Monday, 15 February 2010

സ്വപ്നഭൂമിയിലേക്ക്.... ( 14 )

നിങ്ങൾ വായിച്ചു നിറുത്തിയത്...

ഞാൻ ഇരുന്ന ഇരിപ്പിൽ രണ്ടു കയ്യും എന്റെ നെഞ്ചോടു ചേർത്ത്, നിറഞ്ഞു തുളുമ്പാൻ തുടങ്ങിയ കണ്ണുകൾ അടച്ച് മൂകമായി പ്രാർത്ഥിച്ചു.
“ ദൈവമേ.. നീ കാത്തു...!!! നിനക്ക് നൂറ് നൂറ് സ്തുതി...!! നൂറു നൂറു സ്തുതി....!!!
സത്യം, ഞാൻ കരഞ്ഞു പോയി...
മുഖം പൊത്തി കുനിഞ്ഞിരുന്ന് വിമ്മി വിമ്മി കരഞ്ഞു.....

തുടർന്നു വായിക്കുക.....

പിടിച്ചുപറി....


ആ സന്തോഷം എനിക്ക് തടുത്ത് നിറുത്താനായില്ല....
വലിയ സന്തോഷം വന്നാലും കരയുമെന്ന് അന്ന് ഞാനദ്യമായറിഞ്ഞു..... !
ഇനി ഇവനാണു എന്റെ ബോസ്...!!
അതെ, ഇനി അവനെ അങ്ങനെ വിളിക്കാം.
‘ബോസ്...!‘
‘ എസ് ബോസ്...!!‘
ഞാൻ പിന്നെയും പിന്നെയും അതു തന്നെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.....

ദിവസങ്ങൾ കഴിയവെ കണക്കുകൾ ഏറെക്കുറെ വെളിപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. ഈജിപ്ഷ്യന്റെ കണക്കുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നതല്ല കണക്കപ്പിള്ളയുടെ കണക്കുകൾ. കിട്ടിയ കാശിൽ തന്നെ നല്ലൊരു തുക അവന്റെ കൈവശമില്ല....!

എവിടെപ്പോയിയെന്ന് അവനറിയില്ല. അപ്പോഴാണ്, എവിടെ പോയെന്നുള്ള വിവരത്തിന് അവൻ  കാർഗ്ഗോ അയച്ചതിന്റെ രസീതിന്റെ കോപ്പി ഞാൻ ബോസ്സിന് കൈമാറിയത്.

എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും അവൻ വാങ്ങിയതിന്റെ കണക്കുകൾ ഞാൻ കൊടുത്തിരുന്നു..
ഒരു കോപ്പി ഞാനും സൂക്ഷിച്ചു. ഓരോ പ്രാവശ്യവും പൈസ കൊടുക്കുമ്പോൾ അവനെക്കൊണ്ട് ഒപ്പിടീക്കുമായിരുന്നു. അതു കൊണ്ട് എന്റെ കയ്യിൽ വന്നതിന്റെ ബില്ലു സഹിതമുള്ള രേഖകൾ തെളിവായുണ്ട്.

അവസാനം എന്റെ ശമ്പളക്കണക്കിലെത്തി. ഞാൻ പറ്റിയ ശമ്പളത്തിന് ഈജിപ്ഷ്യന്റെ കയ്യിൽ ഒരു രേഖയുമില്ല. എന്റെ ശമ്പളം ‘അടുക്കളച്ചുമരി‘ലുണ്ടെന്ന് അറിയാവുന്ന ബോസ് അത് തെറ്റാതെ എഴുതിക്കൊടുക്കുവാൻ പറഞ്ഞു. ഞാനത് വളരെ സൂക്ഷിച്ച് ഓരോന്നായി എഴുതിയെടുത്തു.

ഈജിപ്ഷ്യൻ വന്ന് ഒരു തവണയല്ല, പല പ്രാവശ്യം അതുമായി ഒത്തു നോക്കി. ഇതുവരെയായിട്ടും ഞാനത് കൂട്ടി നോക്കിയിരുന്നില്ല...!!
കൂട്ടി നോക്കിയാൽ എനിക്കത് വലിയ വിഷമമുണ്ടാക്കുമായിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ അതു നോക്കുമ്പോൾ എന്റെയും കണ്ണു തള്ളി....!!

കടന്നു പോയത് ഇരുപതോളം മാസങ്ങൾ....!
നൂറു ഫിൽ‌സ് മുതൽ ഒന്നും രണ്ടും അഞ്ചും മറ്റുമായി തന്നു തീർത്തത് അഞ്ചു മാസത്തെ ശമ്പളം...!!!
(1 Bahrain Dinar = 1000 fils.)
ഇനിയും തരാനുള്ളത് പതിനഞ്ചു മാസത്തെ ശമ്പളം....!!!!

അപ്പോൾ ഞാനീ ‘സ്വപ്നഭൂമിയിൽ‘ എങ്ങനെ ജീവിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.....?!!!
എന്റെ കുടുംബം നാട്ടിൽ എങ്ങനെ ജീവിച്ചിട്ടുണ്ടാകും....?!!!

എനിക്ക് വേണമെങ്കിൽ മറ്റെല്ലാവരേയും പോലെ ഇവിടെന്നു ചാടാമായിരുന്നു. അന്നു ജോലി തരാമെന്നു പറഞ്ഞവരുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ തൽക്കാല ലാഭം നോക്കി ചാടിയിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ ഇതെഴുതാൻ ഞാനിവിടെ കാണുമായിരുന്നില്ല.

എത്രയോ മുൻപെ സുനിലിനെപ്പോലെ, തമ്പിയെപ്പോലെ, കണ്ണനെപ്പോലെ ഏതെങ്കിലുമൊരു പൊതുമാപ്പു സമയത്ത് ഒരു കുറ്റവാളിയെപ്പോലെ, പാസ്പ്പോർട്ടില്ലാതെ, മറ്റു യാതൊരു രേഖകളുമില്ലാതെ, മറ്റുള്ളവരുടെ കയ്യിൽ നിന്നും പിരിവെടുത്ത് ഇവിടന്ന് പോകേണ്ടി വന്നേനെ, ഇനിയൊരിക്കലും തിരിച്ചു വരാൻ കഴിയാത്തവണ്ണം....!!

ഇതിനെക്കുറിച്ചെല്ലാം ഒരു ഏകദേശരൂപം ഉള്ളതു കൊണ്ട് ആദ്യം മുതലേ ഇവിടെത്തന്നെ ഒന്നു പിടിച്ചു നിൽക്കാനായിരുന്നു എന്റെ ശ്രമം.
ഒരു കുഴിക്ക് സമീപം ഒരു കുന്നില്ലാതിരിക്കുമോ....?!!
അതുകൊണ്ടാണ് കാറു കഴുകിയിട്ടാണെങ്കിൽ പോലും എന്റെ മാത്രം ചിലവുനുള്ളത് കണ്ടെത്തിയിരുന്നത്....!!

എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കടലാസ്സിലെ തുക കണ്ട് ബോസ് അന്തം വിട്ടു....!!
പിന്നെ എന്റെ തോളത്ത് തട്ടി അവൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചു
“സാരമില്ല.... നിനക്ക് കിട്ടാനുള്ളത് മുഴുവൻ ഞാൻ തന്നിരിക്കും.”
ഞാൻ തലയാട്ടിയതേയുള്ളു. ഇങ്ങനെ ഒരു നല്ല വാക്ക് പറയാനെങ്കിലും നിനക്ക് തോന്നിയല്ലൊ. ഞാനവനോട് മനസ്സിൽ നന്ദി പറഞ്ഞു.

വിവാഹ പരസ്യം പോലെ, ‘തന്റേതല്ലാത്ത കാരണത്താൽ ‘ ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത ചില പിടിപ്പുകേടുകൾ എനിക്കും പറ്റിയിരുന്നു. കടയിൽ വരുന്നവർ, പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീകൾ അടിച്ചു മാറ്റാൻ കണക്കാക്കി വരുന്നവർ ഉണ്ട്. ചെറിയ സാധനങ്ങൾ അവരുടെ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ച് പുറത്തു കടത്തും. കടയിൽ ഞാൻ ഒറ്റക്കായതു കൊണ്ട് വരുന്നവരെയെല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ശ്രദ്ധിച്ചതു കൊണ്ടും ഫലമൊന്നുമില്ലാ...

എത്രയോ പ്രാവശ്യം ഞാൻ നേരിൽ കണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാലും ചോദിക്കാൻ പറ്റാത്ത സ്തിതിയാണ്. കാരണം വാദി പ്രതിയാവാൻ അധികം നേരം വേണ്ടിവരില്ല.
നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഒരു ചൊല്ലുണ്ടല്ലൊ...
“മുള്ളു വന്ന് ഇലയിൽ വീണാലും, ഇല വന്നു മുള്ളിൽ വീണാലും ഇലക്കാ കേട്..”

പക്ഷെ, ഇവിടെ അത് നേരേ മറിച്ചാണെന്നു മാത്രമല്ല ചിലപ്പോൾ മുള്ളിന്റെ മുനയും പോകും...!!!
അതുകൊണ്ട് കക്കുന്നത് കണ്ടാലും മിണ്ടില്ല. ആ വകയിൽ കുറച്ചു സാധനങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.

പിന്നെ, ഈജിപഷ്യൻ അവന്റെ സ്വന്തക്കാർക്കും നാട്ടുകാർക്കും വലിയ ആളാവാൻ വേണ്ടി വാരിക്കൊടുക്കുന്ന സാധനങ്ങൾ....!!
അവന്റെ സ്വന്തം കടയാണെന്ന് പറഞ്ഞാണ് എടുത്തു കൊടുക്കുന്നത്. ഇതെല്ലാം ഞാനുള്ളപ്പോൾ കൊടുത്താൽ എല്ലാം എഴുതി അവനേക്കൊണ്ട് ഒപ്പിടിച്ചു വാങ്ങിക്കും. ഞാനില്ലാത്തപ്പോൾ കൊടുത്തതിന് ഒരു കണക്കുമില്ല....?!!

പക്ഷെ, ഇതെല്ലാം എന്നെങ്കിലും എന്റെ പെടലിക്ക് വച്ചുകെട്ടാൻ മുതിരുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല....!!?
“
അവൻ ഇവിടെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് നിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തിലാണ്. നീയായിരുന്നു അത് നോക്കേണ്ടിയിരുന്നത്.”
അക്കാര്യത്തിൽ ബോസ് കർക്കശ നിലപാടെടുത്തു.

എല്ലാം കൂടി എന്റെ തലയിൽ കെട്ടിവക്കാൻ ബോസ് സമ്മതിച്ചില്ല. അവന്റെ ആ ശ്രമം ബോസ് പരാജയപ്പെടുത്തി. അതിനുവേണ്ടി ബോസുമായി ഈജിപ്ഷ്യൻ വഴക്കിട്ടു. എന്നിട്ടും,
അവസാനം ഗത്യന്തരമില്ലാതെ മൂന്നു മാസത്തെ ശമ്പളം എന്നിൽ നിന്നും അവൻ പിടിച്ചു വാങ്ങി....!!

ഞാനത് സമ്മതിച്ചില്ലായിരുന്നു. പിന്നെ ബോസ് പറഞ്ഞു
“ നീ അതവന് കൊടുത്തേരെ. പകരം ഞാൻ നിനക്ക് വേറെ തന്നോളാം. ഈ പ്രശ്നം ഇതോടെ തീരട്ടെ...” നിവൃത്തിയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് എനിക്ക് സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു.

എന്നിട്ടും മതി വരാഞ്ഞ് ദൈനംദിന കണക്കുകൾ ഞാൻ എഴുതിക്കൊടുത്തിരുന്നത് വീണ്ടും എന്റെ കയ്യിൽ തന്നിട്ട് അവൻ പറഞ്ഞു.
“ ഈ കണക്കിൽ പിശകുണ്ട്.. നീ ഒന്നു കൂടി കൂട്ടി നോക്ക്. രണ്ടു മാസത്തെ ശമ്പളം കൂടി നീയെനിക്ക് തരണം...”
ഞാനവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി...?!
ഇതൊരു നൂറു പ്രാവശ്യമെങ്കിലും ഞാൻ കൂട്ടിയിട്ടുള്ളതാണ്. ഒരു ഫിൽ‌സ് പോലും വ്യത്യാസമില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം.
എങ്കിലും ഞാനത് വാങ്ങി വീണ്ടും കൂട്ടി നോക്കി. ഒരു വ്യത്യാസവും കണ്ടില്ല.
വീണ്ടും ഞാനത് അവനെ ഏൽ‌പ്പിച്ചു. അവൻ സമ്മതിച്ചില്ല.
തെറ്റുണ്ടെന്നു തന്നെ അവൻ....!!!

കാർഗ്ഗൊ അയച്ച രസീത് ബോസിനെ ഏൽ‌പ്പിച്ചത് ഞാനാണെന്ന് ഇതിനകം അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. അതിന്റെ ദ്വേഷ്യത്തിലായിരുന്നു ഈജിപ്ഷ്യൻ.

ഞാൻ ബോസിന്റടുത്ത് പരാതി പറഞ്ഞു.
“ ഇതിനകത്ത് ഒരു തെറ്റുമില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഞാൻ കൂട്ടി നോക്കിയതാ.. നീ ഇനി ഒറ്റ ഫിൽ‌സ് പോലും അവന് കൊടുക്കണ്ട...”
ബോസ് അതിനെക്കുറിച്ച് അവനോട് തർക്കിച്ചു.
“ നീ ഇതിൽ ഇടപെടണ്ട... ! ഇത് ഞാനും അവനുമായിട്ടുള്ള ഇടപാടാ....!!”
എന്നു പറഞ്ഞവൻ ബോസിന്റെ വായടപ്പിച്ചു...!!

ഇവൻ എന്റെ രണ്ടു മാസത്തെ ശമ്പളവും കൂടി അടിച്ചു മാറ്റുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പായി.
ഇനിയെന്ത് ....?!
എനിക്ക് ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു....
ഇവനിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ ഒന്നു രക്ഷപ്പെടും....?!!
ഇവന്റെ ഈ പിടിച്ചുപറി അവസാനിപ്പിക്കാൻ....?!
എന്തെങ്കിലും ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ രണ്ടു മാസത്തെ ശമ്പളം കൂടി പോയതു തന്നെ....!!!
ഞാനാകെ വിഷമിച്ചു....
വിയർത്തൊലിച്ചു......
ഞാൻ മേലോട്ടു നോക്കി .....
“ദൈവമേ നീ തന്നെ ഒരു വഴി കാണിച്ചു താ....!!”

ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ.......

Monday, 1 February 2010

സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്.....( 13 )

കഥ തുടരുന്നു...

അവൻ വരുന്നു....!!


അങ്ങനെ കാത്ത് കാത്തിരുന്ന ആ ദിവസം വരാറായെന്ന് ഈജിപ്ഷ്യന്റെ പ്രകടനം എന്നെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തി.
‘മാനേജർ‘ എന്ന തന്റെ സ്വപ്നം പൊലിഞ്ഞു പോയെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. അതിന്റെ നിരാശ അവന്റെ മുഖത്ത് നിഴലിച്ചിരുന്നു.

സ്വന്തം പിടിപ്പുകേടു കൊണ്ടാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിവേകം അവനില്ലായിരുന്നു. അവന്റെ ഒടുക്കത്തെ ഉറക്കവും, ഭാര്യാ പ്രീണനവും ഈ ഗതിയിലെത്തിച്ചു.

രണ്ടും മൂന്നും ദിവസം കൂടുമ്പോൾ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും അതുവരെയുള്ള പൈസയും വാങ്ങിക്കൊണ്ടു പോയിരുന്നവൻ, ഭാര്യ വന്നതിനു ശേഷം ആഴ്ചയിലൊരിക്കലും പിന്നെ മാസത്തിലൊരിക്കലും മറ്റുമായി വരവ്. ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹപ്രകാരം കടൽ തീരത്തുള്ള ഒരു വില്ല തന്നെ വാടകക്കെടുത്ത് താമസം തുടങ്ങി.

പുതിയ മാനേജർ വരുന്നതിനു മുൻപ് വരവും ചിലവും തമ്മിൽ പൊരുത്തപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു മൂപ്പിലാൻ..
എത്രയൊക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടും അവർ തമ്മിൽ പൊരുത്തപ്പെട്ടില്ല....!!
ഭാര്യയുടെ സുഖ സൌകര്യങ്ങൾക്കായി ചിലവഴിച്ചത് എങ്ങനെ തിരിച്ചെടുക്കും....?

എല്ലാം പിടിവിട്ടു പോയിയെന്നു തോന്നിയതു കൊണ്ടായിരിക്കും, അവസാന നിമിഷത്തിൽ അവൻ ഭാര്യയെ അവളുടെ നാട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചിരുന്നു. വെറും കയ്യോടെയല്ല. അഞ്ഞൂറു കിലോയോളം വരുന്ന ഒരു കാർഗ്ഗോ സഹിതം. ഇവിടത്തെ കല്ലും മണ്ണും ഒന്നുമല്ലല്ലൊ അയച്ചത്.

