Thursday, 20 August 2009

സ്വപ്നഭൂമിയിലേക്ക് തുടരുന്നു...

സ്വപ്നഭൂമിയിലേക്ക് തുടരുന്നു.

വിമാനത്താവളത്തിനു പുറത്തിറങ്ങിയ ഞങ്ങൾ നേരെ ഫ്ലാറ്റിലേക്കാണ് പോയത്. ചെന്ന പാടെ ഞാൻ കുളിക്കാനായി കയറി. കുളി കഴിഞ്ഞിറങ്ങിയപ്പോൾ ഈജിപ്റ്റ്കാരൻ പുറത്ത് പോയിരുന്നു. ലുങ്കിയുടുത്ത് അവൻ വരുന്നതും കാത്ത് ഞാനവിടെ കുത്തിയിരുന്നു. അവൻ വന്നിട്ട് വേണം ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോകാൻ.


കാത്ത് കാത്തിരുന്ന ഞാൻ അവിടെക്കിടന്ന് ഉറങ്ങിപ്പോയി. പിന്നെ നേരം വെളുത്തപ്പോഴാണ് കണ്ണു തുറന്നത്. അവൻ എപ്പോഴൊ വന്ന് കിടന്നിരുന്നു. ഞാൻ അവന്റെ കിടപ്പ് നോക്കിയിരുന്നു കുറച്ചു നേരം. എന്നെ ഇന്നലെ അത്താഴപ്പട്ടണിയിട്ടല്ലെ....? ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

എഴുന്നേറ്റ് ചായ തിളപ്പിച്ച് കുടിച്ചു. പിന്നെ പ്രാധമിക പരിപാടികൾ കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും ബെഡിൽ വന്നിരുന്നു. വിശപ്പ് കത്തിക്കാളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തോന്നി ഒന്നു പുറത്തിറങ്ങിയാലൊ...?


വസ്ത്രം മാറ്റി ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങി. തൊട്ടു മുൻപിൽ തന്നെ ഒരു ചെറിയ റോഡുണ്ട്. കടകൾ വളരെ കുറവായിരുന്നു. തൊട്ടപ്പുറത്ത് കണ്ട ഒരു ചെറിയ കടയിൽ കയറിയപ്പോഴാണ് അതൊരു പലവ്യഞ്ജനക്കടയാണെന്ന് മനസ്സിലായത്. പക്ഷെ കടയുടെ പേര് കോൾഡ് സ്‌റ്റോർ എന്നായിരുന്നു. കടക്കകത്ത് ഒരു കോഴിക്കോട്ടുകാരൻ മലയാളി.


ഞാൻ ഒരു പാക്കറ്റ് ബ്രഡ് വാങ്ങി. അപ്പോഴാണ് ഒരു ചാക്കിൽ അരി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടത്. ഇവിടെ വന്ന് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞിട്ടും ചോറ് കണി കാണാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അടുക്കളയിൽ ഒന്നു രണ്ടു സ്റ്റീൽ പാത്രങ്ങൾ കണ്ടിരുന്നു. ഒരു കിലൊ അരിയും ഒരു കുപ്പി കടുമാങ്ങാ അച്ചാറും ഒരു മോരും വാങ്ങി. അർബാബ് അന്നു തന്നിരുന്ന പൈസ ചിലവാക്കേണ്ടി വന്നിരുന്നില്ല. അതു കൊടുത്താണ് വാങ്ങിയത്.


മുറിയിൽ വന്ന് സ്റ്റീൽ പാത്രത്തിൽ ഒരു പിടി അരിയെടുത്ത് അടുപ്പത്തിട്ടു. പിന്നെ ചായ തിളപ്പിച്ച് ബ്രഡ് ചായയിൽ മുക്കി തിന്ന് തൽക്കാലം വിശപ്പടക്കി. അപ്പൊഴും ഈജിപ്റ്റ്കാരൻ എഴുന്നേറ്റിരുന്നില്ല. എട്ടു മണിയായപ്പോഴാണ് അവൻ എഴുന്നേറ്റു പോയത്.


കഞ്ഞിയിൽ കുറച്ച് മോരും രണ്ടു സ്പൂൺ അച്ചാറും ഒഴിച്ച് ഉപ്പുമിട്ട് ഇളക്കിയപ്പോൾ ഉതിർന്ന മണം വായിൽ വെള്ളമൂറി. ചൂടാറാനായി കുറച്ചു നേരം കൂടി ഇളക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും മനസ്സു നാട്ടിലേക്കു പറന്നു.


സ്കൂളിൽ പോകാൻ നേരം അമ്മ ചോറ്റുപാത്രത്തിൽ ചോറ് നിറച്ച്, സ്പൂണു കൊണ്ട് ചോറിൽ ഒരു കുഴിയുണ്ടാക്കി അതിൽ കുറച്ച് മാങ്ങ അച്ചാറൊഴിച്ചിട്ട് അടുക്കള വാതിലിന്റടുത്ത് തൈരു കടഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അച്ചന്റെ മുൻപിലേക്ക് നീട്ടും. അച്ചൻ ആ കടഞ്ഞ തൈരിൽ നിന്നും ഒരു ചില്ലു ഗ്ലാസ്സു കൊണ്ട് പുളിയില്ലാത്ത ആ തൈര് ചോറ്റു പാത്രത്തിൽ നിറച്ചൊഴിക്കും. ഉച്ചക്ക് ചോറ്റു പാത്രം തുറക്കുമ്പോൾ തന്നെ എന്തു മണാ...!! അതു തിന്നുമ്പോൾ...വേണ്ട .. ഒന്നും ഓർക്കണ്ട...

കഞ്ഞി ചെറു ചൂടോടെ ഒരു സ്പൂൺ വായിലൊഴിച്ചിട്ട് ഇറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിന് ഒരു പ്രത്യേക സ്വാദുണ്ടായിരുന്നു. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു അരിയാഹാരം കഴിച്ചിട്ട്. എന്തിനെന്നറിയാതെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഇടതു കൈത്തണ്ട കൊണ്ട് കണ്ണു തുടച്ചിട്ട് വേഗം കഞ്ഞി കുടിച്ചു. ഇത്രയും സ്വാദോടെ ഇതിനു മുൻപു കുടിച്ചിട്ടില്ലന്നു തോന്നി.


ഒൻപതു മണിക്ക് ഞങ്ങൾ കടയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. കട തുറന്ന് കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു "ഞാൻ പുറത്ത് പോയി മാർക്കറ്റൊക്കെ ഒന്നു കറങ്ങിയിട്ടു വരാം. നീ ഇവിടെ ഇരുന്നൊ. ഒറ്റക്ക് ഒന്നും വിൽക്കണ്ട. ദുബായീന്ന് ആരെങ്കിലും വിളിച്ചാൽ ‘ഇപ്പൊ പുറത്തു പോയി’ എന്നു മാത്രം പറഞ്ഞാ മതി.” അതും പറഞ്ഞ് അവൻ പുറത്തു പോയി. ഞാൻ അവിടെ കസേരയിൽ കുത്തിയിരുന്നു. ഷെൽഫിൽ നിരത്തിയിരുന്ന സാധനങ്ങൾ ഓരോന്നിടത്ത് അതിൽ എഴുതിയിരുന്ന ഉപയോഗക്രമം വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.


അപ്പോഴാണ് ഒരു കസ്റ്റമർ വന്ന് വാതിലിൽ മുട്ടിയത്. ഞാൻ അടുത്ത് ചെന്ന് തുറക്കുന്നില്ല എന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അയാൾ തുറക്കാൻ നിർബന്ധം പിടിച്ചു. തുറക്കാനായി താക്കോൽ നോക്കിയപ്പോഴാണ് അങ്ങനെയൊന്ന് അവിടെയില്ലന്നറിയുന്നത്. കുറേ നേരം അവിടെയൊക്കെ നോക്കിയെങ്കിലും താക്കോൽ കാണാനായില്ല.

‘ ഇവൻ എന്നെ ഇതിനകത്തിട്ട് പൂട്ടിയിട്ടാണ് പോയിരിക്കുന്നത്! !! ?

അത് ഒരു നടുക്കം തന്നെ എന്നിലുണ്ടാക്കി.!!!


ഞങ്ങളുടെ കടക്ക് മുൻപിലും പിന്നിലും വാതിലുകളുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പിന്നിലെ വാതിലിൽ ചെന്നു നോക്കി. അതും പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇവനെന്തിനിങ്ങനെ ചെയ്തു ? ഞാൻ വല്ലതും വിറ്റ് കാശടിച്ചുമാറ്റിയാലോന്ന് വിചാരിച്ചിട്ടാവും..അതിൽ അവനെ കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല. ഒരാഴ്ച മുൻപു മാത്രം വിമാനത്താവളത്തിൽ വച്ചു കണ്ടു മുട്ടിയവരാണ് ഞങ്ങൾ . കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ചയിൽ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ അത്രയധികം സംസാരങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഞാൻ അർബാബുമായിട്ടാണ് സംസാരിച്ചിരുന്നത്. ഇവൻ അന്നേരം ഒരു മിണ്ടാപ്പൂച്ച പോലെ ആയിരുന്നു. വാസ്ഥവത്തിൽ ഇവൻ ആരായിരിക്കും..?


ഇവനെ ഇതെല്ലാം ഏൽ‌പ്പിച്ചിട്ടു പോകണമെങ്കിൽ ഒന്നുകിൽ മാനേജർ. അല്ലെങ്കിൽ ഈ കടയുടെ മുതലാളിമാരിൽ ഒരാളാവാം. ഞാൻ കടക്കുള്ളിലൂടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടന്നു. ഓരൊ സാധനങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ അതെടുത്ത് വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കും. എന്നിട്ടും സമയം പോകുന്നില്ല. പിറകിലെ വാതിലിൽ പോയി നിന്നു. ഒരു ചെറിയ റോഡാണ് അവിടെ. അതിനപ്പുറത്ത് അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന കടമുറികളാണ്.


വാതിലിന്റെ നേരെ എതിർ വശത്ത് ഒരു മുറി തുറന്നിട്ടുണ്ട്. അതിനകത്ത് ഒരു വല്യപ്പൻ പുറത്തേക്കും നോക്കിയിരുപ്പുണ്ട്. എന്തു ബിസ്സിനസ് ആണെന്ന് മനസ്സിലായില്ല. ആരും അതിനകത്തോട്ട് കയറുന്നതും കാണുകയുണ്ടായില്ല. പിന്നെ വീണ്ടും മുൻ‌വശത്ത് വന്നു. ഇവിടെ രണ്ടു നിരയിലുള്ള ഒരു ഹൈവെ ആണ്. വണ്ടികളും ധാരാളം പോയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇത്രയും ദിവസം ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.


ഇടക്കിടക്ക് ആൾക്കാർ വാതിലിൽ വന്നു മുട്ടുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ തുറക്കാൻ പറ്റില്ലാന്നു പറയുമ്പോൾ അവർ പോകും. ചിലർ ദ്വേഷ്യത്തിൽ വാതിലിൽ ഇടിച്ചിട്ട് പോകും. അപ്പോഴെനിക്കു പേടിയാവും..

സമയം പത്തും പതിനൊന്നും കഴിഞ്ഞു. അവൻ വന്നില്ല. ഷോറൂമിൽ തന്നെ പിറകിലെ വാതിലിന്റടുത്ത് ഒരു ചെറിയ അടുക്കളയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു സ്റ്റീലിന്റെ സിങ്കു മാത്രം അവിടെ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. അതിനകത്ത് ചായക്കുള്ള സാധനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.


ഞാൻ ഒരു ചായ ഉണ്ടാക്കി കുടിച്ചു. സമയം പിന്നെയും ബാക്കി. ഒരു മണിയായി. കാലത്ത് കഴിച്ച സ്വാദൂറും കഞ്ഞിയിലായിരുന്നു ഇതു വരെ പിടിച്ചു നിന്നത്. ഇപ്പോൾ വിശന്ന് വയറു കത്താൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

അവനിതെവിടെ പോയ്....?അന്നത്തെ എന്റെ കാത്തിരിപ്പു മാത്രം വെറുതെയായി. വൈകീട്ട് ആറുമണി കഴിഞ്ഞിട്ടും അവനെ കണ്ടില്ല. ഇതിനിടക്ക് പല പ്രാവശ്യം ഞങ്ങൾ താമസിച്ചിരുന്ന ഫ്ലാറ്റിലെ ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ചു. ആരും ഫോണെടുത്തില്ല. അവൻ മുറിയിലും എത്തിയിട്ടില്ല.


ഇതിനിടക്കാണ് മറ്റൊരു ശക്തമായ പ്രശ്‌നം പൊന്തി വന്നത്. കാലത്ത് ഇങ്ങോട്ടു പോരുന്നതിനു മുൻപ് മൂത്രമൊഴിച്ചതാണ്. പിന്നെ ഇതുവരേയും അതിനു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. പിടിച്ചു നിറുത്തിയാലും എത്ര സമയം വരെ പിടിച്ചു നിറുത്താനാവും....?


ഞാൻ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കൽ തന്നെ ശരണം. എവിടേയും മൂത്രമൊഴിക്കാനുള്ള ഒരു സ്ഥലവും കണ്ടെത്താനായില്ല. മുകളിൽ പോയി നോക്കി. പുറത്തേക്ക് തുറക്കുന്ന ഒരു വഴിയും കാണാനായില്ല. ഒരു ചെറിയ തുളയെങ്കിലും കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ അതിലൂടെ കാര്യം സാധിച്ചേനെ. വീണ്ടും താഴത്ത് വന്നു. നോക്കിയേടത്ത് തന്നെ വീണ്ടും നോക്കി. ഒരു രക്ഷയും ഇല്ല.


ഫ്ലോറാണെങ്കിൽ നല്ല ക്രീം കളറിലുള്ള വിട്രിഫൈഡ് ടൈലാണ് വിരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇപ്പോഴും കണ്ണാടി പോലെ തിളങ്ങുന്നു. വീണ്ടും ഓരോ മൂലയും അരിച്ചു പെറുക്കി. അവനെ എന്റെ വായിൽ തോന്നിയ തെറിയെല്ലാം സ്വയം വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. പക്ഷെ മൂത്രമൊഴിക്കാതെ ഒരു രക്ഷുയുമില്ല. അടിവയറെല്ലാം വല്ലാതെ വേദനിച്ചു തുടങ്ങി. ഞാൻ ഒന്നുകൂടി ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് ഫോൺ ചെയ്തു നോക്കി. എടുക്കുന്നില്ല.


പിന്നെയും ക്ഷമ കെട്ട് അടിവയറും തടവിക്കൊണ്ട് അവിടെയെല്ലാം പേപ്പട്ടിയെപ്പോലെ ഓടി നടന്നു. എനിക്കു സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരിക്കുന്നു. വിശപ്പും ദാഹവും പിന്നെ മൂത്രമൊഴിക്കാത്തതിലുള്ള വിഷമവും. എല്ലാം കൂടി ഒരു ഉന്മാദാവാസ്ഥയിലേക്ക് എത്തിയിരുന്നു. കുറച്ചു വെള്ളം കുടിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിലും മൂത്രത്തിന്റെ കാര്യമോർത്തിട്ട് വേണ്ടന്നു വച്ചു.


രാത്രി എട്ടു മണിയായി. എന്നിട്ടും ആ നാറി വന്നിട്ടില്ല. കുറച്ചു വെള്ളമെങ്കിലും കുടിക്കാതെ രക്ഷയില്ലന്നു വന്നപ്പൊ ഒരു അര ഗ്ലാസെങ്കിലും കുടിക്കാമെന്നു കരുതി അടുക്കളയിലേക്കു ചെന്ന് ഗ്ലസെടുത്തു കഴുകി. അപ്പോഴാണ് ആ സാദ്ധ്യത മനസ്സിൽ ഓടിയെത്തിയത്...?!!

എന്തു കൊണ്ടായിക്കൂടാ....??!!!

പിന്നെ വൈകിയില്ല. പക്ഷെ എന്റെ പൊക്കം പോര. പൊട്ടിക്കാത്ത സാധനങ്ങൾ നിറച്ച കാർട്ടൺ രണ്ടെണ്ണം മുകളീൽ നിന്നും ഓടിപ്പോയി എടുത്തു കൊണ്ടു വന്നു. അത് താഴെ അട്ടിയിട്ട് പൊക്കം ശരിയാക്കി.


എന്നിട്ട് അതിന്റെ മുകളിൽ കയറി നിന്നതേയുള്ളു. പാന്റിന്റെ സിബ് ഊരാനുള്ള സമയമൊന്നും കിട്ടിയില്ല. അതിനുമുപെ എല്ലാ നിയത്രണവും വിട്ട് മൂത്രം പുറത്തേക്കു ചാടി. അതിനുള്ളിൽ എങ്ങനെയൊ സിബ് ഊരി. വാഷ് ബേസിനിലെക്ക് പൈപ്പും തുറന്നിട്ടു. പിന്നെ അടുക്കളയുടെ മുകൾത്തട്ടിലേക്ക് മുഖമുയർത്തി കണ്ണൂകളടച്ച് ഒറ്റ നിൽ‌പ്പാണ്.

“ഓഹ്.. ദൈവമെ...!! ഇങ്ങനെ ഒരു വഴിയുണ്ടായിട്ടും നീയെന്തിനെന്നെ ഇത്ര നേരം ശ്വാസം മുട്ടിച്ചെന്റെ ദൈവമെ....!!! “


എത്ര നേരം അങ്ങനെ നിന്നുവെന്നറിയില്ല. അവസാനത്തെ തുള്ളിയും പുറത്തു പോയതിനു ശേഷമെ ഞാൻ കണ്ണു തുറന്നുള്ളു....!!!

മൂത്രമൊഴിക്കുന്നതിന് ഇത്രയും സുഖമുണ്ടെന്ന് ഞാനന്ന് ആദ്യമായി അറിയുകയായിരുന്നു.

പത്തു മണി കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് അവൻ എത്തിയത്. വന്ന വഴി കട പൂട്ടാൻ പറഞ്ഞ് താക്കോൽ തന്നു. ഞാനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. കാറിലിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു

“ ഞാനിന്ന് ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല. നീയെവിടെയായിരുന്നു ഇതുവരെ...?”

“ഞാനും ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല. ഇടക്കു വച്ച് കാറിന്റെ ടയർ പഞ്ചറായി. അടുത്തെങ്ങും കടകളുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നെ ടാക്സിക്ക് പോയി പഞ്ചറൊട്ടിക്കുന്ന ആളെ വിളിച്ചുകൊണ്ടു വന്നു. അയാൾ ടയറുമായി പോയിട്ട് വൈകുന്നേരമാണ് വന്നത്. ആ നേരം വരെ ഞാൻ കാറിൽ കുത്തിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും പറ്റിയില്ല.” അവന്റെ മറുപടി വിശ്വാസമായി തോന്നിയില്ലെങ്കിലും ഞാൻ പിന്നൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഒരു വാക്കു തർക്കത്തിനുള്ള ശക്തിയും അപ്പോഴില്ലായിരുന്നു.


എന്നെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു തന്ന് അകത്താക്കിയിട്ട് അവൻ ഫ്ലാറ്റും പൂട്ടി പുറത്തേക്കു പോയി. ആദ്യം തന്നെ ചായ തിളപ്പിച്ച് ബ്രഡ് ചായയിൽ മുക്കിത്തിന്ന് വിശപ്പിനൊരു അറുതി വരുത്തി. പിന്നെ കുറച്ചു നേരം നീണ്ടു നിവർന്നു കിടന്നു. ക്ഷീണം മാറിയെന്നു തോന്നിയപ്പോൾ എഴുന്നേറ്റ് വസ്ത്രം മാറി കുളിക്കാൻ കയറി. വെള്ളം ശരീരത്തിൽ വീണപ്പോൾ നല്ല സുഖം തോന്നി. കുറച്ചു നേരം ഷവറിന്റെ അടിയിൽ നിന്നു.


ഇനി ചോറു വയ്ക്കണം. അതിനായി അടുക്കളയിൽ ചെന്നപ്പോഴാണ് ചവറ്റു കൊട്ട നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു കണ്ടത്. ഇന്നലെ കാലത്ത് അതിലുണ്ടായിരുന്നതെല്ലാം ഞാനെടുത്തു കളഞ്ഞതായിരുന്നു. അത് പരിശോധിച്ചപ്പോഴാണ് മനസ്സിലാകുന്നത് അവൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം കളവായിരുന്നുവെന്ന്. മൂന്ന് പേരെങ്കിലും ഭക്ഷണം പുറത്തു നിന്നും പാഴ്സൽ വാങ്ങി കഴിച്ചതിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളായിരുന്നു അതെല്ലാം.


അവൻ ഇതിനകത്ത് കൂട്ടുകാരുമായി വന്നു ഉണ്ടും ഉറങ്ങിയും കഴിയുകയായിരുന്നു. ഞാനവിടെ ഒന്നു മൂത്രമൊഴിക്കാൻ പോലുമാകാതെ മുഴു പട്ടിണിയിലും. എന്റെ പല്ലുകൾ തമ്മിൽ ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന ഒച്ച ഞാൻ കേട്ടു.


ഞാൻ അരി അടുപ്പത്തിട്ടു. അത്താഴത്തിനും കാലത്ത് കഞ്ഞി കുടിക്കാനുള്ളതും കൂടി ഒരുമിച്ചാണ് ഇട്ടത്. ചോറ് വെള്ളം കളയാനായി അടപ്പുള്ള ഒരു സ്റ്റീൽ ചരുവത്തിലാണ് വച്ചത്. അതിന് മാത്രമെ അടപ്പു കണ്ടുള്ളു. അത്താഴത്തിനു അച്ചാറായിരുന്നു കറി. പിന്നെ പച്ച മോരും. ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോഴും അവൻ വന്നിരുന്നില്ല.

പിന്നെ മനസ്സു നാട്ടിലേക്കു പറന്നു.... എപ്പോഴൊ ഉറങ്ങിപ്പോയി.....


പിറ്റേന്ന് കാലത്ത് ഇതു തന്നെ ആവർത്തിച്ചു. എന്നെ കടക്കകത്തിട്ട് പൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി. പോകുന്നതിനു മുൻപു താക്കോൽ ഞാൻ ചോദിച്ചിരുന്നു. അർബാബ് നിന്റെ കയ്യിൽ താക്കോൽ തരാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ പൊയ്ക്കളഞ്ഞു. പക്ഷെ അന്നവൻ രണ്ടു മണി ആയപ്പോഴേക്കും വന്നു. ഉടനെ കട പൂട്ടി വീട്ടിൽ പോയി. ഞാൻ ചോറുണ്ടാക്കി കഴിച്ചു.


