചിതർ ആരെങ്കിലും ഇടവഴിയിലൂടെ കയറിയാൽ പരിസര വാസികൾ ഉടനെ ജാഗരൂഗരാകും.
ഇടവഴിയിലെ ആദ്യത്തെ വളവിൽ കളരിപ്പറമ്പാണ്. ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞ ഒരു ക്ഷേത്രവും പൊളിഞ്ഞ
ഒരു കിണറും പിന്നെ കാടും. വലിയ മരങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലങ്കിലും വലിയ പാമ്പുകളുടെ
വിഹാരകേന്ദ്രമായിരുന്നു. പകൽ പോലും അതിലെ വഴി നടക്കാൻ ഞങ്ങൾ ഭയന്നിരുന്നു.


ആ വളവിൽ അപരിചിതന്റെ തലകാണുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ വടക്കേലെ ദാസന്റമ്മ പതുക്കെ കിഴക്കെ വേലിക്കൽ ചെന്ന് ആളെ ശ്രദ്ധിക്കും. മനസ്സിലായില്ലെങ്കിൽ ഓടി ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റടുത്ത് വന്ന് ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ എന്റമ്മയെ വിളിക്കും

“ശാരദേ”.

ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ഈണവും താളവും തിരിച്ചറിയുന്ന അമ്മ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ കിഴക്കുവശത്തെ വാതിൽക്കൽ വന്ന് തല പുറത്തേക്ക് നീട്ടി ഇടവഴിയിലേക്ക് നോക്കും. അമ്മക്കും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിൽ ഒന്നുകൂടി അടുത്തുകാണാനായി നടക്കല്ലിലേക്കിറങ്ങും. അപ്പോഴാണ് നെല്ലുപുഴങ്ങാനായി പറമ്പിലെ കരിയില അടിച്ചു കൂട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന തെക്കേലെ അപ്രേൻ ചേട്ടന്റെ ഭാര്യ മറിയുമ്മച്ചേടത്തി ഇതു കാണുന്നത്.

അവർ ചൂല് അവിടെയിട്ട് വഴിയിലേക്ക് നോക്കി. ഇടവഴി കുറച്ചു താഴ്ന്ന് കിടക്കുന്നതു കൊണ്ട് പോകുന്ന ആളുടെ തല മാത്രമെ ചെടികൾക്കിടയിലൂടെ കാണാനാവു. വീടിന്റെ പടിക്കൽ വന്ന് കുറച്ച് അടുത്ത് കണ്ടിട്ടും മറിയുമ്മച്ചേടത്തിക്ക് ആളെ മനസ്സിലായില്ല. അവർ തെക്കേ പറമ്പിലേക്ക് ഓടി.


അവിടെ ജോർജ്ജേട്ടന്റെ വീടാണ്. ജോർജ്ജേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ പട്ടികൾ അഞ്ചാറെണ്ണമുണ്ട്. ഒരാളെ പോലും നേരെചൊവ്വെ വഴി നടക്കാൻ സമ്മതിക്കാത്ത പട്ടികളാണ്. അടുക്കളമുറ്റത്ത് പട്ടികളുടെ നടുവിൽ മീൻ നന്നാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ജോർജ്ജേട്ടന്റെ ഭാര്യ കുഞ്ഞീലച്ചേടത്തി പട്ടികളുടെ കുര കേട്ടാണ് തല ഉയർത്തി നോക്കിയത്. അപ്പോഴാണ് മറിയുമ്മ വഴിയിലേക്കും നോക്കി ഓടിവരുന്നത് കണ്ടത്. എന്തൊ ഗൌരവമുള്ള കാര്യമാണെന്നു കരുതി മീനവിടെയിട്ട് കുഞ്ഞീലച്ചേടത്തി എഴുന്നേറ്റ് വീടിന്റെ മുൻവശത്തേക്ക് ചെന്നു. വഴിയിലൂടെ പോകുന്ന ആളെ കുഞ്ഞീലച്ചേടത്തിക്കും പിടികിട്ടിയില്ല.

അയാളോടൊപ്പം തന്റെ പറമ്പിലൂടെതന്നെ കുഞ്ഞീലച്ചേടത്തിയും നടന്നു. ആ പറമ്പിന്റെ തെക്കെ
അറ്റത്ത് വഴി രണ്ടായി തിരിയും. ഒന്ന് കിഴക്കോട്ട് തടിക്കൽക്കടവിലേക്കും മറ്റൊന്ന് കോവാട്ട്
അമ്പലത്തിനടുത്തേക്കും. അവിടെവരെ ചെന്ന് കുഞ്ഞീലച്ചേടത്തി നിന്നു. അയാൾ നേരെ കുഞ്ഞൻ
നായരുടെ വീട്ടിലേക്കു കയറി. അന്നേരം ഒരു വെളിപാടു പോലെ കുഞ്ഞീലച്ചേടത്തിക്ക് ആളെ
പിടികിട്ടി. പിന്നെ അവിടെ നിന്നില്ല.


വീടിന്റെ അടുക്കളവശത്ത് വന്നപ്പോഴുണ്ട് നന്നാക്കിവച്ചിരുന്ന മീനുകളുമായി പട്ടികൾ കടിപിടി കൂടുന്നു. നന്നാക്കി വച്ചിരുന്ന മീനുകളത്രയും പട്ടികൾ കൊണ്ടുപോയി. പട്ടികളെ ഓടിച്ചു കളഞ്ഞ് പാത്രം മൂടിവച്ച് വടക്കെ വേലിക്കൽ കാത്തു നിന്നിരുന്ന മറിയുംമ്മച്ചേടത്തിയോട് ആ സത്യം വെളിപ്പെടുത്തി.

ചേടത്തി അതുമായി ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത് എത്തി വിവരം പറഞ്ഞു.

“ അതേ...നമ്മുടെ കുഞ്ഞൻ നായരുടെ മരുമോനാ..”

“ഓ..കിഴക്കെങ്ങാണ്ടല്ലെ അയാളുടെ വീട്...”എന്റെ അമ്മ.

“പെരുമ്പാവൂരാ...” ദാസന്റമ്മ.

“അയാള് എപ്പൊഴും അങ്ങനെ വരാറില്ലല്ലൊ..,അതാ നമ്മള് അറിയാണ്ടു പോയത്..” എന്റമ്മ.


അപ്പോഴേക്കും ദാസന്റമ്മയെ അവരുടെ മൂത്ത മോള് മണി വീട്ടിൽ നിന്നും വിളിച്ചു. പെട്ടെന്നാണ് കറി അടുപ്പത്ത് ഇട്ടിട്ടാണ് പോന്നതെന്ന് ഓർമ്മ വന്നത്.

“അയ്യൊ..എന്റെ കറി..തിളച്ചു തൂവിയിട്ടുണ്ടാകും...” എന്നും പറഞ്ഞു ദാസന്റമ്മ ഓടി.
പിന്നെ അമ്മയും മറിയുമ്മയും തനിച്ചായി. അമ്മ ചോദിച്ചു

“ഇന്നെന്താ കറിക്കൊന്നും കിട്ടിയില്ലെ..“

“ അരപ്പ് അരച്ചു വച്ചൊ. മീൻ വാങ്ങി വരാമെന്നു പറഞ്ഞു പോയതാ..ആള് ,ഇതുവരെ കണ്ടില്ല.” എന്നും പറഞ്ഞു മറിയച്ചേടത്തി തിരിഞ്ഞു നടന്നു.


അതെ തങ്ങളുടെ സുരക്ഷിതത്തം തങ്ങളുടെ തന്നെ കൈകളിലാണന്ന് ഗ്രാമവാസികൾ
തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.


പക്ഷെ ഇന്ന് അതൊക്കെ മാറി. ജനകീയാസൂത്രണം വരുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ മുളങ്കാടുകൾ
പൂത്തുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതിന്റെ അരി ഞങ്ങൾ പെറുക്കിയെടുത്ത് കഞ്ഞിവച്ചുകുടിച്ചു. പിന്നെ ആ
അരികൊണ്ട് പായസമുണ്ടാക്കിക്കുടിച്ചു.