കാർഗ്ഗൊ അയച്ചതിന്റെ രസീത് അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും താഴെ വീണത് എനിക്ക് കിട്ടിയിരുന്നു. അവനറിയാതെ അതിന്റെ ഒരു കൊപ്പി എടുത്തുവച്ചിട്ടാണ് ഞാനത് അവന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തത്.
ഒരു മുൻ‌കരുതൽ.....

അവർ വരുന്ന ദിവസം നേരത്തെ കടയിലെത്തി എല്ലാം തൂത്തു തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കിയിട്ടു. അലമാരയിൽ സാധനങ്ങളെല്ലാം ഭംഗിയായി അടുക്കിവച്ചു. എല്ലാം ഒന്നു കൂടി പരിശോധിച്ച് ഉറപ്പു വരുത്തി.

എന്നാലും എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പെടപെടപ്പ് കുറച്ചു ദിവസമായിട്ട് കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്നു.
ഇന്നത് ഇരട്ടിച്ചു. നെഞ്ചിടിപ്പ് എനിക്കു തന്നെ വ്യക്തമായി കേൾക്കാം.
വരുന്നവൻ ആരായിരിക്കും...?
അതായിരുന്നു എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ മുഖ്യ കാരണം.
പിന്നെ കിട്ടാനുള്ള എന്റെ ശമ്പള ബാക്കി....

പത്തു മണിയായപ്പോൾ ഈജിപ്ഷ്യൻ കാറുമായി വിമാനത്താവളത്തിലേക്ക് പോയി. ഞാൻ അക്ഷമയോടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഉലാത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരിടത്ത് ഒന്നിരിക്കാനൊ നിൽക്കാനൊ വയ്യാത്ത അവസ്ഥയിലായി. മുൻ‌വശത്തെ വാതിൽക്കൽ വന്ന് പുറത്തേക്കും നോക്കി
നിൽ‌പ്പായി....

മുൻ‌വശത്ത് കാർ പാർക്കിങ് അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. അതെല്ലാം പിൻ‌വശത്തെ റോഡിലായിരുന്നു.
ഇനി അവർ അതിലേ വന്നാലൊ..? ഞാൻ അവിടെ പോയി നിന്നു..
ഞാനെന്തിനാണ് ഇത്രക്ക് ടെൻഷനടിക്കുന്നതെന്ന് ഇടക്ക് ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതിൽ നിന്നും ഒരു മോചനം കിട്ടിയില്ല.

വരുന്നവൻ ആരായാലും എന്റെ ഭാവി അവന്റെ കയ്യിലാണല്ലൊ എന്ന ചിന്ത എന്നെ വല്ലാതെ അക്ഷമനാക്കിത്തീർത്തു....!? ഏസിയുടെ തണുപ്പിലും ഞാൻ കുറേശ്ശെ വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...
നിമിഷങ്ങൾ ഇഴഞ്ഞിഞ്ഞെ നീങ്ങിയിരുന്നുള്ളു. ഞാൻ ഒരു ചായ ഉണ്ടാക്കി കുടിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവരുടെ വരവ്.

പിൻ‌വശത്തെ റോഡിൽ, കിളവന്റെ കടയുടെ മുൻപിൽ തന്നെ കാറ് നിറുത്തി അവർ താഴെയിറങ്ങി. ആദ്യമിറങ്ങിയ ആറടിയോളം പൊക്കമുള്ള ആളെ എനിക്ക് പരിചയമുള്ളതാണ്. പല പ്രാവശ്യം അവനിവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട്. അവനാണ് എന്നിൽ നിന്നും ഈജിപ്ഷ്യനെക്കുറിച്ചുള്ള കാര്യങ്ങളെല്ലാം ചോർത്തിയെടുത്ത് തലസ്ഥാനത്തെത്തിച്ചത്.
അവനെ എനിക്കിഷ്ടമാണ്....
നല്ലവനാണ്......
കമ്പനി മുതലാളിയുടെ നാട്ടുകാരനാണ്......
അവൻ പുതിയ ആളെ ചാർജ്ജ് ഏൽ‌പ്പിക്കാൻ വന്നതായിരിക്കും.

രണ്ടാമതിറങ്ങിയ ആളെ പരിചയമില്ല... ആളു കിളവനാണ്... ഒരു കഷണ്ടിക്കാരൻ.... മുഖത്ത് ഒരു സോഡാക്കുപ്പി ഗ്ലാസ്സും... അവനായിരിക്കുമൊ... ?
ഹേയ്... ഒരു മാനേജരെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാ... ഒരു.. ഒരു.. ഗുമ്മൊക്കെ വേണ്ടെ...!!? ഇവനതൊന്നുമില്ല.... ഒരു മണുങ്ങൂസൻ...!! എങ്കിലും ഒരു പാവത്താനെപ്പോലെയാണ് ഇരിക്കുന്നത്.

മൂന്നാമതിറങ്ങിയത് നമ്മുടെ ഈജിപ്ഷ്യനാണ്.
പുതിയതായി അവർ രണ്ടാൾ മാത്രമേയുള്ളു.
അപ്പോൾ ആ കിളവൻ തന്നെ മാനേജർ....!!!

സത്യം പറഞ്ഞാൽ എന്റെ മനസ്സു മടുത്തു.... എന്റെ ഉത്സാഹമൊക്കെ അസ്തമിച്ചു.
അവർ അടുത്തു വന്നതോടെ ഞാൻ വാതിൽ തുറന്നു കൊടുത്തു. അവർ അകത്ത് കയറിയതും പൊക്കം കൂടിയ ആൾ ’ ഹായ്..” പറഞ്ഞു.
ഞാൻ തിരിച്ചും ഹായ് പറഞ്ഞു.
സുഖമാണോന്ന് ചോദിച്ചു.
ഞാൻ സുഖമെന്നു പറഞ്ഞു.

ഈജിപ്ഷ്യനും കഷണ്ടിക്കാരനും എന്നെ ഒന്നു ഗൌനിക്ക കൂടി ചെയ്യാതെ, ഇങ്ങനെ ഒരു മനുഷ്യജീവി അവർക്കായി വാതിലും തുറന്നു പിടിച്ച് നിൽ‌പ്പുണ്ടെന്ന ഒരു തോന്നൽ പോലു മില്ലാതെ മുകളിലേക്ക് കയറിപ്പോയി....!!

എനിക്ക് പരിചയമുള്ള ആൾ കടക്കകത്ത് ഒന്നു ചുറ്റിക്കറങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ ചായ ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തു. മറ്റു രണ്ടു പേരുടെ ചാ‍യയുമായി മുകളിൽ പോയി. പുതിയ ആളിന്റടുത്ത് ഈജിപ്ഷ്യൻ എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തി.
അപ്പോഴാണ് അവൻ ‘ഹലോ’ പറഞ്ഞ് എനിക്ക് ‘കൈ‘ തന്നത്.

അവർ രണ്ടു പേരുടേയും സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഒന്നു ഞെട്ടി....!!
നമ്മുടെ മന്ത്രിമാരു ഞെട്ടുന്നതു പോലെ വെറുതെ മൈക്കിനു മുൻപിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ഞെട്ടലല്ല....
ഇത്തിരി ഭീകരമായി തന്നെ ഞേട്ടി...!!!
എങ്ങനെ ഞെട്ടാതിരിക്കും...!!?
ഇവനും ലവന്റെ നാട്ടുകാരൻ തന്നെ....!!?
ഏതൊരുത്തൻ വരരുതെന്നാഗ്രഹിച്ചുവൊ അവൻ തന്നെ....!!?
തനി ഈജിപ്ഷ്യൻ....!!!
“ എന്റെ ദൈവമേ... നീ എന്നെ ചതിച്ചോ...!!!?”
ഞാൻ തലയിൽ കൈ വച്ചു നിന്നു പോയി.

തിരിഞ്ഞ് താഴേക്കിറങ്ങിയത് വളരെ നിരാശനായാണ്....
എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളും അസ്തമിച്ച് വാടിത്തളർന്നതു പോലെയായി ഞാൻ...

താഴെ വന്ന് പൊക്കം കൂടിയ ആളുടെ അടുത്തേക്ക് ഞാൻ ചെന്നു. അവൻ അവിടെയെല്ലാം ചുറ്റി നടന്ന് കണ്ടതിനുശേഷം കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു.
എതിർ വശത്തെ കസേരയിൽ എന്നോടും ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു.

“അടുത്തമാസം നമുക്ക് പുതിയ ഒരു കണ്ടെയ്നർ കൂടി വരുന്നുണ്ട്. ഈ പ്രോഡക്റ്റൊന്നും പോരാ... അതവിടെ ദുബായിൽ നിന്നും കേറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കാ... അതിനു മുൻപ് ഈജിപ്ഷ്യനെ ഇവിടന്ന് കെട്ടു കെട്ടിക്കണം...”

അവനത് പറഞ്ഞു തീർന്നതും ഒരു മഹാത്ഭുതം കേട്ടതു പോലെ എന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.... !! “ഹേയ്... എന്താ നീ പറഞ്ഞത്...?”
ഞാൻ ചോദിച്ചെങ്കിലും പെട്ടെന്നു വറ്റി വരണ്ട തൊണ്ടയിൽ നിന്നും ശബ്ദം പുറത്തേക്കു വന്നില്ല. എന്തൊ ഒരു മുരൾച്ച മാത്രമെ വന്നുള്ളു.

ഞാനൊന്നുമീരിറക്കി തൊണ്ടയൊന്നു നനച്ചിട്ട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“ അപ്പൊ പുതിയ മാനേജർ....?”
അവൻ തല ഉയർത്തി കസേരയിൽ ചാരി നിവർന്നിരിന്നിട്ട് പറഞ്ഞു
“ ഞാനാണ് ഇനി മുതൽ ഇവിടത്തെ മാനേജർ.. മാനേജർ മാത്രമല്ല.. ഇതിന്റെ ഒരു പാർട്ണർ കൂടിയാണ്...!!”

കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ,  ഇടിവെട്ടേറ്റതു പോലെ ഇരുന്നു പോയി...!!!
ഞാൻ മുകളിലേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി ചോദിച്ചു.
“ അപ്പോ..ലവൻ. ആ പുതിയവൻ..?“
അവൻ കസേരയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു
“അവൻ ഇനി മുതൽ ഇവിടത്തെ കണക്കപിള്ളയാ... അവനും കാണും നമ്മളോടൊപ്പം....!”
അതും പറഞ്ഞവൻ മുകളിലേക്ക് കയറിപ്പോയി.

അപ്രതീക്ഷിത സന്തോഷം എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളം തെറ്റിക്കുമോന്ന് ഞാൻ ഭയന്നു...!!
ഞാൻ ഏറെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ഒരു കാര്യം... !!
അതു സത്യമായിരിക്കുന്നു....!!!
ഞാൻ ഇരുന്ന ഇരിപ്പിൽ രണ്ടു കയ്യും നെഞ്ചോടു ചേർത്ത്, നിറഞ്ഞു തുളുമ്പാൻ തുടങ്ങിയ കണ്ണുകൾ അടച്ച് മൂകമായി പ്രാർത്ഥിച്ചു.
“ ദൈവമേ.. നീ കാത്തു...!!! നിനക്ക് നൂറ് നൂറ് സ്തുതി...!! നൂറു നൂറു സ്തുതി....!!!
സത്യം, ഞാൻ കരഞ്ഞു പോയി...
മുഖം പൊത്തി കുനിഞ്ഞിരുന്ന് വിമ്മി വിമ്മി കരഞ്ഞു.....


ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ....

Friday, 15 January 2010

സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്..... ( 12 )


കഥ തുടരുന്നു....


പലപ്പോഴും ആ ചെറിയ അക്കങ്ങളിലൂടെ വിരലോടിച്ച് വെറുതെ നെടുവീർപ്പിടും...
എന്നെങ്കിലും ഇതിന്റെ ബാക്കി എനിക്ക് കിട്ടുമൊ... ?
എന്തെങ്കിലും മഹാത്ഭുതം സംഭവിക്കണം....!

തുടർന്നു വായിക്കുക.....

മക്കൾ നന്നാവാൻ...

വൈകുന്നേരം ഞാൻ കട പൂട്ടി വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഹാളിനകത്ത് ഒരു മീറ്റിങ്ങിനെന്നവണ്ണം എല്ലാവരും വട്ടം കൂടിയിരുന്ന് തുറന്ന ചർച്ചയിലാണ്. ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റിലെ രണ്ടു പേർക്ക്, കുറച്ചു നാളായി പതിവിനു വിവരീതമായ ചില പെരുമാറ്റങ്ങൾ കാണാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്.

പലരിൽ നിന്നും കാശു കടം വാങ്ങുകയാണ് ഒരു സ്വഭാവം. മറ്റൊന്ന് രാത്രി പാതിര കഴിയാതെ മുറിയിലെത്തില്ല. രണ്ടു പേരും ഒരിടത്തു തന്നെയാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്. ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്നാൽ
കുളിച്ച് ഡ്രസ്സെല്ലാം മാറി സെന്റൊക്കെ പൂശിയിട്ടാണ് പുറത്തു പോക്ക്.

കുറച്ച് നാള് കഴിഞ്ഞ് ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ഫോൺ വരാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് സംഗതി
മറ്റുള്ളവരുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. അതിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു ചർച്ച. ആ രണ്ടു പേർ
മാത്രം ഇല്ല. കണ്ണനും തമ്പിയും.

രണ്ടു പേരും രണ്ടു നാട്ടുകാരാണെങ്കിലും ഇവിടെ ഇരട്ടപെറ്റ സഹോദരങ്ങളെപ്പോലെ....!
പാചക കലയിൽ കണ്ണൻ ബഹു കേമൻ..!
ഓണത്തിനും വിഷുവിനും മറ്റും സദ്യയുടെ ചുറ്റു വട്ടങ്ങൾ എല്ലാം കണ്ണന്റെ വക.
ഞങ്ങൾ സാധനങ്ങളെല്ലാം അരിഞ്ഞ് ഒരുക്കി കൊടുത്താൽ മതി. രണ്ടു പേരും ഫ്രീ വിസയിൽ (അങ്ങനെയൊരു വിസയില്ല. അതൊരു ഓമനപ്പേരാണ്) വന്നവർ.

വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഇതു വരെ വിസയൊന്നും പുതുക്കാതെ, സ്പോൺസർ
ആരെന്നു പോലും അറിയാതെ ജീവിക്കുന്നവർ. രണ്ടു പേരും കല്യാണവും കഴിച്ചിട്ടില്ല.
വീട്ടുകാർ ‘ഒന്നു വന്നിട്ടു പോടാ മക്കളെ’, കല്യാണം കഴിച്ചിട്ടു പോടാ മക്കളെ ‘യെന്നു
വിലപിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടു കാലമേറെയായി. അവരാണ് ഈയിടെയായി വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ മുങ്ങുന്നത്...?

ചർച്ച പുരോഗമിച്ചപ്പോഴാണ് ഓരോരുത്തരുടേയും കയ്യിൽ നിന്നും കടം വാങ്ങിയ കാര്യം വെളിപ്പെടുന്നത്. രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് ആരുടേയൊ ജന്മദിന പരിപാടിക്കായി ഒരാൾ ഒരു മോതിരവും മറ്റെയാൾ കൊള്ളാവുന്നൊരു വളയും വാങ്ങിച്ച കാര്യവും പുറത്തു വന്നു. അപ്പോൾ സംഗതി എന്തൊ പന്തികേടിലേക്കാണ് നീങ്ങുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായി.

ഇനി ഇവരുടെ കാശെല്ലാം എവിടെയാണ് പോകുന്നതെന്നറിയണം. അവരോട് നേരിട്ടു ചോദിച്ചാൽ
പറയില്ല. എന്തായാലും ആരും കടം കൊടുത്തു പോകരുതെന്നു വിലക്കി. ഇനി ആ പെണ്ണു വിളിച്ചാൽ അവളോടു തന്നെ ചോദിക്കാം അവള് സത്യം പറയാൻ പോകുന്നില്ല. എന്നാലും അവളുടെ മറുപടി അറിയാല്ലൊ.

പിന്നെ ഒന്നു രണ്ടു ദിവസത്തേക്ക് അവൾ വിളിച്ചില്ല. ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം ഞങ്ങളെല്ലാം ഹാളിലിരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ വിളി വന്നു. എടുത്തത് രാജേട്ടനാണ്.
“ഹലൊ..”
“തമ്പിയണ്ണനുണ്ടൊ...?”  ശബ്ദം വളരെ താഴ്ത്തി ഒരു കൊഞ്ചലോടെ അവൾ.
രാജേട്ടൻ മറ്റവളാണെന്ന് മുന്നറിയിപ്പു തന്നു. ഞങ്ങളെല്ലാം അടുത്തു കൂടി. തമ്പിയും കണ്ണനും
ജോലി കഴിഞ്ഞെത്തിയിരുന്നില്ല. രജേട്ടൻ പറഞ്ഞു, സൌ‌മ്യമായ ശബ്ദത്തിൽ തന്നെ.
“ തമ്പി ജോലി കഴിഞ്ഞെത്തിയിട്ടില്ലല്ലൊ... നിങ്ങളാരാ...”
അതിനു മറുപടി പറയാതെ അവൾ
“ കണ്ണേട്ടനെ ഒന്നു തര്വൊ....”
“അയാളും എത്തിയിട്ടില്ല... നിങ്ങളാരാന്നു പറയൂ....”
“ഞാൻ പിന്നെ വിളിച്ചോളാം..” എന്നു പറഞ്ഞവൾ ഫോൺ വച്ചു കളഞ്ഞു.
“ഇവൾ ഏതൊ തരികിടയാ.. കെട്ടൊ.. തമ്പിയണ്ണനും കണ്ണേട്ടനും..!! എന്തൊരു ചേർച്ച...”