ദിവസങ്ങളങ്ങനെ നീങ്ങി. നേരെ ചൊവ്വെ ഒരു ദിവസം പോലും കടയിൽ വിൽ‌പ്പന നടന്നില്ല. അവന് മറ്റെന്തൊക്കെയൊ സാധിച്ചെടുക്കാനാണ് ഇതെന്ന് എനിക്കു തോന്നിയിരുന്നു. അവൻ എന്നും വരുമ്പോൾ ആദ്യം ചോദിക്കുന്നത് ഫാക്സ് വല്ലതും വന്നോയെന്നാണ്. അതിന്റെ പിന്നിലെ രഹസ്യം കുറച്ചു കഴിഞ്ഞാണ് മനസ്സിലായത്.


അവനെ മാനേജർ ആക്കാമെന്നു പറഞ്ഞാണ് അർബാബ് പോയത്. ഇപ്പോൾ അവൻ വെറുമൊരു സെയിൽ‌സ്മാൻ മാത്രമാണ്. അവൻ സെയിൽ‌സ്മാനാണെന്ന് അറിഞ്ഞതോടെ അവനോടുണ്ടായിരുന്ന പേടി ഒന്നു മാറിക്കിട്ടി. പക്ഷെ മാനേജരായി വന്നാൽ പേടിക്കേണ്ടിവരും. മാനേജരായി അവനെ നിയമിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ഓർഡർ ഫാക്സിൽ വരുന്നതും കാത്തിരിക്കയാണവൻ. എന്നിട്ടെ കട തുറക്കൂയെന്ന വാശിയിലും.


അതുകൊണ്ട് ഞാൻ മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും തടവിലായിരുന്നു. മൂത്രമൊഴിക്കാനുള്ള സൂത്രം കണ്ടു പിടിച്ചതു കൊണ്ട് ആ ഒരു പ്രശ്നം സോൾവായെങ്കിലും ദിവസവും കിടക്കേണ്ടി വരുന്ന പട്ടിണിക്ക് ഒരു പരിഹാരം കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ചോറു കൊണ്ടു വരാമായിരുന്നു. പക്ഷെ അതിനുള്ള പാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.


ഇതിനിടക്ക് കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പൈസ തീർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. കടയിലാണെങ്കിൽ വിറ്റുവരവുമില്ല. ഒരു ദിവസം ഞാനവന്റെ അടുത്ത് പൈസ ചോദിച്ചു. അവൻ ഒരു ദിനാറെടുത്ത് തന്നു. ഇതു കൊണ്ട് ഞാനെങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ തള്ളി നീക്കും..?.


അവനില്ലാത്തപ്പോൾ ദുബായിൽ നിന്നും ഫോൺ വരുമ്പോഴൊന്നും ഞാൻ സത്യം പറഞ്ഞില്ല. സത്യം പറഞ്ഞാലുണ്ടാകുന്ന പൊല്ലാപ്പുകൾ എന്താവുമെന്നു ഊഹിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല. അവരെല്ലാവരും അറബികളാണ്. കൂടുമ്പോൾ അവർ ഒന്നിച്ചു കൂടും. ഞാൻ ഒറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്യും.


എന്തായാലും നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാൻ കഴിയില്ല. ഇവിടെ പിടിച്ചു നിന്നെ പറ്റൂ. ഒരു കുഴിക്ക് സമീപം ഒരു കുന്ന് ഇല്ലാതിരിക്കുമോ..?


പിന്നെയും ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി. അവന്റെ സ്വഭാവത്തിന് ഒരു മാറ്റവും കണ്ടില്ല. ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞു കാണും. ഞങ്ങൾ ഫ്ലാറ്റിൽ രാത്രിയിൽ കിടക്കാനായിട്ടുള്ള വട്ടം കൂട്ടുമ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു “അടുത്ത തന്നെ നീ മറ്റെവിടേക്കെങ്കിലും താമസം മാറ്റണം. കടയുടെ തൊട്ടടുത്തു തന്നെ എവിടെയെങ്കിലും നോക്ക്. നിന്റെ നാട്ടുകാർ ആരെങ്കിലും കാണും ” അതു കേട്ടപ്പൊൾ വലിയ സന്തോഷമായി.

“ വാടക...?” ഞാൻ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.

“പതിനഞ്ചു ദിനാർ തരാം...അതിൽ കൂടുതലുള്ള മുറിയെടുത്താൽ ബാക്കി നീ കയ്യിൽ നിന്നും കൊടുക്കേണ്ടി വരും..” അവൻ പറഞ്ഞു നിറുത്തി.ഞാൻ പിന്നൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.


പിറ്റെ ദിവസം കട തുറന്നു. അവൻ എങ്ങും പോയില്ല. നല്ല കച്ചവടവും കിട്ടി. ഉച്ചക്ക് ഞാൻ അവന്റെ കൂടെ പോയില്ല. മുറി കിട്ടുമോന്നറിയാനായി ഒന്നു കറങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ കടയുടെ പിറകു വശത്തായി കുറെ കെട്ടിടങ്ങളും കടകളും മറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെയല്ലാം മലയാളികളും ധാരാളമുണ്ട്.


ഒരു ഹോട്ടലിൽ കയറി എന്തെങ്കിലും കഴുക്കാമെന്നു കരുതി അവിടെയൊക്കെ നടന്നു. ഒരു ജങ്ക്ഷന്റെ തൊട്ടടുത്തുള്ള കടയിലെ അലമാരയിൽ നാട്ടിൽ വാസുനായരുടെ ചായക്കടയിൽ കണ്ടിട്ടുള്ളതു പോലെ ഉണ്ടൻ പൊരിയും പരിപ്പു വടയും ഉഴുന്നു വടയും മറ്റും നിറച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നു...!

അതു കണ്ടപ്പോൾ കടയുടെ മുൻപിൽ അറിയാതെ നിന്നു പോയി....

അതും ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ...!!


ഞാൻ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു അകത്തു കയറി. ഒന്നു രണ്ടു പേർ ഊണു കഴിക്കുന്നു. ചിലർ ബിരിയാണി കഴിക്കുന്നു. അവിടെമാകെ ബിരിയാണിയുടെ ഗന്ധം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. ആ ഗന്ധം വായിൽ വെള്ളമൂറിച്ചു.


നല്ല വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നു. എന്നും മോരും അച്ചാറും മാത്രം കഴിച്ച് മടുത്തിരുന്നു. ഇന്ന് ഊണു കഴിക്കാം. നാട്ടിൽ നിന്നും വന്നതിൽപ്പിന്നെ ഊണു കഴിക്കണ പരിപാടിയേ ഇല്ലായിരുന്നു.

എല്ലാ വിഭവങ്ങളും കൂട്ടി ഒരൂണ്..!

അതെത്ര രസകരമാണ്...!!

എത്ര ഊർജ്ജദായകമാണ്....!!!

ഞാൻ അടുത്തു കണ്ട ഒരു കസേരയിൽ ഇരിക്കാനായി തുടങ്ങിയതും പെട്ടെന്നു നിന്നു.

ഊണിന്റെ ചാർജ് എത്രയാവും....?

എന്റെ പോക്കറ്റിന്റെ വലിപ്പം എനിക്കല്ലെ അറിയൂ. വാതിലിന്റടുത്ത് മേശക്കു പിറകിലിരിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരന്റെ അടുത്തു ചെന്ന് ശബ്ദം താഴ്ത്തി മറ്റാരും കേൽക്കാതെ ചോദിച്ചു.

“ഊണിന് എത്രയാ...ചാർജ്ജ്...?” അയാൾ എന്നെയൊന്നു നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു.

”നാലു രൂപാ...” അതെത്രയെന്നു കഴിഞ്ഞ ഒരു മാസം കൊണ്ട് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. എന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ദിനാറിന്റെ നോട്ടുണ്ടായിരുന്നു.


ഞാൻ കസേരയിൽ ചെന്നിരുന്നതും കാഷിലിരുന്ന പയ്യൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു

‘ ഒരു കേരള..... മൂട്ട...!!‘

അതു കേട്ടതും ഞാൻ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് കാഷിയറെ നോക്കി.....??!!!

“കേരള മൂട്ടയൊ...???


ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ.....

Monday, 3 August 2009

സ്വപ്നഭൂമിയിലേക്ക്..... (1)

[എഴുതാൻ നല്ല വശമില്ല. ഗൂഗിൾ വെറുതെ തന്ന ഈ സംവിധാനം എന്നെ എഴുതാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഞാൻ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന പ്രവാസികളുടെ നൊമ്പരങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് ആദ്യം ഓർമ്മയിൽ വന്നത്. എന്നാൽ പിന്നെ അത് എന്റെ കഥയിലൂടെ ആയാലെന്ത് എന്ന ചിന്തയാണ് ഇങ്ങനെ ഒന്നിനെ ഒരുക്കുന്നത്. ഇത് എന്റെ മാത്രം കഥയല്ല. എന്റെ സൌഹൃദ വലയത്തിൽ‌പ്പെട്ടവരും, കണ്ടും കേട്ടും അറിഞ്ഞ കഥകളും ഞാനിവിടെ പകർത്തുവാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. ഞാൻ ജോലി ചെയ്യുന്ന കമ്പനിയിൽ നിന്നു തന്നെ തുടങ്ങാം. ഇപ്പോഴും ജോലി ചെയ്യുന്ന കമ്പനി ആയതുകൊണ്ട്, ഒരു പക്ഷെ ഇത് മുടങ്ങിപ്പോയേക്കാം. എന്നാലും വായനാശീലം ഉള്ള ഒരു മലയാളിയും എനിക്കിട്ട് പാര വക്കാനായി കമ്പനിയിൽ ഇല്ലായെന്ന തിരിച്ചറിവിലാണ് ധൈര്യപൂർവ്വം ഇതാരംഭിക്കുന്നത്.  നന്ദി.]

 സ്വപ്നഭൂമിയിലേക്ക്...

വലിയ പ്രതീക്ഷയോടെയാണ് ബഹ്‌റീനിലേക്ക് വിമാനം കയറിയത്.

എയർപ്പോർട്ടിൽ ആരെങ്കിലും കാത്തു നിൽക്കുമൊ..?

ആരായിരിക്കും ...?

എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയും...?

എന്തു ജോലിയായിരിക്കും കിട്ടുക...?

ആലോചിച്ചിട്ട് ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല. കുറച്ചു വെള്ളം കുടിക്കണമെന്നു തോന്നിയെങ്കിലും ആരോടാ ഒന്നു ചോദിക്കുക....?


വിമാനത്തിൽ കയറി ഇരുന്നപ്പോൾ തന്നെ ഓരൊ മിഠായി കിട്ടിയതാ..
അതു വിമാനം പുറപ്പെടുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ കടിച്ചു ചവച്ചു തിന്നിരുന്നു. എയർ ഹോസ്റ്റസ് ഒരു ട്രേയിൽ കുറെ മിഠായിയുമായി വന്നതാണ്. ഞാൻ അതിൽ നിന്നും നമ്മുടെ ദാരിദ്ര്യം ഇപ്പൊഴേ കാട്ടണ്ടല്ലോന്നു കരുതി  വളരെ ഭവ്യത ഭാവിച്ച് ഒരെണ്ണം മാത്രമെ എടുത്തുള്ളു. ഇപ്പോഴാണ് കുറച്ചു കൂടുതൽ എടുക്കാമായിരുന്നുവെന്ന് ചിന്തിച്ചത്.


ആലോചിച്ചിരിക്കെ എയർ ഹോസ്റ്റസ് വന്ന് സീറ്റ് ബൽറ്റ് ഇട്ടത് ശരിക്കാണോന്ന് പരിശോധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റടുത്ത് വന്നപ്പോൾ ഇടതു കയ്യിന്റെ തള്ള വിരൽ പൊക്കി കുടിക്കാൻ വെള്ളം വേണമെന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അവർ എന്തൊ പറഞ്ഞിട്ടു പോയി. എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.


അടുത്തിരുന്നയാൾ പറഞ്ഞു
“ ഇപ്പൊ വെള്ളം കിട്ടില്ല. വിമാനം നീങ്ങാൻ തുടങ്ങാ. പൊങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിട്ട് തരാമെന്നാ പറഞ്ഞത്.” വിമാനം റൺ‌വേയിലേക്ക് നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഞാൻ പുറത്തേക്കു നോക്കിയിരുന്നു.


പക്ഷെ, എയർഹോസ്റ്റസ് എനിക്കുള്ള വെള്ളവുമായി വന്നു. എന്റെ തൊണ്ടയിൽ നനവേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല അന്നേരം. ഒരു ചെറിയ ഗ്ലാസ്സിൽ രണ്ടു കവിൾ വെള്ളം. അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. എങ്കിലും അപ്പോഴത്തെ ദാഹം മാറാൻ അതു മതിയായിരുന്നു. അതും കുടിച്ച് ആശ്വാസത്തോടെ പുറത്തേക്കും നോക്കിയിരുന്നു.


പിന്നെ താമസമുണ്ടായില്ല. വിമാനം ഉയർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതോടൊപ്പം എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പും കൂടി. അകാരണമായ ഒരു ഭീതി എന്നെ പൊതിഞ്ഞു. ഞാൻ ശ്വാസം പിടിച്ചിരുന്നു. താഴെ കെട്ടിടങ്ങളും മറ്റും തീപ്പെട്ടിക്കൂടു പോലെ തോന്നിച്ചു. റോഡുകൾ വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞു പോകുന്ന വരകളായി മാറി. തെങ്ങിൻ തോപ്പുകൾ നിബിഡ വനങ്ങളായി തോന്നി. കരയിൽ നിന്നും കടലിലേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ ബോട്ടുകളും വഞ്ചികളും ചെറിയ പൊട്ടുകളായും കപ്പലുകൾ തീപ്പെട്ടിക്കൂടു പോലെയും തോന്നിച്ചു. പിന്നെ കാർമേഘ പാളികൾ താഴെക്കാഴ്ചകൾ മറച്ചു. നീലാകാശം തൊട്ടടുത്തെന്ന പോലെ കണ്ടു.
ഇതിനും അപ്പുറത്തായിരിക്കും സ്വർഗ്ഗം..!
അതിനരികിലൂടെ ഈ വിമാനം പോകുമോ...?
അങ്ങകലെ ചക്രപാളം ഇത്ര ഭംഗിയായി കാണുന്നത് ആദ്യമാണ്.


പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ വിമാനം മേഘങ്ങക്കൾക്കിടയിലൂ‍ടെയായി യാത്ര. താഴെ നിന്നു നോക്കുമ്പോൾ കാണാറുള്ള മഴ മേഘങ്ങൾ ഇത്ര അടുത്തു കണ്ടപ്പോൾ എന്തൊരു അനുഭൂതിയാണന്ന് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ വയ്യ. മനസ്സിനു നല്ല കുളിർമ്മ തോന്നി. ഞാൻ പുറത്തേക്കു തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഭൂമി കണ്ണിൽ നിന്നും മറഞ്ഞിരുന്നു.


അപ്പോഴാണ് ചെവി അടഞ്ഞതായി തോന്നിയത്. മൂക്ക് അടച്ചു പിടിച്ച് ശ്വാസം വലിച്ചും പുറത്തേക്കും വിട്ടു നോക്കി. ശരിയായില്ല. അന്നേരം ഞാൻ ഒന്നും തന്നെ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്റെ പെടാപ്പാട് കണ്ടിട്ടാവണം അടുത്തിരുന്ന യാത്രക്കാരൻ എനിക്കൊരു മിഠായി തന്നു.

“ഇതു വായിലിട്ടൊ”
എന്നായിരിക്കണം അയാൾ പറഞ്ഞിരിക്കുക.
ഞാൻ ഒന്നും കേട്ടില്ല. മിഠായി വാങ്ങിയിട്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു
“ മിഠായിക്കല്ല. എന്റെ ചെവി അടയുന്നു...”
പക്ഷെ, അയാളത് കേട്ടതായി തോന്നിയില്ല. കാരണം ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഞാനും കേട്ടില്ല. എന്തൊ ഒരു മുരൾച്ച മാത്രമെ എനിക്കും തോന്നിയുള്ളു.


പിന്നെ ഞാൻ ആംഗ്യ ഭാഷയിൽ ചെവി തൊട്ടു കാണിച്ചു. അയാളപ്പോൾ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന മറ്റൊരു മിഠായിയുടെ പൊതിഞ്ഞ കടലാസ് മാറ്റി എന്റെ വായിലിട്ടു തന്നു. എന്നിട്ട് ഉമിനീരിറക്കാൻ ആംഗ്യം കാട്ടി. തൊണ്ട വരണ്ടിരുന്ന സമയത്ത് കിട്ടിയ മിഠായി നല്ല ആശ്വാസമാണ് തന്നത്. പെട്ടെന്ന് ഊറിക്കൂടിയ ഉമിനീർ ഇറക്കിയതോടെ ചെവി പെട്ടെന്നു തുറന്നു കിട്ടി. അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ശബ്ദം കേട്ടു തുടങ്ങിയത്.


എന്റെ സന്തോഷം കണ്ടിട്ടാകും അടുത്തിരുന്ന മിഠായിച്ചേട്ടൻ പറഞ്ഞത്.

“ അതിനാ അവർ വിമാനം പുറപ്പെടുന്നതിനു മുൻപായി മിഠായി തന്നത്. വിമാനം വിടുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ അത് കടിച്ചരച്ച്  അകത്താക്കിയല്ലെ....?”
ഞാൻ ശരിക്കും ഇളിഭ്യനായി എന്നു പറഞ്ഞാ‍ൽ മതിയല്ലൊ.
എന്റെ മുഖഭാവം കണ്ടിട്ടാകും മിഠായിച്ചേട്ടൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.

“വിഷമിക്കണ്ട..ആദ്യമായിട്ട് വരുമ്പൊ അങ്ങനെയൊക്കെ പറ്റും...”
പിന്നെ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം പരിചയപ്പെട്ടു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പൊ എയർ ഹോസ്റ്റസ് കഴിക്കാനുള്ള സാധനങ്ങളുമായി വന്നു.


മിഠായിച്ചേട്ടൻ ചോദിച്ചു.
“കുടിക്കുമൊ...?’

‘ഇല്ല‘ ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“ ബിയറായാലൊ...?” മിഠായിച്ചേട്ടൻ
“അയ്യൊ വേണ്ട...” എന്തൊ അപരാധം കേട്ടതു പോലെ എന്റെ മറപടി.
അതു കേട്ട് മിഠായിച്ചേട്ടനാണ് ഓർഡർ കൊടുത്തത്.

‘ബീയർ...’
എയർ ഹോസ്റ്റസ് ഈരണ്ട് ബീയർ വീതം ഞങ്ങൾക്ക് തന്നു.

ഞാൻ പറഞ്ഞു
“എനിക്കു വേണ്ട...ഞാൻ കുടിക്കില്ല...”

“താൻ കുടിക്കണ്ടടോ..ഞാൻ കുടിച്ചോളാം..തനിക്കെന്താ കുടിക്കാൻ വേണ്ടത്... വെള്ളം.., ജൂസ്...?”

“ജൂസ് മതി ..” ഞാൻ.
അങ്ങനെ എനിക്കു ജൂസ് വാങ്ങി തന്നു.
നാലു ബീയറും മൂപ്പിലാൻ തന്നെ അടിച്ചു...!


പിന്നെ എയർപ്പോർട്ടിനു പുറത്തിറങ്ങുന്നതു വരെയും മിഠായിച്ചേട്ടന്റെ സഹായം എനിക്കു കിട്ടിയിരുന്നു. എന്റെ പേരെഴുതിയ ഒരു ബോഡും പിടിച്ചു നിന്ന അറബിയുടെ അടുത്തേക്കു ചെന്നു. അറബി എന്റെ പേരു ചൊദിച്ചു. ഞാൻ ‘അതെ ‘ എന്നു പറഞ്ഞു. അതോടെ എന്റെ ചങ്കിടിപ്പ് കൂടി. ഇവൻ തന്നെയാണോ എന്റെ അറബി...?
എന്നെ കാത്ത് നിന്ന അറബിയോടൊപ്പം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നാലെ ഞാനും നടന്നു. അവിടെ വിസിറ്റേഴ്സിന് ഇരിക്കാനുള്ള കസേരയിൽ പോയി അദ്ദേഹം ഇരുന്നു. എന്നോടും ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തൊട്ടടുത്ത കസേരയിൽ ഞാനും ഇരുന്നു. അദ്ദേഹം എന്റെ അർബാബായിരിക്കും...!
അർബാബ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ നമ്മൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതു പോലുള്ള നല്ല പെരുമാറ്റം...!?


സാധാരണ അറബി വസ്ത്രം ആയിരുന്നില്ല അവൻ ധരിച്ചിരുന്നത്. എന്നെപ്പോലെ തന്നെ പാന്റ്സും ഷർട്ടുമായിരുന്നു വേഷം. എന്റെ ഇരട്ടി പൊക്കവും. ഈജിപ്റ്റിൽ നിന്നും ഒരാൾ കൂടി വരാനുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞാണ് അവിടെയെന്നെ ഇരുത്തിയത്. ഏതാണ്ട് അരമണിക്കൂറ് കഴിഞ്ഞു കാണും, അർബാബ് അവിടന്ന് എഴുന്നേറ്റുപോയി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ കയ്യിൽ എനിക്കായി പെപ്സിയും ഒരു വെളുത്ത കടലാസ്സിന്റെ പൊതിയും എന്നെ ഏൽ‌പ്പിച്ചു.


ഞാൻ പൊതി അഴിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ വട്ടത്തിലുള്ള ബണ്ണ് ആണെന്നു തോന്നി. ഒരു ബണ്ണ് അടിയിലും ഒരു ബണ്ണ് മുകളിലും. ഇടക്ക് എന്തൊക്കെയൊ കാടും പടലും പിന്നെ തക്കാളി അരിഞ്ഞത്. കൂടാതെ കട്ടിയുള്ള എന്തൊ ഒന്ന്...!
ഇതെങ്ങനെ തിന്നുന്നതെന്നറിയാതെ ഞാൻ ചുറ്റുപാടും നോക്കി.


അപ്പോഴാണ് അർബാബ് തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന സാധനം പൊതിഞ്ഞ കടലാസ്സിന്റെ ഒരു ഭാഗം മാറ്റിയിട്ട് അടി മുതൽ മുടി വരെ എത്തത്തക്ക വിധത്തിൽ വായ പൊളിച്ച് ഒറ്റക്കടി...!!
ആ കടിയിൽ മുകളിലത്തെ ബണ്ണൂ മുതൽ അടിയിലെ ബണ്ണു വരെ ഒരു ഭാഗം മുഴുവൻ അർബാബിന്റെ വായിൽ...!! അറിയാതെയാണെങ്കിലും “ഹൊ..” എന്നു പറഞ്ഞു പോയി ഞാൻ.


ഞാനും അതു പോലെ വായ പൊളിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും ആ സാധനത്തിന്റെ ഒരു മൂല മാത്രമെ എന്റെ വായിൽ കൊണ്ടുള്ളു. പിന്നെ വിചാരിച്ചു അർബാബ് തിന്നുന്നതു പോലെ തന്നെ വേണമെന്നില്ലല്ലൊ. ഞാൻ കുറേശെ കടിച്ചു തിന്നു. ഇടക്കു പെപ്സിയും കുടിച്ചു. പെപ്സിയും ഒരു ആദ്യാനുഭവമായിരുന്നു. അതങ്ങു ഇറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ നാക്കിൻ തുമ്പു മുതൽ തൊണ്ട വരെ തണുപ്പു കൊണ്ട് എരിഞ്ഞു തീരുന്നതു പോലെ തോന്നി.