മുളങ്കാടുകൾ പൂത്തു കഴിഞ്ഞാൽ‌പ്പിന്നെ അതു നശിച്ചു പോകുമത്രെ. ഇന്ന് മുളങ്കാടുകൾ ഒന്നും തന്നെയില്ല. ഇടവഴിക്ക് ജനകീയാസൂത്രണക്കാർ വീതി കൂട്ടിയപ്പോൾ മറ്റു ചെടികളും നശിച്ചുപോയി. പിന്നെ ഭൂമിക്ക് വില കൂടിയപ്പോൾ എല്ലാവരും മതിൽ കെട്ടി തിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.


ആ ഇടവഴി ഇന്നില്ല.


ടാർ ചെയ്ത റോഡാണ്. കാറും ലോറിയും ചീറിപ്പായുന്ന റോഡ്. ഇപ്പോൾ റോഡെ ആരു പോയാലും ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല. ശ്രദ്ധിക്കാൻ ഗ്രാമവാസികൾക്ക് നേരവുമില്ല. പിച്ചക്കാരും നാടോടിക്കൂട്ടങ്ങളും സകലസമയവും കേറിയിറങ്ങുന്ന ഗ്രാമം ഒട്ടും സുരക്ഷിതമല്ല.


പൂട്ടിക്കിടന്നിരുന്ന എന്റെ സുഹൃത്ത് പ്രവീണിന്റെ വീട് കുത്തിത്തുറന്ന് TV,FRIDGE ഉൾപ്പടെ സകലതും അടിച്ചുകൊണ്ടുപോയി. നാട്ടിൽ നിന്നു തന്നെ കള്ളന്മാർ ഉണ്ടാകുന്നുവെന്നു മാത്രമല്ല, നാട്ടിനു പുറത്തുള്ള കള്ളന്മാർ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ വീടെടുത്തു താമസിക്കുന്നുവത്രെ.

പുരൊഗമനം കൂടിയെ തീരു. പക്ഷെ...അതിനോടു ചേർന്നു വളരുന്ന ഈ അധോലോകം എങ്ങനെ
തടയാനാകും..........?

Thursday, 5 February 2009

വ്യാജ വിസ.

വെള്ളിയാഴ്ചത്തെ കാലത്തുറക്കത്തിനു ഭംഗം വരുത്തിക്കൊണ്ടുള്ള ആ മണിയടി കേട്ടപ്പോൾകുറച്ചു നീരസത്തോടെയാണ് ഫോണിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയത്.

നമ്പർ നോക്കിയപ്പോൾ നാട്ടീന്നാണെന്ന് മനസ്സിലായെങ്കിലും പരിചയമില്ലാത്ത നമ്പറായതു കൊണ്ടു
പേട്ടെന്ന് നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി.

ആരാണാവൊ...ഒന്നു സംശയിച്ചിട്ടാണ് എടുത്തത്.....

"ഹലൊ..” ഞാൻ

“ ഹലൊ... ഞാൻ....സുരേഷാ...”

“ങാ..സുരേഷ്...എന്താടൊ... താൻ എന്നു വന്നു...?"

“ ഞനെവിടെ പോയിട്ടാ...?"

“ഞാൻ നാട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ തന്റെ അച്ചനെ വഴിയിൽ വച്ചു കണ്ടിരുന്നു. താൻ മുംമ്പായിലാണെന്നും
ദുബായിൽ പോകാനുള്ള പരിപാടിയിലണെന്നും പറഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്.“

"അതൊന്നും നടന്നില്ല. കുറച്ചു കാശും കൊണ്ട് ഏജന്റ് മുങ്ങി. ഞാനിങ്ങു തിരിച്ചുപോന്നു..”

“പിന്നെ ഇപ്പൊ വിളിച്ചതെന്തിന്...?“

"ഇവിടെ വന്ന് വേറൊരു ഏജന്റിനെ കണ്ടു. അയാൾ ബഹ്റീനിലേക്ക് ഒരു വിസയുണ്ട് നോക്കട്ടെയെന്നു ചോദിച്ചു. വിസയുടെ കോപ്പി തന്നിട്ട് കാശുകൊടുത്താൽ മതിയെന്നു പറഞ്ഞ കാരണം നോക്കാൻ പറഞ്ഞു. പക്ഷെ ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും വിസ റെഡിയായെന്നും പോകാൻ റെഡിയായിക്കോളാനും പറഞ്ഞപ്പൊ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. "

“എന്നിട്ട് വിസയുടെ കോപ്പി കിട്ടിയൊ..?”

“ഉവ്വ്.... എന്റെ കയ്യിലിരുപ്പുണ്ട്. അപ്പൊ അച്ചനാ പറഞ്ഞത് ചേട്ടനെ വിളിച്ച് ഇതൊന്ന്
പരിശോദിച്ചാൽ നന്നായിരിക്കുമെന്ന് സൂചിപ്പിച്ചത്. വാജവിസാ തട്ടിപ്പൊക്കെ ഇടക്ക് കേൾക്കുന്നതല്ലെ..”

“അതു നല്ലതാ..ഇപ്പൊത്തന്നെ രണ്ടുമൂന്നു പേരിവിടെ തട്ടിപ്പിനിരയായി എത്തിയിരുന്നു.എന്താ‍യാലും എന്നെ വിളിക്കാൻ തോന്നിയത് നന്നായി..”

“ഈ വിസയുടെ കോപ്പി അങ്ങോട്ടു ഫാക്സ് ചെയ്താ മതിയൊ..അതൊ ഇതിന്റെ നമ്പർ
പറഞ്ഞാമതിയൊ..?"

“അതൊന്നും വേണ്ടാ... ഇപ്പൊ തനിക്ക് നേരിട്ട് നാട്ടിലിരുന്നുകൊണ്ടു തന്നെ അതു ചെക്ക് ചെയ്യാനുള്ള
സംവിധാനം ഉണ്ട്. “

“അതേയൊ...?”

“ഇനി ഞാൻ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ച് കൾക്കുക.ഒരു കടലാസും പേനയും കൂടി വേണം...”

“അതെല്ലാം ഉണ്ട്..ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണമെന്നു പറഞ്ഞാമതി..”

"ഇവിടെ ഇപ്പോൾ വിസയെല്ലാം കൊടുക്കുന്നതിനായി ഒരു പ്രത്യേക സംവിധാനം തന്നെ
ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അവർക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു വെബ് സൈറ്റും ഉണ്ട്. അതു തുറന്നു നോക്കിയാൽ വിസ
സമ്പന്തമായ എന്തു കാര്യവും പരിശോധിക്കാൻ പറ്റും.”

“അതു നല്ല പരിപാടിയാണല്ലൊ...”

“അതിന്റെ പേര് ‘Labour Market Regulatory Authority‘ എന്നാണ് . ആ നാലു വാക്കിന്റെ ആദ്യത്തെ അക്ഷരങ്ങളും, പിന്നെ ബഹ് റീന്റെ ഷോർട് ഫോമായ ‘bh‘കൂടി ചേർത്താൽ അവരുടെ വെബ് സൈറ്റിന്റെ പേരായി.“

“അപ്പൊ ‘എൽ...എം....ആർ....എ‘ അല്ലെ..?”

“അതെ. ' lmra.bh .' അതു തുറന്നു കഴിഞ്ഞാൽ അവരുടെ ഹോം പേജിൽ വരും. അതിൽ

' on line -e services ' എന്നുള്ളതിനു നേരെ താഴെ' Express Services' എന്ന ഹെഡ്ഡിൽ
ക്ലിക്ക് ചെയ്താൽ മറ്റൊരു പേജ് തുറന്നു വരും. അതിൽ ' Work Visa ' എന്ന ഹെഡ്ഡിൽ ക്ലിക്ക് ചെയ്താൽ, തൊട്ടു താഴെ Work Visa Number എന്നും നമ്പർ എഴുതാനുള്ള കോളവും കാണാനാവും. ആ കോളത്തിനകത്ത് താങ്കളുടെ വിസയുടെ നമ്പർ തെറ്റാതെ എഴുതുക.എന്നിട്ട് തൊട്ടടുത്തുള്ള' Search ' ബട്ടണിൽ ക്ലിക്ക് ചെയ്താൽ മതി “

“ഇതിനകത്ത് വിസയുടെ നമ്പർ എവിടായിട്ടാ....എഴുതിയിരിക്കുന്നെ...?”

“ആ വിസാകോപ്പിയുടെ ഏറ്റവും മുകളിൽ ഇടതു വശത്തായി നോക്ക്...”

“ങാ...ഓക്കെ..ഓക്കെ..”