ഫോൺ വച്ചതിനു ശേഷം രാജേട്ടൻ എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു.

രാജേട്ടൻ അവരോടൊപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരുത്തനെ വിളിച്ച് ഇതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. ആദ്യമൊന്നും അയാൾ പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ കുറെ നിർബ്ബന്ധിച്ചപ്പോഴാണ് സത്യം പറഞ്ഞത്.

അവൾ ഒരു ഹോട്ടലിലെ നർത്തകിയാണ്. കുറേ നാളായി ഇവരുടെ കാശു തിന്നാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്. ഹോട്ടലിൽ മാത്രമല്ല, അവളുടെ ഫ്ലാറ്റിലും ഇവർ പോകുന്നുണ്ട്. ഇന്നവളുടെ ജന്മദിനമാണത്രെ.

“ അതു ശരി... അവൾക്ക് കൊടുക്കാനാണ് വളയും മോതിരവും കടം വാങ്ങിയ കാശു കൊടുത്ത് വാങ്ങി വച്ചിരിക്കുന്നത്.”
വിവരം അറിഞ്ഞ് എല്ലാവരും വളരെ ഖിന്നരായി.

‘ഇവരെ ഇതിൽ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ എന്തു ചെയ്യാനാകും....?’

തീർച്ചയായും ഇതവരുടെ വ്യക്തിപരമായ കാര്യമാണ്. ഇവിടെ വന്ന് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന സൌഹൃദത്തിനപ്പുറം ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ മറ്റൊന്നുമില്ല. എങ്കിലും നമ്മുടെ കൂടെ ജീവിക്കുന്ന രണ്ടു പേർ വഴി തെറ്റി പോകുന്നത് എങ്ങനെ നോക്കി നിൽക്കാനാകും.....?
നമ്മൾക്ക് കഴിയുന്നത് ചെയ്യണ്ടെ...?
നമ്മൾക്കൊന്നു ശ്രമിച്ചു നോക്കിയാലൊ...?
എന്തായാലും നമ്മളോടൊപ്പം താമസിച്ചു കൊണ്ട് ഇവർ വഴി തെറ്റണ്ട....‘

അങ്ങനെയൊരു തീരുമാനമെടുത്ത് ഞങ്ങൾ യോഗം പിരിഞ്ഞു. പിന്നെയും അവളുടെ ഫോൺ വന്നു. രാജേട്ടൻ തന്നെയാണെടുത്തത്... തമ്പിയും കണ്ണനും അപ്പോഴും വന്നിരുന്നില്ല. രാജേട്ടൻ ഇത്തിരി മൂർച്ച കൂട്ടി തന്നെ പറഞ്ഞു.
“ ഒന്നുകിൽ നീ ആരാണെന്നു പറ.. അവർ വരുമ്പോൾ നിങ്ങൾ വിളിച്ചിരുന്ന കാര്യം പറയാം.. ഇല്ലെങ്കിൽ ഇനി മേലാൽ ഇങ്ങോട്ടു വിളിക്കരുത്... ഇത് ഞങ്ങൾ ബാച്ചിലേഴ്സ് മാത്രം താമസിക്കുന്ന ഫ്ലാറ്റാ...”

അതു കേട്ടതും അവൾ മറുപടി ഒന്നും പറയാതെ ഫോൺ ശക്തിയായി വലിച്ചെറിയുകയോ മറ്റൊ ചെയ്തിരിക്കണം. അതു പോലുള്ള ശബ്ദമാണ് കേട്ടതെന്ന് രാജേട്ടനു തോന്നി.

കുറേ കഴിഞ്ഞാണ് തമ്പിയും കണ്ണനും വന്നത്. രണ്ടു പേരും പെട്ടെന്ന് കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് സെന്റൊക്കെ പൂശി പുറത്തിറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഒന്നുമറിയാത്തതു പോലെ ഞാൻ ചോദിച്ചു
“ നിങ്ങളെവിടേക്കാ ഈ നേരത്ത്...? “
“ ഇന്നൊരു ബർത്ഡേ പാർട്ടിയുണ്ട്.... “
അവർ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു
“ ഇപ്പൊത്തന്നെ ഒൻപതര കഴിഞ്ഞു. ഇതിനകം അത് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകില്ലെ....”
“ഹേയ്.. ഞങ്ങൾ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞിട്ടേ വരൂള്ളൂന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. “
“നിങ്ങളെ രണ്ടു പേരേയും വൈകുന്നേരം മുതൽ ഒരു പെണ്ണു വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ‍രാന്നവൾ
പറഞ്ഞില്ല....”
“പെണ്ണോ...!!? ”
അതു കേട്ടതും അവർ മുഖത്തോടു മുഖം ഒന്നു നോക്കി. ഞങ്ങളൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലെ രാമ നാരായണയെന്ന മട്ടിൽ...!!
“ ഹേയ് ചേട്ടനു തോന്നിയതായിരിക്കും....” എന്നു പറഞ്ഞവർ വേഗം പുറത്തു കടന്നു....

പിറ്റേന്ന് നേരം വെളുത്തപ്പോൾ മുതൽ അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ നേരിയ ഒരു വ്യത്യാസം കണ്ടു തുടങ്ങി. ഞങ്ങളോടൊക്കെ വല്ലാത്തൊരു ദ്വേഷ്യ ഭാവം. രാജേട്ടൻ ഫോണിൽ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഇരട്ടിയായി അവൾ അവരോട് കൊളുത്തിക്കാണും.

രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം അവരത് കൊണ്ടു നടന്നു. ഞങ്ങളത് ഗൌനിക്കാൻ പോയില്ല.
ഒരു ദിവസം രാജേട്ടൻ തുറന്നു തന്നെ പറഞ്ഞു.
“ നിങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളോടുള്ള ഈ ദ്വേഷ്യഭാവത്തിന്റെ കാരണം ഞങ്ങൾക്കറിയാം. ആ പെണ്ണ് ഏതാണെന്നും അറിയാം. അതിലൊന്നും ഞങ്ങൾ ഇടപെടുന്നില്ല. തമ്പിയാണ് അവളുമായിട്ട് ആദ്യം
അടുത്തത്. അതു കഴിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു പിരികേറ്റി കണ്ണനെക്കൂടി കൂട്ടി. ഇനിയും ആളുകൾ ഇവിടെയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഇതു ഇങ്ങനെ തുടർന്നു കൊണ്ടുപോകാൻ പറ്റില്ല. നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടം പോലെ ജീവിക്കാം. പക്ഷെ, ഇവിടെ താമസിച്ചു കൊണ്ട് പറ്റില്ല. അതു കൊണ്ട് അടുത്തമാസം മുതൽ വേറെ ഫ്ലാറ്റു നോക്കിക്കൊ...”

രണ്ടു പേരും പരസ്പ്പരം നോക്കിയതല്ലാതെ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഞങ്ങളെല്ലാം കൃത്യമായി വിവരങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്ന് അവർക്ക് ബോദ്ധ്യമായി. എന്നിട്ടും അവളെ വിടാൻ അവർ തെയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവർ മാറി താമസിക്കാൻ മുറി അന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്നതായി പിന്നീട്  ഞങ്ങൾക്ക് വിവരം കിട്ടി.

ആ മാസത്തെ അവസാനത്തെ വെള്ളിയാഴ്ച ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ രണ്ടു പേരും കൂടി അവളുടെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽക്കൽ ചെന്ന് ബെല്ലടിച്ചു. രണ്ടു മൂന്ന് ബെല്ലടിക്ക് ശേഷമാണവൾ വാതിൽ തുറന്നത്. തല മാത്രം പുറത്തേക്കിട്ട് നോക്കിയ അവൾ ഇവരെ കണ്ട് ഒന്നു ഞെട്ടിയോ...?

പെട്ടെന്നവൾ വാതിലടച്ചു. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം തന്നെ വീണ്ടും വാതിൽ തുറന്നവൾ പുറത്തിറങ്ങി. രണ്ടാഴ്ചക്ക് മുൻപ് ജന്മദിനത്തിന് അവൾ അണിഞ്ഞിരുന്ന അതേ ഡ്രെസ്സിൽ തന്നെയായിരുന്നു ഇന്നും....!! മുടിയിൽ മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയിരിക്കുന്നു....!!

വാതിൽ അടയുന്നതിനു മുൻപ് പാളി നോക്കിയ തമ്പി കണ്ടു, അകത്തൊരു വിരുന്നുകാരൻ...!!
ഇറങ്ങി വന്ന ഉടൻ അവൾ വളരെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ തട്ടിക്കയറി.
“ നിങ്ങളോടാരാ ഇപ്പൊ ഇങ്ങൊട്ടു വരാൻ പറഞ്ഞെ...? എന്നോട് മുൻക്കൂട്ടി പറയാതെ വരരുതെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലെ...?”

അസമയത്തുള്ള ഇവരുടെ വരവിലുള്ള പ്രതിഷേധം അവൾ മറച്ചു വച്ചില്ല. തമ്പി പെട്ടെന്നു തോന്നിയ ദ്വേഷ്യമെല്ലാം കടിച്ചമർത്തി പറഞ്ഞു.
“ അതുകൊണ്ട്, മാസത്തിൽ നാലും അഞ്ചും ജന്മദിനങ്ങൾ ആഘോഷിക്കുന്നവളാണ് നീയെന്ന്
മനസ്സിലായില്ലെ..“
“ അതൊക്കെ എന്റെ ഇഷ്ടം...” അവളും ചൂടായി..
“ വാടാ...” തമ്പിയെ പിടിച്ച് വലിച്ച് കണ്ണൻ പുറത്തേക്കു നടന്നു..

ഇതിനകം ഈടാക്കാവുന്നതിലധികം അവൾ പിടുങ്ങിക്കാണും. ഇനിയിപ്പോൾ ഇവർ പോയാലും
കുഴപ്പമില്ലന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചിരിക്കും.....!!!
അടുത്ത ഇര അകത്തിരുപ്പുണ്ടല്ലൊ.....!?

*********************************************************************************************
*********************************************************************************************
പിന്നാമ്പുറം.....

കയ്യിലെ കാശെല്ലാം തീർന്ന് അതിലേറെ കടവുമായപ്പോഴാണ് രണ്ടു പേർക്കും നാട്ടിൽ പോകണമെന്നു തോന്നിയത്. അതിനായി അടുത്ത പൊതുമാപ്പു വരെ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു. അപ്പോഴേക്കും ആറേഴു വർഷങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും വെറുതെ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു..

വീട്ടിൽ നല്ല ചുറ്റുപാടുകൾ ഉള്ളവരായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് നാട്ടിലേക്കൊന്നും അയക്കേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. പണിയെടുത്ത് കിട്ടിയതെല്ലാം ഇവിടെത്തന്നെ ദീപാളി കുളിച്ചു.
കടം വാങ്ങിയതൊന്നും തിരിച്ചു കൊടുക്കാനുമായില്ല.....
ഞങ്ങൾക്കെല്ലാം ആയിരങ്ങൾ തരുവാനുണ്ട്.....
അതെല്ലാം ഞങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചു....
പിന്നെയും കൂട്ടുകാരിൽ നിന്നും പിരിവെടുക്കേണ്ടി വന്നു നാട്ടിലെത്താൻ..!!!.

വർഗ്ഗീസേട്ടൻ പറഞ്ഞതു പോലെ
“വീട്ടിലെ ശല്യം നാട്ടിലേക്കു കൂടി വ്യാപിക്കുമ്പോഴാണു, വീട്ടുകാർ നന്നാവാനായി കേറ്റി വിടുന്നത്...” അതും ശരിയായിരിക്കും.

“ ഇതതൊന്നുമല്ല... സ്ത്രീധന മാർക്കറ്റിൽ വീട്ടുകാർക്ക് വില പേശാനൊരു കാരണം..
മോൻ ഗൽഫിലാണെന്നു പറയാല്ലൊ...”
അന്ന് ഗൾഫുകാർക്ക് ഇത്തിരി വിലയുണ്ടായിരുന്ന കാലമായിരുന്നു. അങ്ങനേയും വരാം.

ഇങ്ങനേയും ചില ജീവിതങ്ങൾ ഈ സ്വപ്നഭൂമിയിൽ വന്ന്, സ്വന്തം പിടിപ്പു കേടു കൊണ്ട് മാത്രം
ഗതി കിട്ടാതലയുന്നുണ്ടിപ്പോഴും...

ബാക്കി അടുത്തതിൽ....

Friday, 1 January 2010

സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്...... ( 11 )


 കഥ തുടരുന്നു...

ചുവപ്പും മഞ്ഞയും പ്രകാശം വർഗ്ഗീസേട്ടന്റെ മുഖത്ത് വർണ്ണങ്ങൾ വിതറുന്നത് ഞാൻ നിറകണ്ണുകളോടെ കണ്ടു.....!!!
തുടർന്നു വയിക്കുക....

വ്യഭിചാരപുംഗവൻ....


വർഗ്ഗീസേട്ടൻ പെട്ടെന്നു വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേങ്ങിറങ്ങി...
ഉടനെ തിരിച്ചു വന്നു പറഞ്ഞു.
” എടാ അവിടെ ഒരാക്സിടന്റ് ...!?”
കേട്ടതും ഞങ്ങളെല്ലാവരും പുറത്തെക്കോടി. ഹൈവേയിൽ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തു തന്നെ കാൽനട
യാത്രക്കാർക്ക് റോഡ് മുറിച്ചു കടക്കാനുള്ള ഒരു സിഗ്നൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെയായിരുന്നു അപകടം സംഭവിച്ചത്.

മൂന്നു നാല് പോലീസ് കാറുകളും അതോടൊപ്പം ഒരു ആമ്പുലൻസും പാഞ്ഞെത്തിയിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും അപകടം പറ്റി വീണു കിടക്കുന്ന ആളെ ആമ്പുലൻസിൽ കയറ്റിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞങ്ങൾ എത്തുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ അത് വിടുകയും ചെയ്തു. രാത്രി ഏറെ വൈകിയിരുന്നതു കൊണ്ട് അധികം ആളുകൾ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വാഹനങ്ങളും കുറവായിരുന്നു.

ഒരു സൈക്കിൾ യാത്രക്കാരനെയായിരുന്നു ഏതൊ കാർ ഇടിച്ചിട്ടത്. സൈക്കിളിന്റെ ചക്രമെല്ലാം ഒടിഞ്ഞ് ഒരു വശത്ത് കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. റോഡിൽ ചോര തളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്നു. വർഗ്ഗീസേട്ടൻ ഒരു പോലീസുകാരന്റടുത്ത് ചോദിച്ചു.
“ഏതു രാജ്യക്കാരനാ സാറെ.. ?”
“അറിയില്ല. ബംഗ്ലാദേശിയാണെന്നു തോന്നുന്നു...” പോലീസുകാരൻ.

ഒരു വെളുത്ത കാറാണെന്ന് അപകടം നടന്നതിന്റെ തൊട്ടു പിന്നാലെ വന്ന കാറുകാരൻ പറഞ്ഞു. അയാളാണ് പോലീസിനെ വിളിച്ചത്. സൈക്കിളുകാരനെ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ച കാറുകാരൻ നിറുത്താതെ പോയി.

“എടാ ഇത്രയൊക്കെയുള്ളു... ഇവിടെ നമ്മ്ടെക്കെ ജീവിതം..”
വർഗ്ഗീസേട്ടൻ ഒരു തത്വജ്ഞാനിയെ പോലെ പറഞ്ഞു.
“ ഒരു ചെറിയ അശ്രദ്ധ .. അതു മതി ജീവിതം തീരാൻ..”
അതും പറഞ്ഞ് വർഗ്ഗീസേട്ടൻ നടന്നു. പിന്നാലെ ഞങ്ങളും.

പാതി രാത്രി ആയതു കൊണ്ട് അന്നു പിന്നെ എന്നെത്തേടി പോലീ‍സ് വരുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. എനിക്കും ഒരു ധൈര്യമൊക്കെ തോന്നിത്തൂടങ്ങി. പിന്നെ സമാധാനമായി പോയി കിടന്നെങ്കിലും ഉറക്കം മാത്രം എന്റെ കണ്ണുകളെ തഴുകിയില്ല.

കാലത്ത് കടയിലെത്തിയിട്ടും ഒരു വല്ലാത്ത വിമ്മിഷ്ടം എന്റെ നെഞ്ചിൽ തങ്ങിനിന്നിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴുണ്ട് മദാമ്മയും ഈജിപ്ഷ്യനും കൂടി കടയിലെത്തി. അവൾ ചിരിച്ചു കുഴഞ്ഞ് മറിഞ്ഞിട്ടാണ് വരവ്. ഞാനും അറിയാതെ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. അപ്പോൾ അറബി കുഴപ്പമൊന്നും ഉണ്ടാക്കിയിട്ടില്ലന്നുറപ്പായി.
വർഗ്ഗീസേട്ടൻ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരിക്കും.
“ അവൾ സുന്ദരിയല്ലെ...!! അറബി മയങ്ങി വീണിട്ടുണ്ടാകും...”