ഒരു മണിക്കൂറ് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഈജിപ്റ്റ്കാരനും എത്തി. അർബാബ് ഞങ്ങളെ പരിചയപ്പെടുത്തി. ഞങ്ങൾ ഷേൿഹാന്റ് ചെയ്തു. പിന്നെ അർബാബിന്റെ വണ്ടിയിൽ പുറപ്പെട്ടു. കുറച്ചു സമയത്തിനകം ഒരു കടയുടെ മുൻപിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. അർബാബ് താക്കോലെടുത്ത് ഷട്ടർ തുറന്നു. പിന്നെ ഗ്ലാസ് ഡോർ.


കടക്കകത്ത് സധനങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഷെൽഫ് കുറച്ച് ശരിയാക്കിയിരുന്നു. ബാക്കിയുള്ളത് ഒരു മൂലയിൽ അടുക്കി വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതെല്ലാം എടുത്ത് ഷെൽഫ് ശരിയാക്കാൻ തുടങ്ങി. ഈജിപ്റ്റ്കാരനും ഞാനും കൂടിയാണ് ഫിറ്റ് ചെയ്തത്. അർബാബ് എല്ലാം അടുത്ത് നിന്ന് നിർദ്ദേശങ്ങൾ തന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.


ഇടക്ക് അർബാബ് പോയി ഞങ്ങൾക്ക് കഴിക്കാനുള്ള സാധനങ്ങളുമായി വന്നു. ഓരൊ പാക്കറ്റ് വീതം കിട്ടി. കോഴിക്കാൽ അങ്ങനെ തന്നെ വറുത്തത് ഒരു നാലെണ്ണം, ഒരു കപ്പു നിറയെ ഒരുളക്കിഴങ്ങ് നീളത്തിൽ അരിഞ്ഞ് വറുത്തത്. പിന്നെ ചുവപ്പും വെളുപ്പും നിറങ്ങളിൽ ക്രീമുകൾ കൂടാതെ രണ്ടു ‘കുപ്പൂസ്‘.


വല്ലപ്പോഴും വരുന്ന വിരുന്നുകാർക്കായി മാറ്റിവക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലെ കോഴികൾ. എന്നു പറഞ്ഞാൽ പൂവൻ കോഴികൾ. പിടക്കോഴികൾ അമ്മക്ക് മുട്ടക്കച്ചവടം നടത്താൻ മാത്രവും. അന്നും കറി വച്ചാൽ കോഴിയുടെ കാലുകൾ കണികാണാൻ പോലും കിട്ടുകയില്ല. അതെല്ലാം വിരുന്നുകാർക്കുള്ളത്. ഈ കോഴിക്കാലു കണ്ടപ്പൊ അതാണ് ഓർമ്മ വന്നത്. ഒരു കോഴിക്കാലും പൊക്കിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഞാനാ ദിവാസ്വപ്നത്തിൽ മുഴുകിയത്.


മറ്റുള്ളവർ ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ചിരപരിചിതരെപ്പോലെ കോഴിക്കാലിന്റെ എല്ല് ഊരിയെടുത്ത് കടലാസ് പാത്രത്തിൽ നിരത്തി വച്ചു തുടങ്ങി. അവർ തിന്നുന്നതു പോലെ ഞാനും കഴിച്ചു തുടങ്ങി. പക്ഷെ രണ്ടു കോഴിക്കാലിൽ കൂടുതൽ എനിക്കകത്താക്കാനായില്ല. അപ്പോഴേക്കും മടുത്തു തുടങ്ങി. ഞാൻ ബാക്കിയുള്ളത് ആ കവറിൽ തന്നെ മടക്കി പൊതിഞ്ഞു വച്ചു.


രാത്രി പത്തു മണി വരെ ഷെൽഫിന്റെ പണിയായിരുന്നു. അതു കഴിഞ്ഞ് കട പൂട്ടി എല്ലാവരും പുറപ്പെട്ടു. ഒരു വലിയ കടയിൽ കയറി ഓരൊ പ്ലെയ്റ്റ് പിസ്സയും പെപ്സിയും കഴിച്ചു. ഒരു പ്ലെയ്റ്റ് ചോറു കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിലെന്ന് ഒരുപാട് ആശിച്ചു. പക്ഷെ അങ്ങനെ ഒരു സാധനം അവിടെങ്ങും ആരും കഴിക്കുന്നതായി കണ്ടില്ല. അതു കൊണ്ട് ചോദിക്കാനും ഒത്തില്ല. പിന്നെ ആ കടയിൽ എല്ലാവരും ഫിലിപ്പൈൻ‌കാരായിരുന്നു.

അതു കഴിഞ്ഞ് ഒരു ഫ്ലാറ്റിൽ വന്നു. അവിടെ ഫർണ്ണീച്ചർകൾ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മൂന്നു കിടക്കകൾ മാത്രമെയുള്ളു. തലയിണകളും ഇല്ലായിരുന്നു. വന്ന വഴി ഒന്നു കക്കൂസിൽ പോയി. പിന്നെ കുളിച്ച് വസ്ത്രം മാറി ഞാനും അവരുടെ അടുത്ത് കിടക്കയിൽ കുത്തിയിരുന്നു. അർബാബ് എവിടേക്കൊ കുറെ നേരമായി ഫോൺ ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ കുളിക്കാനൊന്നും താല്പര്യം കാട്ടിയില്ല. വസ്ത്രം മാറുക മാത്രമെ ചെയ്തുള്ളു.


എനിക്കും ഫോൺ ചെയ്യണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഈ രാത്രിയിൽ അതിനു കഴിയില്ല. നാളെ നേരം വെളുത്തിട്ട് അർബാബിനോട് ചോദിക്കാം. അപ്പോഴാണ് നാട്ടിൽ സമയം എത്രയായെന്നറിയാനായി വാച്ചെടുത്ത് നോക്കിയത്. എന്റെ വാച്ചിന്റെ സമയം മാറ്റിയിരുന്നില്ല.

ദൈവമെ രാത്രി രണ്ടു മണി...!!!
അർബാബിന്റെ വാച്ചിൽ നോക്കി ഇവിടത്തെ സമയം 11.30 ആക്കി വച്ചിട്ട് കിടക്കയിൽ കിടന്നു.

തലയിണയില്ലാഞ്ഞിട്ട് കിടപ്പിനൊരു സുഖം തോന്നിയില്ല. കൊണ്ടു വന്ന എയർബാഗ് എടുത്ത് തോർത്ത് മുണ്ട് കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞ് തലയ്ക്കടിയിൽ വച്ച് കിടന്നു.
മനസ്സ് നാട്ടിലായിരുന്നു..
മോൻ എന്നെ കാണാതെ കരയുന്നുണ്ടാവുമൊ....?
അവന്റെ അമ്മ എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരമറിയാതെ വിഷമിക്കുന്നുണ്ടാവുമൊ....?


കാലത്തെ എഴുന്നേറ്റ് പ്രാഥമിക പരിപാടികൾ കഴിഞ്ഞ് അറബി പത്രം വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അർബാബിന്റെ അടുത്തു ചെന്ന് നാട്ടിലേക്ക് ഫോൺ ചെയ്തൊട്ടെയെന്ന് ചോദിച്ചു. വിളിച്ചോളാൻ അനുവാദവും തന്നു. വീട്ടിൽ അന്നു ഫോൺ എടുത്തിട്ടില്ലായിരുന്നു. അതു കൊണ്ട് അടുത്ത വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ച് എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും ആരെയെങ്കിലും വിളിക്കാനും പത്തു മിനിട്ടു കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും വിളിക്കാമെന്നും പറഞ്ഞിട്ട് ഫോൺ കട്ടാക്കി.


പിന്നെ കാത്തിരിപ്പായി. അർബാബ് ചോദിച്ചു
“ഇത്ര വേഗം കഴിഞ്ഞൊ..?”
ഞാൻ വിവരം പറഞ്ഞു. എന്റെ മുറി ഇംഗ്ലീഷ് കേട്ടിട്ടാവും അവന് ചിരിവന്നത്.  പിന്നെ അർബാബിന്റെ വിളിയായി. അർബാബ് ആരെയൊ വിളിച്ച് നിറുത്താതെ സംസാരിക്കുകയാണ്. അറബിയിലായതു കൊണ്ട് ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ലെന്നു മാത്രമല്ല എനിക്കു ശ്വാസം മുട്ടുന്നതു പോലെ തോന്നി.


ഏതാണ്ട് അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞാണ് എനിക്ക് ഫോൺ കിട്ടിയത്. ഉടനെ വിളിച്ചു. ഭാര്യയായിരുന്നു വന്നിരുന്നത്.  ഇതുവരെ കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ലെന്നും നല്ല അർബാബാണെന്നും ഒരു കടയിലാണ് ജോലിയെന്നും മറ്റും പറഞ്ഞതിനോടൊപ്പം ശമ്പളം കിട്ടിയാൽ ഉടനെ അയക്കാമെന്നും അതു വരെ പിടിച്ചു നിൽക്കണമെന്നും പറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിച്ചിട്ടാണ് ഫോൺ വച്ചത്.


അന്ന് കടയിലേക്ക് ആവശ്യമായ സാധനങ്ങൾ കാർഗോയിൽ വന്നു കിടക്കുന്നത് എടുക്കുന്നതിനായി ഞങ്ങൾ നേരത്തെ വീട്ടിൽ നിന്നും പുറപ്പെട്ടു. അതിന്റെ പണിയെല്ലാം ഒരു ഏജന്റിനെ ഏൽ‌പ്പിച്ചിട്ട് കടയിൽ വന്ന് ബാക്കിയുള്ള പണിയെല്ലാം തീർത്തു. എല്ലാ ഷെൽഫും തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കി. സാധനങ്ങൾ വരുന്നതും കാത്ത് ഞങ്ങൾ ഉച്ച ഭക്ഷണമെല്ലാം (കോഴിക്കാൽ)  കഴിഞ്ഞ് കടയിൽ തന്നെയിരുന്നു.


വൈകുന്നേരം സാധനങ്ങൾ വന്നത് അപ്പോൾ തന്നെ ഷെൽഫുകളിൽ നിരത്തി. നിരത്തിത്തുടങ്ങിയതും കസ്റ്റമർ ഓരോരുത്തർ വന്നു തുടങ്ങി.
ആദ്യമായിട്ട് ഒരു കസ്റ്റമർക്ക് ഒരു ക്രീം കൊടുത്ത് കാശു വാങ്ങിയത് അർബാബിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഞാനായിരുന്നു...!
കടയുടെ ഉൽഘാടനത്തിനു വേണ്ട സാഹചര്യങ്ങളൊന്നും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും വേണമെന്നുള്ള താല്പര്യവും അർബാബിനുള്ളതായി തോന്നിയില്ല.


നാട്ടിലായിരുന്നെങ്കിൽ ഉത്ഘാടനത്തിനു സിനിമാതാരങ്ങൾ ഉൾപ്പടെ എന്തെന്തു ബഹളങ്ങൾ ഇപ്പോൾ അരങ്ങേറിയേനെ. രാത്രി പന്ത്രണ്ടു മണിയോടടുത്ത് കടപൂട്ടി ഭക്ഷണവും (പിസ്സ) കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് മുറിയിൽ എത്തിയത്.


അന്നെനിക്ക് 20 ദിനാർ അർബാബ് അഡ്വാൻസ് തന്നു...
പിന്നെ ബഹ്‌റീന്റെ ഏറ്റവും വില കൂടിയ നോട്ടാണിതെന്നും ഇതിനു താഴെ പത്തിന്റെയും അഞ്ചിന്റെയും ഒരു ദിനാറിന്റെയും കൂടാതെ അര ദിനാറിന്റെയും നോട്ടുകളാണുള്ളതെന്നും അർബാബ് പഠിപ്പിച്ചു തന്നു. എല്ലാ നോട്ടുകളും ഓരോന്നായി കാണിച്ചു തന്നു. ഞാനതു വാങ്ങി തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി. ഇതിനു നാട്ടിൽ എന്തു വില കിട്ടുമെന്നു അറിയില്ലായിരുന്നു. ചില്ലറ കൊടുക്കുമ്പോൾ സൂക്ഷിക്കണമെന്നും ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ അർബാബ് മറന്നില്ല.


പിറ്റെ ദിവസം ബാക്കിയുള്ള ഷെൽഫിൽ കൂടി സാധനങ്ങൾ നിറച്ചു. കാർട്ടണുകളിൽ പൊട്ടിക്കാത്തത് മുഴുവൻ കടയുടെ മുകളിലെ മുറിയിൽ കൊണ്ടു പോയി വച്ചു.


ദിവസങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി കടന്നു പോയി...
ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞതും അർബാബ് പെട്ടിയും മറ്റുമെടുത്ത് പോകാൻ തെയ്യാറായി...
അപ്പൊഴാണ് അദ്ദേഹത്തിന് ഇവിടെയല്ല ജോലിയെന്നും ഇതിന്റെ ഹെഡ്ഡാഫീസുള്ള ദുബായിലാണെന്നും മനസ്സിലായത്. ഇത് അവരുടെ ഒരു ബ്രാഞ്ച് ആയാണ് തുറന്നത്. കാര്യങ്ങളേല്ലാം ഈജിപ്ത്കാരനെ പറഞ്ഞേൽ‌പ്പിച്ചു.


അർബാബിനെ എയർപ്പോട്ടിൽ കൊണ്ടു ചെന്നാക്കാൻ ഞങ്ങളും പോയിരുന്നു. അദ്ദേഹം അകത്തു കടന്നു നടന്നു പോകുന്നത് കുറച്ചു വേദനയോടെയെ എനിക്കു നോക്കി നിൽക്കാനായുള്ളു. ഞാൻ വന്ന ദിവസം മുതൽ ഒരു അർബാബും തൊഴിലാളിയും എന്നതിലുപരി ഒരു നല്ല സഹപ്രവർത്തകൻ എന്ന സ്ഥാനമാണദ്ദേഹം എനിക്കു തന്നിരുന്നത്.


ഞങ്ങൾ മുറിയിൽ ഒരുമിച്ച് താമസിക്കുമ്പോഴും ഒരു ഗ്ലാസ് ചായ തിളപ്പിച്ചു കൊണ്ടു വരാൻ പോലും എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല. പകരം ചായ കുടിക്കണമെന്നു തോന്നുമ്പോൾ അദ്ദേഹം തന്നെ എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി ചായ ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടുവരികയാണ് ചെയ്തിരുന്നത്. ആ മനുഷ്യനാണ് ഞങ്ങളോട് യാത്ര പറഞ്ഞു പോയത്.


ഇതെല്ലാം മനസ്സിൽ താലോലിച്ച് എയർപ്പോട്ടിനു പുറത്തേക്കു നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു....

പക്ഷെ , വരണ്ടുണങ്ങിയ മരുഭൂമിയിൽ പെയ്ത പുതുമഴയുടെ കുളിർമ്മ മാത്രമായിരുന്നു കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ച ഞാൻ അനുഭവിച്ചതെന്ന് അപ്പോഴെനിക്കു മനസ്സിലായതേയില്ല.....!!!??.

വരാനിരിക്കുന്ന നാളുകൾ, ‘വിധി ’ എനിക്കായി കാത്തു വച്ചിരുന്നത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു......!!?

അത് അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ.........

Sunday, 5 July 2009

ഗ്രാമവഴി -- 5 vaazhakkula

നെൽകൃഷി ചെയ്തു ചെയ്ത് വരവും ചിലവും തമ്മിൽ പൊരുത്തപ്പെടാതെ വന്നപ്പോഴാണ് ഗ്രാമവാസികളിൽ ചിലർ ചേർന്ന് ഒരു തീരുമാനം എടുത്തത്.

“ഇതിനൊരു മാറ്റം വേണം, അതിന് എന്തു ചെയ്യാം”

പല ആലോചനകളും നടന്നു. ഒടുവിൽ ശശി മാഷ്ടെ നിർദ്ദേശമാണ് എല്ലാവർക്കും സ്വീകാര്യമായി തോന്നിയത്

“ അതെ, നമ്മൾക്ക് ഏത്തവാഴകൃഷി നടത്തിക്കളയാം.“

“എന്റെ ഭൂമി ഞാൻ വിട്ടു തരാം. കൃഷി നടത്തി ലാഭത്തിൽ ഒരംശം എനിക്കു തന്നാ മതി.” വിശ്വനാഥൻ മാഷ് പറഞ്ഞു.

“അങ്ങനെ ലാഭം മാത്രം എടുക്കണ പരിപാടി വേണ്ട..” ശശിമാഷ് തീർത്തു പറഞ്ഞു.

"ചിലവെല്ലാം എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചെടുക്കണം. നഷ്ടമായാലും ലാഭമായാലും എല്ലാവരും ഒത്തൊരുമിച്ച്...എന്താ..?” ശശി മാഷ്.

“എന്നാപ്പിന്നെ അങ്ങനെ തന്നെ..”എല്ലാവരും സമ്മതിച്ചു.

അങ്ങനെയാണ് വർഷങ്ങളായി നെൽകൃഷി മാത്രം ചെയ്തിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ കൃഷിസ്ഥലങ്ങൾക്ക് ഉൾപ്പുളകമേകിക്കൊണ്ട് ഒരു വ്യത്യസ്ത കൃഷി ആരംഭിക്കുന്നത്. പരീക്ഷണാടിസ്ഥാനത്തിലായതു കൊണ്ട് അഞ്ചാറ് കൃഷിക്കാരുടെ സ്ഥലങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഉപയോഗിച്ചത്. എല്ലാവരും ചെറുകിട കൃഷിക്കാരായിരുന്നു. എല്ലാം കൂടി രണ്ടേക്കറോളം സ്ഥലത്ത് വാഴകൃഷി തുടങ്ങി.

വെള്ളത്തിന് തൊട്ടടുത്തുകൂടി ഒഴുകുന്ന ഇറിഗേഷൻ കനാലിൽ നിന്നും ആവശ്യത്തിന് എടുക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. ഒരേ കൃഷി രീതി കൊണ്ട് മടുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്ന മണ്ണിന് പുതിയ കൃഷി ഉന്മേഷമേകി. വാഴകൾ എല്ലാം തഴച്ചു വളർന്നു. വേണ്ടസമയത്ത് വളമിടാനും വെള്ളം തിരിച്ചു വിടാനും മറ്റും ഞങ്ങൾ സദാ സമയം വാഴത്തോട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

സമയം കടന്നു പോകവെ ഓരോന്നായി കുലച്ചു തുടങ്ങി. അതോടൊപ്പം ഓരോന്നിനും താങ്ങു കൊടുക്കാനായി മുളയും അടക്കാമരവും മറ്റും കൊണ്ട് താങ്ങു കൊടുത്തു. മാത്രമല്ല കാറ്റത്ത് ഉലയാതിരിക്കാൻ വാഴകൾ തമ്മിൽ പരസ്പരം കയറു കൊണ്ട് ബന്ധിപ്പിച്ച് കെട്ടുകയും ചെയ്തു. കുലകൾ എല്ലാം പുറത്തു വന്നതോടെ കർഷകരുടെ മുഖം പ്രകാശമാനമായി.

എല്ലാം നല്ല വലുപ്പമുള്ള കുലകൾ. ഓണത്തിനു മുൻപായിത്തന്നെ വെട്ടാൻ പാകമാകും. അതോടൊപ്പം ഈ കുലകളെല്ലാം ഓണം വരെ ഇങ്ങനെ നിൽക്കുമൊ...?

ഏതെങ്കിലും കള്ളന്മാർ..?

ഇവിടെങ്ങും അടുത്ത് ആളുകൾ താമസിക്കുന്നുമില്ല.അതിനെന്താണൊരു വഴി..?

കാവൽ അത്യാവശ്യമാണ്.

ആരു കാവൽ നിൽക്കും...?

അത് പിന്നെ പറയേണ്ടല്ലൊ...ഞങ്ങളുടെ തലയിൽ തന്നെ വന്നു പെട്ടു. ഞങ്ങൾ കുറച്ചു ചെറുപ്പക്കാർ ജോലിയൊന്നുമില്ലാതെ വായനശാലയും മറ്റു പരിപാടികളുമായി തേരാപാരാ നടക്കുകയായിരുന്നു. ലീഡറായി ശശിമാഷും കൂടെയുള്ളപ്പോൾ പിന്നെന്തിനു മടിക്കണം.

അങ്ങനെ ഞങ്ങൾക്കു ഇരിക്കാനും കിടക്കാനും പാകത്തിൽ അടക്കാമരം ഊപയോഗിച്ച് ഒരു സ്‌റ്റേജ് ഉണ്ടാക്കി. അതിനു മുകളിലാണ് മഞ്ഞും വെയിലും കൊള്ളാതിരിക്കാൻ ഓലകൊണ്ട് മേഞ്ഞത്. കിഴക്കോട്ട് ദർശനം കിട്ടത്തക്കവിധത്തിലാണ് നിർമ്മിതി.


വൈകുന്നേരമായാൽ ഊണെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ ഈ മാടത്തിൽ കൂടും. വെളിച്ചത്തിനായി ഒരു പെട്രോമാക്സും രണ്ടു അരിക്കലാമ്പും ഒരു ടോർച്ചും.

സിനിമ മാറുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ സെക്കന്റ് ഷൊ കാണാൻ ഞങ്ങൾ മുങ്ങും.(ഞങ്ങളുടെ ഈ കാവൽ ദൌത്യത്തിനു പിന്നിലെ രഹസ്യവും അതായിരുന്നു.) ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിനു ചുറ്റും മൂന്ന് തീയറ്ററുകൾ ഉണ്ട്. ഒറ്റ തീയറ്ററിലും മാറുന്ന പടങ്ങൾ വിടാറില്ല. കാവൽ മാടത്തിൽ കാവൽ കിടക്കുന്നതു കൊണ്ട് കാർന്നോന്മാരുടെ യാതൊരു ശല്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നെ സിനിമ കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോഴേക്കും പാതിര കഴിഞ്ഞിരിക്കും. അതു കഴിഞ്ഞെ കള്ളന്മാരും കക്കാനായി ഇറങ്ങിയിരുന്നുള്ളു.

സിനിമയില്ലാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ കുടവും പിച്ചളപ്പാത്രങ്ങളും മറ്റും കയ്യിലേന്തി ഞങ്ങളുടെ വക കലാപരിപാടികളായിരിക്കും. ‘നെല്ല്’ എന്ന സിനിമയിലെ പാട്ടുകളാണ് അധികവും പാടിയിരുന്നത്. ‘ഹോയ്നാ...ഹോയ്...‘

‘കാവലംചുണ്ടനിലെ‘ വഞ്ചിപ്പാട്ടും ആവേശം ജനിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. കൂട്ടത്തിൽ നാട്ടിൽ കിട്ടുന്ന ‘പട്ട‘യും ചിലപ്പോഴൊക്കെ മിലിട്ടറി കോട്ടയായ ‘റമ്മും‘ മറ്റും ഞങ്ങളുടെ സിരകളെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചിരുന്നു. നേരം രണ്ടു മണിയോടടുത്ത് ഉറങ്ങാ‍നായി, ഇരുന്നിടത്ത് തന്നെ തോന്നിയ പോലെ കിടക്കും. നേരം വെളുക്കുന്നതു വരെ ബോധം കെട്ടുറങ്ങും.