“ഇനി സമയം കളയണ്ട..ഉടനെ പോയി നോക്കുക.

നിങ്ങളുടെ പാസ്പ്പോർട്ടിൽ കൊടുത്തിട്ടുള്ള പേര്, നിങ്ങൾ കൊടുത്തിരുന്ന ഫോട്ടൊ, നിങ്ങളുടെ ജോലിയുടെ പേര്, നിങ്ങൾക്ക് ജോലി തരുന്ന കമ്പനിയുടെ പേര് എല്ലാം അതിൽ തെളിഞ്ഞുവരും.

നിങ്ങളുടേത് വ്യാജ വിസയാണെങ്കിൽ , ആ നമ്പറിലുള്ള യഥാർത്ഥ വിസക്കാരന്റെ വിവരങ്ങളാകും തെളിയുക."

" ഓക്കെ...എന്നാ... ഞാൻ ഇപ്പൊത്തന്നെ പോയി ഇന്റെർനെറ്റിൽ നോക്കട്ടെ..”
“ പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ സർക്കാർ ചെയ്തു തരുന്ന ഈ സൌജന്യ സേവനത്തോടൊപ്പം നമ്മുടെ സർക്കാർ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ചില കാര്യങ്ങളും ഇൻഷുറൻസ്, എഗ്രിമെന്റ് മുതലായവയും

പൂർത്തിയാക്കണം. എന്നിട്ടെ ഇങ്ങോട്ടു വരാവൂ...“

“ അതെല്ലാം ഏജന്റ് ശെരിയാക്കിയിട്ടെ വിടുകയുള്ളുവെന്നാണ് പറഞ്ഞത്...”

“എങ്കിൽ പിന്നെ ഭാഗ്യമുണ്ടെങ്കിൽ എയർപ്പോട്ടിൽ വച്ചു കാണാം..വരുന്നതിനു മുൻപ് എന്നെ
വിളിക്കണം ..ഓക്കെ..”

“ശരി ..ഞാൻ തീർച്ചയായിട്ടും വിളിക്കും....ഓക്കെ ബൈ...”

“ ബൈ..”
ബഹ്റീൻ സർക്കാർ ചെയ്തു തരുന്നു ഇത്തരം സൌജന്യ സേവനങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് വ്യാജ വിസ
വളരെ വേഗം കണ്ടെത്താൻ കഴിയും.(മറ്റു ഗൾഫ് രാഷ്ട്രങ്ങളിൽ ഇത്തരം സംവിധാനങ്ങൾ ഉണ്ടൊ
എന്നറിയില്ല)

എന്നിട്ടും അതുപയോഗിക്കാതെ കയറി വരുന്നവർ ഇവിടെ വന്ന് ആപത്തിൽ പെടുന്നു.

ഒന്നു ശ്രദ്ധിച്ചാൽ ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയുന്നതല്ലെ ഇത്തരം ദുരന്തങ്ങൾ.....

Friday, 16 January 2009

പാവം പ്രവാസി ( 4 ) തുടരുന്നു.

പാവം പ്രവാസി ( 4 ) തുടരുന്നു....
രാജേട്ടൻ..!!!?
രാജേട്ടന്റെ ഈ രൂപം..!!? ഇത്രക്കു മാറ്റം വരാൻ എന്താ നടന്നത്...?രാജേട്ടന്റെ ആ രൂപം കണ്ട് അന്തം വിട്ട് നിൽക്കുമ്പോഴേക്കും,അദ്ദേഹം പതുക്കെ നടന്ന്
എന്റടുത്തെത്തിയിരുന്നു.ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിനു ഒരു ബലവുമില്ലന്നു തോന്നി.

“വാ അകത്തേക്കു കേറ്...” അദ്ദേഹം എന്നെയും പിടിച്ചുകൊണ്ട് അകത്തേക്കു കയറി.മുറിയിലേക്കു കാലെടുത്തു വയ്ക്കുമ്പോൾ പറഞ്ഞു
“ ഞാൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല...”
" എന്നാലും... ,എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ലല്ലൊ..രാജേട്ടാ..?” ഞാൻ.

“ഇനി ഒന്നും ഒളിച്ചുവച്ചിട്ടു കാര്യമില്ലല്ലൊ. ഞാൻ എല്ലാം പറയാം..ഒന്നും ഇങ്ങനെ അവസാനിക്കുമെന്നുകരുതിയില്ല..ഇതൊക്കെ നിങ്ങളൊന്നും അറിയരുതെന്നു ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു..അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ ഫോൺ വരെ കട്ടാക്കിയത്..” രാജേട്ടൻ

“ഞങ്ങൾ..എത്രയൊ ഫോൺ ചെയ്തു...ചേട്ടന്റെ e-mail-ൽ ഞാൻ കത്തയച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ ഒന്നിനുംമറുപടിയുണ്ടായില്ല..എന്തു പറ്റിയെന്ന് ഒരു പിടിയും ഇല്ലായിരുന്നു...അതുകൊണ്ടാണ് ഇത്തവണ ചേട്ടനെ കണ്ടെത്തണമെന്നു എല്ലാവരും കൂടി തീരുമാനിച്ചത്.“

“അവിടന്നു പോന്നതിനുശേഷം ഞാൻ മെയിൽ തുറക്കാറേയില്ല..”

അപ്പോഴേക്കും അകത്തു നിന്നും ഒരു ഞരക്കം കേട്ടു. ‘ഞാൻ ഇപ്പൊ വരാം‘ എന്നു പറഞ്ഞു രാജേട്ടൻഅകത്തേക്കു പോയി. ഞാൻ മുറിയിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ഫൊട്ടോകൾ നോക്കിനടന്നു. ഗൾഫിൽ ഞങ്ങളൊരുമിച്ചെടുത്ത ഫോട്ടോകളും കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും രജേട്ടൻ തിരിച്ചെത്തി.“അമ്മയാ...കുറച്ചു നാളായിട്ട് ഒരേ കിടപ്പാ...ഇടക്കു പിച്ചും പേയും പറയും..”

ഞാനും എഴുന്നേറ്റ് അകത്തേക്കു നടന്നു. ഒരു കട്ടിലിൽ അനങ്ങാതെ കിടക്കുന്നുറങ്ങുന്ന വയസ്സായ
എല്ലും തോലുമായ അമ്മ. കണ്ടുനിൽക്കാൻ തന്നെ പ്രയാസം.

“ഒരു ഹോം നഴ്സിനെ നിർത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവർ എല്ലാം നോക്കിക്കൊള്ളും. രാത്രിയാവുമ്പോൾ അവരു
പോകും.” രജേട്ടൻ അമ്മയുടെ പുതപ്പ് നേരെയിട്ടു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഞങ്ങൾ പുറത്തിറങ്ങി
അപ്പോഴാണ് രാജേട്ടന്റെ ഭാര്യയേയും കുട്ടിയേയും കണ്ടില്ലല്ലോന്നോർത്തത്. ഞാൻ ചോദിച്ചു.“ചേച്ചിയും കുട്ടിയും...?”
“അവർ... ഇവിടില്ല..”ഒന്നു മടിച്ചിട്ടാണ് പറഞ്ഞത്.
“അവർ വീട്ടിൽ പോയതാ..? “ ഞാൻ
“വീട്ടിൽ തന്നെ. പക്ഷെ ഒരിക്കലും.. ഇനി ഇങ്ങോട്ടു വരികയില്ല...”
“ങേ....!!?“
“ഞാൻ..ചായ ഉണ്ടാക്കിയിട്ട് വരാം.” രാജേട്ടൻ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ഞാനും കൂടെ ചെന്നു. “എന്താ..അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്..? അവർക്കെന്തു സംഭവിച്ചു..പറ രാജേട്ടാ....പറ....” എന്റെ ആകാംക്ഷ
തടുത്തു നിർത്താനായില്ല.
“പറയാം...“ചായപ്പാത്രത്തിൽ രണ്ടു ഗ്ലാസ് വെള്ളമെടുത്ത് അടുപ്പത്ത് വച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു.
“ഞാനന്ന് പോന്നത്., നിങ്ങളോടെല്ലാം പറഞ്ഞതു പോലെ അമ്മക്ക് അസുഖം കൂടുതലായിട്ടായിരുന്നില്ല. നാട്ടിൽ നിന്നും എന്റെ അനിയൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞ ഒരു വാർത്ത
കേട്ടിട്ടായിരുന്നു. അവൻ വീട്ടിൽ അമ്മയെ കാണാൻ വന്നപ്പോൾ ഹോം നഴ്സ് മാത്രമെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ആ സമയത്താണ് പോസ്റ്റ്മാൻ ഒരു കത്തുമായി വന്നത്. അനിയൻ അത് ഒപ്പിട്ടു വാങ്ങി. എന്റെ പേരിലായിരുന്നത് കൊണ്ടും ഒരു ബാങ്കിനുവെണ്ടി വക്കീലയച്ച നോട്ടീസായതു കൊണ്ടും അവൻ അത് പൊട്ടിച്ചു വായിച്ചു.” ചായ രണ്ടു ഗ്ലാസ്സിൽ പകർന്ന് പഞ്ചസാര ചേർത്തിട്ട് പറഞ്ഞു നിർത്തി.