പക്ഷെ, അറബി പുതിയ താഴിട്ടു പൂട്ടി അവളുടെ സ്ഥാപനം. ഇനി അവൾ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ പോയി അവളുടെ ഷെയർ വിറ്റു കാശുമായി വന്നിട്ടു വേണം ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ നടത്താൻ.
ഏതായാലും എനിക്ക് ഭീതിതമായ ഒരു രാത്രി സമ്മാനിച്ചതല്ലെ....!!
അവാളോടുള്ള ദ്വേഷ്യമെല്ലാം മറന്ന് ഞാനൊരു ചായ കൊടുത്തു....

അവൾ പോയതിനു ശേഷം ഈജിപ്ഷ്യന്റെ അടുത്തു ചെന്ന് എന്റെ പോക്കറ്റിൽ കിടക്കുന്ന പൈസയെടുത്ത് അവനെ ഏൽ‌പ്പിച്ച്, വാങ്ങിയ കാശിന്റെ തുകയെഴുതി ഒപ്പിട്ടു തരാനായി ഞാൻ ഒരു കടലാസ്സും അവനെ ഏൽ‌പ്പിച്ചു.

അവൻ അതു വാങ്ങിയില്ല. ഇന്നു വേണ്ട നാളെ മതിയെന്നു പറഞ്ഞവൻ തിരിച്ചു തന്നു. ഇതു കടയിലെ പിരിവാണ്. ഈജിപ്ഷ്യൻ ഒന്നും രണ്ടും ആഴ്ച കൂടുമ്പോഴെ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങൂ. ഈ ദിവസങ്ങളത്രയും ഞാൻ ഇതും പോക്കറ്റിലിട്ടു കൊണ്ട് നടക്കണം.

കടയിൽ പൂട്ടുള്ള മേശയുണ്ടെങ്കിലും ഈജിപ്ഷ്യനെ വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റാത്തതു കൊണ്ട് അതിനകത്തു വക്കാറില്ല. മുറിയിൽ കൊണ്ടു പോയാലും പൂട്ടുള്ള മേശയൊ അലമാരയൊ ഒന്നുമില്ല. ഞങ്ങൾ എട്ടു പത്തു പേരുള്ള ഫ്ലാറ്റിൽ എവിടെ ഞാനിത് ഭദ്രമായി വക്കും. അതു കൊണ്ട് പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ തന്നെ സൂക്ഷിക്കും. ഈ വിവരം ആരോടും പറയാറില്ല. ആരെങ്കിലും ചില്ലറ അന്വേഷിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ പോലും ഞാൻ ഇതിൽ നിന്നെടുത്ത് കൊടുക്കാറില്ല.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഫ്ലാറ്റിലെ ഒരു ചെറിയ മുറി ഒഴിവു വന്നു. രണ്ട് മാസം മുൻപെ ഒരുത്തനു കൊടുത്തതാണ്. ഫ്ലാറ്റിലെ നിയമങ്ങളെല്ലാം പറഞ്ഞ് സമ്മതിപ്പിച്ചിട്ടാണ് കൊടുത്തത്. അതിൽ രണ്ടു കട്ടിലിടാനെ സ്ഥലമുള്ളു. രണ്ടു പേരുടേയും അലമാര വക്കാൻ പറ്റില്ല. അതു കൊണ്ട് ആ മുറി ആരെങ്കിലും ഒറ്റക്കെടുക്കുന്നവർക്കേ കൊടുക്കുമായിരുന്നുള്ളു.

ഒറ്റക്കെടുക്കുന്നവർ രണ്ടു പേരുടെ വാടക തരണമെന്നു മാത്രം. പുതിയതായി വന്നയാൾ ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റിലെ താമസക്കാരുടെ വരവും പോക്കുമെല്ലാം മനസ്സിലാക്കിവച്ചു.

ഒരു ദിവസം ഉച്ചക്ക് ആരുമില്ലാത്ത സമയത്ത് ഒരു ഫിലിപ്പൈൻ‌കാരി പെണ്ണുമായി അവൻ മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ചു.....!?
പക്ഷെ, അവളുടെ ചെരിപ്പ് ഹാളിലിട്ടിരുന്ന കാര്യം അന്നേരം അവരോർത്തില്ല. അവരുടെ കഷ്ടകാലത്തിന് സമീർ അന്നു നേരത്തെ വന്നു. വാതിൽക്കൽ ഒരു ഹൈ ഹീൽഡ് ചെരിപ്പു കണ്ട അവൻ ഒന്നന്താളിച്ചു.....!!

പരിശോധനയിൽ അത് ചെറിയ മുറിയിലെ വിരുന്നുകാരിയാണെന്ന് പിടിത്തം കിട്ടി.
“ങാ ഹാ....!!’ അത്രക്കായൊ. രണ്ടുമൂന്നു പിള്ളേരുള്ളവരും, പെണ്ണു കെട്ടാത്ത പിള്ളേരു വരെ താമസിക്കുന്ന ഫ്ലാറ്റാണ്. ഇതിന്റെടേല് അവന്റെ വ്യഭിചാരമോ... ഇന്നു തന്നെ തീർത്തു തരാം...“

സമീർ ഉടനെ തന്നെ ശേഖരേട്ടനെ വിവരം അറിയിച്ചു. അവരങ്ങനെയാണ്. ശേഖരേട്ടനും സമീറും ഒരു കൂട്ടിലെ രണ്ടിണക്കുരുവികളാണ്. അവർ രണ്ടു പേർക്കിടയിൽ രഹസ്യങ്ങളില്ല. അങ്ങനെ വിവരം നാലു പാടും പാഞ്ഞു.

ഫ്ലാറ്റിലെ എല്ലാവരും ഇതിനകം വിവരമറിഞ്ഞു. അവർ പുത്തിറങ്ങുന്നതും കാത്ത് സമീർ ഹാളിൽ ടീവിയിൽ കണ്ണും നട്ടിരുന്നു. ആദ്യം വ്യഭിചാരപുംഗവൻ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്ന് തല പുറത്തെക്കിട്ട് പരിസരം ഒന്നു നോക്കിയതും പെട്ടെന്ന് വാതിൽ വലിച്ചടച്ചുകളഞ്ഞു....!!
സമീർ പുറത്തിരുന്നു ടീവി കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നുവല്ലൊ.

“ചതിച്ചല്ലൊ.. ദൈവമെ..” എന്നവൻ തലയിൽ കൈ വച്ച് പറഞ്ഞു കാണണം. പിന്നെ കുറെ നേരത്തെക്ക് അനക്കമൊന്നും കേട്ടില്ല. പിന്നെ നിവൃത്തിയില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ ധൈര്യപൂർവ്വം അവർ പുറത്തിറങ്ങി. സമീറിനെ കണ്ടതും അവൻ ഒന്നു പരുങ്ങി.
പിന്നെ സമീറിനോടായി പറഞ്ഞു
” ഓഫീസ് സ്റ്റാഫാ..”
“ ഓ..” സമീർ വായ ഒന്നു കോട്ടി.

പെട്ടെന്ന് പുറത്തെക്കുള്ള വാതിൽ തുറന്നു രണ്ടു പേരും മറഞ്ഞു.
അന്നു രാത്രി അവന്റെ വരവും കാത്ത് ഞങ്ങളെല്ലാം ഹാളിലിരുന്നു. പാതിര കഴിഞ്ഞിട്ടും അവൻ വന്നില്ല. പിറ്റേന്ന് കാലത്ത്, രാത്രി വളരെ വൈകി വന്നു കിടന്ന അവനെ വിളിച്ചുണർത്തി രാജേട്ടൻ പറഞ്ഞു

“ നിന്നേപ്പോലെ ഞങ്ങൾ എട്ടൊൻപതു പേർ വേറെയുണ്ടിവിടെ... പെണ്ണു കെട്ടിയവരും കെട്ടാത്തവരും ഉണ്ട്. ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടായാൽ നിരപരാധികളായ ഞങ്ങളും അതിനു സമാധാനം പറയേണ്ടിവരും. നിനക്കതാണ് താലപര്യമേങ്കിൽ അതാവാം. പക്ഷെ, ഈ ഫ്ലാറ്റിൽ താമസിച്ചു കൊണ്ട് പറ്റില്ല. അതുകൊണ്ട് വൈകീട്ട് ഞങ്ങൾ വരുന്നതിനു മുൻപ് നീ മുറി ഒഴിഞ്ഞിരിക്കണം. മുറി തരുന്നതിനു മുൻപ് എല്ലാ കണ്ടീഷൻസും പറഞ്ഞിരുന്നതാണ്. നിനക്കെന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ പറയാം...”

അവൻ മറുപടി ഒന്നും പറയാതെ വാതിലടച്ചു കളഞ്ഞു. അന്നു വൈകീട്ടു ഞങ്ങൾ വരുമ്പോഴേക്കും അവൻ മുറി വിട്ടിരുന്നു. ആ മുറി പിന്നെ പുറത്ത് ആർക്കും കൊടുത്തില്ല. അത് ഞാനൊറ്റക്കെടുത്തു. രണ്ടു പേരുടെ വാടക കൊടുക്കണം. പറ്റിയ ഒരാളെ കിട്ടിയാൽ കൂടെ കൂട്ടാം.

അപ്പുറത്തെ മുറിയിലെ നായരേട്ടന്റെ ഒരു മേശ ഹാളിൽ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതെടുത്ത് അകത്തിട്ട് പുതിയ പൂട്ടും പിടിപ്പിച്ചു. അതിനകത്ത് പോക്കറ്റിൽ കിടന്ന കടയിലെ കാശെടുത്തു വച്ചു പൂട്ടി. മുറിയും അകത്തു നിന്നും പൂട്ടി അന്നു രാത്രി ഞാൻ സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങി, യാതൊരു പേടിയും കൂടാതെ.... !

ദുബായിലെ ഞങ്ങളുടെ തലസ്ഥാനത്തു നിന്നും ഒരാൾ ഇവിടത്തെ കാര്യങ്ങൾ അറിയാനായി വന്നിരുന്നു. അയാൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ഒരാഴ്ച ഈജിപ്ഷ്യനും കൃത്യമായി കടയിൽ വരികയും ചെയ്തു. ഈജിപ്ഷ്യനെക്കൂറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ എന്റടുത്തു നിന്നും ചോർത്തിയെടുത്ത് അവൻ തലസ്ഥാനത്തെക്ക് കൈമാറി. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് അയാൾ തിരിച്ചു പോയി.

അയാൾ പോയതിനു ശേഷം ഈജിപ്ഷ്യൻ വീണ്ടും പഴയപടിയായി. കടയിൽ ഞാനൊറ്റക്കായി. ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും കൊഴിഞ്ഞു വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.
എന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിറയെ ദിനാറുകൾ കെട്ടുകളായി കിടക്കുമ്പോഴും ഭക്ഷണത്തിനും, വാടകക്കും മറ്റുമായി സുഹൃത്തുക്കളെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വന്നു. എന്നെങ്കിലും കിട്ടുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണ് അവരെന്നെ സഹായിക്കുന്നത്. ഇതെന്നു കിട്ടുമെന്ന് എനിക്കും ഒരു നിശ്ചയമില്ല.

വല്ലപ്പോഴും എന്റെ നിർബ്ബന്ധം സഹിക്കവയ്യാതാവുമ്പോൾ തരുന്നത് മുറിയിലെ കടം വീട്ടാൻ പോലും തികയുമായിരുന്നില്ല. നാട്ടിലേക്ക് നാലും അഞ്ചും മാസം കൂടുമ്പോൾ മാത്രമാണ് എന്തെങ്കിലും അയച്ചിരുന്നത്....

പിന്നെയും മാസങ്ങൾ കടന്നു പോയി. തലസ്ഥാനത്തു നിന്നും ഇടക്കിടക്ക് വന്നിരുന്നവർ ഇവിടത്തെ വിവരങ്ങൾ മുതലാളിമാർക്ക് കൈമാറി. അവർ തുടർന്ന് ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി. പുതിയ ഒരു മാനേജരെ നിയമിക്കുക....!

എന്റെ ദുരിതങ്ങൾ തീർക്കാനായി (?) വരുന്ന ആ പുതിയ മാനേജരേയും കാത്ത് ഞാനുമിരുപ്പായി ദുബായിലോട്ട് കണ്ണും നട്ട്....!!
അവൻ മറ്റൊരു ഈജിപ്ഷ്യനായിരിക്കുമോ.... !?
അങ്ങനെ ആകരുതേയെന്ന് മുപ്പത്തി മുക്കോടി ദേവഗണങ്ങളോടും ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ടുണ്ടാകും....

അടുക്കള ചുമരിൽ എഴുതിയിട്ടിരുന്ന എന്റെ പറ്റു കണക്കിന്റെ നീളം കൂടിക്കൂടി വന്നിരുന്നു. എഴുതിത്തുടങ്ങിയ കാലത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് എഴുതിയിരുന്നത് ഇന്ന് നിലത്ത് കുത്തിയിരുന്നെഴതണം... അത്രയും നീളം വച്ചിരിക്കുന്നു. ....!
പലപ്പോഴും ആ ചെറിയ അക്കങ്ങളിലൂടെ വിരലോടിച്ച് വെറുതെ നെടുവീർപ്പിടും.... !
എന്നെങ്കിലും ഇതിന്റെ ബാക്കി എനിക്ക് കിട്ടുമൊ... ?
എന്തെങ്കിലും മഹാത്ഭുതം സംഭവിക്കണം....!!?

ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ....

Friday, 18 December 2009

സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്..... ( 10 )

കഴിഞ്ഞ ഭാഗാന്ത്യം.....

സുനിൽ കേറിപ്പോയതിന്റെ പിറ്റെ ദിവസം ഞാനെന്റെ കടയിലിരിക്കുമ്പോൾ ആക്ടിംഗ് മാനേജർ ഈജിപ്ഷ്യനോടൊപ്പം സുന്ദരിയായ ഒരു മദാമ്മയും കയറി വന്നു. അതിനു മുൻപും അവളിവിടെ വന്നിട്ടുള്ളതാണ്. ഈജിപ്ഷ്യൻ പറഞ്ഞു
“ഇന്നു വൈകുന്നേരം ഇവളോടൊപ്പം പോയി, അന്ന് അവളുടെ സ്ഥാപനത്തിൽ കൊണ്ടു പോയിക്കൊടുത്ത സാധനങ്ങളെല്ലാം അഴിച്ചെടുത്തു കൊണ്ടു പോരണം.. അവളിതുവരെ പണമൊന്നും തന്നിട്ടില്ല. നമ്മളത് തിരിച്ചെടുക്കാണ്. കൂടെ നിന്നെ സഹായിക്കാൻ പുറത്തു നിന്നും
ജോലിക്കാരുണ്ടാകും...”
ഞാൻ തലയാട്ടി. പക്ഷെ, ഈജിപ്ഷ്യനും മദാമ്മയും കൂടി നടത്തിയ ഒരു നാടകമായിരുന്നു അതെന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ അപ്പോഴെനിക്കായില്ല...!!?
അതെനിക്കു സമ്മാനിച്ചതോ ഭീതിതമായ ഉറക്കമില്ലാത്ത ഒരു രാത്രിയും...?!!

തുടർന്നു വായിക്കുക.....

ഉരുട്ടൽ

അന്നു വൈകുന്നേരം ഒരു ലോറിയും നാലു പാക്കിസ്ഥാനി ജോലിക്കാരുമായി മദാമ്മ കടയിൽ വന്നു. ഈജിപ്ഷ്യനും അന്ന് കടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ കടയുടെ പിറകിൽ വല്ലിപ്പന്റെ കടയുടെ തൊട്ടടുത്തുള്ള രണ്ടു മുറിക്കട സ്റ്റോറിന്റെ ആവശ്യത്തിനായി എടുത്തിരുന്നു. ഞാൻ അതിനകത്ത് സാധനങ്ങൾ അടുക്കി വക്കുമ്പോഴാണ് അവരുടെ വരവ്. ഇതു അടുക്കിപ്പറുക്കി വക്കാൻ ഞാൻ ഒരാളെ  കൊണ്ടുത്തരാമെന്നു പറഞ്ഞ് മദാമ്മ തന്റെ വണ്ടിയിൽ തിരിച്ചു പോയി.

അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ മദാമ്മ ഒരു ബം‌ഗ്ലാദേശിയേയും കൊണ്ട് തിരിച്ചു വന്നു. അവനെ ആ ജോലിയെല്ലാം ഏൽ‌പ്പിച്ചിട്ട് ബാക്കിയുള്ള സാധനങ്ങളുമായി വരാമെന്നു പറഞ്ഞ് എന്നേയും കൂട്ടി അവളുടെ സ്ഥാപനത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

അതൊരു രണ്ടു നിലയുള്ള വലിയൊരു വീടായിരുന്നു. പുറമെ നിന്നു കാണുന്നതിനേക്കാൾ ഉള്ളിൽ
അവൾ വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങൾ അതിശയിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. ആദ്യം ഞാൻ വരുമ്പോഴുള്ളതിനേക്കാൾ ഒരുപാടു മാറ്റങ്ങൾ...