ആ നേരത്ത് കായക്കൊലയല്ല, ഞങ്ങളെ തന്നെ പൊക്കിക്കൊണ്ടു പോയാലും അറിയുമായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ സർവ്വ സ്വതന്ത്രമായ ഞങ്ങളുടെ ദിവസങ്ങൾ പാട്ടും കൂത്തും സിനിമാ കാണലും മറ്റുമായി പിന്നെയും കടന്നു പോയി.
ഓണം വന്നടുത്തു.
കായക്കുലകളെല്ലാം വെട്ടാൻ പാകമായി. ഓരോരുത്തർ വന്നു നോക്കിയിട്ട് വില പറയുന്നുണ്ട്. ഞങ്ങൾ അതിൽ കൂടുതൽ കിട്ടണമെന്നു വാശി പിടിക്കും. കച്ചവടം നടക്കാതെ ദിവസങ്ങൾ നീണ്ടു പോയി.

പതിവുപോലെ അന്നും പാട്ടും കൂത്തുമായി കഴിച്ചുകൂട്ടി.

“ഓ തിത്തിത്താരാ തിത്തിത്താരാ തിത്തൈ തിത്തൈതകതോം” ഒക്കെ പാടി അവസനിപ്പിച്ച് രാത്രിയുടെ അന്ത്യയാമത്തിലാണ് ഒന്നുറങ്ങാൻ കിടന്നത്. പെട്രൊമാക്സ് കെടുത്തി. ഒരു അരിക്കലാമ്പ് മാത്രം കത്തിച്ച് തിരി താഴ്ത്തി വച്ച് കിടന്നു. വയറ്റിൽ കിടക്കുന്ന റമ്മിന്റെ പിരിമുറക്കത്തിൽ കിടന്ന ഞങ്ങൾ പിന്നെ അവിടെ നടന്നതൊന്നും അറിഞ്ഞതേയില്ല...?!!

നേരം പരപരാ വെളുത്തു വരുന്നതേയുള്ളു. ശശിമാഷ് എന്തൊ ശബ്ദം കേട്ടിട്ടാണ് കണ്ണു തുറന്നത്. കിടന്ന കിടപ്പിൽ തന്നെ ചുറ്റും നോക്കിയെങ്കിലും പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും കണ്ടില്ല. വീണ്ടും ഒന്നു തിരിഞ്ഞ് കിടക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് കാവൽ മാടത്തിന്റെ തെക്കെ മൂലക്കലെ വാഴ നടുവൊടിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് കണ്ണിൽ പെട്ടത്.

കയ്യെത്തിച്ച് തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന അരിക്കലാമ്പിന്റെ തിരി പൊക്കിവച്ച് ഒന്നുകൂടി സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയപ്പോഴാണ് തലയിലൂടെ ഒരു വെള്ളിടി ഇടിച്ചിറങ്ങിയത്. പെട്ടന്ന് അർബാന്റെ തലക്കൽ നിന്നും ടോർച്ചെടുത്ത് അടിച്ചതും, അതോടൊപ്പം ഒരാർത്ത നാദവും മാഷറിയാതെ പുറത്ത് ചാടി.

ആ ശബ്ദം കേട്ടിട്ടാണ് ഞങ്ങൾ കണ്ണു തുറന്നത്. മാഷ് നോക്കുന്നിടത്തേക്ക് ഞങ്ങളും നോക്കി.”അയ്യൊ” എന്ന് ഞങ്ങളും നിലവിളിച്ചു. അതോടൊപ്പം മുറ്റത്തേക്ക് ചാടിയിറങ്ങി. ഒടിഞ്ഞ് കിടന്ന വാഴയുടെ ‘കുല‘ കാണാനില്ലായിരുന്നു !!.

ആരൊ വാഴയുടെ നടുക്ക് വെട്ടിയിരിക്കുന്നു.

ഞങ്ങൾ ചുറ്റും നോക്കി. വടക്കു വശത്തൊരെണ്ണം അതു പോലെ കുല വെട്ടിയെടുത്തിരിക്കുന്നു...!! പിന്നെയും ഞങ്ങൾ പരതി നടന്നു നോക്കി. കനാൽ ബണ്ടിനോട് ചേർന്ന് നിന്ന ഒരെണ്ണം കൂടി നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.!!!

ആകെ മൂന്നെണ്ണം വളരെ വിദഗ്ദ്ധമായി ആരൊ അടിച്ചുമാറ്റിയിരിക്കുന്നു. എല്ലാത്തിന്റേയും നടുക്കാണ് വെട്ടേറ്റിരിക്കുന്നത്. ഈ വെളുപ്പാൻ കാലത്തെ ഇതാര് അടിച്ചുമാറ്റി..?

ഒരൂഹവും കിട്ടിയില്ല. ഞങ്ങൾ മൂന്നാലു പേരുണ്ടായിട്ടും ഇതെങ്ങനെ കള്ളന്മാർ വെട്ടിയെടുത്തു..?. വെട്ടിയ ഒച്ച പോലും കേൾപ്പിക്കാതെ എത്ര വിദഗ്ദ്ധമായാണ് അവർ കാര്യം സാധിച്ചത്..?

“നല്ല മൂർച്ചയുള്ള അരിവാളാണെങ്കിൽ വെട്ടേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ആഴത്തിൽ ഒന്നു വരഞ്ഞാൽ മതി. വാഴ തല താഴ്ത്തിക്കൊടുക്കും, കുല വെട്ടിയെടുക്കാൻ പാകത്തിൽ. എന്നാലൊട്ടു താഴെ വീഴുകയുമില്ല ശബ്ദമുണ്ടാകുകയുമില്ല.“ അർബാൻ എന്നു വിളിക്കുന്ന അരവിന്ദൻ ആസ്തമ കാരണം ശ്വാസം മുട്ടുന്നതിനിടക്ക് നെഞ്ചും തടവിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞത് ഞങ്ങളിൽ ചിരിയുണർത്തി.

നടന്ന സംഭവങ്ങൾ ഞങ്ങളിൽ വല്ലാത്ത കുറ്റബോധമുണ്ടാക്കി. അതിനിടക്കു ഞാനും രാജുവും രവിയും കൂടി കുടിൽ‌പ്പടിയിലും വള്ളനാറെ കലുങ്കിനടുത്തും പോയി നോക്കി. ആരെങ്കിലും വാഴക്കുലയുമായി പോകുന്നുണ്ടോന്നറിയാൻ. എങ്ങും ആരെയും കണ്ടില്ല.

കാവൽമാടത്തിലിരുന്ന് ഓരോന്നു സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ കനാൽ ബണ്ടിൽ കൂടി ടോർച്ചും തെളിച്ച് ഒരാൾ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ മാടത്തിനു അടുത്തു വന്നതും അദ്ദേഹം നിന്നു. അപ്പോഴാണ് ഞങ്ങളുടെ അമ്പലത്തിലെ ശാന്തിക്കാരൻ ഡോക്റ്ററാണെന്നു മനസ്സിലായത്. അദ്ദേഹം ഒരു ഹോമിയൊ ഡോക്റ്റർ കൂടിയാണ്.

പതിവിനു വിരുദ്ധമായി കാവൽ മാടത്തിൽ വെളിച്ചവും ആളനക്കവും മറ്റും കണ്ടതു കൊണ്ടാണ് നിന്നത്. അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങളെല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. നടന്ന സംഭവങ്ങൾ പറഞ്ഞു. ഡോക്റ്റർ കാവൽ മാടത്തിന്റെ മുറ്റത്ത് വന്ന് വെട്ടിയ വാഴയെല്ലാം കണ്ടു.

“എന്നാലും ഇതൊരു അതിശയമായിപോയല്ലൊ...ഈ വെളിപ്പിനിതു കൊണ്ടു പോയപ്പൊ അത് പുറത്ത് നിന്നുള്ളവർ ആവില്ല. ഇവിടെ അടുത്തുള്ളവർ തന്നെയാകും.”

‘ഇവിടെ അടുത്തുള്ളവർ ....എന്നു പറഞ്ഞാൽ ആരാ..പ്പൊ അതിനു പറ്റിയത്...?‘ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി. ഒരു പിടുത്തവും കിട്ടിയില്ല.

അപ്പൊഴേക്കും “കോവാട്ട് ഭഗവതി ക്ഷേത്ര ‘ത്തിൽ നിന്നും കാലത്തെയുള്ള പാട്ടു കേട്ടു. അവിടത്തെ

ശാന്തിക്കാരനാണ് ഡോക്റ്റർ ലക്ഷ്മണൻ. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു

“ഞാൻ പോട്ടെ നേരായി. നിങ്ങളൊരു കാര്യം ചെയ്യ്... പ്രഭാത പൂജ കഴിഞ്ഞ് നട തുറന്നതിനു ശേഷം നിങ്ങളെല്ലാവരും അമ്പലത്തിലേക്കു വരു. വരുമ്പോൾ ഈ വാഴയുടെ കുറച്ചു ഇലയും പട്ടയും എടുത്തോണ്ടു പോരെ.. നമുക്കൊന്നു ‘മൂടിച്ചു‘ കളയാം.”

“ മൂടിക്കെ...?” ഞങ്ങൾ അത്ഭുതം കൂറി.

“ങാ..അങ്ങനെ ചില ക്രിയകളൊക്കെയുണ്ട്..നിങ്ങൾ കുളിച്ചിട്ട് അമ്പലത്തിലേക്ക് വാ...” ഡോക്റ്റർ നടന്നു.

ഞങ്ങൾ വാസു നായരുടെ കടയിൽ പോയി ഓരൊ ചായയും കുടിച്ചിട്ട് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതു പോലെ അമ്പലത്തിലേക്ക് നടന്നു. അമ്പലക്കടവിൽ പോയി കൂളിച്ച് ഈറനോടെ അമ്പല നടയിൽ നട തുറക്കുന്നതും കാത്ത് നിന്നു. നട തുറന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ട് പ്രസാദവും വാങ്ങി മാറി നിന്നു. ഡോക്റ്റർക്ക് കുറച്ചു പൂജകൾകൂടി ചെയ്യാനുണ്ടായിരുന്നു.

എല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഞങ്ങൾ കൊണ്ടു വന്ന വാഴയുടെ ഭാഗങ്ങൾ വാങ്ങി അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി.

വാതിൽ അടഞ്ഞു. അകത്ത് എന്തൊക്കെയൊ മന്ത്രം ചൊല്ലലിന്റേയും മണിയടിയുടെയും ഒച്ചകൾ കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് ഡോക്റ്റർ പുറത്തു വന്നു. കുറച്ചു അരിയും പൂവും മറ്റും ഞങ്ങളെ ഏൽ‌പ്പിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു

“ ഇതു കൊണ്ടോയി നിങ്ങളുടെ വാഴത്തോട്ടത്തിന്റെ നാലരികിലും കുഴിച്ചിട്. വാഴക്കുല അടിച്ചു മാറ്റിയവൻ എന്തു ചെയ്യുമെന്ന് നമുക്കു നോക്കാം...”
ഞങ്ങൾ അതും വാങ്ങി തിരിഞ്ഞ് നടന്നതും ഡോക്റ്റർ വിളിച്ചു

“പിന്നേയ്...പോണവഴി ഈ വിവരം വഴിയിൽ കാണുന്നവരോടോക്കെ പറഞ്ഞു പരത്തിക്കൊ. ഗ്രാമം മുഴുവനറിയട്ടെ...” ഡോക്റ്റർ പറഞ്ഞതു പോലെ തന്നെ എല്ലാം ചെയ്തു.

അന്നു മുതൽ ഞങ്ങൾ ശരിക്കുള്ള കാവൽ ആരംഭിച്ചു. രാത്രിയിൽ ഉറക്കം ഈരണ്ടു പേർ വീതം പങ്കു വച്ചു. ബാക്കിയുള്ളവർ ടോർച്ചുമായി കാവൽ മാടത്തിനു ചുറ്റും ഉലാത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കും.

ദിവസം ഒന്നും രണ്ടും കഴിഞ്ഞു.

പിന്നെ കളവൊന്നും നടന്നില്ല.

കള്ളനെ ഇതുവരെയും കിട്ടിയില്ല.

കൊണ്ടുപോയ വാഴക്കുലകളെക്കുറിച്ചും ഒരു വിവരവുമില്ല.
മൂന്നാം ദിവസവും പിറന്നു. ഒരു വിവരവുമില്ലാത്തതിനാൽ ഞങ്ങളാകെ നിരാശരായി.


നാലാം ദിവസവും രണ്ടു മണി കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് ഞങ്ങൾ കിടന്നത്. നേരിയ മയക്കത്തിൽ കോഴി കൂവുന്ന ഒച്ച കേട്ടു. നേരം വെളുക്കാറായിട്ടുണ്ടാകും. ഇനി കള്ളന്മാർ വരികയില്ലന്നുള്ള ധാരണയിൽ എല്ലാവരും നല്ല ഉറക്കത്തിലേക്കു വീണു.

ശശി മാഷാണ് ആദ്യം കണ്ണു തുറന്നത്. മാഷിന് സ്കൂളിൽ പോകാനുള്ളതാണ്. മുറ്റത്തിറങ്ങി ഒന്നു മൂത്രമൊഴിച്ച് തിരിച്ചു വന്നിരിക്കുമ്പോഴാണ് തെക്കു വശത്തെ കള്ളൻ കൊണ്ടു പോയ ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ വാഴക്കടക്കൽ കണ്ണൂ പതിഞ്ഞതും ഞെട്ടിപ്പോയി...!!
”ദേ ഒരു കുല..” മാഷുടെ ഉറക്കെയുള്ള ശബ്ദം കേട്ടതും മറ്റുള്ളവരും കണ്ണു തുറന്നു. വീണ്ടും കള്ളൻ കൊണ്ടു പോയൊയെന്ന ധാരണയിൽ ചാടിയെഴുന്നേറ്റ ഞങ്ങൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത് ശശിമാഷ് തെക്കേ മൂലയിലേക്ക് ഓടുന്നതാണ്.

ചാടിയിറങ്ങി ഉറക്കച്ചടവോടെ ഞങ്ങളും പിന്നാലെ വിട്ടു. വാഴക്കടക്കൽ കള്ളൻ വെട്ടിക്കൊണ്ടു പോയ വാഴക്കുല തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു ചാരി വച്ചിരിക്കുന്നു....!!!

ഞങ്ങളുടെ കണ്ണു തള്ളിപ്പോയി...!!!
അപ്പൊഴേക്കും രാജുവും അർബാനും മറ്റുള്ള രണ്ടു വാഴക്കടക്കലും ചെന്നു നോക്കി.

അവിടേയും അതേ പടി കുലകൾ ചാരി വച്ചിരിക്കുന്നു..!!!!

ഈ കുലകളെല്ലാം വലിയ നല്ല തുടമുള്ളതായിരുന്നു. കാർന്നോമ്മാരുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഉണങ്ങിയ വാഴയിലത്തണ്ടു കൊണ്ട് പുറമെ ആരും കണ്ട് ‘കണ്ണു കെട്ടാതിരിക്കാൻ‘ മുൻപെ തന്നെ പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി വച്ചിരുന്നതാണ്. ആ പൊതിയൽ പോലും മാറ്റിയിട്ടില്ലായിരുന്നു കുല അടിച്ചു മാറ്റിയ കള്ളന്മാർ.

‘എന്നാലും ഇതാരടാ..‘ എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഒരു മറുപടിയും കിട്ടിയില്ല.ഞങ്ങൾ കുലകളെല്ലാം എടുത്തു കൊണ്ടു വന്ന് കാവൽ മാടത്തിൽ പ്രദർശനത്തിനു വച്ചു. കനാൽ ബണ്ടിൽ കൂടി പോകുന്നവർ വിവരമറിഞ്ഞെത്തി. എല്ലാവർക്കും അത്ഭുതമാണ്.

ഈ കുല എങ്ങനെ ഇവിടെയെത്തി..?

അപ്പൊഴേക്കും ഡോക്റ്ററുമെത്തി.
“ദേ..കണ്ടൊ...അപ്പൊ ‘അമ്മ‘യെ പേടിയുള്ളവരാണ് ഇതെടുത്തത്. അതു കൊണ്ടല്ലെ ഒരു പോറലു പോലു മില്ലാതെ തിരികെ കൊണ്ടു വന്നു വച്ചത്..” ഡോക്റ്ററുടെ ആ കമന്റ് കേട്ട് എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.

“ശരിയാ....കോവാട്ടമ്മയുടെ അടുത്ത് കളി വേണ്ടാ...”അർബാനും അതു ശരി വച്ചു.
ഞങ്ങൾ ആ കുലകളെല്ലാം എടുത്ത് ഡോക്റ്ററുടെ പിന്നാലെ നടന്നു.

“ഇതെവിടേക്കാ..?” കാണാൻ വന്നവരിൽ ഒരാൾ ചോദിച്ചു.

“ഇതിന്റെ ഉടമാവകാശം ഇനി കോവാട്ടമ്മക്കാ...”

ഞങ്ങൾ ആ മൂന്നു കുലകളും കൊണ്ടു വന്ന് നടക്കൽ വച്ചു തൊഴുതു........

Sunday, 7 June 2009

ഗ്രാമവഴി -- 4

കുടിൽ‌പ്പടിയിലെ വാസുനായരുടെ ചായക്കട...

മാതൃഭൂമി, മലയാള മനോരമ, കേരള കൌമുദി ഇത്യാദി പത്രങ്ങൾ എല്ലാം ഒറ്റയടിക്ക് ഇരുന്നു വായിച്ചു തീർക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരേ ഒരു സ്ഥലം.

അവിടെയിരുന്നു വായിക്കുന്നതിന് പ്രത്യേകം പണമൊന്നും കൊടുക്കേണ്ടങ്കിലും ഒരു ചായയെങ്കിലും കുടിക്കേണ്ടത് ഒരു സാമാന്യ മര്യാദ. അതിനപ്പുറത്തേക്ക് പൂട്ടിന്റെയും കടലക്കറിയുടേയും മണം മൂക്കിലടിച്ചു കേറുമ്പോൾ പത്രം വായന അറിയാതെ നിന്നു പോകും. കണ്ണ് കണ്ണാടിക്കൂട്ടിൽ കറങ്ങി നടക്കുന്നതോടൊപ്പം വായിലൂറുന്ന വെള്ളത്തിൽ കപ്പലോടിക്കാം. ചില്ലറ ഇല്ലന്നറിയാമെങ്കിലും പോക്കറ്റിൽ അറിയാതെ ഒന്നു തപ്പിപ്പോകും.

പത്രം ഓരോന്നായി അരച്ചു കലക്കി കുടിച്ചിരിക്കെ പുറകിൽ നിന്നാരൊ തോണ്ടിയതായി തോന്നി. തിരിഞ്ഞപ്പോൾ പടനായരാണ്. ഞാൻ പേപ്പർ അവിടെയിട്ട് ചായ ഗ്ലാസ്സിൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന ഒരിറ്റു ചായ കൂടി വായിലേക്ക് കമഴ്തി എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ വാസു നായരെ ഒന്നു നോക്കാതിരുന്നില്ല.

ചായക്കുള്ള കാശിന് പോക്കറ്റിൽ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാശ് കയ്യിലില്ലെങ്കിൽ അതാണ് പതിവ്. വാസു നായരെ ഒന്നു നോക്കും. മറ്റാർക്കൊ ചായ എടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിലായതു കൊണ്ട് ആ ചായ ഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്ത് ഒരു കുത്തു കുത്തും. ആ ശബ്ദം കേട്ടാലറിയാം അത്ര ഇഷ്ടമായിട്ടില്ലാന്ന്. എന്നാലും ഒന്നും ചോദിക്കില്ല. അടുത്ത ദിവസം വരുമ്പോൾ ഇന്നലത്തെ കാശ് തന്നിട്ടില്ലാന്ന് പറയാതെ പറയാൻ ചായ കൊണ്ടുവക്കുമ്പോൾ മേശപ്പുറത്ത് ഇത്തിരി ശബ്ദത്തിൽ ഒരു കുത്ത്.
എന്നാലും വളരെ നല്ല മനുഷ്യനായിരുന്നു. ഞാൻ ജനിക്കുന്നതിനു മുൻപും വാസു നായർക്ക് അവിടെ ചായക്കടയുണ്ട്. എന്റെ അച്ഛന്റെ നല്ല സുഹൃത്തായിരുന്നു. മാത്രമല്ല ഞങ്ങൾ അയൽവാസികളും.

പുറത്തിറങ്ങി പടനായരെ കണ്ടു. ഞാൻ തല കൊണ്ട് ആംഗ്യത്തിൽ ചോദിച്ചു.

‘എന്താടാ..?’ അവൻ മറ്റാരും കാണാതെ താഴേക്ക് കണ്ണ് കാണിച്ചു. ചായക്കടയുടെ മൂലയിൽ ചാരി വച്ചിരിക്കുന്ന പോസ്റ്ററിലാണ് കണ്ണു ചെന്നത്.

‘ങേ.. ‘ ഞാനുമൊന്നു ഞെട്ടി. ഒരു സിനിമാ നടിയുടെ സെക്സിയായ ഒരു ഫോട്ടൊ. അതെ ഒരു ‘A' പടം തന്നെ. അയിരൂർ തീയറ്ററിൽ ആണ്.

ഞാൻ നിർന്നിമേഷനായി ആ പോസ്റ്ററിൽ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കെ വിശ്വനാഥൻ എന്നെയും തള്ളി മാറ്റിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“എടാ..ഇന്നു വ്യാഴാഴ്ചയാ. ഇന്നേക്കു മാത്രാ ഈ പടം. നാളെ പടം മാറും. ഇതിനകത്ത് ഒരു ‘മറ്റവൻ‘ ചേർത്തിട്ടുണ്ടെന്നു ആ പോസ്റ്ററൊട്ടിക്കാൻ വന്നവൻ പറഞ്ഞു. അതു കൊണ്ട് ഇന്നു തന്നെ സെക്കന്റ് ഷോക്ക് പോണം....”

"എടാ ഇത്ര പെട്ടന്ന് കാശെങ്ങനെയുണ്ടാക്കും... ആരെല്ലാം വരുന്നുണ്ടന്നറിയില്ലല്ലൊ...?