നിറച്ചു വച്ച ഗ്ലസ്സിൽ ഒന്നു എനിക്ക് നീട്ടി. മറ്റെ ഗ്ലാസ്സുമാ‍യി രാജേട്ടൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
ഞങ്ങൾ മുറ്റത്ത് ഒരു തെങ്ങിൻ ചുവട്ടിൽ ഓരോ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. രാജേട്ടൻ ബാക്കി പറഞ്ഞു
തുടങ്ങി.

“ അത് വായിച്ചിട്ട് ,അവൻ ശരിക്കും സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി. അവൻ അടുത്ത ബൂത്തിൽ
വന്ന് എനിക്കു വിളിച്ചു.
‘ചേട്ടാ..എവിടെന്നെങ്കിലും ലോണെടുത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നൊ ‘ എന്നാണ് ചോദ്യം.
ഞാൻ ഇല്ലന്ന് പറഞ്ഞപ്പൊ അവൻ പറയാ., ഇതാ ചേട്ടന്റ് വീടും പറമ്പും ജപ്തി ചെയ്യുമെന്ന നോട്ടീസു
വന്നിരിക്കുന്നു. അതെങ്ങനെയെന്നു എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. അതു കേട്ട് ഞാ‍നും ഷോക്കിലായി.

പിന്നെ ആലോചിച്ചപ്പൊ ,എത്രയും വേഗം നാട്ടിലെത്തുകയാണ് നല്ലതെന്നു തോന്നി. നോട്ടീസ്
ആരെയും കാണിക്കരുതെന്നു അനിയനെ ശട്ടം കെട്ടി. അന്നു തന്നെ കമ്പനിയിൽ രണ്ടു മാസത്തെ
ലീവിനു നോക്കി. അമ്മയുടെ അവസ്ഥ വരെ പറഞ്ഞു നോക്കി. ലീവു തരാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. അവസാനം
ഞാൻ നിറുത്തിപ്പോകാണന്ന് തീർത്തു പറഞ്ഞു. അപ്പൊൾ ആനുകൂല്യങ്ങളൊന്നും തരില്ലാന്നായി.ഒന്നും
വേണ്ടാ.. എനിക്ക് ടിക്കറ്റ് മാത്രം മതിയെന്നായി ഞാൻ. അങ്ങനെയാണ് മൂന്നാം ദിവസം എല്ലാം
ഉപേക്ഷിച്ച് അവിടന്നു തിരിക്കുന്നത്.“

ചാ‍യ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞ ഗ്ലാസ് വീടിന്റെ തിണ്ണയിൽ വച്ചിട്ട് രാജേട്ടൻ തുടർന്നു.
“ ഇവിടെ വന്നിട്ട് ഞാൻ ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഒരു ചായ കുടിച്ചിട്ട് ഞാനും അനിയനും കൂടി
ബാ‍ങ്കിലേക്കു ചെന്നു. മാനേജരെ കണ്ടു. അദ്ദേഹത്തിന് ആ വാർത്ത ഒട്ടും വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
അപ്പോൾ തന്നെ ഫയൽ എടുത്ത് പരിശോധിച്ചു.

എന്റെ പേരിൽ തന്നെയാണ് വായ്പ എടുത്തിരിക്കുന്നത്. എന്റെ പേരും ഒപ്പും എല്ലാം അതു തന്നെ,
പക്ഷെ ഫോട്ടൊ മാത്രം എന്റേതല്ല. ഈ സ്ഥലം എന്റെ അമ്മയുടെ കാലശേഷം മാത്രമെ എനിക്കു
ക്രയവിക്രയ സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടുകയുള്ളു. അതു കൊണ്ട് വായ്പ്പയെടുക്കുമ്പോൾ അമ്മയുടെ അനുവാദം
ആവശ്യമാണ്. അതിനായി അമ്മയുടെ കയ്യൊപ്പും പേരും എല്ലാം കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ഫോട്ടൊ
അമ്മയുടേല്ല. സാക്ഷിയായി ഒപ്പിട്ടിരിക്കുന്നത് എന്റെ ഭാര്യയും അവളുടെ ചേട്ടനും. ഞാൻ ശരിക്കും
ഞെട്ടിപ്പോയി. എല്ലാവരും കൂടി നടത്തിയിട്ടുള്ള ഒരു കൊടും ചതി.“

ചായ കുടിച്ചുകഴിഞ്ഞ ഗ്ലാസ് അടുക്കളയിൽ കൊണ്ടുപോയി കഴുകി വച്ചിട്ട് ,അമ്മയുടെ മുറിയിൽ ഒന്നു
കൂടി നോക്കിയിട്ട് വീണ്ടും തുടർന്നു.

“പിന്നെ മാനേജരുമായി ആലോചിച്ചിട്ട് നേരെ പോലീസ് സ് റ്റേഷനിലേക്കു വിട്ടു. അവിടെ ഒരു
പരാതി കൊടുത്തു. അതു കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിൽ വന്നു. ഭാര്യയോട് ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.എന്തെങ്കിലും സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ ഒരു പക്ഷെ എന്റെ സമനില തെറ്റിപ്പോകുമെന്ന് എനിക്കു തോന്നി. അവരോട് ‘ എത്രയും വേഗം ഡ്രസ് ചെയ്യ്, ഒരിടത്ത് പോകാനുണ്ടെന്ന് ‘ മാത്രമെ പറഞ്ഞുള്ളു. ഞാൻ ബാത് റൂമിൽ കയറി കുറച്ചു നേരം തണുത്ത വെള്ളം തലയിലൊഴിച്ച് എന്റെ തല ഒന്നു തണുപ്പിച്ചു.

ഒരു ടാക്സി കാറിൽ അവരേയും കൂട്ടി അവളുടെ വീട്ടിലേക്കു വിട്ടു. അച്ചനും അമ്മയും ഓടിവന്ന്
വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചു. പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ജപ്തി നോട്ടീസ് എടുത്ത് അച്ചന്റെ കയ്യിലേക്കു കൊടുത്തു.
എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു ‘എന്റെ വീടിന്റെ ജപ്തീ നോട്ടീസ് ആണ്. ഇതിൽ നിങ്ങടെ പങ്കെന്താ..? ’ അവർ
അഞ്ജത നടിച്ചു. ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയില്ലന്നു പറഞ്ഞു.

‘എങ്കിൽ എന്റെ വീടിന്റെ ആധാരവുമായി ഇനി മോള് തിരിച്ചു വന്നാ മതി. അതുവരേക്കും അവളിവിടെ
നിൽക്കട്ടെ.’ എന്നു പറഞ്ഞ് ജപ്തിനോട്ടീസും വാങ്ങി ഞാൻ തിരിച്ചു നടന്നു.

പിന്നെ ഇടിയും നിലവിളിയും ഒച്ചയും ബഹളവും ഒക്കെ കേട്ടു. ഞാൻ ഒന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. ഒരു വക്കീലിനെ കണ്ടു. വിവരെങ്ങളെല്ലാം പറഞ്ഞു.

അതു കഴിഞ്ഞാണു എന്റെ അമ്മയെ ഒന്നു ശ്രദ്ധിക്കാനായത്. അപ്പോഴേക്കും വിവരം അറിഞ്ഞ്
ബന്ധുക്കളും മറ്റും വരാൻ തുടങ്ങി.

ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞിട്ടും പോലീസ് എന്റെ പരാതി മുന്നോട്ട് നീക്കിയില്ല. ഈ തട്ടിപ്പ് നടത്തിയവർ
പ്രബലന്മാരായിരുന്നു. ഞാൻ എന്റെ കൂടെ സ്കൂളിൽ ഒന്നിച്ചുണ്ടായിരുന്ന ഒരു യുവനേതാവിനെ
ചെന്നു കണ്ടു. അയാൾ എന്തു സഹായവും ചെയ്തു തരമെന്നേറ്റു. പിന്നീടാണ് പോലീസിനു ജീവൻ
വച്ചത്.

അതിനെത്തുടർന്ന് എന്റെ ഭാര്യ ഉൾപ്പടെയുള്ളവരെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. എനിക്ക് പകരം ഹാജരായി
ഒപ്പിട്ടത് ഒരു ക്രിമിനൽ ആയിരുന്നു. അവന് ആൾമാറാട്ടം നടത്തിയതിന് കിട്ടിയത് അൻപതിനായിരം രൂപയാണ്. എന്റെ അമ്മക്ക് പകരം ഹാജരായത് ഒരു പാവം തള്ളയായിരുന്നു. അവർക്ക് ആയിരം രൂപ കിട്ടി. പിന്നെ ബാങ്കിലെ രണ്ടുദ്യോഗസ്തരും.

അങ്ങനെ പിന്നെ കോടതിയും കേസും മറ്റുമായി മാസങ്ങൾ. ഇതിനിടക്ക് ഭാര്യയെ ഇവിടെ തിരിച്ചു
കൊണ്ടുവരാനായി അവളുടെ ബന്ധുക്കളും പൌരപ്രമുഖരും ഒക്കെ ഇടപെട്ടു. ഞാൻ ഒറ്റക്കാര്യത്തിൽ
മാത്രം ഉറച്ചുനിന്നു. എന്റെ വീടിന്റെ ആധാരവുമായിട്ടല്ലാതെ ഇനി ഇവൾ ഇവിടെ കേറണ്ട. ഇത്രവരെ
കാര്യങ്ങൾ എത്തിയിട്ടും ഒരു വാക്ക്...ഒരെ ഒരു വാക്ക് എന്നോടവൾക്ക് പറയാമായിരുന്നു.

ഈ സ്ഥലം എനിക്കും അമ്മക്കും കൂടിയുള്ളതാണ്. ഈ വീടാണ് എന്റെ ഗൾഫ് സമ്പാദ്യം. ഒരു
സുപ്രഭാതത്തിൽ അതു നഷ്ടപ്പെടാന്ന് വന്നാ..അതും പിടിപ്പു കേടുകോണ്ട്...

അവസാനം എല്ലാവർക്കും ശിക്ഷ കിട്ടുമെന്ന് വന്നപ്പോൾ, അവർ വക്കീലന്മാർ വഴി ഒരു സന്ധി
സംഭാഷണത്തിനു തെയ്യാറായി. എന്റെ ബന്ധുക്കളും അതു മതിയെന്നു പറഞ്ഞപ്പൊ.,ഞാനും പിന്നെ
കേസുമായിട്ട് മുന്നോട്ട് പോകണ്ടാന്ന് വച്ചു. എന്റെ ഭാര്യയെ ശിക്ഷിച്ചാൽ കുട്ടിയുടെ ഭാവി
അപകടത്തിലാവും.

അതു പ്രകാരം വീടിന്റെ ആധാരം എല്ലാ ബാദ്ധ്യതകളും തീർത്ത് തിരിച്ചു തരാനും പകരം കേസു പിൻ
വലിക്കാനും ആയിരുന്നു തീർപ്പു. അതിൽ ഭാര്യയെ തിരിച്ചു കൊണ്ടു വരുന്നതും ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നെങ്കിലും ഞാനത് സമ്മതിച്ചില്ല. അതൊഴിച്ച് ബാക്കി ഞാൻ സമ്മതിച്ചു..
ഗത്യന്തരമില്ലാതെ അവർക്കതിനു സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു.

അങ്ങനെ എന്റെ കുടുമ്പജീവിതം അവിടെ അവസാനിച്ചു. ആധാരം തിരിച്ചു കിട്ടി. കേസ് ഞാൻ പിൻവലിച്ചു.

അതിനുശേഷം കുടുമ്പക്കോടതിയിൽ ഞങ്ങളുടെ ബന്ധം വേർപെടുത്താൻ കേസു കൊടുത്തു.ഇവിടെ അവൾക്ക് ഒന്നിനും ഒരു മുട്ടും വരുത്തിയിട്ടില്ല. അവർക്കു വേണ്ട എല്ലാ സൌകര്യങ്ങളും
ഞാനിവിടെ ഒരുക്കിക്കൊടുത്തിരുന്നു. എന്നിട്ടും സ്വന്തക്കാർ വന്നു വിളിച്ചപ്പൊ, സ്വന്തം കുടുമ്പത്തിന്റെ
അസ്തിവാരം ഇളക്കാൻ കൂട്ടു നിന്നത് ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയുന്ന തെറ്റല്ല. ‘ഏച്ചു കെട്ടിയാൽ മുഴച്ചിരിക്കും ‘എന്ന പോലെ ഇനിയൊരു കുടുമ്പജീവിതം വേണ്ടന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

ആദ്യം കുറച്ചു ദിവസത്തെ കാര്യത്തിനാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പൊ ആധാരം കൊടുത്തിരിക്കാം. പക്ഷെ,
പിന്നെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയൊ മറ്റൊ മറ്റു കാര്യങ്ങൾ നടത്തിയിരിക്കാം. ഇതിനിടക്ക് ഞാൻ ഒരു
പ്രാവശ്യം അവധിയിൽ വന്നിരുന്നു. അപ്പോഴെങ്കിലും ഇതിനെക്കുറിച്ച് പറയാമായിരുന്നു.എനിക്ക് ഒറ്റ പരാതിയേയുള്ളു. ആധാരം കൊടുക്കുന്നതിനു മുൻപ് എന്തുകൊണ്ട് എന്നോട്
ചോദിച്ചില്ല...അതല്ലെ ഇതിനെല്ലാം കാരണം ?. അപ്പോൾ എന്നേക്കാൾ സ് നേഹം അവൾക്ക്
അവരുടെ വീട്ടുകാരോടായിരുന്നു.

അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ വേർപിരിഞ്ഞു. കോടതി നിർദ്ദേശാരണം അവർക്കു ചിലവിനു വേണ്ട
തുക കോടതിയിൽ കെട്ടിവച്ചു. അതോടെ എന്റെ കയ്യിലെ സമ്പാദ്യങ്ങളെല്ലാം തീർന്നിരുന്നു. കുട്ടിയെ അമ്മയുടെ കൂടെ നിർത്തി. പ്രായപൂർത്തിയായാൽ എന്നെത്തേടി വരാം.

കഴിഞ്ഞുപോയ കുറെ വർഷങ്ങൾ സമ്മാനിച്ചതാണ് എന്റെ ഈ രൂപം. അന്ന് അനുഭവിച്ച
മനോവേദന എത്രയെന്നു പറയാനാവില്ല. ഞാനൊറ്റക്കല്ലെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.

ഇതൊന്നുമറിയാതെ അമ്മ . അമ്മയെ ഈ വിവരങ്ങളൊന്നും അറിയിച്ചിട്ടില്ല. ഇനി ഒരു നിമിഷം
പോലും ഈ നാട്ടിൽ നിൽക്കാൻ താല്പര്യമില്ല. പക്ഷെ അമ്മ......?

ഇന്ന് ചിലവിന് നാളികേരം കുറച്ചു കിട്ടും. പിന്നെ കുറച്ച് വാഴകൃഷിയുണ്ട്. അങ്ങനെയൊക്കെ
പോകുന്നു.”

ഒരു സിനിമാക്കഥ പോലെ ഞാനത് കേട്ടിരുന്നു. ഒന്നും പറയാനില്ലായിരുന്നു.
ഇങ്ങനെയൊക്കെ വന്നു പോയതിൽ ആരാൺ ഉത്തരവാദി....?
നമ്മൾതന്നെയല്ലെ....?