ഏതാണ്ട് ആറു മാസം മുൻപാണ് ഞാനിവിടെ വന്നിട്ടുള്ളത്.. മദാമ്മ ഞങ്ങളുടെ ദുബായിലെ കടയിൽ നിന്നും നേരിട്ടെടുത്ത കുറേ സാധനങ്ങളായിരുന്നു ഞങ്ങളുടേതായി ഉണ്ടായിരുന്നത്. നാലു വശവും നോക്കിക്കൊണ്ട് വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തു കടന്ന മദാമ്മ വല്ലാതെ ഭയക്കുന്നതായി തോന്നിയിരുന്നു.

വളരെ പെട്ടെന്ന് എല്ലാം അഴിച്ചെടുക്കാൻ പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഞങ്ങളുടെ സാധനങ്ങൾ അഴിച്ചെടുക്കാൻ തുടങ്ങി. അഴിച്ചെടുത്ത സാധനങ്ങൾ അപ്പപ്പോൾ ജോലിക്കാർ എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി ലോറിയിൽ കയറ്റി.

ചുമരിൽ ഉറപ്പിച്ചതും നിലത്തുറപ്പിച്ചതുമായ സാമഗ്രികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഓരോന്ന് അഴിച്ചു കൊടുത്തു. ഇതിനിടക്ക് ഉറപ്പിക്കാത്ത സാധനങ്ങൾ ജോലിക്കാർ ധൃതിയിൽ കൊണ്ടുപോയി ലോറിയിൽ കയറ്റി. മദാമ്മയുടെ റോഡിലേക്ക് നോക്കിയുള്ള അക്ഷമയോടെയുള്ള നിൽ‌പ്പും ജോലിക്കാരുടെ ധൃതി പിടിച്ചുള്ള ജോലിയും കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കെന്തൊ ഒരു പന്തിയില്ലായ്മ തോന്നി...?

മദാമ്മ ആരെയാണ് നോക്കി നിൽക്കുന്നതെന്നറിയാൻ ഞാൻ പിറകിൽ കൂടിച്ചെന്ന് മുൻപിലെ റോഡിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ആരേയും കണ്ടില്ല. വല്ലപ്പോഴും മാത്രം വാഹനങ്ങൾ ഓടുന്ന വഴിയാണത്. അതിനാൽ വാഹനങ്ങളും കണ്ടില്ല. എന്റെ ഒളിഞ്ഞു നോട്ടം കണ്ട മദാമ്മ
“ ഹേയ് സമയം കളയല്ലെ.. ബാക്കിയുള്ളതും കൂടി വേഗം അഴിക്ക്...”

വല്ലാതെ പരിഭ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു മദാമ്മ. എനിക്കൊരു എത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല. ഞാനും സന്ദർഭത്തിനുയർന്നു. പിന്നെ വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു. നാലു സ്ക്രു കൊണ്ട് ഉറപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു ഉപകരണം നാലാമത്തെ സ്ക്രു ഊരുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ പാക്കിസ്ഥാനി ജോലിക്കാർ അത് പിടിച്ച് വലിച്ച് പറിച്ചെടുത്തും കൊണ്ട് ഓടുന്നു. എന്തൊ ഗുരുതരമായ കുഴപ്പമാണ് ഉണ്ടാകാൻ
പോകുന്നതെന്ന് എനിക്കു തൊന്നി....!!?
അകരണമായ ഒരു ഭയം എന്നെ പിടിമുറുക്കി.
എന്തോ അപകടം ഞാൻ മണത്തു. അതോടെ ഞാൻ നന്നായി വിറക്കാനും തുടങ്ങി. പിന്നെ ഒരു സ്ക്രൂവും നേരെ ചൊവ്വെ അഴിച്ചെടുക്കാനായില്ല. അതൊന്നും നേരെ ചൊവ്വെ അഴിക്കേണ്ടിയും
വന്നില്ല. ഞാൻ പകുതി അഴിച്ചാൽ മതി ബാക്കി ജോലിക്കാർ ചെയ്തോളും..
പെട്ടെന്നാണ് മദാമ്മയുടെ ആക്രോശം.
“ മതി നിറുത്തിക്കൊ.. അതെല്ലാം എടുത്തൊണ്ട് വേഗം വണ്ടിയിൽ കേറിക്കൊ.....”

ഇതു കേട്ടതും കയ്യിൽ കിട്ടിയതുമായി ഞങ്ങൾ വന്ന വഴിയെ ഓടി....
ഞാൻ കൊണ്ടു വന്ന പണിയായുധങ്ങൾ പലതും പലയിടത്തായി കിടക്കുകയായിരുന്നു. അതൊന്നും ആ ഓട്ടത്തിനിടക്ക് എടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അപ്പോൾ മദാമ്മ തടഞ്ഞു
” ഇതിലേ പോകണ്ട... പിറകിലേ വാതിൽ വഴി പുറത്തു കടന്ന് വണ്ടിയിൽ കേറിക്കൊ...”

എന്നും പറഞ്ഞ് മദാമ്മ നേരെ മുൻ‌വശത്തെ വാതിലിനടുത്തെക്ക് ഓടി. ഞങ്ങൾ ഓടി പിറകിലെ വാതിലും ഗേറ്റും തുറന്ന് പുറത്ത് കടന്ന് മുൻ‌വശത്തിട്ടിരുന്ന ലോറിയിൽ കയറി. ലോറി മുന്നോട്ടെടുത്തതും ഗേറ്റിനു മുൻപിൽ ഞങ്ങളുടെ ലോറി പോകാതിരിക്കാനയി വഴി തടഞ്ഞു കൊണ്ട് ആജാനുബാഹുവായ ഒരു അറബിയും നിൽ‌പ്പൂണ്ടായിരുന്നു. ലോറിയുടെ ഡ്രൈവർ അതവഗണിച്ചുകൊണ്ട് വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തു. അപ്പോൾ അറബി ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു .
“ വണ്ടിയെടുത്താൽ നിങ്ങളെയെല്ലാം ഞാൻ പോലീസിനെക്കൊണ്ട് പിടിപ്പിക്കും....”

ശ്വാസം നിലച്ചു പോയ കാഴ്ചയാണ് പിന്നീട് നടന്നത്...!
അകത്തു നിന്നും ഓടി വന്ന മദാമ്മ, പോലീസിനു ഫോൺ ചെയ്യാനായി തുനിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അറബിയുടെ ഫോൺ പിടിച്ച കയ്യിൽ ഒറ്റപ്പിടിത്തം...!
അതോടൊപ്പം ആ തടിയൻ അറബിയെ അവിടന്ന് തള്ളി മറ്റാനായി ശ്രമിച്ചെങ്കിലും നടന്നില്ല.

അവൾ ഫോൺ പിടിച്ച കയ്യിൽ നിന്നും പിടി വിടാതെ, അയാളെ പൊതു വഴിയാണെന്നുള്ള കാര്യം പോലും മറന്ന് ഇറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു....!!!

അവന്റെ വീറും വാശിയും ദ്വേഷ്യവും ഒരു നിമിഷത്തെക്ക് എല്ലാം ആവിയായിപ്പോയി. ശരീരം തളർന്നു പോയ അവനെ റോട്ടിൽ നിന്നും പതുക്കെ മാറ്റിയതോടോപ്പം മദാമ്മ കണ്ണു കൊണ്ട് ആം‌ഗ്യം കാണിച്ചു, വിട്ടോളാൻ....!!!

ആ ഒരു നിമിഷം മതിയായിരുന്നു ഡ്രൈവർക്ക് വണ്ടിയെടുക്കാൻ. ധൃതി പിടിച്ച് വണ്ടിയിൽ കയറിയതുകൊണ്ട് ഞാൻ പിറകിലാണ് കയറിയത്. വണ്ടി അവിടന്നു പറന്നു....

ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ, സമനില വീണ്ടെടുത്ത അറബി വണ്ടി വിട്ടതറിഞ്ഞ് പിന്നെയും
മദാമ്മയുമായി പിടിവലി നടത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടി ഒരു വളവു തിരിഞ്ഞതൊടെ
പിന്നെ അവരെ കാണാനായില്ല. അവിടം മുതൽ വല്ലാത്ത ഒരു ഭയം എന്നെ പിടികൂടി.. ...!!?
പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ കയറേണ്ടി വരുമെന്നുറപ്പായി...!!

എന്റെ നാട്ടിൽ പോലും ഒരു പോലീസ് സ്റ്റേഷന്റെ അകത്തു കയറേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല.
ഇതിപ്പോൾ മനസ്സറിയാത്ത ഒരു കാര്യത്തിന്, ഞാനെന്റെ ജോലി ചെയ്തതിന് ഇവിടെ അകത്തു കിടക്കേണ്ടി വരുമോ...?!!

ലോറി വളരെ വേഗം സ്റ്റോറിന്റെ മുൻപിലെത്തി. സാധനങ്ങൾ പെട്ടെന്നു തന്നെ ഇറക്കി ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ പാക്കിസ്ഥാനികൾ സ്ഥലം വിട്ടു. അപ്പോഴേക്കും രാത്രിയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
സ്റ്റോറിൽ അടുക്കിപ്പെറുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ ബം‌ഗ്ലാദേശിപ്പയ്യനെ ഞാൻ പറഞ്ഞു
വിട്ടു. അവനായിരുന്നു ഞങ്ങൾ പോയ വീട്ടിലെ കാവൽക്കാരൻ. ഒരു പുറം ജോലിയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് മദാമ്മ അവനെ അവിടന്ന് മാറ്റാനായി ഇവിടെ കൊണ്ടു വന്ന് തള്ളുകയായിരുന്നു.

ഇങ്ങനത്തെ ഒരു ജോലിക്ക് എന്നെ പറഞ്ഞയച്ച ഈജിപ്റ്റ്കാരന്റടുത്ത് ഞാൻ ശരിക്കും ചൂടായി. വിവരങ്ങളെല്ലാം അറിഞ്ഞ അവൻ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. പക്ഷെ, അവൻ പറഞ്ഞതിലും കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളിൽ നിന്നും വാങ്ങിയ സാധനങ്ങളുടെ പണം അവൾ ഇതുവരെ തന്നിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് അതു തിരിച്ചെടുക്കുന്നതിൽ ഒരു തെറ്റുമില്ല. നമ്മളവിടെ പോയി ബലമായി എടുത്തതല്ല. വാങ്ങിച്ച ആളു തന്നെ തിരിച്ചു തന്നതാ. അറബിയുമായിട്ടുള്ള പ്രശ്നം വേറെയാ..

വാസ്തവത്തിൽ അവൾ ആ കെട്ടിടം അല്ല ബംഗ്ലാവ് വാടകക്കെടുത്തിട്ട് ഒരു വർഷത്തിന്റടുത്തായി. ആറുമാസത്തിനുള്ളിൽ സ്ഥാപനം തുടങ്ങും. അതു കഴിഞ്ഞിട്ടെ വാടക തരുകയുള്ളുവെന്നവൾ പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷെ, ആറു മാസം കഴിഞ്ഞിട്ടും സ്ഥാപനം തുടങ്ങാനായില്ല. അയാൾ വാടകക്കായി നിർബന്ധിച്ചു തുടങ്ങി. അങ്ങനെ അവസാന അവധിയായിരുന്നു ഇന്ന്. വാടക തരുന്നതിനു മുൻപ് ഇവിടന്ന് ഒരു സാധനവും മാറ്റരുതെന്ന് അയാൾ മുന്നറിയിപ്പു കൊടുത്തിരുന്നു.

ഇന്നു രാത്രി മുതൽ അറബി വേറെ താഴിട്ട് പൂട്ടുമായിരുന്നു. അതു കൊണ്ടാണ് അവൾ ഇന്നു തന്നെ ഞങ്ങളുടെ സാധനങ്ങളെങ്കിലും തിരിച്ചു തരാൻ തയ്യാറായത്. പക്ഷെ അറബി ‘തന്റെ വീട്ടിൽ
നിന്നും സാധനങ്ങൾ കളവു പോയി‘യെന്നു പറഞ്ഞാൽ തീർന്നില്ലെ.
കളവു കളവു തന്നെ.

കാര്യം എനിക്ക് മനസ്സിലായെങ്കിലും കളവു ചെയ്ത സാധനം കണ്ടു പിടിക്കാൻ ഓടിവരുന്ന പോലീസ്സുകാർക്ക് മനസ്സിലാകുമോ.. ..?
എന്റെ ചോദ്യത്തിന് അവൻ ‘ നീ പേടിക്കെണ്ടന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും’ എന്റെ വിറയൽ മാറണ്ടെ....?
എന്തായാലും കട അന്നു നേരത്തെ പൂട്ടി. അപ്പോൾ എനിക്കു കൂടുതൽ സംശയമായി.
ഈജിപ്ഷ്യനും പോലീസിനെ പേടിക്കുന്നുണ്ടൊ...?

ഞാൻ മുറിയിൽ വന്നിട്ടും എന്റെ വിഷമം മാറുന്നില്ല. കൂട്ടുകാരോടൊക്കെ ഈ വിവരം പറഞ്ഞു.
“ അവരു കൊണ്ടുപോയാ എന്താ ചെയ്യാ...?” ഞാൻ എല്ലാവരോടുമായി ചോദിച്ചു.
“ അവരുകൊണ്ടോയാ കളവാണെങ്കി.. കയ്യാ വെട്ടും....!! കൊലയാണെങ്കി.. തലയാ വെട്ടും...!!! ഇതു അറബി നാടാ.... “ വർഗ്ഗീസ് ചേട്ടൻ നിർദ്ദാക്ഷ്യണ്യം പറഞ്ഞു.
“ എന്റെ ദൈവമേ...!!”  ഞാൻ കൈകൾ രണ്ടും തലയിൽ വച്ച് നിലത്തിരുന്നു പോയി.

അതു കണ്ട് എല്ലാവരും കൂടി കളിയാക്കി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ ശേഖരേട്ടനും സമീറും കൂടി എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നോണം പറഞ്ഞു.
“ എടാ പൊട്ടാ.. അതൊക്കെ കോടതിയിൽ വിചാരണ കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം നടക്കുന്നതാ... നീയിതിനു പേടിക്കെണ്ട കാര്യോന്നുമില്ല... നിന്നെ ഒന്നും അവരു ചെയ്യൂല്ല..”

എന്നിട്ടും എന്റെ പേടി മാറിയില്ല. അന്നു നല്ല ക്ഷീണം തോന്നി. ഞാൻ കുളി കഴിഞ്ഞ് ഭക്ഷണം നേരത്തെ കഴിച്ച് കിടന്നു. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നിട്ടും ഉറക്കം നാലയലത്തു പോലും വന്നില്ല.
പോലീസ്സുകാരു കൊണ്ടു പോയാൽ അവർ എന്നെ എന്താ ചെയ്യാ..? അതായിരുന്നു എന്റെ പേടി..

നമ്മുടെ പോലീസ്സുകാരു കൊണ്ടു പോയാൽ എന്താ ചെയ്യാ... ?
ചിലപ്പോൾ ‘ഉരുട്ടുമായിരിക്കും..’
“അയ്യൊ....!!”
പെട്ടെന്നാണ് അങ്ങനെ ഒരു സാദ്ധ്യത എന്റെ മനസ്സിൽ പൊന്തി വന്നത്. ഉരുട്ടുന്ന ചിത്രം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വരവെ കക്കയം ക്യാമ്പിൽ വച്ച് രാജനെ ഉരുട്ടിക്കൊന്ന ഓർമ്മയാണ് വേഗം ഓടിയെത്തിയത്. അതോടെ ഉള്ള സ്വസ്തത കൂടി നഷ്ടമായി. ഇവിടത്തെ പോലീസ്സുകാർക്ക് ഉരുട്ടലൊക്കെ അറിയുമൊ...?

ഉരുട്ടുന്നതിനെക്കുറിച്ച് വർഗ്ഗീസേട്ടന്റടുത്ത് ചോദിച്ചാലോ...?
ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽ തുറക്കാനായി ചെന്നതും പിന്നെ വേണ്ടന്ന് വച്ചു. അവർക്ക് കളിയാക്കി ചിരിക്കാനുള്ള വഴിയാകും തുറന്നു കിട്ടുക.
വീണ്ടും വന്ന് കിടന്നു. നല്ല ചിന്തകളൊന്നും മനസ്സിൽ വന്നില്ല.
പിന്നെപ്പെഴൊ പാതിമയക്കത്തിലേക്ക് ഞാൻ വഴുതി വീണു........