“മാധവൻ, ശ്രീധരൻ,രവി,വേണു, രാജു പിന്നെ നീയും ഞാനും...ഏഴെട്ടു പേരു വരും... ഏതായാലും ഞാനൊന്നു കറങ്ങീട്ടു വരാം. നിനക്കു പാസ്സുണ്ടല്ലൊ പോസ്റ്ററൊട്ടിക്കുന്നതിന് ?“

പടനായർ അടക്കാമര വാരിയും ചാക്കും കൊണ്ട് ബോർഡുണ്ടാക്കി വക്കും. അടുത്തുള്ള തീയറ്ററിലെ പോസ്റ്ററെല്ലാം അതിൽ ഒട്ടിക്കും. അവർ അതിനു പാസ്സും കൊടുക്കും. എല്ലാ തീയറ്ററിലും അവനു ഫ്രീയാ.

“എന്റെ കാര്യം വിട്..മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യം നോക്കിയാ മതി...”

“എന്നാ പിന്നെ വൈകുന്നേരം കാണാം..” അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ പിരിഞ്ഞു.

ഞാൻ നേരെ വീട്ടിലേക്കു വിട്ടു. അച്ഛൻ കാശ് വക്കുന്ന മേശയിൽ തപ്പി. ആകെ ഒരഞ്ചു രൂപാ നോട്ട് മാത്രമെയുള്ളു. അതെടുത്താൽ അറിയും. വേറെ ചില്ലറ ഒന്നും കണ്ടില്ല. അമ്മ കഞ്ഞി കുടിക്കാൻ വിളിച്ചിട്ടും നിൽക്കാതെ തറവാട്ടിലെക്കു വിട്ടു.

അവിടെച്ചെന്ന് രവിയോട് വിവരം പറഞ്ഞു. സെക്കന്റ് ഷോക്ക് പോയാൽ അഛൻ ചീത്ത പറയുമെന്നു പറഞ്ഞ് അവൻ ഒഴിഞ്ഞു. പിന്നെ ഞാൻ കുളിക്കടവിലേക്കു ചെന്നു. കുളിക്കാനായി കടവിൽ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.


കുളിക്കടവിനു പടിഞ്ഞാറു വശത്ത് പുഴയോരത്ത് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കൈതക്കാടുകൾക്കിടയിൽ പരതി നടന്നു. അപ്പോൾ കണ്ടു നാളികേരം ഒരെണ്ണം...! അതെടുത്ത് കരക്കിട്ടു.
തെങ്ങു കയറിയപ്പോൾ ഉരുണ്ടു പോയതാണ്. അന്നേരം ഞങ്ങൾ സ്ഥലത്തുണ്ടെങ്കിൽ ആരും കാണാതെ കാലു കൊണ്ട് തട്ടി കൈതക്കാട്ടിലേക്ക് മാറ്റിയിടാറുണ്ട്.


കൈതക്കാട്ടിൽ നല്ല മൂർഖൻ ഉൾപ്പടെയുള്ള പാമ്പുകളുടെ ആവാസസ്ഥലമാണിവിടം. തേങ്ങ പെറുക്കിയിടാൻ വരുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾ പാമ്പിനെ പേടിച്ച് ഇതൊന്നും ഇറങ്ങിയെടുക്കില്ല. ആ നാളികേരമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ചിലവിനത്തിൽ നല്ലൊരു ഭാഗം തന്നിരുന്നത്.

പുഴയുടെ തീരത്ത് നിന്നും രണ്ടെണ്ണം കൂടി കിട്ടി. ആ പറമ്പിന്റെ പടഞ്ഞാററ്റത്തു നിന്നും വടക്കോട്ട് ഒരു തോടുണ്ട്. ‘കാളത്തി‘ തോട്. അവിടം നിറയെ സർപ്പക്കാടും ഇടതൂർന്ന് വളർന്ന് നിൽക്കുന്ന വന്മരങ്ങളും ഉണ്ട്. അതിനുള്ളിൽ പരതിയപ്പോൾ രണ്ടു മൂന്നെണ്ണം കൂടി കിട്ടി. പിന്നെയും സർപ്പക്കാടിനുള്ളിൽ പരതുമ്പോൾ ഒരു സീൽക്കാരം കേട്ടു തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

അതാ നിൽക്കുന്നു ഒരു മൂർഖൻ..!! പത്തിയും വിടർത്തി....!!! ഞാൻ പേടിച്ച് അനങ്ങാതെ നിന്നു. എന്റെ കയ്യിൽ ഒരു തേങ്ങയുമുണ്ട്. വന്നാൽ പമ്പിന്റെ കഥ കഴിക്കാൻ തെയ്യാറായി ഞാനും. എന്റെ കാലിന്റെ അടുത്തു തന്നെ ഉണങ്ങിയ ഒരു തെങ്ങിൻ പട്ടയും ഉണ്ടായിരുന്നു. പത്തി വിടർത്തിയ പാമ്പ് പോകാൻ കൂട്ടാക്കുന്നില്ല.

ഞാൻ‘ ശൂ..ശൂ..‘ന്നൊക്കെ ഒച്ചയെടുത്തിട്ടും മൂപ്പിലാൻ അനങ്ങാൻ കൂട്ടാക്കുന്നില്ല.

‘എന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിൽ നുഴഞ്ഞു കയറി ശല്യമുണ്ടാക്കിയ ഇവനാരെടാ...’എന്ന ഭാവം. കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോൾ ഇത്തിരി നീളം കൂടിയ ഇനമാണെന്നു തോന്നി. അതോടെ എന്റെ ധൈര്യമെല്ലാം പതുക്കെ ചോർന്നു തുടങ്ങി. ശരീരം വിറക്കാനും തുടങ്ങി.

ഞാൻ തേങ്ങ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് താഴെയിട്ടിട്ട് അടുത്തു കിടന്ന ഉണക്കമടൽ എടുത്ത് എന്തിനും തെയ്യാറായി നിന്നു. ഉണക്ക മടലിന്റെ അറ്റം പാമ്പിന്റടുത്തേക്കു പതുക്കെ നീട്ടിയതും മൂപ്പിലാൻ പത്തി താഴ്ത്തി. പിന്നെ പതുക്കെ പിന്നോട്ട് വലിഞ്ഞു. എന്റെ ശ്വാസം നേരെ വീണു.

ഇവിടെങ്ങാനും വച്ച് പാമ്പു കടിയേറ്റാൽ ഒരു മനുഷ്യനും അറിയില്ല. അവിടെ കിടന്ന് ചത്തു പോകത്തേയുള്ളു. അടുത്തെങ്ങും ഒരു വീടു പോലുമില്ല. ഇനി തേങ്ങാന്വേഷണം മതിയാക്കാമെന്നു തീരുമാനിച്ചു. ശരീരത്തിന്റെ വിറയൽ ഇതുവരെയും നിലച്ചിട്ടില്ല. കിട്ടിയ തേങ്ങയുമായി കുളിക്കടവിനടുത്ത് വന്നിരുന്നു. ഇനി ഇതെല്ലാം പൊതിച്ചെടുക്കണം.

തറവാടിന്റെ തെക്കെ മുറ്റത്ത് തൊഴുത്തിനോട് ചേർന്ന് കുഴിച്ചിട്ടിരുന്ന തേങ്ങ പൊതിക്കാനുള്ള മരക്കുറ്റി പിഴുതെടുത്ത് കുളിക്കടവിൽ അടിച്ചു താഴ്ത്തി. ഒരു കണക്കിന് തേങ്ങയെല്ലാം പൊതിച്ചെടുത്തു. മരക്കുറ്റി പഴയതു പോലെ ഇരുന്നിടത്ത് തന്നെ കുഴിച്ചിട്ടു.

ഒരു ചാക്കുസഞ്ചിയിൽ തേങ്ങയെല്ലാം അതിനകത്തിട്ട് കാളത്തി തോട്ടിലൂടെ നടന്ന് മനക്കലെ പറമ്പ് കേറിയിറങ്ങി ബണ്ടുങ്ങലെ മാധവൻ ചേട്ടന്റെ കടയിൽ കൊടുത്ത് കാശും വാങ്ങി വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴേക്കും വയറ് കത്തിക്കാളുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പിന്നെ വൈകുന്നേരമാവാൻ കാത്തിരുന്നു. അത്താഴം നേരത്തെ കഴിച്ച് അഛൻ വരുന്നതിനു മുൻപ് വീട്ടീന്നിറങ്ങി. ഇല്ലങ്കിൽ ചിലപ്പൊ സിനിമക്ക് പൊക്ക് അതോടെ തീരും. കുടിൽ‌പ്പടിയിൽ ചെന്നതും മാധവനും രാജുവും കലങ്കിൽ ഇരുപ്പുണ്ട്. പടനായർ അച്ചൻ ഉറങ്ങുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്നു പുറത്തിറങ്ങാൻ. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴുണ്ട് ശ്രീധരൻ പതുങ്ങി പതുങ്ങി വരുന്നു.

അങ്ങനെ കോറം തികഞ്ഞതും കുടിൽ‌പ്പടിയിൽ നിന്നും നേരെ വടക്കോട്ട് പാട വരമ്പിലൂടെ നടന്നു. ആരുടെ കയ്യിലും ഒരു ടോർച്ച് പോലും ഇല്ല. ഒരു ചെറിയ നാട്ടു വെളിച്ചം മാത്രം. മഴ വരാനുള്ള എല്ലാ ലക്ഷണവുമുണ്ട്. പടിഞ്ഞാറൻ മാനം മൂടിക്കെട്ടിത്തുടങ്ങി.
നെൽ‌പ്പാടത്തിനു നടുവിലൂടെ കുളക്കര തോടു കടന്നു പോകുന്നു. അതിന്റെ ഇരു വശത്തുമായി കൈതക്കാടുകളാണ് .അവിടെത്തിയപ്പോൾ പടനായർ മുങ്ങി.


“ഇവനെവിടെപ്പോയ്..?” ഞങ്ങൾ അവിടെ ചുറ്റുപാടും നോക്കി. അപ്പോഴുണ്ട് തോട്ടിൽ കൂടി നടന്നു വരുന്ന അവന്റെ കയ്യിൽ രണ്ടു താറാമുട്ട. പകൽ ആ തോട്ടിൽ താറാവിനെ ഇറക്കിയിരുന്നു. ഇനിയും നോക്കിയാൽ കിട്ടും . പക്ഷെ സമയമില്ല.

‘കുളക്കര‘ തോടു ചാടിക്കടന്നു ആലിക്കുന്നു കയറിയിറങ്ങി വടക്കെ പാടത്തെ ‘മറുതാ‘ കുളത്തിന്റെ വക്കത്ത് കൂടി അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ ഞങ്ങൾ വർത്തമാനം പറഞ്ഞ് നടന്നു.
മറുത കുളത്തിന്റെ വക്കത്ത് വന്നപ്പോൾ നടത്തത്തിന്റെ വേഗത ഒന്നു കുറഞ്ഞു. പട്ടാപ്പകൽ പോലും അതിലെ വഴി നടക്കാൻ പേടിയാണ്. മറുതയുണ്ടെന്നു കേട്ടറിവെയുള്ളു.കണ്ടവരില്ല.എങ്കിലും ആ ഭാഗം കടന്നു പോകാൻ ഭയമാണ്. ഈ കുളത്തിന് നല്ല ആഴവും വലിയ മീനുകളും ധാരാളമുണ്ട്.

വീണ്ടും അവിടന്ന് നെൽ‌പ്പാടങ്ങൾക്ക് നടുവിലൂടെ നടന്ന് വടക്കെ അടുവാശേരിയുടെ വടക്കെ അറ്റത്ത് ചാലക്കുടിപ്പുഴയുടെ തീരത്തെത്തി. ഈ പുഴ ഇവിടെ വരുമ്പോൾ ഒരു തോടിന്റത്രയെ വലുപ്പമുള്ളു.മുൻപു നല്ല വീതിയുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് പരിസരം കണ്ടാലറിയാം. എല്ലാവരും നികത്തി നികത്തിയാണ് ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെയായത്.

ആഴം കുറഞ്ഞ വശത്തിറങ്ങി നടന്നു. നടുക്കെത്തിയപ്പോൾ മടക്കി കുത്തിയ മുണ്ടിന്റെ അടിവശം നനഞ്ഞു കുതിർന്നു. നടുക്കലേക്ക് ചെല്ലുന്തോറും വെള്ളം കൂടുതലാണെന്ന് മനസ്സിലായി. എന്നിട്ടും നനഞ്ഞു തന്നെ അക്കരെ ചെന്നു പറ്റി. നനഞ്ഞ മുണ്ട് അവിടെ വച്ച് പിഴിഞ്ഞുടുത്ത് വീണ്ടും നടന്നു. അപ്പോഴേക്കും തീയറ്ററിൽ സെക്കന്റ് ഷൊക്കുള്ള പാട്ടു വച്ചത് കേട്ടു.

തീയറ്ററിൽ എത്തിയിട്ടും റോഡിൽ തന്നെ നിന്നു. മുറ്റത്ത് ആരൊക്കെയുണ്ടെന്ന് നോക്കി. ഞങ്ങളെ പോലെയുള്ള പിള്ളേർ മാത്രമല്ല, ഞങ്ങൾക്ക് പരിചയമുള്ളവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നാട്ടിലെ മാന്യന്മാരും സ്കൂട്ടറിനും മറ്റും വന്ന് നേരത്തെ അകത്തു കയറി സീറ്റ് പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഇപ്പൊഴെ അകത്തു കയറാൻ പറ്റില്ല.

ലൈറ്റ് ഓഫാക്കിയിട്ട് കയറിയാ മതിയെന്ന് തീരുമാനിച്ചതിനാൽ പടം തുടങ്ങാ‍നായി പുറത്ത് കാത്തിരുന്നു. പടനായരുടെ കയ്യിലുള്ള താറാമുട്ട കൊടുത്ത് കപ്പലണ്ടിയും ഒരു പാട്ടു പുസ്തകവും വാങ്ങി. അപ്പൊഴേക്കും മൂടിക്കെട്ടിയ ആകാശം പതുക്കെ പെയ്തൊഴിയാൻ ആരംഭിച്ചു. തുടക്കത്തിൽ തന്നെ ശക്തിയായ മഴയാണ്. അടുത്തുള്ള പെട്ടിക്കടയുടെ സൈഡിലേക്ക് മാറി നിന്നു. ലൈറ്റ് ഓഫായതും ഞങ്ങൾ ഓടി ബഞ്ചിന്റെ ആദ്യത്തെ നിരയിൽ തന്നെ ഇരുന്നു.

തല കുനിച്ച് പിടിച്ച് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. പരിചയക്കാർ ആരെങ്കിലും കണ്ടുവൊ..? ചില മാന്യന്മാർ കച്ചമുണ്ടു കൊണ്ടു മുഖവും തലയും മറച്ചിരുന്നാണ് കാണുന്നത്. മറ്റു ചിലർ തല നന്നെ താത്തിപ്പിടിച്ച് മുൻപിലെ കസേരയിൽ താടി മുട്ടിച്ച് വച്ചാണ് ഇരിക്കുന്നത്. പടം കാണുകയും വേണം, എന്നാൽ തങ്ങളെ മറ്റാരും കാണാനും പാടില്ല. എങ്ങനെ ചിരിക്കും, ചിരിക്കാതിരിക്കും..

പ്രതീക്ഷിച്ചതു പോലെ അവിടവിടയായി ചില സീനുകൾ കാണിച്ചിരുന്നു. അത്തരം സീനുകൾ വരുമ്പോൾ ജനം കൂവി ആർത്തുല്ലസിച്ചു. സിനിമ തീരുന്നതിനും മുൻപു തന്നെ ഞങ്ങൾ എഴുന്നേറ്റു പുറത്തു കടന്നു. അകത്തിരിക്കുന്ന പകൽ മാന്യന്മാർ പുറത്തിറങ്ങി ഞങ്ങളെ കാണുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ. അല്ലെങ്കിൽ നാളെ ഞങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ അവർ തല കുനിച്ച് പോകേണ്ടി വരുന്നത് ഒഴിവാക്കി കൊടുക്കണമല്ലൊന്നോർത്തിട്ടാണെ...!

സിനിമ തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപു തുടങ്ങിയ മഴ നിന്നിട്ടില്ല. മഴ നനഞ്ഞു തന്നെ ഞങ്ങൾ ഓടി. റോഡിൽ നിന്നും പാട വരമ്പിലേക്കിറങ്ങുന്നതു വരെ ഓട്ടം തുടർന്നു.
പുഴയുടെ തീരത്തെത്തിയപ്പോൾ കണ്ണു തള്ളിപ്പോയി. വെള്ളം ഏറെ പൊങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നിറുത്താതെ പെയ്യുന്ന മഴ മലകളിൽ നേരത്തെ തുടങ്ങിയിരിക്കണം. നല്ല ഒഴുക്കുമുണ്ട്. ‘എന്തു ചെയ്യുമടാ...എന്ന ഭാവത്തിൽ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം നോക്കി നിന്നതല്ലാതെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. വിശാലമായ നെൽ‌പ്പാടങ്ങളാണ് ചുറ്റിലും. അടുത്തെങ്ങും ഒരു വീടു പോലുമില്ല. ചെറിയൊരു നാട്ടു വെളിച്ചം മാത്രം കൂട്ടിനുണ്ട്. പടനായർ പറഞ്ഞു.

”ദാ..ആ കാണുന്ന മുരിങ്ങ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ എത്തണം.”

“ ശരിയാണ്, ഇങ്ങോട്ടു വന്നപ്പോൾ ആ മരത്തെ ചൂറ്റിപ്പിടിച്ചാണ് താഴേക്കിറങ്ങിയത്..” ഞാൻ പറഞ്ഞു.

” അവിടെ എത്തണമെങ്കിൽ നമ്മൾ കുറച്ചു കൂടി കിഴക്കോട്ട് പോയിട്ട് വേണം നീന്താൻ.. അല്ലെങ്കിൽ ഒഴുക്കു കാരണം അവിടെ എത്തില്ല. വേറെ പടിഞ്ഞാറ് എവിടെയെങ്കിലും ആകും എത്തുക.‘


അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ കുറച്ചു കിഴക്കോട്ട് മുട്ടിനു വെള്ളത്തിൽ നടന്നു. കുറച്ചകലെ എത്തിയപ്പോൾ ഞങ്ങൽ പുഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. മുണ്ടഴിച്ച് എല്ലാവരും തലയിൽ കെട്ടി. രാജു മാത്രം മുണ്ടു മടക്കിക്കുത്തിയതേയുള്ളു. ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“ എടാ മുണ്ടഴിച്ച് തലയിൽ കെട്ട്. ഇല്ലെങ്കിൽ നീന്തുന്നതിനിടയിൽ മടക്കി കുത്തിയത് അഴിഞ്ഞു പോയാൽ, നിനക്കു മുണ്ടു തടഞ്ഞിട്ട് നീന്താൻ പറ്റില്ല. മുണ്ടെങ്ങാനും അഴിഞ്ഞു പോയാൽ പിന്നെ വീട്ടിലും തുണിയില്ലാതെ ... അയ്യേ...!!!”
അതു കേട്ടതും ഈ പുഴ നീന്തുന്നതിലെ പരിഭ്രാന്തിയും പേടിയും ഒക്കെ ഓരോരുത്തരുടെയും ഉള്ളിൽ ഉണ്ടെങ്കിലും ചിരിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

“എടാ എനിക്കറിയാടാ...അതൊക്കെ...,പക്ഷെ അടിയിലു വല്ലതും വേണ്ടെ.....?” ചിരിക്കിടയിൽ രാജു പറഞ്ഞു തീർന്നതും ചിരി പൊട്ടിച്ചിരിയായി മാറി.

”പിശാശ്.....!! ഒരു സ്ഥലത്തു പോകുമ്പോഴെങ്കിലും ഒരു നിക്കർ ഇട്ടാലെന്താ...” ശ്രീധരൻ.

പിന്നെ ചിരി അവസാനിപ്പിച്ച് ഞങ്ങൾ നീന്താൻ തുടങ്ങി. ശ്രീധരനും രാജുവും ആദ്യം. പിന്നെ പടനായരും മാധവനും അവസാനം ഞാനും. ഒഴിക്കിനൊപ്പം ഞങ്ങളും നീങ്ങി.പതുക്കെ പതുക്കെ തീരത്തോട് അടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. കൃത്യമായിത്തന്നെ വിചാരിച്ച മുരിങ്ങമരത്തിന്റെ കടക്കൽ തന്നെ എത്തി. എല്ലാവരും ഉണ്ടോന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തിയിട്ട് കരക്ക് കയറി മുണ്ടു പിഴിഞ്ഞുടുത്ത് വീണ്ടും നടപ്പു തുടർന്നു.

മഴ അപ്പോഴും തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശരീരം മുഴുവനും നനഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനാൽ തണുത്തു വിറക്കാനും തുടങ്ങിയിരുന്നു.

നടന്നു നടന്ന് പഴയ ‘മറുത‘ കുളത്തിന്റെ അടുത്തെത്തിയതും മുൻപെ പോയ രാജു പെട്ടെന്നു ഒരു അലർച്ചയോടെ പിറകോട്ട് മലച്ചതും കുളത്തിലെക്ക് എന്തൊ ഒന്നു എടുത്തു ചാടിയതും ഒപ്പമായിരുന്നു...!!? എല്ലാവരും പേടിച്ചു വിറച്ചു...!! എങ്ങും ഓടാൻ നിവൃത്തിയില്ലാത്തതു കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. കുളത്തിലെ ഓളം അപ്പോഴും നിലച്ചിട്ടില്ല.
എന്തായിരിക്കും ആ വീണത്...? ആർക്കും ഒരുത്തരവും കിട്ടിയില്ല. ഞങ്ങൾ നിന്നിടത്ത് തന്നെ നിൽക്കുകയാണ്. സ്വകാര്യം പറയുന്നതു പോലെയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.

“ഇനി ‘മറുത‘യായിരിക്കുമൊ...?”

“നീ വല്ലതും കണ്ടൊ..?”

“ ഞാൻ കണ്ടില്ല.. എന്റെ മുൻപിൽ കൂടി എന്തൊ ഒന്നു പൊങ്ങി ചാടിയതാ കണ്ടത്...അപ്പഴാ ഞാൻ ഒച്ചയെടുത്തത്.... ഇരുട്ടത്തായതു കൊണ്ട് വ്യക്തമായി കാണാനും പറ്റിയില്ല.”

“ ഇനി നിൽക്കണ്ട പോകാം..” ഞങ്ങൾ പതുക്കെ അടിവച്ചടിച്ച് നടന്നു. ഓരൊ കാൽ വെപ്പും സൂക്ഷിച്ചാണ് വച്ചത്. കൂടാതെ കൈകൾ തമ്മിൽ പരസ്പരം കൂട്ടിപ്പിടിച്ചാണ് നടന്നിരുന്നത്.


കുളത്തിന്റെ പകുതി കഴിയുന്നതു വരെ ഒരനക്കവും കേട്ടില്ല. മഴ അപ്പോഴും ഇടമുറിയാതെ പെയ്യുന്നുണ്ട്. മുന്നിൽ നടന്ന രാജു കാലെടുത്തു വച്ചതും നെൽച്ചെടികൾക്കിടയിൽ നിന്നും ഒരു അനക്കം കണ്ടു. ഞങ്ങൾ പെട്ടെന്നു നിന്നു. സാവധാനം ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ നെൽക്കണ്ടത്തിൽ നിന്നും വരമ്പിലേക്ക് കയറി. പിന്നീട് അനക്കമൊന്നും കണ്ടില്ല. എന്നാലും അതെന്താണെന്നറിയാതെ എങ്ങനെ മുന്നോട്ടു പോകും..?