ഇവിടെ ചൂടിലും തണുപ്പിലും ഒരു ദിവസം പോലും ലീവെടുക്കാതെ..., രാത്രിയെന്നൊ പകലെന്നൊ
ഇല്ലാതെ ....., ഉറ്റവരും ഉടയവരും ഇല്ലാതെ....,.പണിയെടുത്ത് കിട്ടുന്നതത്രയും നാട്ടിലയച്ച്
അവിടെയെല്ലാം ഭംഗിയായി നടക്കുന്നതായി നാം കരുതുന്നു.

വല്ലപ്പോഴും ഒന്നന്വേഷിക്കാൻ മനസ്സു വച്ചാൽ ഇത്തരം അത്യാഹിതങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയും
അതിനും നമുക്കെവിടെ..നേരം.....?
പാവം പ്രവാസി.....

Thursday, 1 January 2009

പാവം പ്രവാസി ( 4 )


രണ്ടുവർഷത്തെ
കാത്തിരിപ്പിനു ശേഷം കഴിഞ്ഞ നവംബർ അവസാനം അനുവദിച്ചുകിട്ടിയ “പരോൾ” 36ദിവസത്തേക്കായിരുന്നു.

കാലത്ത് എഴുന്നേൽക്കുന്നതു മുതൽ ആരംഭിക്കുന്ന ദിനചര്യ ,
രാത്രി വളരെ വൈകി കിടക്കുന്നതുവരെ തുടരും,
യാതൊരു മാറ്റവും ഇല്ലാതെ ,
എല്ലാ ദിവസവും ഒരുപോലെ.
വെള്ളിയാഴ്ചകൾ മാത്രം കുറച്ചാശ്വാസം.

ഇതിനിടക്കാണ്, ഒരുപാട് കാത്തിരിപ്പിനു ശേഷം വീണുകിട്ടുന്ന ഒരു അവധിക്കാലം. ഈ തുറന്ന ജയിലിലെ ജീവിതത്തിൽ അതിന് ഒരു പരോളിന്റെ മധുരമുണ്ട്.

കാലത്ത് വിളിച്ചുണർത്തി ഒരു കപ്പു ചായ തരാൻ ഒരാളുണ്ടാകുക. ഓടിവന്നു കെട്ടിപ്പിക്കാൻ മക്കൾ തൊട്ടടുത്തുണ്ടാകുക.അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഇടപെടാൻ കഴിയൂക. ഇതിനൊന്നും കഴിയാതെ എല്ലാം ഭംഗിയായി നടക്കുന്നതായി സങ്കല്പിച്ച് ഒരുതരം യാന്ത്രികജീവിതം.

അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഓരൊ പരോളും ഓരോ അനുഭവമാണ്. അതുകഴിഞ്ഞുള്ള രണ്ടുവർഷം ഇവിടെ ഒറ്റക്കു കഴിയാനുള്ള ഊർജ്ജം. എന്റെ മക്കളോടോത്ത് കഴിയാനുള്ള മോഹവുമായി ഞാൻ നാട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു.

കൊച്ചുവെളുപ്പാൻ കാലത്താണ് വിമാനമിറങ്ങിയത്. എന്റെ മക്കൾ രണ്ടുപേരും വന്നിരുന്നു. മൂത്തവൻ അപരിചിതത്തമൊന്നും കാട്ടിയില്ല.പക്ഷെ ഇളയവൻ അടുക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറഞ്ഞെങ്കിലും ഇത്തിരി അകലം സൂക്ഷിച്ചത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

അവനെ ഒന്നു വാരിയെടുക്കാനും ഉമ്മ കൊടുക്കാനും എന്റെ മനം വല്ലാതെ തുടിച്ചു. പക്ഷെ ബലമായിട്ട് അത് വേണ്ടന്ന് തീരുമാനിച്ചൂ. കാറിലിരിക്കുമ്പോൾ പലവട്ടം അവനെന്നെ ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്നത് കണ്ടു. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴാണ് അതിന്റെ ഗുട്ടൻസ് പിടിത്തം കിട്ടിയത്.

വീട്ടിലെത്തിയതൂം അവൻ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്കോടി. അമ്മയോട് രഹസ്യമായി ചോദിച്ചു.
“അമ്മെ... ഇതാണൊ ബഹ് റീനിലെ എന്റെ അച്ചൻ ”
“ഊം...അമ്മേടെ...ചക്കരേടെ അച്ചൻ തന്ന്യാത് ’
അതു കേട്ടതൂം അവന്റെ മൂഖം പ്രകാശമാനമായി. ഞാൻ അവനെ തലയാട്ടി വിളിച്ചൂ. ഇത്തവണ മടിക്കാതെ ഓടിവന്നു. ഞാൻ എന്റെ കവിൾ തൊട്ടൂകാണിച്ചു. അവൻ എന്റെ കവിളിൽ ഒരൊ ഉമ്മ തന്നു.

പിന്നെ ഞാനവനെ വാരിയെടുത്ത് എന്റെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തു. തുരുതുരാ ഉമ്മകൾകൊണ്ടു പൊതിഞ്ഞു. ഞാനറിയാതെ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൂപോയി.....
പിന്നെയും രണ്ടാഴ്ചയെങ്കിലും കഴിഞ്ഞിട്ടെ എന്റെ കൂടെ ഒറ്റക്കു പുറത്തേക്കുവരാൻ “ഗൌതം ലാൽ” എന്ന `ചിന്നു ` എന്നു വിളിക്കുന്ന എന്റെ മകൻ തെയ്യാറായുള്ളു.

എന്നോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്ന രാജേട്ടൻ നാ‍ട്ടിൽ പോയിട്ട് നാലഞ്ച് വർഷമായി. ഒരു ദിവസം പെട്ടെന്നെടുത്ത തീരുമാനമായിരുന്നു. അങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് പോകാൻ എന്താണു കാരണമെന്നു അന്നുമിന്നും ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല. ഫോണിൽ ഒരുപാടു ശ്രമിച്ചു. കത്തുകൾ അയച്ചു, പക്ഷെ ഒന്നിനും മറുപടിയുണ്ടായില്ല. ഇത്തവണത്തെ ഈ അവധിക്ക് രാജേട്ടനെ കണ്ടെത്തുകയെന്ന ഒരുദ്ദ്യേശവും കൂടിയുണ്ട്.

അതങ്ങനെയാണല്ലൊ.നല്ല മനുഷ്യരെ നാം എപ്പോഴും ഓർമ്മിക്കും. അവരിപ്പോൾ എന്തു ചെയ്യുകയാണെന്ന് അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കും. അതുപോലൊരാളാണ് രാജേട്ടൻ..
അതീനായി ഒരു ദിവസം ഞാൻ പുറപ്പെട്ടു.
വൈകുന്നേരം ഏതാണ്ട് അഞ്ചുമണിയായിക്കാണും ഞാനവിടെ എത്തുമ്പോൾ..

ഒരു ചെറിയ ഗേറ്റ് കടന്ന് ചെന്നതും,ഞാൻ ഞെട്ടി നിന്നു പോയി..!!?
വലതുവശത്ത് തെങ്ങിഞ്ചുവട്ടിൽ ഒരു പ്രാ‍യമായ മനുഷ്യൻ....?
തലനരച്ച് ,കുഴിഞ്ഞ കണ്ണുകളും,എല്ലുന്തിയ ശരീരവുമായി ഒരു പാവം മനുഷ്യൻ...
രാജേട്ടൻ...!!!??
രാജേട്ടന്റ ജീവിതം-തുടരുന്നു.

Wednesday, 19 November 2008

പാവം പ്രവാസി (3 ) തുടരുന്നു.

തുടരുന്നു...

ദേവരാജീന് ഞാൻ ധൈര്യം കൊടുത്തു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് അയാൾ പോയി.
വെള്ളിയാഴ്ചകൾ പിന്നെയും ഒരുപാടു കടന്നുപോയി.
വിഷുവും ഓണവും പെരുന്നാളും എല്ലാം ഞങ്ങൾ വെള്ളിയാഴ്ചകൾക്കായി മാറ്റിവച്ചു.
അതെ..! വെള്ളിയാഴ്ചകൾ.!!..
ഞങ്ങൾക്കെന്നും പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു.