രണ്ടു മൂന്നു പോലീസ്സുകാർ ഒരു ബഞ്ചിന്റെ മുകളിൽ എന്നെ ബലമായി മലർത്തി കിടത്തി. എനിക്കൊന്നും മിണ്ടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല...! കാരണം വായ അടച്ചു കെട്ടിയിരിക്കയായിരുന്നല്ലൊ...!! എന്റെ കാലുകൾ രണ്ടും കൂട്ടിക്കെട്ടി മുട്ടു വളച്ച് ബെഞ്ചിന്റെ ഒരറ്റത്ത് അടിയിൽ കെട്ടി. കൈകൾ രണ്ടും കൂട്ടിക്കെട്ടി പിന്നിലേക്ക് ബഞ്ചിന്റെ അടിയിൽ വലിച്ചു കെട്ടി. ഞാൻ കുതറുന്നുണ്ടെങ്കിലും ശരീരത്തിനൊരനക്കവും ഇല്ലായിരുന്നു... !
ഇങ്ങനെ വലിഞ്ഞു കെട്ടിയാ പിന്നെങ്ങനെ അനങ്ങാനാ...!!
ഇവർക്കെന്നോട് ചോദിച്ചാൽ പോരെ. ഞാൻ തത്ത പറയുമ്പോലെ എല്ലാ സത്യവും പറഞ്ഞേനേല്ലൊ...!!
പക്ഷെ, ഇവരെന്നെ പിടിച്ചതു തന്നെ ഉരുട്ടാനായിട്ടാണെന്നു തൊന്നുന്നു...!!
അവരെന്നോട് ഒന്നും ചോദിച്ചിട്ടില്ല...

പരിഭ്രാന്തിയിൽ ഞാൻ ഉറക്കെ അലറുന്നുണ്ടായിരുന്നു...
എങ്ങനെ ശബ്ദം പുറത്തു വരാൻ...!!?
എന്റെ വായ കൂടി തുണി കുത്തിക്കയറ്റി അടച്ചു കെട്ടിയിരിക്കാല്ലെ ഈ ദുഷ്ടന്മാർ...!!
അപ്പോഴാ‍ണ് രണ്ടു പേർ ഒരു ഇരുമ്പുലക്കയുമായി വരുന്നത്....!!
ഞാൻ അവരെ കണ്ണു തുറിച്ചു നോക്കി...
‘അരുതെന്ന്... ‘ ഉറക്കെ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു.. ആരു കേൾക്കാൻ... !
വായിൽ നിന്നും ശബ്ദം പുറത്തു വന്നാലല്ലെ...?

അവരെന്റെ രണ്ടു വശത്തും നിന്ന് തണുത്ത ആ ഇരുമ്പുലക്ക എന്റെ തുടയിൽ വട്ടം വച്ചു.
ആ തണുപ്പ് ഞാനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു....!

ഒരാൾ അതിന്റെ മുകളിൽ കയറി നിന്നതും തണുത്തുറഞ്ഞ ആ ഉലക്ക എന്റെ തുടയിൽ ഉരുളാൻ തുടങ്ങിയതും, എന്റെ പ്രാണൻ പോയ വേദനയിൽ വലിയ വായിൽ നിലവിളിച്ചതും, കാലും കയ്യും
കൂട്ടിക്കെട്ടിയ കയറെല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ് ഞാൻ ചാടി
എഴുന്നേറ്റതും ഒപ്പമായിരുന്നു....!!!

കണ്ണു തുറന്നു നോക്കുമ്പോഴുണ്ട്, നിറഞ്ഞ ഗ്ലാസ്സിൽ നിന്നും പാതി തുളുമ്പിപ്പോയ ബീയർ ഗ്ലാസ്സുമായി വർഗ്ഗീസ് ചേട്ടൻ തൊട്ടു മുൻപിൽ നിന്നും കിതക്കുന്നു....!!?

എന്റെ ഉള്ളൊന്നു തണുക്കട്ടേന്നും പറഞ്ഞ് ഒരു ഗ്ലാസ് ബിയറുമായി വന്നതായിരുന്നു മൂപ്പിലാൻ. നിറഞ്ഞ ബിയർ ഗ്ലാസ് പിടിച്ച് തണുത്തുപോയ കൈകൊണ്ട് എന്നെ വിളിച്ചുണർത്താനായി എന്റെ തൊടയിൽ തൊട്ടതും സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നുമുള്ള എന്റെ ചാടി എഴുന്നേൽക്കലും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു...!!!

കയ്യിലിരുന്ന ബീയർ ഗ്ലാസ്സിൽ പകുതിയും തുളുമ്പിപ്പോയിരുന്നു. ഈ ഒച്ചയും ബഹളവും കേട്ട് സഹ മുറിയന്മാർ എല്ലാം ഓടിക്കുടി. പിന്നെ അവിടെ ഒരു തൃശ്ശൂർ പൂരമായിരുന്നു..!!!

പക്ഷെ, ഞാൻ മാത്രം ചിരിക്കാനും കരയാനും കഴിയാത്ത സ്ഥിതിയിലായിരുന്നു.
എല്ലാവരും ആശ്വാസ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞെങ്കിലും എന്റെ പേടി മാത്രം മാറിയില്ല....
എന്തിനാ ഞാനിങ്ങനെ പേടിക്കുന്നതെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
“ എടാ.... നീയെന്തിനാ പേടിക്കുന്നെ.. ? അവൻ പോലീസ്സിനെ വിളിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എത്രയോ മുൻപെ വന്നേനെ... നിങ്ങൾ ആ ലോറിയും കൊണ്ട് ഇവിടെ എത്തുന്നതിനു മുൻപെ പോലീസ്സെത്തും... എന്തായാലും അതുണ്ടായില്ലല്ലൊ. അവൻ വിളിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല. ..”
വർഗ്ഗീസ് ചേട്ടൻ എന്റെ പേടിമാറ്റാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു. പുള്ളിക്കാരൻ വീണ്ടും തുടർന്നു.
“എടാ അവളെങ്ങനാ.. ആ മദാമ്മ..? സുന്ദരിയാ....?”
“പിന്നേ.. നല്ല പൊക്കത്തിൽ വെളുത്തു ചുവന്ന ഒരു സാധനം...” ഞാൻ.
“അവക്കെങ്ങനെ നല്ല തലയും മുലയുമൊക്കെ ഉള്ള കൂട്ടത്തിലാ..”
“അതൊക്കെ ആവശ്യത്തിലധികോണ്ട്...”
“ അപ്പൊപ്പിന്നെ നീ പേടിക്കണ്ടാ.. .. അതൊക്കെ അവള് നോക്കിക്കോളും.. എടാ.. സുന്ദരിയായ ഒരു മദാമ്മ വട്ടം കേറിപ്പിടിച്ചാൽ വീഴാത്ത ഏതു മുതലാളിയാടാ ഈ ദുനിയാവിലുള്ളെ...”
അത് കേട്ട് എല്ലാവരും ഉറഞ്ഞു ചിരിച്ചു.

പിന്നെ ഉറങ്ങാൻ നിൽക്കാതെ ഹാളിൽ വന്നിരുന്നു മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം.
“ എടാ.. നീയിതാ പിടിപ്പിച്ചെ...”
പാതി തുളുമ്പിപ്പോയ ബീയർഗ്ലാസ് നിറച്ചു കൊണ്ടു വന്ന് വർഗ്ഗീസ് ചേട്ടൻ എന്റെ കയ്യിൽ തന്നു.
ഞാനത് ഒറ്റ വലിക്ക് അകത്താക്കി...
ഉള്ള് പെട്ടെന്നു തണുത്തു...

എല്ലാവരുടേയും ആശ്വാസവാക്കുകൾ കേട്ട് എന്റെ പേടിയും മാറി വരികയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണു പുറത്തെ ഹൈവേയിലേക്ക് തുറക്കുന്ന ജനാലയിൽ ചുവപ്പും മഞ്ഞയും പ്രകാശം മാറി മാറി വരുന്നത് കണ്ടത്...!!
എന്റെ ഉള്ളൊന്നു കാളി...!?
പെട്ടെന്നൊരു വിറയലും തരിപ്പും എന്റെ ഉള്ളങ്കാലിൽ നിന്നും മുകളിലേക്കിരച്ചു കയറി...
“അതു പോലീസ്സ് വണ്ടിയുടെ ലൈറ്റല്ലെ...?”
ഞാൻ പരിഭ്രാന്തിയൊടെ ജനാലയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി...!!?
എല്ലാവരും അങ്ങോട്ടേക്കു നോക്കി...!?
അതു കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും എന്നെത്തന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി....!!
ഞാൻ അറിയാതെ കസേരയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റുപോയ്....!!
ഭീതിപൂണ്ട കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പാൻ തുടങ്ങി....!!!
ഒരാശ്രയത്തിനായി വിറയാർന്ന കൈ കൊണ്ട് വർഗ്ഗീസേട്ടനെ മുറുകെ പിടിച്ച് വിളിച്ചു.
“വ ർ ഗ്ഗീ സേ ട്ടാ...!!?”
ചുണ്ടുകൾ വിറകൊണ്ടതേയുള്ളു. ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല....
വർഗ്ഗീസേട്ടൻ ഉടൻ ജനലിന്റടുത്തേക്ക് ഓടി ജനൽ വിരി പൊക്കി പുറത്തേക്കു നോക്കി...!!?
ചുവപ്പും മഞ്ഞയും പ്രകാശം വർഗ്ഗീസേട്ടന്റെ മുഖത്ത് വർണ്ണങ്ങൾ വിതറുന്നത് കണ്ടു.
ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു......!!!

ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ...

Friday, 4 December 2009

സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്.....തുടരുന്നു... ( 9 )

 കഥ തുടരുന്നു...

പിന്നാം‌മ്പുറം..



അപ്പോഴാണ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ വായിൽ നിന്നും ഉണങ്ങിവരണ്ട ആ വാക്കുകൾ ഉതിർന്നു വീണത്.
“ നിങ്ങൾക്കിനി മുന്നോട്ട് യാത്ര ചെയ്യാനാവില്ല....!! നിങ്ങൾ തിരിച്ചു പോണം..!!!?”
രണ്ടു പേരും ഞെട്ടിയെന്നു മാത്രമല്ല, ശ്വ്വാസം നിലച്ച്, കേട്ടതു വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ കണ്ണുകൾ പുറത്തെക്കു തള്ളി....!!!?

ആ ഞെട്ടലിൽ നിന്നും മോചിതനായത് ഉദ്യോഗസ്തന്റെ സാന്ത്വന ശബ്ദം കേട്ടാണ്...
“നിങ്ങൾ വിഷമിക്കേണ്ടാ... ഇവിടെ നിങ്ങളെ പിടിച്ച് അകത്തിടാനൊന്നും പോകുന്നില്ല..”
ഒരു വിധം സമനില വീണ്ടെടുത്ത് സുനിൽ ചോദിച്ചു
“ ഇവിടെ ഞങ്ങളുടെ പേപ്പറിന് എന്താ പറ്റിയത്...? ഇതു പോലെ ഔട്ട് പാസ്സുമായിട്ടാണല്ലൊ
അവരും വന്നത്...?“
“അതു ശരിയാ... പക്ഷെ, നിങ്ങളുടെ കുഴപ്പം മാത്രമല്ല.. നിങ്ങളെ ഇങ്ങോട്ടു കയറ്റി വിട്ട ഉദ്യോഗസ്ഥരും കുറ്റക്കാരാണ്. “
രണ്ടു പേരും പരസ്പരം നോക്കിയതല്ലാതെ ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. ആ ഭാവത്തോടെയാണ്
ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞത്. അദ്ദേഹം കാര്യങ്ങൾ വിശദമായിത്തന്നെ
അവരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി.

“ നിങ്ങൾ ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ അവിടന്ന് പോന്നു. അതായത് ഈ ഔട്ട് പാസ്സിന്റെ കാലാവധി തീരുന്നതിന് രണ്ടു മണിക്കൂർ മുൻപു തന്നെ. അവിടം വരെ ശരിയായിരുന്നു. പക്ഷെ, നിങ്ങൾ നേരിട്ട് നിങ്ങളുടെ നാട്ടിലേക്കായിരുന്നു പോയിരുന്നതെങ്കിൽ കുഴപ്പമില്ലായിരുന്നു. അതിനു പകരം
നിങ്ങൾ വന്നിറങ്ങിയത് മൂന്നാമതൊരു രാജ്യത്താണ്. ഇവിടെ വന്നിറങ്ങുന്നവരുടെ കൈവശം വ്യക്തമായ രേഖകൾ വേണം. എന്നാലെ മുന്നോട്ടുള്ള യാത്രക്ക് സാധിക്കുകയുള്ളു. ഇപ്പോൾ നിങ്ങളൂടെ ഈ പേപ്പറിന് ഒരു കടലാസ്സിന്റെ വില പോലുമില്ല. കാരണം ഇതിന്റെ കാലാവധി ഇന്നലെ രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് തീർന്നിരിക്കുന്നു...”

ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ഒന്നു നിറുത്തി. സുനിലും കൂട്ടുകാരനും വിയർത്തു കുളിച്ചു.
“ഇനി ഞങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യും...?” തമിഴൻ ഒരു കണക്കിന് ഉമിനീരൊന്നിറക്കിയിട്ട് ചോദിച്ചു.
“ ഇനി നിങ്ങളെ എവിടെന്നാ കൊണ്ടു വന്നെ അവിടെ തിരിച്ചു കൊണ്ടാക്കേണ്ടത് നിങ്ങളെ കൊണ്ടു വന്ന വിമാനക്കമ്പനിക്കാരുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. അവർ നിങ്ങളുടെ പേപ്പർ ശരിക്കും
നോക്കിക്കാണില്ല. ഇന്ന് രാത്രിയിൽ പോകുന്ന വിമാനത്തിൽ സ്ഥലമുണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങളെ കയറ്റി വിടാം. ഇല്ലെങ്കിൽ ഇനിയും കാത്തിരിക്കേണ്ടിവരും...!!?”

അതും പറഞ്ഞ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ എഴുന്നേറ്റു. സുനിലും കൂട്ടുകാരനും തലയിൽ കൈ വച്ചുപോയി...!! ഉദ്യോഗസ്ഥൻ അവരെ ഒരു മുറിയിലേക്ക് മാറ്റിയിരുത്തി.

“ദൈവമേ... ഇന്നു പോകുന്ന വിമാനത്തിൽ ആളുണ്ടാകരുതേ....!!”
എന്നായിരുന്നു തമിഴന്റെ ഉറക്കെയുള്ള പ്രാർത്ഥന.
“ആളില്ലാത്ത വിമാനത്തിൽ എന്തായാലും നമ്മളെ കൊണ്ടു പോവോ...? “
സുനിലിന്റെ മറുപടി കേട്ട് രണ്ടു പേരും മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി.
‘അല്ല.. ഞാ‍ൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് ആള് നിറച്ചുണ്ടാകരുതെന്നാ...”
“ എന്നാ അങ്ങനെ പറ.. “

ഇനി രാത്രി വരെ കാത്തിരിക്കണം. നല്ല വിശപ്പുണ്ട്. അപ്പോഴേക്കും തങ്ങളോടൊപ്പം വന്നവരെല്ലാം സമയമായപ്പോൾ പോകാനായി എഴുന്നേൽക്കുന്നത് കണ്ടു. ചില്ലു മറക്കുള്ളിലൂടെ അവരോട് കൈ വീശി യാത്ര പറഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ണൂകൾ നിറഞ്ഞു.
ഒരിത്തിരി ദൂരം കൂടിയേ ഉള്ളു നാട്ടിലേക്ക്.. !
ഒരു കടൽ... ഇല്ല്യ.. ഒരു കടലിടുക്ക് മാത്രം...!!

അവർ ആ കസേരയിൽ തന്നെ മലർന്നു കിടന്നു. വയറ് നന്നായി കത്തിക്കാളുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. അപ്പോഴാണ് പോക്കറ്റ് കാലിയാണെന്ന വിവരം ഓർമ്മ വന്നത്. രണ്ടു പേരുടേയും കയ്യിൽ ഏതാനും ഇൻഡ്യൻ രൂപ മാത്രമെ ഉള്ളു. അതെടുത്ത് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങമെന്ന് വച്ചാൽ ശ്രീലങ്കയിൽ ഇൻഡ്യൻ രൂപ എടുക്കില്ല. അവർക്ക് അമേരിക്കൻ ഡോളർ മാത്രമെ വേണ്ടു. ആ മുറിയിലെ കൂളറിൽ നിന്നും പച്ചവെള്ളം മാത്രം കുടിച്ച് പകൽ കഴിച്ചു കൂട്ടി. ഇപ്പോഴത്തെ വിഷമത്തേക്കാൾ ഏറെ തീ തീറ്റിച്ചത് ബഹ്റീനിൽ തിരിച്ചെത്തിയാൽ പിന്നെന്തു ചെയ്യുമെന്നായിരുന്നു...?

ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല. അലോചിച്ചിട്ട് തല പെരുക്കുന്നു...!!
എങ്ങെനെ ഒന്നു നാട്ടിലെത്തും..? ഇങ്ങനെയൊന്നു ഇതിനു മുൻപു കേട്ടിട്ടില്ലാത്തതു കൊണ്ട്, ഇതെങ്ങനെയൊന്ന് അവസാനിക്കുമെന്ന് രണ്ടു പേർക്കും ഊഹിക്കാൻ പോലും കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അവിടെയിറങ്ങാൻ വിസയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് പുറത്തിറങ്ങാനും കഴിയില്ല. ഇനിയവിടെ ജയിലിനകത്ത് കിടക്കേണ്ടി വരുമോ...?

സുനിലിന് തന്റെ സമനില തെറ്റുന്നതായി തോന്നി. തല അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും കയ്യിലിട്ടുരുട്ടി.
എഴുന്നേറ്റ് കുറച്ച് നേരം നടന്നു. പിന്നെ കുറച്ച് പച്ചവെള്ളം കുടിച്ചു. എന്നിട്ടും മനസ്സിന്റെ വിങ്ങൽ മാറുന്നില്ല. ഇവിടെ നിന്നും ഇന്നു പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ...!?