മാധവൻ വരമ്പിൽ നിന്നും കുറച്ചു ചെളി വാരി അനക്കം കണ്ടിടത്തേക്ക് എറിഞ്ഞതും, അവിടെ നിന്നും ചക്ക പോലത്തെ ഒരു തവള പൊങ്ങിച്ചാടിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു...! ഒറ്റച്ചാട്ടത്തിനു തന്നെ തവള കുളത്തിലെത്തി. ഒരു കല്ലു കുളത്തിൽ വീണ പോലെ ശബ്ദം കേട്ടു. ഇത്രയും വലിയ തവളയെ അതിനു മുൻപു കണ്ടിട്ടില്ല.

ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസം നേരെ വീണു. വിറയൽ മാറി. കുറച്ചു നേരം കൂടി അവിടെ നിന്നു.

“അപ്പോൾ ഇതായിരുന്നല്ലെ മനുഷ്യരെ പേടിപ്പിച്ചിരുന്ന മറുതാ..!!?” രാജുവിന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ട് എല്ലാവരും ആശ്വാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.

“ആളുകൾ വെറുതെ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കുന്നതാ..തീപ്പന്തം പാഞ്ഞുവന്ന് കുളത്തിൽ ചാടുമത്രെ..!?“

” ഇതാരും കണ്ടോരില്ലാതാനും..” അഭിപ്രായങ്ങൽ ഓരോന്നായി പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ കുടിൽ‌പ്പടിയിൽ എത്തി.

മഴ ചാറലായി മാറിയിരുന്നു. കലുങ്കിൽ കുറച്ചു നേരം കൂടി മറുതയുടെ കഥ പറഞ്ഞിരുന്നു ചിരിച്ചു. പിന്നെ എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞു. ഞാനും ശ്രീധരനും കൂടി ഇടവഴിയെ കയറി കൂരിരുട്ടത്ത് തപ്പിത്തടഞ്ഞ്

നടന്നു. ഇരുവശത്തുമുള്ള മുളങ്കാടുകളും വലിയ മരങ്ങളും കാരണം വെളിച്ചം തീരെയില്ലായിരുന്നു.


മുകളിലേക്ക് നോക്കി വൃക്ഷത്തലപ്പുകൾക്ക് മുകളിലെ വിടവിൽ കൂടി കാണുന്ന ആകാശമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ വഴിത്താര. അതുകൊണ്ട് മുകളിലേക്ക് നോക്കി നടന്നു. എന്റെ വീടിന്റെ പടി എത്തിയതും ഞാൻ യാത്ര പറഞ്ഞു.

ശ്രീധരൻ ഒറ്റക്കു മുന്നോട്ടു നടന്നു. അവൻ പോകുന്നതും നോക്കി പടിക്കലെ മുളങ്കാടുകൾക്കരികെ ഞാൻ മാറി നിന്നു. അടുത്ത വീടിന്റെ പടി വരെയെ പോയുള്ളു. അവൻ പോയ പോലെ തന്നെ പുറകൊട്ട് നടന്നു വന്നു. എനിക്ക് ചിരിയടക്കാനായില്ല.

”എടാ..എന്നെ ഒന്നു കൊണ്ടാക്കടാ...”

“ശരി..നടക്ക്... ദാ. കുഞ്ഞൻ നായരുടെ പടി വരെ വരൂള്ളു. അതു കഴിഞ്ഞാ നീ തന്നെ പൊക്കോളണം..” അതു സമ്മതിച്ചിട്ടാണ് ഞങ്ങൾ നടന്നത്. കുഞ്ഞൻ നയരുടെ പടിയെത്തിയിട്ടും അവൻ പോകാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല.

അവന്റെ വീടിന്റെ പടിയെത്തിയിട്ടും ഇരുളടഞ്ഞ പറമ്പിലെ ഭീകരത അവനെ ഭയപ്പെടുത്തി.എനിക്ക് ചിരിയും സങ്കടവും വന്നു. മുന്നോട്ട് നോക്കിയപ്പോൾ പറമ്പിൽ കണ്ട ഇരുട്ട് എന്നെയും പേടിപ്പിച്ചു. ഞാനും അവനോടൊപ്പം നടന്നു. വീടിന്റെ മുറ്റത്തെ മൂവാണ്ടൻ മാവിന്റെ അടുത്തെത്തിയതും ഞങ്ങൾ പെട്ടെന്നു നിന്നു പോയി.

ഇറയത്ത് ആരൊ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ ഉലാത്താൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് ആളെ പിടിത്തം കിട്ടിയത്. ശ്രീധരന്റെ അഛനാണ്.
ഞാൻ പതുക്കെ മാവിന്റെ മറവിലേക്ക് മാറി. ഇന്നു ശ്രീധരന്റെ തുട പൊട്ടിയതു തന്നെ. ശ്രീധരൻ എന്തും വരട്ടെയെന്നു കരുതി മുറ്റം കടന്ന് ഇറയത്തേക്കു കയറി. അഛൻ ഓടിവന്നു. ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. തലയിലും ഷർട്ടിലും തൊട്ടു നോക്കി. മകനെ കട്ടിപ്പിടിച്ച് അകത്തേക്കു കടന്ന് വാതിൽ വലിച്ചടച്ച് സാക്ഷയിടുന്ന ഒച്ച കേട്ടു. പിന്നെ ശബ്ദമൊന്നും കേട്ടില്ല.

‘എന്തൊരു നല്ല അച്ചൻ..’ ഞാൻ മനസ്സിലോർത്തു. പിന്നെ ആ കൂരിരുട്ടിൽ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. പടിക്കലെത്തിയപ്പോഴുണ്ട് ശ്രീധരൻ വിളിക്കുന്ന ഒച്ച കേട്ടു.

‘എടാ..ടോർച്ചു കൊണ്ടോക്കോടാ...” ഞാൻ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നെന്നു പറഞ്ഞു കാണും.അതുകൊണ്ട് ടോർച്ചു കൊടുത്തുവിടാൻ അഛൻ പറഞ്ഞിട്ട് പുറത്തിറങ്ങിയതാവും. പക്ഷെ ഞാൻ മിണ്ടിയില്ല. അവൻ അവിടെയൊക്കെ ടോർച്ചടിച്ച് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ കാണാത്തതു കൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് കയറിപ്പോയി.

നേരം വെളുക്കാറായിട്ടുണ്ടാകും. മഴ മാറിയിരിക്കുന്നു. വൃക്ഷങ്ങളുടെ ഇലകളിൽ നിന്നുമുള്ള വെള്ളത്തുള്ളികൾ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന ഷർട്ടിൽ വീണുടയുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. ചീവീടുകൾ ചെവി പൊട്ടും വിധം ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നു. തവളകൾ ഇനിയും മഴ വരുന്നതായി വിളിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഞാൻ മുൻപിലും പുറകിലും നോക്കി. എവിടേയും ഇരുട്ടു തന്നെ.

ഞാൻ ഓടി. വീടെത്തുന്നതു വരെ ഓടി. തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ ഓടി.

നടക്കല്ലിൽ നിന്ന് മുണ്ടും ഷർട്ടും ഊരിപ്പിഴിഞ്ഞിട്ട് മുൻ വാതിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ പതുക്കെ തുറന്ന് അകത്തു കയറിയതും അഛന്റെ ചുമ കേട്ടു. അതൊരു ഉണ്ടാക്കിച്ചുമ ആയിരുന്നില്ലെ...?.
‘നീ വന്നത് ഞാനറിഞ്ഞടാ‘എന്നായിരുന്നില്ലെ അതിനർത്ഥം. എന്നും ഞാൻ വൈകി വരുമ്പോൾ കേൾക്കാറുള്ളതാണ് ഈ ചുമ. എന്റഛനും ഉറങ്ങാതെ എന്നെയും കാത്തിരിക്കയായിരുന്നൊ...? മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നതും ക്ലോക്കിൽ സമയം മൂന്നടിച്ചു..

ഒരു പാതിരാപ്പടം കാണാൻ പെട്ട പാട്....!

ഇന്നിപ്പോൾ കാലമേറെ കടന്നു പോയിരിക്കുന്നു. നാട് ഒരുപാട് പുരോഗമിച്ചിരിക്കുന്നു...

കൊച്ചു കുട്ടികളുടെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന മോബൈൽ ഫോണിൽ‌പ്പോലും പാതിരാപ്പടങ്ങൾ ലോഡ് ചെയ്ത് കൊണ്ടു നടന്ന് കണ്ട് രസിക്കുന്നു.....

കാലം പോയ പോക്കെ.......!!!?

നാം ഇത്ര ധൃതി പിടിച്ച് എങ്ങോട്ടാണ്.........?

Wednesday, 29 April 2009

പാവം പ്രവാസി - 5

ജോലി നിർത്തി നേരത്തെ വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചത് നാളെ നാട്ടിലേക്കു പോകുന്ന എന്റെ നാട്ടുകാരൻ
ബിജുവിനെ കാണാൻ കൂടിയായിരുന്നു. റൂമിൽ വന്ന് വസ്ത്രം മാറി മക്കൾക്കായി വാങ്ങിവച്ചിരുന്ന ഒരു
പെട്ടി ചോക്ലേറ്റുമായി സഹമുറിയൻ രാധാകൃഷ്ണൻ എന്ന കൃഷ്ണൻ ചേട്ടനുമായി ഉടനെ തന്നെ പുറപ്പെട്ടു.
ചേട്ടന് രാത്രി പതിനൊന്നു മണിക്കു ജോലിക്കു പോകേണ്ടതാണ്. അതിനു മുൻപു റൂമിൽ
തിരിച്ചെത്തണം.


രാത്രിയിലായതു കൊണ്ട് റോഡിൽ തിരക്കു കുറവായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ചെല്ലുന്ന വിവരം വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നതു കൊണ്ട് സുഹൃത്ത് കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാകും. ഏതാണ്ട് അരമണിക്കൂർ നേരത്തെ യാത്രക്കു ശേഷം ഞങ്ങൾ ബിജുവിന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ എത്തി.


ബിജു കുടുംബ സഹിതമാണ് താമസം. ബിജുവും ഭാര്യയും ഒരു കുട്ടിയും മാത്രമെയുള്ളു. വേറെയും
ഒന്നുരണ്ടു കൂട്ടുകാർ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. കുശലപ്രസ്നങ്ങക്കു ശേഷം നാട്ടിൽ കൊണ്ടുപോകേണ്ട
പെട്ടികളിൽ സാധനങ്ങൾ നിറച്ചു വച്ചു. രണ്ടുപെട്ടികളെ കൊണ്ടു പോകുന്നുള്ളു. കെട്ടുന്നതിനു മുൻപു
തന്നെ രണ്ടു പെട്ടിയും തൂക്കി നോക്കി. എല്ലാം കൂടി പത്തെഴുപതു കിലൊ വരും. ഓരൊ പെട്ടിയിലും
30കിലൊ വീത മാക്കി. രണ്ടു പേർക്കും കയ്യിൽ കരുതാനുള്ള ബാഗിൽ ബാക്കിയുള്ളതും കൂടി കേറ്റി. അതു കഴിഞ്ഞ് പെട്ടി കെട്ടുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ പേരെല്ലാം എഴുതിനുശേഷം ചണക്കയർ കൊണ്ട്
വരിഞ്ഞു കെട്ടി വച്ചു.

അടുത്തപടി വെള്ളമടിയായിരുന്നു. അതിനു വേണ്ട വകകൾ ബിജു ചെയ്തിരുന്നു. ‘പെട്ടികെട്ട്’ ചടങ്ങിന്റെ ഒഴിച്ചുകൂടാനാകാത്ത കാര്യമാണ് ഈ വെള്ളമടി. അതു നാട്ടിൽ പോകുന്നവന്റെ
ചിലവിൽ തന്നെ വേണം താനും. ചിലയിടങ്ങളിൽ പെട്ടികെട്ട് ഒച്ചയിലും ബഹളത്തിലും ആണ്
അവസാനിക്കുക. ഇവിടെ പിന്നെ ഫാമിലിയോടൊപ്പമായതു കൊണ്ടും ബഹളക്കാരായ ആളുകൾ
ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടും വേഗം അവസനിപ്പിച്ചു. തന്നെയുമല്ല ബിയർ മാത്രമെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ഞാൻ ഒരു ബിയർ മാത്രമെ കഴിച്ചുള്ളു. കൃഷ്ണൻ ചേട്ടൻ വെള്ളം കുടിക്കുന്ന ആളല്ലാത്തതു കൊണ്ടു
തൊട്ടു നോക്കിയില്ല.


പിന്നെ അധികം നിന്നില്ല. ഭക്ഷണ ശേഷം യാത്രക്ക് നന്മകൾ നേർന്നു കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ അവിടന്നു
പുറപ്പെട്ടു. കൂട്ടത്തിൽ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന രണ്ടു കൂട്ടുകാരും വണ്ടിയിൽ ഞങ്ങളോടൊപ്പം കൂടി.
അവരെ അവരുടെ വീടിന്റെ അടുത്തിറക്കാനായി വണ്ടി മറ്റൊരു വഴിക്കു തിരിച്ചുവിട്ടു.

ഒരു സ്കൂളിന്റെ പരിസരത്തു കൂടി പോകുമ്പോഴാണ് ഈ അസമയത്തും ഒരു കൂട്ടം ആളുകൾ സ്കൂളിന്റെ ഗെയ്റ്റിനോട് ചേർന്ന് കൂട്ടം കൂടി നിൽക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. അതു കണ്ട് ഞങ്ങൾ വണ്ടി പതുക്കെ വിട്ടു. അടുത്തെത്തിയപ്പോഴാണ് അധികവും മലയാളികളും തമിഴന്മാരുമാണെന്ന് കണ്ടത്. കൂട്ടത്തിൽ എന്റെ കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ജോസും അവിടെ നിൽക്കുന്നു.

ഞങ്ങൾ വണ്ടി നിറുത്തി ഇറങ്ങി. ഞാൻ ജോസിന്റടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

“ എന്തു പറ്റി” ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“ഹൊ ഒന്നും പറയണ്ടന്റെ ചേട്ടാ. ഞാൻ ജോലിക്ക് വന്നിട്ട് ആറു മണിയായപ്പൊ
അവിടന്നിറങ്ങിയതാ. ഈ സ്കൂളിൽ എന്റെ മോൾക്ക് എൽ.കെ.ജീയിൽ ഒരു അഡ്മിഷൻ
വേണമായിരുന്നു. അതിന് നാളെയാണ് ആപ്ലിക്കേഷൻ കൊടുക്കുന്നത്. ഈ സ്ഥലത്ത് ഞാൻ
ആദ്യമായിട്ടാണ് വരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് സ്കൂൾ പരിസരം നേരത്തെ കണ്ടു വച്ചാൽ നാളെ കാലത്ത് കുറച്ചു നേരത്തെ വന്ന് ഇവിടെ നിൽക്കാമല്ലോന്നു കരുതിയാണ് വന്നത്. ഇവിടെ വന്നപ്പോഴുണ്ട് ഒരു പത്തു നാൽ‌പ്പത്തഞ്ചു പേർ ഇവിടെ ക്യു യായി നിൽക്കുന്നു. വിവരം ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് പറയുന്നത്, നാളെ കാലത്ത് എട്ടു മണിക്ക് കൊടുക്കുന്ന ആപ്ലിക്കേഷൻ വാങ്ങാനുള്ള ആളുകളാണ് എല്ലാവരുമെന്നു. എന്റെ കണ്ണു തള്ളിപ്പോയി. അപ്പൊത്തന്നെ ഞാനും ഈ ക്യൂ വിൽ കൂടി. വൈകീട്ട് ആറു മണിക്കാ ഞാൻ വന്നത്. എന്നിട്ടും നാൽ‌പ്പത്താറാമത്തെ നമ്പറാ കിട്ടിയത്..“
ജോസ് പറഞ്ഞു നിറുത്തി.

“ഇനി വീട്ടിൽ പോകാൻ പറ്റില്ലെ....?” ഞാൻ

“ഇനി നാളെ കാലത്ത് ആപേക്ഷാഫോറം വാങ്ങിയിട്ടെ ഇവിടം വിടാൻ പറ്റു.”ജോസ് രണ്ടു കയ്യും തന്റെ തലയിൽ വച്ചു പറഞ്ഞു

“അല്ല.. ചേട്ടൻ ഈ നേരത്ത് ഇതിലെ എവിടേക്കാ പോകുന്നത് “ എന്നോട് ചോദിച്ചു.

“നമ്മുടെ ബിജു നാളെ നാട്ടിൽ പോകാല്ലെ, അവന്റടുത്ത് പോയിട്ട് വരുന്ന വഴിയാ..” ഞാൻ വിവരം പറഞ്ഞു.

“ഏതായലും ഇവിടെ വന്നു പെട്ടില്ലെ, എനിക്ക് ഒരു ഉപകാരം ചെയ്യുമൊ..?” ജോസ് തെല്ലു
വിഷമത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“എന്തു വേണം..?” ഞാൻ.

“ എനിക്കൊന്നു വീട്ടിൽ പോണം, കുളിച്ച് ഡ്രെസ് ഒന്നു ചെയ്ഞ്ച് ചെയ്യണം,ഭക്ഷണം കഴിക്കണം, ഉടനെ വരാം. അതുവരെക്കും ഈ നമ്പറും പിടിച്ച് ഇവിടെ ഒന്നു നിൽക്കുമൊ..? “


ജോസിന്റെ ആ അവസ്ഥക്കു മറിച്ചൊരു മറുപടി പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലൊ. ഇങ്ങനെയുള്ള സമയത്തല്ലെ സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് സഹായം ചെയ്തുകൊടുക്കേണ്ടത്.

“ ശരി ഞാൻ നിൽക്കാം. ഒരു മിനിട്ട്..”ഞാൻ എന്റെ കൂടെയുള്ള കൃഷ്ണൻ ചേട്ടന്റെ അടുത്തു ചെന്ന് ഈ വിവരം പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ പോയി ജോലി തീർത്തിട്ട് ഒന്നര മണിയാവുമ്പോഴേക്കും തിരിച്ചെത്താം “എന്നും പറഞ്ഞ് കൃഷ്ണൻ ചേട്ടൻ പോയി.


അതു പ്രകാരം ചേട്ടനെ തിരിച്ചയച്ചിട്ട് ഞാൻ വന്നു ക്യു വിൽ നിന്നു. 46 എന്ന നമ്പർ ഞാൻ ഷർട്ടിന്റെ
പൊക്കറ്റിൽ കുത്തിയൊരു നിൽ‌പ്പ്. ജോസ് പോകാനായി തിരിഞ്ഞതും ഞാൻ കയ്യിൽ കയറിപ്പിടിച്ചു.
“ഈ നമ്പർ കയ്യിലുണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നതെന്തിന്..? നമ്മൾക്ക് പോകാല്ലൊ.എന്നിട്ട് കാലത്ത് വന്നാൽ പോരെ..?“ എന്റെ ബുദ്ധി ഒന്നു പ്രവർത്തിച്ചു നോക്കിയതാ.പക്ഷെ ഏറ്റില്ല.

“ ഹേയ്.. അതു പറ്റില്ല. ഈ നമ്പർ സ്കൂൾ അധികൃതർ തന്നതല്ല. ഈ ക്യൂവിൽ നിൽക്കുന്നവർ തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയതാ. നമ്മുടെ ആളുകളെ നമുക്കറിയരുതൊ..? ആരെങ്കിലും ഇടക്കു കയറി
പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാതിരിക്കാനാ..ഈ നമ്പർ തെറ്റിച്ച് ആരു കയറിയാ‍ലും ഇവിടെ നിൽക്കുന്നവർ ആരും സമ്മതിക്കില്ല. ആ കാര്യത്തിൽ എല്ലാവരും ഒറ്റക്കെട്ടാ. അതു കൊണ്ട് ഈ ക്യൂവിൽ നിൽക്കുന്നവർ ആരും പോകാൻ പാടില്ല. നമ്മുടെ പരിചയക്കാരെ ആരെയും ക്യൂവിൽ കേറ്റാനും പാടില്ല.“
“അതു ശരി.,ഓക്കെ.. എന്നാ പോയിട്ടു വാ.. ഒന്നരമണിയായിട്ടെ എനിക്കു പോകാൻ പറ്റു.
അപ്പോഴേക്കും എത്തിയാ മതി. “

ജോസ് ക്യൂവിൽ നിൽക്കുന്ന ഒന്നു രണ്ടു പേരോട് വിവരം പറഞ്ഞിട്ട് തന്റെ വണ്ടിയുമെടുത്ത് പോയി.
എല്ലാവരും മതിലിനോട് ചേർന്ന് കയ്യിൽ കിട്ടിയ പേപ്പറും മറ്റും വിരിച്ച് ഇരിക്കാനും ചിലർ കിടക്കാനും
മറ്റും തുടങ്ങിയിരുന്നു. അധികവും മലയാളികളാണെങ്കിലും തമിഴന്മാരും വടക്കേന്ത്യക്കാരും ഒക്കെ
ക്യൂവിൽ ഉണ്ട്. ഒരു വശത്ത് സ്കൂൾ മതിലും മറു വശത്ത് റോഡുമാണ്. റോഡിന്റെ വശങ്ങളിൽ നിറയെ വാഹനങ്ങൾ പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കയാണ്.

ക്യൂ വിൽ നിൽക്കുന്നവർ ആരും അത്ര സാധാരണക്കാരല്ല. കുടുംബമായി ഇവിടെ കഴിയാൻ കെൽ‌പ്പുള്ളവർ തന്നെ. കൂട്ടത്തിൽ ഒരു സ്ത്രീയുമുണ്ട്. അവരുടെ കൂടെ പുരുഷന്മാർ ആരും
ഇല്ലായിരിക്കുമൊ..?

ഞാനും പതുക്കെ ഒന്നിരിക്കാനുള്ള ശ്രമമാരംഭിച്ചു. അവിടെ ചുറ്റുപാടുമൊന്നു പരതി നോക്കിയിട്ടും
പേപ്പറിന്റെ ഒരു കഷണം പോലും കിട്ടിയില്ല. മുന്നിലെ റോട് വളരെ വൃത്തിയായി കിടക്കുന്നു.
നാട്ടിലായിരുന്നെങ്കിൽ എത്രയൊ ചപ്പുചറുകൾ ഇവിടെ കിടന്നേനെ. പിന്നെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും
ടവൽ എടുത്ത് ചുമരിനോട് ചേർത്ത് വിരിച്ച് കാലും നീട്ടി ഇരുന്നു.