ശനിയാഴ്ച മുതൽ അടുത്തുവരുന്ന വെള്ളിയാഴ്ചക്കായി സർവ്വം മറന്ന് ഞങ്ങൾ ജോലി ചെയ്തു.. വ്യാഴാഴ്ച വൈകീട്ട് മുതൽ ഏതെങ്കിലും മുറിയിൽ ഒരുമിച്ചുകൂടും. പിന്നെ പാട്ടും, കുടിയും, ചീട്ടുകളിയും മറ്റുമായി പാതിരാ കഴിയും. ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷവും,സങ്കടങ്ങളും പരസ്പരം പങ്കുവച്ചു. കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ചത്തെ അധ്വാനം തന്ന ക്ഷീണം ഞങ്ങൾ മറന്നു. പിന്നെ ഓരോരുത്തരായി പിരിയും. മുറിയിൽ പോയി വെള്ളിയ്യാഴ്ച ഉച്ചവരെ ബോധം കെട്ടുറങ്ങും.

കള്ളുകടകളുടെ മുൻപിൽ പോയാൽ കാണാം, `ക്യു` നിൽക്കുന്നവരിൽ അധികവും മലയാളികൾ തന്നെ. നാട്ടിലെപ്പോലെ തന്നെ ഇതു കുടിച്ചു തീർക്കുന്നതിൽ നാം മുൻപിൽ തന്നെ. നമ്മൾ ഒന്നിലും മോശമാവാൻ പാടില്ലല്ലൊ...എവിടെയായാലും....!!!

വെള്ളിയാഴ്ച വൈകീട്ട് ചിലർ സിനിമക്ക് പോകും. മറ്റു ചിലർ ഷോപ്പിങ് മാളുകളിൽ കറങ്ങി നടക്കും. അന്നു ഞങ്ങൾ നേരത്തെ കിടന്നുറങ്ങും. പിറ്റേന്നു കാലത്തു മുതൽ വീണ്ടും പൊരിയണ ചൂടിൽ ഇറങ്ങേണ്ടതല്ലെ...!!?

പൊരിയണ ചൂടിൽ നിന്നും പതുക്കെ മോചനം കിട്ടി. രാജ്യം തണുപ്പിലേക്ക് നീങ്ങി. അന്നത്തെ വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം നടക്കാനിറങ്ങിയപ്പോഴാണ് സത്താറിക്കായുടെ കടയുടെ മുൻപിൽ ഒരാൾക്കൂട്ടം കണ്ടത്. ഞങ്ങൾ അവിടേക്കു ചെന്നു. കൂടി നിൽക്കുന്നവരിൽ ചിലർ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മറ്റു ചിലർ വളരെ രോഷത്തിലുമായിരുന്നു.

“നമ്മുടെ ചിട്ടിക്കാരൻ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു...!! ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ വിമാനത്തിൽ...അയാൾ രാജ്യം
വിട്ടു...!!!”
ഞാൻ തലയിൽ കൈവച്ചുപോയി...!!!
ഞാനതിൽ ചേരാഞ്ഞതിൽ ദൈവത്തിനു നന്ദി പറഞ്ഞു...!!

പത്തുമാസം ചിട്ടി നടത്തി. നാലു പേർക്കു മാത്രമാണു മുഴുവൻ പണവും കൊടുത്തത്. ചിലർക്ക് കുറച്ചു മാത്രം കൊടുത്തു. സ്വന്തം കാറു വരെ ആരുമറിയാതെ വിറ്റിട്ടാണ് മുങ്ങിയത്..
അപ്പോഴത്തെ രോഷത്തിൽ എല്ലാവരും നിയമ നടപടിക്ക് നീങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. പക്ഷെ ഒന്നും നടന്നില്ല..
ഇതിന്റെ പിന്നാലെ നടക്കാൻ ആർക്കാണ് നേരം..?
അതിനു സമയമെവിടെ...?
അതിനു മുടക്കുന്ന പണവും കൂടി നഷ്ടമാകുമെന്നല്ലാതെ....
ഒന്നും സംഭവിക്കില്ലാന്നു മുങ്ങുന്നവനും അറിയാം..!!!

പിറ്റേന്നു എന്റെ ജോലി സ്ഥലത്തേക്കു ദേവരാജ് കടന്നുവന്നു. വന്നവഴി പറഞ്ഞു.
“ചേട്ടാ...അവൻ ....മുങ്ങി...!! ആ ചിട്ടിക്കാരൻ...”
“ഞാനറിഞ്ഞു....”
പിന്നൊന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്തു പറഞ്ഞു ഇവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കും...!!!
എനിക്കു വാക്കുകളില്ലായിരുന്നു. ഒരു ജീവിതകാല സ്വപ്നം ..!! അതാണ് തകർന്നടിഞ്ഞത്..!!! പാവം.
ഇനിയും എല്ലാം ആദ്യം മുതലെ തുടങ്ങണ്ടെ...!!? അവനും സംസാരിക്കാൻ കഴിയാതെ സങ്കടം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി, വിങ്ങിപ്പൊട്ടാറായ മട്ടിൽ നിന്നു. പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് പുറത്തേക്കു നടന്നു. ഞാൻ വിളിച്ചെങ്കിലും നിന്നില്ല.

ഞാനും പുറത്തെക്കിറങ്ങി. അപ്പുറത്തു കണ്ട ചവറ്റുകൊട്ടയുടെ മറവിൽ അയാൾ താഴുന്നതു കണ്ടു. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞിട്ടും എഴുന്നേൽക്കുന്നതായി കണ്ടില്ല. ഞാ‍ൻ അവിടേക്കു ചെന്നു.
”ദേവാ...ദേവരാജ്........”
ഞാൻ വിളിച്ചു. ഞാൻ അടുത്തെത്തിയതും അയാൾ എഴുന്നേറ്റ് ഓടിക്കളഞ്ഞു. പാവം ഈ നേരമത്രയും അവിടെയിരുന്നു കരയുകയായിരുന്നു.
ആരും കാണാതെ...!!!??
ഇതുപോലെ എത്ര എത്ര ദേവരാജന്മാർ..!!

“മലബാറി”എന്ന പേര് തലമുറകൾക്ക് മുൻപ് ഇവിടെ വന്ന് സത്യസന്തമായി ജീവിച്ച്, നന്നായി പണിയെടുത്ത് ഉണ്ടാക്കിത്തന്നതാണ്, നമുക്കു മുൻപു ഇവിടെ വന്നു പോയ നമ്മുടെ മുൻ‌തലമുറക്കാർ. അവർ നേടിത്തന്ന പൂണ്യമാണ് , ഇന്ന് ലക്ഷങ്ങൾ ഈ മണലാരണ്യത്തിൽ കുടുംമ്പം പോറ്റാനായി, ഉറ്റവരേയും ഉടയവരേയും വിട്ട് പ്രവാസികളായി ജീവിക്കുന്നത്. ഇത്തരം ചിട്ടിക്കള്ളന്മാരും മറ്റും, ഏതാനും പേർ മാത്രമെയുള്ളുവെങ്കിലും-അവർ വരുത്തിവക്കുന്ന നാണക്കേട് ചില്ലറയല്ല. `മലബാറി` എന്ന പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ അഭിമാനം തോന്നിയിരുന്നു. ഏതാനും പേരുടെ ഇത്തരം ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ മൂലം അപമാനമായി മാറുമൊ ......?
ദേവരാജിനെ കുറെ നാൾ കഴിഞ്ഞാണു വീണ്ടും കണ്ടത്. കഴിഞ്ഞത് മറന്ന് വീണ്ടും.. കാറു കഴുകലും പെപ്സിപ്പാട്ട പെരുക്കിവിറ്റും ഒരു പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങാൻ ധൈര്യപൂർവം രംഗത്തിറങ്ങിയിരുന്നു ആ പാവം.
പാവം പ്രവാസി........