എന്റെ ദൈവമേ... ഇവരെങ്ങാനും പിടിച്ച് അകത്തിട്ടാൽ...!!?
അവർക്കതിനു കാരണവും കണ്ടെത്താനാകും... !
ശരിയായ രേഖയില്ലാതെ വന്നിറങ്ങിയെന്ന് പറയാം..
ഹൊ, തലയും ശരീരവും പൊള്ളുന്നത് പോലെ...!!

ഇരുന്നിട്ട് ഇരുപ്പുറക്കാഞ്ഞിട്ട് കുറച്ച് നടക്കും.. പിന്നെ കുറച്ചു നേരം ഇരിക്കും.. അതിനിടക്ക് കത്തിക്കാളുന്ന വിശപ്പും. പുതിയ യാത്രക്കാർ വരികയും പോകുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. അതിനിടക്ക് രണ്ടു മൂന്ന് പോലീസ്സുകാർ വന്ന് അവരുടെ ഔട്ട് പാസ്സുകൾ പരിശോധിച്ചിരുന്നു. എന്തൊക്കെയോ എഴിതിയെടുത്തുകൊണ്ടു പോയി.

അപ്പുറത്ത് വന്നിരിക്കുന്നവരെ ഗ്ലാസ് മറക്കുള്ളിലൂടെ കാണാം. വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും സീറ്റുകളെല്ലാം നിറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു... സീറ്റുകളിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന യാത്രക്കാരെ കാണുമ്പോൾ രണ്ടു പേരുടേയും മനസ്സു മടുത്തു തുടങ്ങി. തമിഴൻ അതും പറഞ്ഞ് യാത്രക്കാരെ പ്‌രാവാൻ തുടങ്ങി. അതുകേട്ട് സുനിലിന് ചിരി വന്നെങ്കിലും ചിരിക്കാനും കരയാനും വയ്യാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.

അന്നത്തെ വിമാനത്തിന് ആളു കുറവായിരുന്നതു കൊണ്ട് അവരുടെ പ്രാർത്ഥന ഫലിച്ചുവെന്നു പറയാം. ഒരുദ്യോഗസ്ഥനോടൊപ്പം അവർ വിമാനത്തിനടുത്തേക്ക് പോകുന്നതിനുള്ള ബസ്സിൽ കയറുന്നതിനു മുൻപ് അവർ ബഹ്‌റീനിൽ വച്ചേൽ‌പ്പിച്ചിരുന്ന ലഗ്ഗേജുകൾ കാണിച്ചു കൊടുക്കേണ്ടിയിരുന്നു.

അതിനു ശേഷമാണ് അവരെ ബസ്സിൽ കയറ്റിയത്. വിമാനത്തിൽ അവർ അവസാനത്തെ യാത്രക്കാ‍രായിരുന്നു. പിന്നെ താമസമുണ്ടായില്ല. വിമാനം പുറപ്പെട്ടു.

വിമാനത്തിനകത്ത് കയറിയതിനു ശേഷം തമിഴനെ കണ്ടില്ല. രണ്ടു പേർക്കും രണ്ടിടത്തായിരുന്നു സീറ്റ് കിട്ടിയത്.. ഇങ്ങോട്ടു പോന്നപ്പോൾ ചോദിച്ച് വാങ്ങിക്കുടിച്ച പെഗ്ഗും ബീയറും ഒന്നും അങ്ങോട്ടു പോയപ്പോൾ സുനിലിനു വേണ്ടായിരുന്നു. ഭക്ഷണം കിട്ടിയതും നേരെ ചൊവ്വെ കഴിക്കാനായില്ല.
ഒന്നും ഇറങ്ങുന്നില്ലായിരുന്നു...!

*             **                 **                **                           **                    **                 **

സുനിലിന്റെ കൂടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കൂട്ടുകാർ ഒരു പ്രവാസി സംഘടനയുമായി ബന്ധപെട്ട് സുനിലിന്റെ കാര്യങ്ങൾ ധരിപ്പിച്ചു. അവർ എത്രയും വേഗം വേണ്ടതു ചെയ്യാമെന്നേറ്റു. അവരുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ടിക്കറ്റിനുള്ള കാശ് ഞങ്ങളുണ്ടാക്കേണ്ടിയിരുന്നു. സുനിലിന്റെ കൂട്ടുകാർ സംഘടിപ്പിച്ച കാശിൽ കുറവു വന്നത് ഞങ്ങൾ പിരിവെടുത്ത് പ്രവാസി സംഘടനയെ ഏൽ‌പ്പിച്ചു.

ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾക്ക് വ്യക്തികൾ കിടന്ന് നെട്ടോട്ടമോടിയതു കൊണ്ട് ഒന്നും നടക്കുകയില്ല.
അതിനുള്ള സമയവും സൌകര്യവും ഞങ്ങൾക്കാർക്കുമില്ല. പൊതുമാപ്പിന്റെ സമയമായതു കൊണ്ട് കാര്യങ്ങൾ പെട്ടെന്നു തന്നെ നടന്നുകിട്ടി.

പ്രവാസി സംഘടന എംബസ്സിയിൽ നിന്നും ഔട്ട് പാസ്സിന്റെ കാലാവധി നീട്ടി വാങ്ങി.
അതോടൊപ്പം എയർ ഇൻഡ്യയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അന്നു പോകുന്ന വിമാനത്തിൽ ഒരു എമർജൻസി ടിക്കറ്റും ശരിയാക്കി.

ആ ഒരു പകൽ മാത്രം സുനിലിന് വിമാനത്താവളത്തിൽ ഇരിക്കേണ്ടി വന്നുള്ളു..
അന്നു രാത്രിയിൽ മറ്റെങ്ങും ഇറങ്ങി കേറാ‍ൻ നിൽക്കാതെ നേരിട്ട് കൊച്ചിക്ക് പറന്നു...!!!

സുനിൽ കേറിപ്പോയതിന്റെ പിറ്റെ ദിവസം ഞാൻ കടയിലിരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ
ആക്ടിംഗ് മാനേജർ ഈജിപ്ഷ്യനോടൊപ്പം സുന്ദരിയായ ഒരു മദാമ്മയും കയറി വന്നു.
അതിനു മുൻപും അവളിവിടെ വന്നിട്ടുള്ളതാണ്. ഈജിപ്ഷ്യൻ പറഞ്ഞു

“ഇന്നു വൈകുന്നേരം ഇവളോടൊപ്പം പോയി, അന്ന് അവളുടെ സ്ഥാപനത്തിൽ കൊണ്ടു പോയിക്കൊടുത്ത സാധനങ്ങളെല്ലാം അഴിച്ചെടുത്തു കൊണ്ടു പോരണം.. അവളിതുവരെ പണമൊന്നും തന്നിട്ടില്ല. നമ്മളത് തിരിച്ചെടുക്കാണ്. കൂടെ നിന്നെ സഹായിക്കാൻ പുറത്തു നിന്നും ജോലിക്കാരുണ്ടാകും...“ ഞാൻ തലയാട്ടി.

പക്ഷെ, ഈജിപ്ഷ്യനും മദാമ്മയും കൂടി നടത്തിയ ഒരു നാടകമായിരുന്നു അതെന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ അപ്പോഴെനിക്കായില്ല...!! ?
അതെനിക്കു സമ്മാനിച്ചതോ ഭീതിതമായ ഉറക്കമില്ലാത്ത ഒരു രാത്രിയും...?!!

ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ....
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
***********************************************************************
പിന്നാമ്പുറം


എന്റെ കഴിഞ്ഞ ഒഴിവു കാ‍ലത്ത്...
ഞാനും കുടുംബവും കൂടി പട്ടണത്തിലെ ഒരു ബസ്റ്റോപ്പിൽ ബസ്സ് കാത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ,
പിറകിലെ ഒരു കട ചൂണ്ടിക്കൊണ്ടു എന്റെ ‘നല്ലപാതി‘ പറഞ്ഞു
“ ദേ.. ചേട്ടാ.. ആ കട കണ്ടൊ......?”
കൈ ചൂണ്ടിയ ഭാഗത്തേക്ക് ഞാ‍നും ഒന്നു നോക്കി.
ഒരു ചെറിയ തയ്യൽക്കട....
ഒരു കടയുടെ പകുതിയേ ഉള്ളു. മറുപകുതി ഒരു സ്റ്റേഷനറി കടയാണെന്നു തോന്നുന്നു.

എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. ഞാൻ ‘എന്താ..? ‘ എന്ന ഭാവത്തോടെ
നല്ലപാതിയെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി.
“ അതു ചേട്ടന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ കടയാ.....”
“ എന്റെ കൂട്ടുകാരനോ..? ഏതു കൂട്ടുകാരൻ...” എനിക്കാളെ പിടികിട്ടിയില്ല.
“അയ്യോ... അതിന്റെ പേര് ഞാൻ മറന്നു പോയല്ലൊ......, അതിന്റെ കല്യാണം വിളിച്ചപ്പൊ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞില്ലെ പോണം.... പോകാതിരിക്കരുതെന്ന്... “

അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് ആളെ മനസ്സിലായത്.
“ങേ... നമ്മുടെ സുനിലാണൊ....?”
“ അതു തന്നെ... സുനിൽ...! ആ സുനിലിന്റെ കടയാ.. ഇത്...!!“
“ങേ... “ ഞാനും വാ പൊളിച്ച് നിന്നു പോയി..!!!

പിന്നെ ആ കടയിലേക്ക് കേറിച്ചെന്നു. ഒരു ചെറിയ കട. രണ്ടു പേർ മുൻ‌വശത്തും മറ്റു രണ്ടു പേർ പിന്നിലും ഇരുന്നു തയ്ക്കുന്നുണ്ട്. ഇതിനിടക്കുള്ള സ്ഥലത്ത് ഒരു വലിയ മേശ. അതിൽ പുറം തിരിഞ്ഞ് നിന്ന് തുണി വെട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരുത്തൻ. പുറം തിരിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന ആളെ കണ്ടപ്പോൾ
എനിക്കു തോന്നി ‘ഇവൻ തന്നെയല്ലെ ലവൻ.‘

ഞാൻ പതുക്കെ ചെന്ന് തോളിൽ തോണ്ടി. അവൻ അതു ഗൌനിക്കാതെ വീണ്ടും തന്റെ പണിയിൽ ശ്രദ്ധാലുവായി. ഞാൻ പിന്നെയും തോണ്ടി ഇത്തിരി ബലമായിത്തന്നെ.
അപ്പോഴാണവൻ തല വെട്ടിച്ച് നോക്കിയത്..... ! ?
അവൻ ഞങ്ങളെ മാറി മാറി നോക്കി.....!!
പിന്നെ എന്റെ നല്ലപാതിയെ കണ്ടപ്പോഴാണ് “ങേ...?”
ഒരു സംശയം അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിഴലിച്ചത്.
അതിനു ശേഷമാണവൻ എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചത്....!
എന്നെ ആകെപ്പാടെ അടി മുതൽ മുടി വരെ അവൻ ചുഴിഞ്ഞു നോക്കി.....!
അപ്രതീക്ഷിതമായി എന്നെ കണ്ടതിലുള്ള അമ്പരപ്പ് ആ കണ്ണുകളിൽ കാണാമായിരുന്നു...!!
വിടർന്ന ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചിരി......!!
പിന്നെ ഒരു വിളി... “ ചേട്ടാ.....!!”
പിന്നെ ഒരു കെട്ടിപ്പിടിത്തം..!!!

സന്തോഷം കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു....
വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ കാണുകയാണ്. പോയ വർഷങ്ങൾ ഞങ്ങളിൽ ഒരുപാടു മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയിരുന്നു. ഒരു പക്ഷെ പെട്ടെന്നു കണ്ടാൽ തിരിച്ചറിയാത്തവണ്ണം...!!

അവൻ വിവാഹം കഴിച്ചു. രണ്ടു കുട്ടികൾ. ഒരാണും ഒരു പണ്ണും. സ്വന്തമായി ഒരു കട തുടങ്ങി.
നാല് പേരിരുന്നു തയ്ക്കുന്നു. അവൻ വെട്ടിക്കൊടുക്കും. സ്കൂൾ യൂണിഫോമായിരുന്നു അപ്പോൾ തയ്ച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്. പണി തീരാത്തതു കൊണ്ട് ബാക്കി പണികൾ പല വീടുകളിലായി തയ്യലറിയാവുന്ന പെണ്ണുങ്ങളെ ഏൽ‌പ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ജീവിതം അല്ലലില്ലാതെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്നു. സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്നു....!!

ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“ ഇപ്പോൾ പഴയ മാതിരിയല്ല. ഗൾഫ് ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു....പോരുന്നോ ഒരു പ്രാവശ്യം കൂടി ഗൾഫിലേക്ക്...!!?
സുനിൽ രണ്ടും കയ്യും തലക്കു മുകളിൽ പൊക്കി തൊഴുതു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
“ ചതിക്കല്ലെ ചേട്ടാ..... ! ഞാൻ സന്തോഷമായിട്ട് കഴിയാണിപ്പോൾ...!! എന്റെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഞാൻ അല്ലലില്ലാതെ കഴിയാണ്.!!! എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കയ്യാണൊ കാലാണൊ വളരുന്നതെന്നു നോക്കി അവരോടൊപ്പം കഴിയുന്നേടത്തോളം സുഖവും സന്തോഷവും എനിക്ക് വേറെയില്ല.....!!!! ഇനി എത്ര തന്നെ നിധി തരാമെന്നു പറഞ്ഞാലും ഞാൻ ഗൾഫിലേക്കില്ല....!!!!!!“

“നീയെങ്കിലും ആ സത്യം മനസ്സിലാക്കിയല്ലൊ...നീ രക്ഷപ്പെട്ടു...” ഞാൻ മനസ്സിലോർത്തു. അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾക്ക് പോകാനുള്ള ബസ്സെത്തി. ഞങ്ങൾ യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു.......

Friday, 20 November 2009

സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്... തുടരുന്നു.. ( 8 )

കഥ തുടരുന്നു...

 സുനിലിന്റെ നിലവിളി...


പിന്നെ വർഗ്ഗീസ് ചേട്ടൻ സംസാരിച്ചു. ....
കരയുന്നതിനിടക്ക് നിറുത്തി നിറുത്തി പറയാൻ തുടങ്ങി. വർഗ്ഗീസേട്ടൻ അതിനനുസരിച്ച് തലയാട്ടാനും മുക്കാനും മൂളാനും തുടങ്ങി.

“ങാ.. എന്നിട്ട്..?“
“ അതുശരി...“
” അപ്പൊ നിനക്ക്...“
“ ങാ..“

ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് വർഗ്ഗീസേട്ടൻ ഞങ്ങളെ കുരങ്ങു കളിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ചുറ്റും കൂടി നിന്ന ഞങ്ങളുടെ ക്ഷമ കെട്ടു തുടങ്ങി.

“നീ കരയാതെ.. പറയ്.. നീ പേടിക്കണ്ട..“
“ങാ .. ഏതായാലും ഇവിടെ എത്തിയില്ലേ..? പക്ഷെ നിനക്ക് പുറത്തിറങ്ങാനൊക്കില്ല. ഇവിടത്തെ വിസയില്ലല്ലൊ.... “
”സാരമില്ല.. നീ വിഷമിക്കണ്ടാ.. നീ എപ്പൊ എവിടെ നിക്കണെ...?“
“ഓക്കെ .. നീ അവിടെ ഇരുന്നൊ.. അവിടെ കസേരയൊക്കെ ഇല്ലെ..?“
“ അവിടെ ഇരുന്നൊ.... അവിടന്ന് അനങ്ങണ്ട.. ധൈര്യമായിരിക്ക്.. ബാക്കി ഞങ്ങൾ നോക്കിക്കൊളാം.. നിന്നെത്തേടി അവിടെ ആളു വരും ഏതായാലും നേരം വെളുക്കട്ടെ..."
" ഓക്കെ “

അതും പറഞ്ഞ് വർഗ്ഗീസേട്ടൻ ഫോൺ വച്ചു. ഞങ്ങളുടെ ക്ഷമയും കെട്ടിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും രാജേട്ടൻ പോയി എല്ലാവർക്കും ചായ തിളപ്പിച്ചു കൊണ്ടു വന്നിരുന്നു. എന്താ സംഭവമെന്നറിയാൻ ഞങ്ങൾ ചുറ്റും വളഞ്ഞു നിന്നു. വർഗ്ഗീസേട്ടൻ ഹാളിലെ ഊണു മേശക്ക് ചുറ്റുമിട്ടിരുന്ന കസേരയിലൊന്നിൽ ഉപവിഷ്ടനായി. ഞങ്ങൾ ദ്വേഷ്യം കടിച്ചമർത്തി പിന്നെയും ചോദിച്ചു

“ അവന് എന്താ പറ്റിയേ..?”
“പറയാം . അതിനു മുൻപ് എടാ മോഹനാ... നമ്മ്ടിവിടെ ഇടക്കിടക്ക് വരണാ... ആ എയർപ്പോട്ടിൽ ക്ലീനിങ്ങിന്റെ ഒരു സൂപ്പർവൈസർ ഇല്ലേ .. എന്താ അവന്റെ പേര്....? “
“ എന്തിനാ...?”
“നീ അവനെ ഒന്നു വിളിച്ചെ...."