ചിലർ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിഷമത്തിലായിരുന്നു. ജോലിയിൽ നിന്നും നേരിട്ടു വന്നവർക്കു ഒന്നു കുളിക്കാനെങ്കിലും കഴിയാത്തതിലുള്ള വിഷമം. പക്ഷെ ഭൂരിഭാഗം പേർക്കും ഫ്ലാറ്റിൽ കുടുംബം ഒറ്റക്കാണെന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നു കൂടുതൽ വിഷമിപ്പിച്ചിരുന്നത്. പലരും ഇടക്കിടെ
ഫോണിലൂടെ വീടുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ക്യൂവിലുള്ള സ്ത്രീയുടെ ഭർത്താവ് ജോലി കഴിഞ്ഞ് വരുന്നതു വരെ ഇവിടെ നിൽക്കാനാണ് വന്നത്. ഭർത്താവ് വന്നിട്ടും അവർക്ക് തിരിച്ചു പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ക്യൂവിന്റെ നീളം അപ്പോഴേക്കും കൂടിക്കൂടി
വന്നു. ഇടക്കു നിന്നും പോയാൽ പിന്നെ അവസാനത്തെ ആളായി നിൽക്കേണ്ടിവരും. പകരം ക്യൂ വിൽ ഒന്നു നിൽക്കാൻ ആരുമില്ലാതാനും. കുറച്ചു ദൂരെയുള്ള വീട്ടിലേക്ക് ഒറ്റക്കു പോകാനും അറിയില്ല.


അവരുടെ കുട്ടിയെ അടുത്ത പരിചയക്കാരുടെ ഫ്ലാറ്റിൽ ആക്കിയിട്ടാണ് വന്നത്. അവൾ അമ്മയെ കാണാതെ കരയുന്നുണ്ടാകുമൊ..? ഇതുവരെ അവൾ ഒറ്റക്കു അമ്മയെ പിരിഞ്ഞു
നിന്നിട്ടില്ല. ദൈവമെ എന്താവുമൊ എന്തൊ..? ആ വിഷമം ആ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് കാണാമായിരുന്നു.

ചിലർ എവിടെന്നൊ മടക്കു കസേരയെല്ലാം സംഘടിപ്പിച്ച് വിശദമായിത്തന്നെ ഇരിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു.
മറ്റു ചിലർ ബെഡ്ഷീറ്റ് വിരിച്ച് ഒന്നു കിടക്കാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും
നടുവെങ്കിലും ഒന്നു നിവർത്താമല്ലൊ. എന്തായാലും നേരം വെളുക്കുന്നത് വരെ ഇവിടെ കഴിച്ചു കൂട്ടണ്ടെ...?


അങ്ങനെ നേരം പോകവെ ക്യൂവിൽ നിന്ന ഒരാൾ ഒരു കടലാസ്സും പേനയുമായി അടുത്തുവന്നു. എന്റെ
ഷർട്ടിൽ കുത്തിയ നമ്പറും മറ്റും ഒത്തു നോക്കുകയാണ്. അറ്റൻഡൻസ് മാർക്കു ചെയ്യുകയാണ്.
എന്തിനെന്നു ആദ്യം എനിക്കു മനസ്സിലായില്ല. പിന്നീടാണ് കാര്യം പിടി കിട്ടിയത്. ക്യൂവിൽ നിൽക്കുന്നവർ മുങ്ങാതിരിക്കാനും ഇടക്കു കയറി പുറത്തുള്ളവർ വന്ന് പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാതിരിക്കാനുമാണ്
ഈ സെറ്റപ്പ്.

അതു കൊള്ളാമെന്നു തോന്നി. അല്ലെങ്കിൽ നമ്പറ് കയ്യിലുണ്ടല്ലൊ, വീട്ടിൽ പോയി കിടന്നുറങ്ങി
കാലത്തെ വന്നാ മതിയല്ലൊ എന്നാരെങ്കിലും ചിന്തിച്ചാൽ കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലൊ.പക്ഷെ ഇവിടെ അതു പറ്റില്ലാന്നു മാത്രം. ക്യൂവിൽ ആളുണ്ടായിരിക്കണം, എനിക്കു പകരം മറ്റൊരാൾ
അതു നിർബന്തമാ.. അതുകൊണ്ട് തന്നെ പലരും ഭക്ഷണം പോലും കഴിക്കാൻ പോയിട്ടില്ല.


എത്ര ബുദ്ധിമുട്ടിയാലും തന്റെ കുട്ടിക്ക് ഒരു അഡ്മിഷൻ കിട്ടണം. അതു മാത്രമെ ഇവരുടെ മനസ്സിൽ
ഉള്ളു.

ഇരുന്നു മരവിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് ഒന്നു നടന്നു. പിന്നെ കുറച്ചു നേരം അടുത്തു കിടന്ന കാറിൽ
ചാരി നിന്നു. പലരും ഉറക്കമായിരിക്കുന്നു.


തന്റെ മോളെ ഒറ്റക്ക് വിട്ടിട്ട് പോന്നതിന്റെ വിഷമം കൊണ്ടാകും ഒന്നു കണ്ണടക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ
ഞെരിപിരി കൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു കൂട്ടത്തിൽ ആകെയുള്ള ആ സ്ത്രീ. ഒന്നു ഫോൺ ചെയ്ത്
ചോദിച്ചാലോന്ന് വിചാരിച്ചെങ്കിലും, ഈ അസമയത്ത് അത് ആ വീട്ടുകാർക്ക് ഉപദ്രവമായാലൊയെന്നു വിചാരിച്ച് വിളിച്ചില്ല. മോള് കരയുകയൊ മറ്റൊ ചെയ്താൽ അവർ ഇങ്ങൊട്ട് വിളിക്കുമായിരിക്കും.
അങ്ങനെ ആശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ച് മുൾമുനയിൽ കിടക്കുന്നത് പോലെയാണ് സമയം കഴിച്ചുകൂട്ടുന്നത്.

ഉത്സവം കഴിഞ്ഞ അമ്പലപ്പറമ്പിൽ അവിടവിടെയായി ആരൊക്കെയൊ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നതു പോലെ
തോന്നി. ചൂടു തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. നല്ല തണുപ്പുകാറ്റുണ്ട്. അതിനാൽ ചെവിയടച്ചു കെട്ടിയിരിക്കാണു പലരും.
ഞാൻ ഇരുന്നിടത്ത് എന്റെ ടവൽ പകരം വച്ചിട്ടുണ്ട്. അതെടുത്ത് ചെവിയടച്ചു കെട്ടാൻ നീളം
കിട്ടുകയില്ല. വീണ്ടും ഞാൻ അവിടെത്തന്നെ പോയിരുന്നു.


ഇപ്പോൾ പാതിരാ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ ചേട്ടൻ വരാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ട്. നാട്ടിൽ എൽ.കെ.ജി.അഡ്മിഷന് ഇങ്ങനെ രാത്രി മുഴുവൻ ക്യൂ നിന്ന് കഷ്ടപ്പെടേണ്ടതില്ല.
പോക്കറ്റിന്റെ വലുപ്പമനുസരിച്ച് എവിടെ വേണമെങ്കിലും കിട്ടും.

അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്ത് അനിൽ അവിടെ എത്തി. ജോസ് വിളിച്ചു പറഞ്ഞതനുസരിച്ച്
വന്നതാണ്. അനിൽ തൊട്ടടുത്ത് തന്നെയാണ് താമസിക്കുന്നത്. ഞങ്ങളൊരുമിച്ചാണ് ജോലി
ചെയ്യുന്നത്. ജോസ് വരുന്നതിനു മുൻപ് എനിക്കു പോകേണ്ടിവന്നാലൊ എന്നോർത്താണ് അനിലിനെ
പറഞ്ഞയച്ചത്. എനിക്ക് ഒന്നരക്ക് കൃഷ്ണൻ ചേട്ടൻ വരാതെ പോകാനാവില്ലല്ലൊ.


പിന്നെ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചിരുന്നു. ഉറങ്ങാൻ കഴിയാതെ ചിലർ ഇരുന്നും നിന്നും നടന്നും
ഒക്കെ സമയം കഴിച്ചു കൂട്ടുന്നു. ചിലർ സിഗററ്റ് വലിച്ചു തള്ളൂന്നു. ഇടക്കിടക്ക് അറ്റൻഡൻസ് മാർക്ക്
ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഓരൊ മണിക്കൂർ ഇടവിട്ടാണ് അറ്റൻഡൻസ്. ഈ ക്യൂവിലെ കാത്തിരിപ്പു മടുത്ത ചിലർ
മറ്റേതെങ്കിലും സ്കൂളിൽ നോക്കാമെന്നു പറഞ്ഞ് സ്ഥലം വിട്ടു.

“ഇങ്ങനെ നിന്ന് കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ട് കിട്ടാതെ വരുമൊ..?“ എന്റെ സംശയം ഞാൻ അനിലിന്റെ മുൻപിൽ നിരത്തി.

“ കിട്ടണമെന്നു നിർബന്ധമൊന്നുമില്ല. ഒരു ഇന്റർവ്യു ഉണ്ടാകും. അതു കഴിഞ്ഞിട്ടെ കിട്ടുമെന്നു
പറയാനാകു. എങ്കിലും ആദ്യം കിട്ടുന്ന ആപ്ലിക്കേഷൻ അനുസരിച്ച് അവർ കൊടുക്കാറുണ്ടന്നാണ് അറിവ്. വളരെ അപൂർവ്വമായെ തള്ളാറുള്ളു. അതു കൊണ്ട് ഒരു തൊണ്ണൂറ് ശതമാനം വിശ്വസിക്കാം“
അനിൽ താൻ കേട്ടറിഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു.


ഏതാണ്ട് ഒരു മണി ആയപ്പോഴേക്കും ജോസ് തിരിച്ചെത്തി. അപ്പോഴേക്കും തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് മൂക്കടപ്പും ജലദോഷവും പിടിപെട്ടു. അതിനിടക്ക് എനിക്കു തോന്നിയ ഒരു സംശയം ജോസിനോട് സൂചിപ്പിച്ചു.

“നിങ്ങളിങ്ങനെ നേരം വെളുക്കുന്നതു വരെ ക്യൂ നിൽക്കും. അവസാനം സമയമാവുമ്പൊൾ പുറത്തു നിന്നും ആളുകൾ വന്ന് ക്യൂ തെറ്റിച്ച് ഓടി അകത്തു കയറിയാലൊ..? നാട്ടിൽ നമ്മൾ സിനിമാ തീയറ്ററിനു മുൻപിൽ ക്യൂ നിൽക്കുന്നത് ഓർക്കുന്നില്ലെ. ഗേറ്റ് തുറക്കുന്നതോടെ ഒറ്റ ഓട്ടമാണ്.പിന്നെ ആദ്യം വന്ന് ഗേറ്റിൽ നിന്നവൻ ഏറ്റവും അവസാനം ആവും എത്തുക. അതുപോലെ തന്നെ ടിക്കറ്റ് കൊടുക്കണ നേരമാവുമ്പോൾ ക്യൂ നിൽക്കുന്നവരുടെ തോളിലും തലയിലും മറ്റും ചവിട്ടിക്കൂട്ടി കുറച്ചു പേർ മുന്നിൽ കയറി കാര്യം സധിക്കും. അങ്ങനെയെങ്ങാൻ സംഭവിച്ചാലൊ...?”

“ഹേയ് അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമൊ...? ഇവിടെ പോലീസ് ഒന്നും ഇല്ല. എന്തായാലും മുൻപിൽ നിൽക്കുന്നവരോട് ഒന്നു ചോദിച്ചെക്കാം..”

ജോസ് എഴുന്നേറ്റ് മുൻപിൽ നിൽക്കുന്നവരോട് അതിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.
“ അതോർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട. നേരം വെളുത്താൽ ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാർ കുറച്ചു പേരോട് വരാൻ
പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. നിങ്ങളും വരാൻ കഴിയുന്നവർ ഉണ്ടങ്കിൽ വരാൻ പറയുക. കുറച്ചു നേരത്തെ
കാര്യമെയുള്ളു.“
ഒന്നു രണ്ടു പേർ മുൻ വർഷങ്ങളിലെ കാര്യങ്ങൾ കേട്ടറിഞ്ഞ് എടുത്ത മുൻ കരുതൽ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.


ജോസ് അനിലിന്റെ അടുത്തു പറഞ്ഞ് കാലത്ത് കുറച്ചു പേരെ സംഘടിപ്പിക്കാൻ ഏർപ്പാടാക്കി. കൃഷ്ണൻ ചേട്ടൻ വന്നതോടെ ഞാനും അനിലും തിരിച്ചു പോന്നു.

നേരം വെളുത്തതോടെ ക്യൂവിന്റെ നീളം കൂടി കൂടി വന്നു. ഗേറ്റ് തുറക്കണ നേരമായപ്പോഴേക്കും
കുറച്ചുപേർ പല തരം അടവുകളുമായി അടുത്തു വന്നിരുന്നെങ്കിലും സുഹൃത്തുക്കളുടെ ശ്രമഫലമായി
ഒന്നും നടന്നില്ല. കുറച്ചു ഒച്ചയും ബഹളവും ഉണ്ടാക്കിയതു മാത്രം മിച്ചം.


ഗേറ്റ് തുറന്നപ്പോൾ ക്യൂ വിലുണ്ടായിരുന്നവരെ മാത്രം അതേ പോലെ തന്നെ അകത്തേക്കു സാവധാനം കയറ്റിവിട്ടു. ഗേറ്റ് മുഴുവൻ തുറക്കാതിരിക്കാൻ കൂടെയുള്ളവർ സഹായിച്ചു. അന്നേരത്താണ് കുറച്ച് ഉന്തും
തള്ളും ഒച്ചയും ബഹളവും ഉണ്ടായത്.

എൽ.കെ.ജി, യു.കെ.ജി പിന്നെ ഒന്നാം ക്ലാസ്സിലേക്കുമായിരുന്നു അന്ന് അപേക്ഷാഫോറം
കൊടുത്തത്. അപേക്ഷാഫോറം കൊടുക്കൽ ആകെക്കൂടി അരമണിക്കൂറിൽ അധികം നീണ്ടില്ല.


ഈ രാത്രി മുഴുവൻ ക്യൂ നിന്നവരിൽ എത്ര പേർക്ക് കിട്ടാതെ പോയിയെന്നറിയില്ല. അങ്ങനെ
ഏതെങ്കിലും നിർഭാഗ്യവാന്മാരുണ്ടെങ്കിൽ കഷ്ടമെന്നേ പറയേണ്ടു. മിക്കവർക്കും കിട്ടിയതായാണ്
അറിഞ്ഞത്.

ജോസിന് രണ്ടു ദിവസത്തേക്ക് ജോലിക്ക് വരാനായില്ല. ജലദോഷവും പനിയും പിടിച്ച്
കിടപ്പിലായിപ്പോയി. എന്നാലും കുട്ടിയെ വിചാരിച്ച സ്കൂളിൽ തന്നെ ചേർത്തതിലുള്ള സന്തോഷം
മറച്ചുവച്ചില്ല.


ഒരു എൽ.കെ.ജി.ക്കാരന്റെ അപേക്ഷാഫോറം വാങ്ങാൻ ഒരു രാത്രി മുഴുവൻ മഞ്ഞും തണുപ്പും
സഹിച്ച് ക്യൂ നിൽക്കുക. ക്യൂ വിൽ നിന്ന ആദ്യത്തെയാൾ ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് രണ്ടു മണിക്കെങ്കിലും
എത്തിയിരിക്കുമെന്നാണ് ജോസ് പറഞ്ഞത്.

അങ്ങനെയെങ്കിൽ അയാൾ ചുരുങ്ങിയത് പതിനെട്ടു മണിക്കൂറെങ്കിലും ഈ മഞ്ഞും തണുത്ത കാറ്റുമേറ്റ് ആ ക്യൂ വിൽ നിന്നിട്ടുണ്ടാകും. അതും ഈ ഹൈടെക് യുഗത്തിൽ..!!


പ്രവാസികൾ തങ്ങളൂടെ മക്കൾക്ക് ഏറ്റവും നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം കൊടുക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മക്കളെ
പഠിപ്പിച്ച് വലിയവരാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരുടെ ആദ്യ കടമ്പയാണ് നാമിവിടെ കണ്ടത്.
അത് എൽ.കെ.ജി.മുതൽ ആരംഭിക്കുന്നു. അതിനു വേണ്ടി എന്തു ത്യാഗം സഹിക്കാനും തയ്യാറാകുന്നു.


അതറിയാവുന്നതു കൊണ്ടാണല്ലൊ നമ്മുടെ നാട്ടുകാർ ഉപരിപoനത്തിനു ചെല്ലുന്ന നമ്മളെ ഇത്തരം‘ ക്യൂ ‘ നിൽക്കുന്നതിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കി തന്നത്.


പകരം എവിടെ വേണമെങ്കിലും കിട്ടും. പോക്കറ്റിന്റെ വലുപ്പമനുസരിച്ച് , ക്ഷമിക്കണം പോക്കറ്റ്
പോരാ..ചാക്കു തന്നെ വേണ്ടിവരും ലക്ഷങ്ങൾ നിറച്ച് കാഴ്ച വക്കാൻ.....!!!!
പാവം പ്രവാസി......!!?

Sunday, 5 April 2009

ഗ്രാമവഴി - 3

ഓർമ്മ വച്ച കാലം മുതൽ ഞങ്ങൾ കുളിച്ചിരുന്നത് പെരിയാർ പുഴയിലായിരുന്നു. കുളിക്കാൻ മാത്രമല്ല ഞങ്ങൾ കുടിക്കാനും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് ഇതേ വെള്ളം തന്നെയായിരുന്നു. അന്ന് പുഴയിൽ പായലുകളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടു പോലുമില്ലായിരുന്നു.

സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നാൽ ആദ്യം ഓടുന്നത് പുഴയിലേക്കായിരുന്നു. അവിടെക്കിടന്ന് മതിയാവോളം നീന്തിക്കുളിച്ചിട്ടെ കയറുമായിരുന്നുള്ളു. ഇല്ലങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ അഛിച്ചൻ വടിയായിട്ടു വരണം. അതുമല്ലങ്കിൽ ശ്രീധരന്റെ മുത്തശ്ശി വരണം. മുത്തശ്ശി വന്ന്

“ എടാ അധികപ്രസംഗി...കേറടായിങ്ങോട്ട് “ യെന്നു പറയണം.

പ്രധാനമായും ഞാനും എന്റെ ഇളയഛൻ രവി, പിന്നെ ശ്രീധരനും ആയിരുന്നു കൂട്ടുകാർ. പിന്നെയും കൂട്ടുകാർ ഒരുപാടുണ്ടായിരുന്നു. രവിയും ഞാനും ഒരേ പ്രായക്കാരായിരുന്നു. ശ്രീധരൻ ഞങ്ങളേക്കാൾ ഇളയതായിരുന്നു.

കാലത്തായാലും സ്കൂളിൽ പോകുന്നതിനു മുൻപു പുഴയിൽ കിടന്നു മതിയാവോളം നീന്തി തിമിർത്തിട്ടെ കയറുമായിരുന്നുള്ളു. വൈകീട്ട് സ്കൂൾ വിട്ടു വരുമ്പോഴേക്കും പുഴയുടെ നടുക്കായിട്ട് നീളത്തിൽ മണൽ‌പ്പുറം രൂപം കൊണ്ടിട്ടുണ്ടാകും. പിന്നെ നീന്തി മണൽ‌പ്പുറത്തെത്തും. ചില സമയങ്ങളിൽ ഒറ്റ മുങ്ങലിനു പുഴയുടെ അടിത്തട്ടിലൂടെ കാലു കൊണ്ട് കുത്തി ചവിട്ടി വളരെ വേഗത്തിൽ മണൽ‌പ്പുറത്തെത്തും.

മണൽ‌പ്പുറത്ത് നിന്നും ഞങ്ങൾക്ക് ഭാംഗിയുള്ള കക്കത്തൊണ്ട്, ചിപ്പികൾ മുതലായവ കിട്ടാറുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ വലിയ മരങ്ങൾ മണലിന്റെ അടിയിൽ പൂണ്ടു കിടക്കുന്നതു കാണാം. പർവ്വത നിരകളിൽ നിന്നും ഒലിച്ചു വരുന്നതായതു കൊണ്ട് വെള്ളത്തിന് ഔഷധ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു തരം വട്ട് ഒഴുകി വന്നു കിട്ടും. അത് തല്ലിപ്പൊട്ടിച്ച് കിട്ടുന്ന വെളുത്ത കാമ്പ് ഉപയോഗിച്ച് പലഹാരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുമായിരുന്നു.

അടുത്തുള്ളവർ കുടിക്കാനും മറ്റും വെള്ളമെടുത്തിരുന്നത് ഈ പുഴയിൽ നിന്നായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ നല്ല തെളിഞ്ഞ് അടിത്തട്ടുവരെ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. പെണ്ണുങ്ങൾ വെള്ളമെടുക്കാനായി വരുമ്പോൾ ഞങ്ങളാണ് കുടം വെള്ളത്തിൽ മുക്കി നിറച്ചു കൊടുക്കുക. കുടം കൊണ്ട് വെള്ളത്തിനു മുകളിൽ ഒരു വൃത്തം വരക്കും. പിന്നെയും ഒന്നുരണ്ടു വട്ടം കറക്കുമ്പോഴേക്കും വെള്ളത്തിനു മുകളിൽ പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പൊടി വല്ലതുമുണ്ടെങ്കിൽ നീങ്ങിയിരിക്കും. പിന്നെ അതിന്റെ നടുക്കു നിന്നും ശുദ്ധമായ വെള്ളം മുക്കി കൊടുക്കും.

ഞങ്ങളുടെ കുളിക്കടവിന്റെ കിഴക്കു വശത്ത് ഒരു പുലിമുട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു. കരയിൽ നിന്നും പുഴയിലേക്ക് വലിയ കല്ലു കൊണ്ട് ഇറക്കി കെട്ടുന്ന ഒരു സംവിധാനമായിരുന്നു അത്. പെരിയാർ നല്ല ഒഴുക്കുള്ള പുഴയായിരുന്നു. തീരത്തു കൂടെയുള്ള ശക്തമായ ഒഴുക്കിനെ തടഞ്ഞ് പുഴയുടെ നടുക്കിലേക്ക് മാറ്റി ഒഴുക്കാൻ ഈ പുലിമുട്ട് സഹായിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം മുട്ടിനു താഴെയുള്ള ഭാഗത്ത് ഒഴുക്കില്ലാത്തതു കൊണ്ട് കര ഇടിയാതെ സൂക്ഷിക്കാനും ഇതുപകരിക്കുന്നു.

ഈ പുലിമുട്ടിനു നല്ല പൊക്കമുണ്ട്. ഒരു വിധമുള്ള വെള്ളപ്പൊക്കമൊന്നും പുലിമുട്ടിനു മുകളിൽകൂടി ഒഴുകാറില്ല. അഥവാ അങ്ങനെ ഒഴുകിയാൽ പുഴയിൽ നിന്നും തൊട്ടടുത്ത പറമ്പുകളിലേക്ക് കവിഞ്ഞൊഴുകാൻ തുടങ്ങും. അന്നേരമാണ് ഞങ്ങൾ വെള്ളപ്പൊക്കമെന്നു പറയാറുള്ളത്. ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ പുഴയിലെ ഒഴുക്ക് അതിശക്തമായിരിക്കും.

നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞ് അതിശക്തമായി ഒഴുകുന്ന പുഴയിലൂടെ വലിയ വൃക്ഷങ്ങൾ കടപുഴകി ഒഴുകിപ്പോകുന്നതു കാണാം. കാട്ടിൽ നിന്നും ആനകൾ, മറ്റു വന്യമൃഗങ്ങൾ മുതലായവ ഇതുപോലെ ഒഴുകിപ്പോകുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങൾ പുലിമുട്ടിന്റെ മുകളിൽ നിന്നും വെള്ളത്തിലേക്ക് തലകുത്തിച്ചാടും. പക്ഷെ വെള്ളം കുറഞ്ഞാൽ പിന്നെ ആ പണിക്കു പോകില്ലാട്ടൊ..ചിലപ്പൊ വിവരം അറിയും.

ഈ മുട്ടിന്റെ മുകളിൽ നിന്നും ചൂണ്ടയിടാൻ നല്ല രസമാണ്. ഞങ്ങൾ എന്നും ഇവിടെ നിന്നും ചൂണ്ടയിട്ട് പിടിക്കുന്ന മീൻ ചിലപ്പോഴൊക്കെ മുട്ടിനു പുറകിലെ മണൽത്തിട്ടയിൽ ചുള്ളിക്കമ്പു കൂട്ടി തീയിട്ട് അതിൽ ചുട്ടെടുത്ത് കഴിക്കും. ഈർക്കിളിയിൽ മീൻ കോർത്താണ് തീയിൽ കാണിക്കുക. എല്ലാ വശവും ശരിക്കു മൊരിഞ്ഞു വരുമ്പോഴായിരിക്കും തീ ഈർക്കിളിയിൽ കയറിപ്പിടിക്കുക. അതോടെ മൊരിഞ്ഞു വന്ന മീൻ അപ്പാടെ തീയിലേക്ക് വീഴും. അതവിടെക്കിടന്നു കത്തിപ്പോകും. താടിക്കു കയ്യും കൊടുത്ത് അത് നോക്കിയിരിക്കാനെ പറ്റു. പിന്നെ ഞങ്ങൾ ഒരു കുടക്കമ്പി സംഘടിപ്പിച്ച് മീൻ അതിൽ കോർത്ത് ചുട്ടു തിന്നും.

എത്ര നേരം നിന്നു ചൂണ്ടയിട്ടാലും എനിക്കു മാത്രം ഒന്നും കിട്ടുകയില്ല. എന്റെ ചൂണ്ടയിൽ ഒരു തുപ്പൽനക്കി പോലും കൊത്തുകയില്ല. അതേ സമയം എന്നോടൊപ്പമുള്ള കൂട്ടുകാർക്ക് നിറയെ മീൻ കിട്ടുകയും ചെയ്യും. ഞങ്ങൾ ഒരേ പോലെ തന്നയാണ് ചൂണ്ടയിടുന്നത്. എന്തു മറിമായമെന്നറിയില്ല, മീൻ ഒന്നു കൊത്തുക പോലുമില്ല. കൂട്ടുകാരിൽ രവി എന്റെ ഇളയഛനാണ്. ഞങ്ങൾ ഒരേ പ്രായക്കാർ. പിന്നെ ജോഷി രവിയുടെ അനിയനും. പിന്നെയുള്ളത് ശ്രീധരനാണ്.

ശ്രീധരൻ മീനൊന്നും കൂട്ടുകയില്ല. തനി സസ്യഭുക്ക്. (വീട്ടിലാണു കെട്ടൊ.!) പുറത്തിറങ്ങിയാൽ സസ്യഭുക്ക് തന്നെ വേണമെന്ന് ഒരു നിർബന്ധവുമില്ല. മീൻ ചുട്ടു തിന്നാൻ കൊതി പിടിച്ചു നടക്കുന്നത് അവനാണ്.

അന്ന് ചൂണ്ടയിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കെ ഒരു കാറ്റു വരുന്ന ലക്ഷണം കണ്ടു. ഞങ്ങൾ തോലൻ മാവിന്റടുത്തേക്ക് ഓടി. പക്ഷെ ഒന്നും കിട്ടിയില്ല. അതുകാരണം ശ്രീധരൻ ‘ ഞാൻ വീട്ടിൽ പോയി മുത്തശ്ശി എടുത്തുവച്ചിരിക്കുന്ന മാമ്പഴം അടിച്ചു മാറ്റിക്കൊണ്ടു വരാം’മെന്നു പറഞ്ഞു പോയി.

ഞങ്ങൾ പിന്നെയും വന്നു ചൂണ്ടയിടാൻ തുടങ്ങി. രവിയും ജോഷിയും ചെറിയ പള്ളത്തി, ചെറിയ കുറുവ മുതലായ ചെറിയ മീനുകളെ ധാരാളം പിടിക്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ മാത്രം ചുമ്മ ചൂണ്ടയിട്ട് മീൻ കൊത്തുന്നതും നോക്കിയിരിക്കും. മീനൊന്നും കൊത്താതാവുമ്പൊ പൊക്കി നോക്കും.അപ്പോൾ അതിൽ ഇരയായി കൊളുത്തിയിട്ടിരുന്ന ഞാഞ്ഞൂൾ(മണ്ണിര) കൊളുത്തിൽ ഉണ്ടാവുകയില്ല. അതു ഏതെങ്കിലും മീൻ വിദഗ്ദ്ധമായി അടിച്ചുമാറ്റിയിട്ടുണ്ടാകും.

വീണ്ടും ഇരയെ കോർത്തിടും. ഫലം തഥൈവ. അപ്പൊഴേക്കും ശ്രീധരൻ ഒരു സ്റ്റീൽ പാത്രത്തിൽ മാമ്പഴവുമയി വന്നു. അതു കഴിക്കാനായി ഞങ്ങൾ ചൂണ്ട അവിടെയിട്ട് തിരിഞ്ഞു. ശ്രീധരൻ സ്റ്റീൽ പാത്രത്തിന്റെ മൂടി തുറന്നു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു

” എടാ..ഞാൻ ചെന്നപ്പോഴേക്കും മാമ്പഴം മുഴുവൻ ‘മാമ്പഴപുളിശേരി‘ ആക്കിയിരുന്നെടാ”

“അപ്പൊ പിന്നെ ഇതെന്തോന്നാ...?“

“പുളിശേരിയിൽ നിന്നും പഴമാങ്ങ മാത്രം ഞാൻ അമ്മ അറിയാതെ അടിച്ചുമാറ്റിയതാ...!!”. “അയ്യൊ” എന്നായി ഞങ്ങൾ.

പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിക്കാൻ നിന്നില്ല. ഓരോന്നായി ഞങ്ങൾ ചപ്പി വലിച്ചു തുടങ്ങി. “മാമ്പഴത്തേക്കാൾ സ്വാദാണല്ലോടാ ഇതിന്.” ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞു.

അതു കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും ചൂണ്ടയിടൽ ആരംഭിച്ചു. അവർ ഈർക്കിളി കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ കോർമ്പയിൽ മീൻ കോർത്ത് ഇട്ടിരിക്കുന്നതു കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് ഇത്തിരി അസൂയയയും കുശുമ്പും ഒക്കെ തോന്നും.

അവരുടെ വാക്ക് കേട്ട് ഉണങ്ങിയ ഒരു ചുള്ളിക്കമ്പ് ഒടിച്ചുകൊണ്ടു വന്ന് വെള്ളത്തിൽ പൊങ്ങിക്കിടക്കത്തക്ക വണ്ണം ചൂണ്ടയിൽ കെട്ടിയിടും. അപ്പോൾ മീൻ കൊത്തിയാൽ പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പൊങ്ങ്(ചുള്ളിക്കമ്പ്) മീൻ കൊത്തുന്നതനുസരിച്ച് അനങ്ങും. അന്നേരം തക്കം നോക്കി ഒന്നു വെട്ടിച്ചു വലിച്ചാൽ മീനിങ്ങുപോരും.

പക്ഷെ എന്റെ പൊങ്ങ് ഒഴുക്കുള്ള വെള്ളത്തിൽ കാറ്റത്തെ കുഞ്ഞോളങ്ങളിൽ ചാഞ്ചാടുന്നതല്ലാതെ ഒരു മീനും കൊത്തുന്നതായി എനിക്കനുഭവപ്പെട്ടില്ല. ഞാൻ ചൂണ്ടയെടുത്ത് പൊക്കി നോക്കി. ചൂണ്ടക്കൊളുത്തിൽ ഇരയുണ്ടായിരുന്നില്ല. കെട്ടിയിട്ട പൊങ്ങു പോലുമറിയാതെ എങ്ങനെയാണത് അടിച്ചുമാറ്റിയത്....? ഇരയായിട്ട ഞാഞ്ഞൂളും കൊണ്ട് ഏതൊ വിരുതൻ മീൻ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. രവി എന്റെ ചൂണ്ടയെടുത്ത് പരീക്ഷിച്ചുനോക്കി. അതിൽ മീൻ കൊത്തുന്നതായി അവനും തോന്നിയില്ല. അപ്പോഴേക്കും അവന്റെ ചൂണ്ടയിൽ എന്തൊ കൊത്തിവലിച്ചു. എന്റെ ചൂണ്ട അവിടെയിട്ട് അതു പൊക്കി ഒന്നു വെട്ടിച്ചു വലിച്ചപ്പൊൾ അതാ...വരുന്നു ഒരു ഇടത്തരം കുറുവ ഒരെണ്ണം.

നേരം ഒരുപാടായി ഈ നിൽ‌പ്പു തുടങ്ങിയിട്ട്. വെയിലിനു ചൂടു കൂടി. എന്റെ ക്ഷമയുടെ നെല്ലിപ്പലക കണ്ടു തുടങ്ങി. എനിക്കു ദേഷ്യവും സങ്കടവും എല്ലാം ഒരുമിച്ചു വന്നു. എന്റെ മുഖഭാവം കണ്ട് രവിയും ശ്രീധരനും പറഞ്ഞു ‘നിനക്കെന്തൊ കുഴപ്പമുണ്ടെടാ, നിന്റെ രാശി ശരിയല്ല.‘ ഞാനും ആലോചിച്ചു. ശരിയായിരിക്കും എനിക്കെന്തൊ കുഴപ്പമുണ്ട്. ഇനിയെന്തായാലും ചൂണ്ടയിടൽ നിറുത്തിക്കളയാം. ഞാൻ പറഞ്ഞു.’ഞാൻ മതിയാക്കിയെട..‘

ഒരു ചെറിയ ഇര കൂടി ബാക്കിയുണ്ട്. അതു കൊളുത്തിൽ കോർത്ത് അങ്ങകലേക്കു നീട്ടിയെറിഞ്ഞു. ചൂണ്ട പുലിമുട്ടിന്റെ ഒരു കല്ലിന്റെ ഇടുക്കിൽ തിരികി വച്ചു. പിന്നെ പുഴയിൽ ഇറങ്ങി കുളിച്ചു. ഞാൻ നിറുത്തിയതുകൊണ്ട് അവരും നിറുത്തി.

അപ്പോഴേക്കും ഏതാണ്ട് ഉച്ചയായിരുന്നു. നന്നായി വിശക്കുന്നുണ്ട്. തല തോർത്താൻ കച്ചമുണ്ട് കൊണ്ടു വന്നിരുന്നില്ല. അതങ്ങനെയായിരുന്നു. ഉടുത്തിരിക്കുന്ന കാക്കി നിക്കർ കൊണ്ടുതന്നെ തല തോർത്തുകയായിരുന്നു പതിവ്. അരയൊപ്പം വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് കാക്കി നിക്കർ ഊരി പിഴിഞ്ഞ് തല തോർത്തി. നിക്കറിന്റെ പുറകുവശം രണ്ടു ഭാഗവും കീറിയിരിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ സ്കൂൾ തുറപ്പിനു അഛൻ വാ‍ങ്ങിത്തന്നതാണ്. ഇനി അടുത്ത സ്കൂൾ തുറപ്പിനെ പുതിയതൊരെണ്ണം കിട്ടു. അതുവരേക്കും ഇതു കൊണ്ടു നടക്കണം. അതു കൊണ്ട് മുറുക്കിപ്പിഴിഞ്ഞില്ല. ഒന്നു ഞെക്കിപ്പിഴിയൽ മാത്രമെ നടത്തിയുള്ളു. കരക്കു കയറി നിക്കർ ഇട്ടു. ചന്തിയുടെ രണ്ടു വശവും നന്നായി കീറിയിരിക്കുന്നു.

അവർ ചൂണ്ടയെല്ലാം മടക്കിക്കെട്ടി പോകാൻ തെയ്യാറായി. ഞാനും ചൂണ്ട മടക്കിക്കെട്ടാനായി വലിച്ചു നോക്കി. ചൂണ്ട വരുന്നില്ല. പിന്നെയും ഒന്നു വലിച്ചു. കൊളുത്ത് മുട്ടിന്റെ കല്ലിന്റെടയിലെവിടെയൊ തടഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കുളി കഴിഞ്ഞതായതു കൊണ്ട് ഇനിയും മുങ്ങി കല്ലിന്റെ ഇടയിൽ നിന്നും കൊളുത്ത് തടസ്സം മാറ്റിയെടുക്കാൻ മടിയായി. ഈ നേരം വരേയും ഒരു കൊച്ചു മീൻ പോലും കിട്ടിയതുമില്ല. പിന്നെ വല്ലാത്ത ദ്വേഷ്യവും സങ്കടവും. ഞാൻ ചൂണ്ട പൊട്ടുന്നെങ്കിൽ പൊട്ടട്ടെയെന്നു കരുതി ശക്തിയായി വലിച്ചു. കുറച്ചു വലിഞ്ഞു പോന്നെങ്കിലും അതിന്റെ ഇരട്ടി ശക്തിയിൽ എന്നെയും വലിച്ചു കൊണ്ട് ചൂണ്ട വെള്ളത്തിലേക്കു വീണു. ഞാൻ വെള്ളത്തിൽ ചാടി ചൂണ്ടയിൽ പിടിയിട്ടു. ഇതു കണ്ടുനിന്ന അവരും വെള്ളത്തിലേക്കു ചാടി. “ഏതാണ്ടൂം മീൻ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടടാ..”എന്നും പറഞ്ഞാണ് ചാട്ടം.

ഞങ്ങൾ ശക്തിയായി പിടിച്ച് വലിച്ച് സാവധാനം കരയിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. അടുത്തു വരുന്തോറും ചൂണ്ടയിൽ കൊളുത്തിയ മീനിന്റെ പിടച്ചിൽ അതി ശക്തമായി. അതു മീനാണൊ അതൊ വല്ല പാമ്പാണൊ എന്നറിയാത്തതുകൊണ്ട് ധൈര്യമായിട്ട് പിടിച്ച് വലിക്കാനും വയ്യ. പാമ്പാണെങ്കിൽ വന്ന് കാലിൽ ചുറ്റിയാലോയെന്ന് പേടിച്ച് ഞങ്ങൾ കരയിലേക്കു കയറി.

പതുക്കെ പതുക്കെ കുറച്ചു വിട്ടുകൊടുത്തും പിന്നെ കൂടുതൽ വലിച്ചും ഞങ്ങൾ അതിനെ വലിച്ചു കരക്കിട്ടു. അതൊരു ‘പൂളാൻ ‘എന്ന മീനായിരുന്നു. ശരിക്കും ഒരു ‘മുട്ടുതാങ്ങി‘. ഈ പുലിമുട്ടിനെ താങ്ങിനിറുത്തുന്ന മീൻ എന്നർത്ഥത്തിലാണ് ‘മുട്ടുതാങ്ങി‘ യെന്നു ഞങ്ങൾ പറയാറ്. കരക്കു വീണിട്ടും അതിന്റെ പിടച്ചിൽ നിൽക്കുന്നില്ല. ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും കൂടി അതിനെ അമർത്തിപ്പിടിച്ച് ഒരു പാണാവള്ളിയുടെ വള്ളി ചെകിളയിൽ കൂടി കോർത്തിട്ടതിനു ശേഷമെ ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസം നേരെ വിടാനായുള്ളു.

ഇതുവരെ അവർ പിടിച്ച മീനുകളുടെ ഒരു പത്തിരട്ടിയെങ്കിലും വലിപ്പം കാണും ഈ ഒരെണ്ണത്തിന്. എന്റെ സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ വയ്യ. ഇതുവരെ മീൻ കിട്ടാതിരുന്നതിന്റെ വിഷമം അതോടെ തീർന്നു. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ഒരു കയ്പു രസം. സന്തോഷം കൊണ്ടെന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.


ഞാനതിനെ പൊക്കിയെടുത്തു. എന്റെ കുഞ്ഞിക്കൈകൾക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും കൂടുതൽ ഭാരം. ഒരു കണക്കിനാണ് ഞാനത് വീട്ടിലെത്തിച്ചത്. അന്നു വൈകുന്നേരം ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും എന്റെ വീട്ടിൽ കൂടി. അതിന്റെ കുറച്ചു ഭാഗം വറുത്തു തിന്നു. ശ്രീധരനും അന്ന് അതിന്റെ ഉപ്പു നോക്കി.

ഇങ്ങനെയാണ് പലപ്പോഴും സംഭവിക്കാറ്. പല ദിവസങ്ങളിലും എനിക്ക് ഒന്നും കിട്ടാറുപോലുമില്ല. നിരാശനായാണ് തിരിച്ചുവരാറുള്ളത്. എന്നാൽ അപൂർവ്വം സന്ദർഭങ്ങളിൽ ഇത്തരം ചില വലിയ സന്തോഷങ്ങൾ അവസാന നിമിഷത്തിൽ കിട്ടാറുമുണ്ട്.

പെരിയാറിലൂടെ വെള്ളം ഒരുപാടൊഴുകി.

തോലൻ മാവ് ഒരുപാടു പ്രാവശ്യം പൂക്കുകയും കാക്കുകയും തളിർക്കുകയും ചെയ്തു.

വെള്ളപ്പൊക്കവും ഒരുപാടു കണ്ടു.

പുഴയിൽ നിന്നും മണൽ ഒരുപാടു വാരിക്കൊണ്ടു പോയി അമ്പരചുമ്പികൾ ധാരാളം പണിതു കൂട്ടി. പെരിയാറിന്റെ ആഴം കൂടി കൂടി വന്നു.

കര ഇടിയാൻ തുടങ്ങി. പുലിമുട്ടിൽ നിന്നും കല്ലുകൾ പുഴയിലേക്ക് മറിഞ്ഞു വീണ് പുലിമുട്ടിന്റെ നീളം കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വന്നു.

കാലമേറെ കടന്നു പോയി. ജീവിക്കാനുള്ള വഴി തേടി ഞങ്ങൾ ഓരൊ വഴിക്കു തിരിഞ്ഞു.

ശ്രീധരൻ തിരുവനന്തപുരം കെൽട്രോണിൽ കയറി.

രവി കേന്ദ്രഗവണ്മേന്റ് ജീവനക്കാരനായി.

ജോഷി കോപ്പറേറ്റീവ് ബാങ്കിൽ കയറിപ്പറ്റി.

ഞാൻ മാത്രം ഒന്നും കിട്ടാതെ നാടായ നാടു മുഴുവൻ അലഞ്ഞു. കോയമ്പത്തൂർ, മുംമ്പായ് ഒക്കെ കറങ്ങി. ഒരിടത്തും പിടിച്ചു നിൽക്കാനാകാതെ തിരിച്ചു പോന്നു. അപ്പോഴേക്കും രവിയും ശ്രീധരനും ഓരൊ കൊച്ചു കുടുംബങ്ങൾ തട്ടിക്കൂട്ടിയിരുന്നു.

പിന്നെ ഉള്ള ആശ്രയം ഏവരുടേയും സ്വപ്നമായ ഗൾഫ് ആയിരുന്നു. അതും തരപ്പെടുത്തി. സൌദിയിലായിരുന്നു ആദ്യം. അവിടെന്നും ഒരു പൂച്ചുട്ടിയൊ തുപ്പലു നക്കിയൊ എന്തിന് ഒരു പള്ളത്തി പോലും തടഞ്ഞില്ല. മൂന്നു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പൊൾ ഒന്നു നാട്ടിൽ വന്നു. ഞാനും അന്നൊരു പെണ്ണു കെട്ടി.

വീണ്ടും മൂന്നു വർഷം കറങ്ങി. ശമ്പളം പോലും കൃത്യമായി കിട്ടാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ ജീവിക്കാൻ നിവൃത്തിയില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ , ശമ്പളക്കുടിശ്ശിക ഒന്നും വേണ്ട, നാട്ടിൽ പോകാൻ ടിക്കറ്റ് തന്നാൽ മതിയെന്നു പറഞ്ഞ്, കരഞ്ഞു കാലു പിടിച്ച് അവിടന്നു രക്ഷപ്പെടുകയായിരുന്നു.

പിന്നെ നാട്ടിൽ പല പണികളും ചെയ്തു. അപ്പോഴും ഒരു കര കണ്ടില്ല. വിണ്ടും ഗൾഫ് സ്വപ്നം കാണാൻ തുടങ്ങി.

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം ദുബായിലെത്തി. അവിടന്നു ഖത്തർ. എങ്ങു നിന്നും ഒരു കുഞ്ഞു മീൻ പോലും എന്റെ ചൂണ്ടയിൽ കൊത്തിയില്ല.

പിന്നെയാണ് ബഹ്റീനിൽ എത്തിയത്. ഇവിടന്ന് വലിയ മീനൊന്നും കൊത്തിയില്ലങ്കിലും ചില തുപ്പലു നക്കികളും ചെറിയ ചെറിയ കുറുവകളും മറ്റും തടയാൻ ആരംഭിച്ചു. ‘ഇനിയും ഒരു കറക്കത്തിനു ബാല്യമില്ലന്നുള്ള തിരിച്ചറിവിൽ ‘ ഇവിടെ തന്നെ കൂടി.

ഇപ്പോഴും ഞാൻ തിരയുന്നു എവിടെ...എവിടെ അവൻ...?

ഇവിടെ എവിടെയെങ്കിലും അവൻ പതുങ്ങിയിരിക്കുന്നുണ്ടാവുമൊ...?

ഒരൊ ശ്വാസത്തിലും ഞാനവനെ തിരയുന്നു....എവിടെ.?

ഇരിക്കുമ്പൊഴും നടക്കുമ്പൊഴും ഉറങ്ങുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിൽ അവനാണ്.

എവിടെ അവൻ...?

ഇന്നും എനിക്കവനെ കണ്ടെത്താനായിട്ടില്ല...

എങ്കിലും ഞാനവനെ തിരയുകയാണ്.....

ഓരോ നിമിഷവും...സ്വപ്നം കാണുകയാണ്.

അവൻ വരും...ഉടൻ വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ.....

എനിക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന, ഞാൻ കാത്ത് കാത്തിരിക്കുന്ന....

‘ആ മുട്ടുതാങ്ങി‘..!!!

എവിടെ....?

എവിടെ....?