Monday, 17 November 2008

പാവം പ്രവാസി - 3

വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ പതിവുള്ള നടത്തത്തിനിറങ്ങിയതായിരുന്നു.
വഴിയിൽ വച്ചാണ് അയാളെ കണ്ടത്. കുശലപ്രശ്നങ്ങൾക്കൊടുവിൽ അയാൾ ചോദിച്ചു
‘ചിട്ടിയിൽ ചേരുന്നോ ”

“അങ്ങിനെയൊന്നിനെക്കുറിച്ച് ഞാനും ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കയായിരുന്നു” ഞാൻ പറഞ്ഞു. പിന്നെ തന്റെ ചിട്ടിയെക്കുറിച്ചും,ഇതിനു മുൻപു നടത്തിയിട്ടുള്ള ചിട്ടിയെക്കുറിച്ചും,വർഷങ്ങളായി വിശ്വാസം നേടിയിട്ടുള്ള ചിട്ടിക്കാരനാണെന്നും മറ്റും വാ തോരാതെ സംസാരിച്ചു.
എന്നെ ചിട്ടിയിൽ ചേർത്തെ അടങ്ങുയെന്ന് വാശിയിലാണ് ഇഷ്ടൻ.
”പക്ഷെ, നൂറു ദിനാർ വച്ചു പതിനഞ്ച് മാസം ... അതിത്തിരി കട്ടിയാ..” ഞാൻ സംശയം പറഞ്ഞു. ‘എന്തായാലും നാളെ പറയാം ‘ ഞാൻ വീണ്ടും നടക്കാൻ തുടങ്ങി.പിറ്റെ ദിവസം അയാൾ എന്നെത്തേടി വന്നു.
“നാട്ടിൽ ഇത്തിരി കടമുണ്ട്,ബാങ്കിൽ മുടങ്ങാതെ കാശടക്കണം.അതുകൊണ്ട് തൽക്കാലം ഒരു ചിട്ടി ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. ഇനി അടുത്ത ചിട്ടിക്കു നോക്കാം.”

ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ നോക്കി. പക്ഷെ അയാൾ എന്നെ വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. എന്നെ ഒന്നു പൊക്കി നിറുത്താൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി.

”ചേട്ടനെപ്പോലെ ഉള്ളവരെ മാത്രമെ ഞാൻ ചിട്ടിയിൽ ചേർക്കാറുള്ളു!! വളരെ സെലക്ടഡായിട്ടൂള്ള ആളുകളെ ഉള്ളു. അതുകൊണ്ട് ചെട്ടൻ ചേരാതിരിക്കരുത്.”
എനിക്കു ചിരിയാണു വന്നത്. ഇവൻ എന്നെയും കൊണ്ടെ പോകൂയെന്നു തോന്നി. പിന്നെയും എന്നിൽ നിന്നും നല്ല മറുപടി കിട്ടാത്തതു കൊണ്ട് അടവൊന്നു മാറ്റിനോക്കി.

”ചേട്ടാ, ഒരു മുഴുനറുക്കിന് ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിൽ....അര നറുക്കെങ്കിലും ചേരണം..ഇത് പറ്റില്ലാന്നു പറയരുത്...”
എന്നും പറഞ്ഞയാൾ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരുപാടു സ് നേഹപ്രകടനം. സത്യം പറയാമല്ലൊ, ഞാനതിൽ വീണുപ്പൊയി. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഞാനും ഒരു അര നറുക്കിനു ചേരാമെന്നു വാക്കു കൊടുത്തു. എന്നു പറഞ്ഞാൽ സത്യമാവില്ല, എന്നിൽ നിന്നും അങ്ങിനെ ഒരു ഉറപ്പു വാങ്ങിയിട്ടെ അയാൾ പോയുള്ളു.വെള്ളിയാഴ്ചകൾ രണ്ടുമൂന്ന് കടന്നു പോയിട്ടും, ചിട്ടിക്കാരൻ എന്നെത്തേടി വന്നില്ല. എന്റെ അര നറുക്കിനു പകരം ചിലപ്പോൾ മുഴു നറുക്കുകാരനെത്തന്നെ കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവും. ഞാനക്കാര്യം മറക്കുകയും ചെയ്തു. ദിവസങ്ങൾ പിന്നെയും കടന്നുപോയി. ഒരു ദിവസം എന്റെ ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക് ഒരു സുഹൃത്ത് കടന്നുവന്നു.

”എന്താ‍..ദേവരാജ്..,ഇപ്പോൾ ഈ വഴിയൊന്നും കാണാനില്ലല്ലൊ...? ” ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ഇപ്പോൾ ഭയങ്കര ചൂടല്ലെ, സൈറ്റിലെ പണി കഴിഞ്ഞു വന്നാൽ‌പ്പിന്നെ എങ്ങും ഇറങ്ങാൻ തോന്നില്ല.അതുകൊണ്ട് മുറിയിൽത്തന്നെ കഴിച്ചുകൂട്ടും.”കെട്ടിട നിർമ്മാണസ്ഥലത്തെ പൊരിയണ വെയിലുകൊണ്ടു കരിവാളിച്ച മുഖവുമായി ദേവരാജ് പറഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം അയാൾ നാട്ടിൽനിന്നും വന്ന സമയത്തെ രൂപം ഞാനൊന്നോർത്തുപോയി. നല്ല വെളുത്ത പയ്യനായിരുന്നു.കവിളിൽ ചിരിക്കുമ്പോൾ വിരിയുന്ന നല്ലൊരു നുണക്കുഴിയും. ഞാൻ പറയുമായിരുന്നു
“താനിങ്ങനെ ചിരിക്കല്ലടൊ,തന്റെ നുണക്കുഴി കാണുമ്പോൾ വല്ലാത്ത അസൂയ തോന്നുന്നു.” അപ്പോളയാൾ ഒന്നു കൂടിച്ചിരിക്കും.അയാൾക്ക് ഒരു സഹോദരിയുണ്ട്.പിന്നെ അമ്മയും.അച്ചനില്ല.സഹോദരിയെ കെട്ടിച്ചയക്കാനായി പണമുണ്ടാക്കാനാ ഇവിടെ വന്നത്.എന്റെ ഓർമ്മകൾക്കു വിരാമമിട്ടുക്കോണ്ട് ദേവരാജ് ചോദിച്ചു “ചേട്ടൻ ചിട്ടിയിൽ ചേർന്നില്ലായിരുന്നൊ..?
“ഇല്ല, ഒരുപാടു നിർബന്തിച്ചു.”

“ചേട്ടനൊക്കെ ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞിട്ടാ...എന്നെ ചേർത്തത്. ഛെ...ഇവിടെ വന്നു ചോദിച്ചിട്ട് ചേർന്നാ..മതിയായിരുന്നു.”

“സാരമില്ലടൊ, എനിക്കു ബാങ്ക് ലോൺ അടക്കണം,പിന്നെ രണ്ടുമാസത്തെ അവധിക്കു നാട്ടിൽ പോണം. ഇതിനീടക്കു ചിട്ടികൂടി നടത്താൻ പറ്റില്ല...അതാ...”
“ചിട്ടിക്കാരൻ കഴപ്പക്കാരനൊന്നുമല്ലല്ലൊ..?”“അറിഞ്ഞിടത്തോളം നല്ലവനായിട്ടാ എല്ലാവരും പറയുന്നത്.”

“അല്ല,ഞാനൊന്നു ചോദിക്കട്ടെ...തനിക്കു ഓവർടൈം കൂടി ചേർത്താലെ...നൂറു ദിനാർ കഷ്ടി കിട്ടുള്ളു...പിന്നെങ്ങനെ ചിട്ടിയിൽ ചേരും...? ഇവിടത്തെ ചിലവ്..,പിന്നെ നാട്ടിലയക്കണ്ടെ..?”
“ഇന്നാള് അമ്മയുടെ കത്തുണ്ടായിരുന്നു..പെങ്ങൾക്ക് ആലോചനകൾ ഓരോന്നു വരുന്നു. ഇതു ചേർന്നാൽ എപ്പൊഴായാലും വിളിച്ചെടുക്കാമല്ലൊ..പിന്നെ ചിലവിന്റെ കാര്യം,കുറച്ചു കാറുകൾ കഴുകാൻ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്...അതുകൂടാതെ...ഇപ്പോൾ പുതിയ ഒരു ജോലികൂടിയുണ്ട്...?”“അതെന്തു ജോലിയാ...?”
“പെപ്സിപ്പാട്ട പെറുക്കി വിൽക്കുക..”

“അതിനു നാണിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ലടൊ. ദേ...നോക്ക്,വൈകുന്നേരമാകുമ്പോൾ കാണാം സർക്കാർ സർവ്വീസിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന, അതും ഒരു പോലീസുകാരൻ...!! ഒരു ചാക്കുമായി ഇറങ്ങും...പെപ്സിപ്പാട്ട പെറുക്കാൻ...!!!.അവനെക്കാൾ വലിയവനാ നി.?!
നാലു കാശുണ്ടാക്കാൻ കക്കാനോ,പിടിച്ചുപറിക്കാനൊ ഒന്നും പൊയില്ല്ലല്ലൊ.