മോഹൻ ചേട്ടൻ പോയി അയാളുടെ ഫോൺ നമ്പർ കൊണ്ടു വന്ന് ഡയൽ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും ഇടക്കു നിറുത്തി ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു.

“ ചേട്ടാ മൂന്നു മണി ആയോള്ളു. അയാൾ നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരിക്കും..”
“ നീയിങ്ങു തന്നെ... “

വർഗ്ഗീസേട്ടൻ നമ്പർ വാങ്ങി ഡയൽ ചെയ്യുന്നതിനിടക്ക് പറഞ്ഞു
“ ഇവിടെ വന്ന് നമ്മുടെ വെള്ളം കൊറെ അടിച്ചിട്ടുള്ളവനാ... ഒരു അത്യാവശ്യ സമയത്ത് നമ്മുക്കു ഉപകാരപ്പെടില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ അവനിങ്ങട് വരട്ടെ..”

അപ്പോഴേക്കും ആളെ കിട്ടി.
“ഹല്ലൊ... ഞാൻ വർഗ്ഗീസേട്ടനാ.. ഓർമ്മേണ്ടൊ....?
“ഹ..ഹ..”

ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു.
“ എടാ.. നീ ഇപ്പൊ എവിടാ.. ?
"ങേ.. ഡ്യൂട്ടീലാണൊ... അതു നന്നായടാ.. എടാ നീയൊരു കാര്യം ചെയ്യണം. ഇപ്പൊത്തന്നെ.. അവിടെ ശ്രീലങ്കാ വിമാനത്തിനു വന്ന ഞങ്ങടെ ഒരു പയ്യനുണ്ട്. ഒരു ഇരു നിറത്തില് ഇത്തിരി കഷണ്ടീണ്ട് , സുനിലെന്നാ പേര്, അവനവിടെ, വിമാനത്തില് തിരിച്ചു കൊണ്ടുവന്നവരെ ഇരുത്തുന്ന ഒരു സ്ഥലോണ്ടല്ലൊ, അവടേണ്ട്..... അത്യാവശ്യം ഫുഡ്ഡു വാങ്ങിക്കൊടുക്കണം. കൂടാതെ അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരഞ്ചൊ പത്തൊ ദിനാറും അവനെ ഏൽ‌പ്പിക്കണം. ആ പാവത്തിന്റെ കയ്യിൽ ദിനാറൊന്നുമില്ലാടാ.. പിന്നിട് ഭക്ഷണം വേണമെങ്കിൽ അവൻ വാങ്ങി കഴിച്ചോട്ടെ... ഈ കാശൊക്കെ ഇവിടെ വരുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ തന്നോളാം . ഇപ്പൊത്തന്നെ നോക്കണം നീ... ഓക്കേ.. ഓക്കെ.”

അതു കഴിഞ്ഞ് ഫോൺ വച്ചിട്ട് വിണ്ടും കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു. ഞങ്ങളെല്ലാം വർഗ്ഗീസേട്ടന്റെ വായിൽ നിന്നും വരുന്ന വിവരത്തിനായി കാതോർത്തിരുന്നു. പുള്ളിക്കാരൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
അപ്പോഴേക്കും മൂന്നു മണി കഴിഞ്ഞതോണ്ട് നായരേട്ടൻ കുളിമുറിയിൽ കയറി. ടൈം ടേബിൾ അനുസരിച്ച് മൂന്നു മുതൽ മൂന്നര വരെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ‘ബാത്ത് റൂം‘ സമയമാണ്.

നടന്ന സംഭവങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി വർഗ്ഗീസേട്ടൻ വിവരിച്ചു. മൂപ്പിലാന്റെ വിവരണം കേട്ടിരുന്നാൽ അതിപ്പോഴൊന്നും തീരുകയില്ല. മുക്കിയും, മൂളിയും,അതിനിടക്ക് ചായ ഒരിറക്ക് കുടിച്ചും അതിനിടക്ക് കഥ പറഞ്ഞും ഒക്കെ അതങ്ങു മുന്നോട്ടു നീങ്ങി.

ഇതിനിടക്ക് ഫോൺ വന്നു. അത് സുനിലായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞയച്ച ആളു വന്നതും ഭക്ഷണം വാങ്ങിക്കൊടുത്തതും പറഞ്ഞു. പിന്നെ അവന്റെ കൂട്ടുകാരെ വിളിച്ചെന്നും വിവരം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നും ഏതൊ ഒരു പ്രവാസി സംഘടനയുമായി ബന്ധപ്പെടാമെന്നും അവർ പറഞ്ഞതായി അറിയിച്ചു.

പിന്നെയും വർഗ്ഗീസേട്ടൻ വിവരണം തുടർന്നു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു തീർന്നതും ഞങ്ങൾ താടിക്കു കയ്യും കൊടുത്തിരുന്നു. ആർക്കും ഒന്നും പ്രത്യേകിച്ച് പറയാനില്ലായിരുന്നു.

" ആർക്കും പറ്റാവുന്ന ഒരബദ്ധം.. പക്ഷെ ഒന്നു ചിന്തിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു.” രാജേട്ടൻ.

അപ്പോഴെക്കും നായരേട്ടൻ കുളിമുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി. അടുത്ത ഊഴം വർഗ്ഗീസേട്ടനായിരുന്നു. അദ്ദേഹം അകത്തു കയറി.


ക്ഷമിക്കണം.. ! വായനക്കാരായ നിങ്ങളോട് ഇതുവരെ സംഭവം പറഞ്ഞില്ലാല്ലെ..?

എങ്കിൽ ഇനി ഞാൻ പറയാം. അന്നു വിമാനത്താവളത്തിൽ നിന്നും പുറപ്പെടുന്നതിനു മുൻപ്
ഫോൺ വന്നത് നിങ്ങൾക്കോർമ്മയുണ്ടല്ലൊ. അതിനു ശേഷം സുനിൽ അകത്തു
കയറിയിരുന്നു. കൃത്യ സമയത്തിനു തന്നെ വിമാനം പുറപ്പെട്ടു.

പറന്നു പൊങ്ങുന്ന വിമാനത്തിലിരുന്ന് സുനിൽ കഴിഞ്ഞ അഞ്ചാറു വർഷം തന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്കു മീതെ കരിനിഴൽ വീഴ്ത്തിയ സ്വപ്നഭൂമിയെ ഒരു നോക്കു കാണാൻ ജനാലയിലൂടെ തന്റെ
നോട്ടമയച്ചു.

നിയോൺ വെളിച്ചത്തിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുന്ന നഗരം....
അതിനപ്പുറത്തേക്കു മറ്റൊന്നും കാണാനായില്ല.... എല്ലാം ഇരുട്ടിൽ കുളിച്ചു. കണ്ണുകൾ പിൻ‌വലിച്ച് തന്റെ സീറ്റിൽ കണ്ണുകളടച്ച് ചാരിയിരുന്നു.

ആറു വർഷം മുൻപ് കടം വാങ്ങിയും അമ്മയുടേയും പെങ്ങളുടേയും ആഭരണങ്ങൾ പണയം വച്ചും
കാശുണ്ടാക്കി കൊടുത്താണ് ഇവിടേക്കു വന്നത്. താൻ പോരുമ്പോൾ പെങ്ങളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് അധികം നാളായിരുന്നില്ല. അവർക്കിന്ന് രണ്ടു മക്കൾ. രണ്ടിനേയും കണ്ടിട്ടില്ല.

അവർക്കായി അധികമൊന്നും വാങ്ങാനുമായില്ല. രണ്ടു പാവകൾ, വലിയ വിലയില്ലാത്ത രണ്ടു കുഞ്ഞുടുപ്പുകളും മാത്രം. സമ്പാദിച്ച് ഒരു പണക്കാരനാകാനല്ല ഇവിടെ വന്നത്.
ടൌണിൽ തന്റേതായ ഒരു തയ്യൽക്കട.!

അതു വല്ലാത്തൊരു മോഹമായിരുന്നു. അതു സ്വന്തമാക്കണമെങ്കിൽ നല്ലൊരു തുക പകിടി കൊടുക്കണം. അതിനുള്ള ഒരു വഴി തേടിയായിരുന്നു ഈ സാഹസം.

ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെയൊരു തിരിച്ചുപോക്ക്.. !
അതും നാട്ടിൽ നിന്നും വന്നപോലെ തന്നെ.. !!

നാട്ടിൽ വച്ച് ഒരിക്കൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത, തന്റെ ആരുമല്ലാത്ത, ഏതൊക്കെയോ സുഹൃത്തുക്കളുടെ കാരുണ്യത്താൽ...!
പിരിവെടുത്ത്...!!
ഒരു തെണ്ടിയെപ്പോലെ..!!!

സുനിൽ നിറഞ്ഞു വന്ന കണ്ണു നീർ തുള്ളികൾ താഴെ വീഴാതിരിക്കാനെന്നോണം കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. തൊണ്ടവരെ വന്ന സങ്കടം പുറത്തു വരാതിരിക്കാൻ ചുണ്ടുകൾ ഇറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
എന്നിട്ടും കരഞ്ഞു പോയി. ടവ്വലെടുത്ത് മുഖം പൊത്തി അടുത്തിരിക്കുന്നയാൾ കാണാതിരിക്കാൻ ജനലിലൂടെ കനത്ത ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് വിമാനത്തിൽ ഡ്രിംങ്സ് വിതരണം തുടങ്ങിയത്. അതിൽ നിന്നും ഒരു ലാർജ് വാങ്ങി സോഡയൊഴിച്ച് അപ്പാഡെ വിഴുങ്ങി.
പിന്നെ സീറ്റിൽ ചാരിക്കിടന്നു..
കണ്ണുകളടച്ച്...

പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഔട്ട്പാസ്സെടുത്ത് ഒന്നു കൂടി നോക്കി..
ചെന്ന അന്നു അർബ്ബാബിനെ ഏൽ‌പ്പിച്ചതാണ് പാസ്പ്പോർട്ട്...
പിന്നീടിതുവരെ അത് കണ്ടിട്ടില്ല...
അതുപോലുമില്ലാതെ ഇങ്ങനെയൊരു തിരിച്ചു പോക്ക്...
സുനിൽ ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു.
തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെയെല്ലാം ഒന്നു കൂടി കൺ‌മുന്നിൽ കണ്ടു..

 ഇതൊന്നുമായില്ല.. ഒന്നുകൂടി വേണം.. !
തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ വെള്ളം വിതരണക്കാർ തിരിച്ചു വരുന്നു.
അവരോട് ഒരു ലാർജ്  കൂടി വാങ്ങി കുടിച്ചു....
ബാക്കിയുള്ള സോഡയും കൂടി കുടിച്ചിട്ടും ദാഹം തീരുന്നില്ല.

പിന്നെയും ചിന്തകളിലേക്ക് വഴുതി വീണു.. ഇതുവരേക്കും ഇത്രയും ടെൻഷൻ ഇല്ലായിരുന്നു... ഇപ്പൊഴെന്തൊ... മനസ്സാകെ പെട്ടെന്ന് അസ്വസ്തമായതു പോലെ...?
പുറത്തേക്ക് നോക്കിയാൽ ഇരുട്ടാണെങ്കിലും അങ്ങകലെ ചക്രവാളത്തിൽ ചെറിയൊരു വെളുപ്പിന്റെ നിഴലാട്ടം കണ്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു..

ഇങ്ങോട്ടു പോരുമ്പോൾ തന്നെ സഹായിച്ച കൂട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. ഞാൻ തിരിച്ചു
വരുന്നത് നിങ്ങൾക്കുള്ള വിസയുമായിട്ടായിരിക്കും. കൈ നിറയെ കാശും.. ഒരു വീട്
സ്വന്തമായി ഉണ്ടാക്കിയിട്ടെ വിവാഹം കഴിക്കൂവെന്ന് അന്നു കൂട്ടുകാരുമായി വാതു
വച്ചിരുന്നു. സഹോദരിയുടെ വിവാഹത്തിന് അന്നു കാര്യമായി ഒന്നും കൊടുത്തില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ വരുമ്പോൾ നിനക്ക് പത്തു പവന്റെ ഒരു മാല വാങ്ങിച്ചോണ്ടെ വരികയുള്ളുവെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു.

അപ്പോളവൾ പറഞ്ഞത് ഇപ്പൊഴും കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നു.
’ എനിക്ക് മാല വേണ്ടാ ചേട്ടാ.. വള മതി .. കൈ നിറയെ സ്വർണ്ണ വളയിടാനാ എനിക്കിഷ്ടം...’ എന്നിട്ടവൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.
‘ എന്റീശ്വരാ എന്റെ മോഹം എന്നെങ്കിലും നടക്ക്വോ..?'

” ഇല്ല മോളെ .. ഇല്ല.. ഒരിക്കലും നടക്കില്ല...”
അറിയാതെയാണെങ്കിലും ഉറക്കെ പറഞ്ഞു പോയി.
പക്ഷെ ആരും കേട്ടില്ല.

അപ്പോഴേക്കും കൈ അറിയാതെ പോക്കറ്റിൽ തപ്പി. തന്റെ താലിച്ചെയിൻ അവിടെത്തന്നെ ഇല്ലേയെന്നായിരുന്നു നോക്കിയത്. കാണാതായപ്പോൾ ഒന്നു ഞട്ടിയെങ്കിലും പെട്ടെന്നു ഓർമ്മ വന്നു, അത് ശേഖരേട്ടൻ പാവയോടൊപ്പം ടേപ്പ് വച്ച് ഒട്ടിച്ച് ബാഗിനകത്ത് വച്ചത്.

ചിന്തകളിൽ നിന്നും തട്ടിയുണർത്തിയത് “വെജിറ്റേറിയൻ ഓർ നോൺ വെജ്..” എന്ന ശബ്ദമാണ്.
ജീവനക്കാർ ഭക്ഷണം വിളമ്പാനുള്ള തെയ്യാറെടുപ്പിലാണ്. നോൺ വെജിറ്റേറിയൻ
വാങ്ങിയപ്പോൾ ചോദിച്ചു
“ഒരു ബീയർ കൂടി..?”
"പിന്നെ തരാം..” എന്നു പറഞ്ഞവർ അവരുടെ ജോലിയിൽ മുഴുകി. ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ അവർ ബീയർ കൊണ്ടു തന്നിട്ട് പോയി...

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും ചിന്തകളിൽ മുഴുകിയെങ്കിലും ലൈറ്റ് എല്ലാം കെടുത്താൻ തുടങ്ങി. അതിനാൽ എല്ലാവരും ഉറങ്ങാനായി തെയ്യാറെടുത്തു. സീറ്റെല്ലാം പിറകിലേക്ക് മലർത്തി നീണ്ടു നിവർന്നു കിടന്നു.

കാലത്ത് ശ്രീലങ്കയിലെ കൊളംബോയിൽ ഇറങ്ങുമ്പോൾ വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു. ഇനി ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം. ഞാനെന്റെ പിറന്ന നാട്ടിൽ കാലു കുത്താൻ പോകയാണ്. ഒരുപാടു കാലമായതു പോലെ തോന്നുന്നു അവിടം വിട്ടിട്ട്. പിറന്ന നാട്ടിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നതു തന്നെ എത്ര സന്തോഷമാണ്. മനസ്സു സന്തോഷം കൊണ്ടു മതി മറന്നു എന്നു പറയുന്നതിനേക്കാൾ എതോ അവാച്യമായ ഒരു അനുഭൂതിയാണ് അത് തരുന്നതെന്നു തോന്നുന്നു.

ശ്രീലങ്കക്കാരെല്ലാം ഒരു വഴിയിലൂടെ പോയപ്പോൾ ഇനിയും യാത്ര തുടരേണ്ടവർ മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെ ഒരു പരിശോധകന്റെ മുൻപിൽ ആനയിക്കപ്പെട്ടു. ആദ്യം നിന്നവരിൽ സുനിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആകെയുള്ള രേഖ ഔട്ട് പാസ്സ് മാത്രമാണ്. അതും ടിക്കറ്റും ഒന്നിച്ചു കൊടുത്തു. പരിശോധകൻ അതെല്ലാം വാങ്ങി നോക്കി.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് അയാൾ തൊട്ടപ്പുറത്ത് കിടന്ന കസേരകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയിട്ട് അവിടെ പോയി ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു. അതോടൊപ്പം രേഖകളും തിരിച്ചു തന്നു. സുനിൽ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ അയാൾ പറഞ്ഞ കസേരയിൽ പോയിരുന്നു. അവിടെ ഒരു തമിഴനും വളരെ വിഷണ്ണനായി
ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

ബാക്കിയുള്ളവരെല്ലാം തങ്ങളുടെ ഔട്ട് പാസ്സ് കാണിച്ചിട്ട് വളരെ കൂളായി കുറച്ചപ്പുറത്ത് അവർക്ക് വിശ്രമിക്കാനുള്ള കസേരകളിൽ പോയിരുന്നു. ഇവരെ രണ്ടു പേരേയും എന്തിനു മാറ്റിയിരുത്തിയെന്ന് മറ്റുള്ളവർക്കും മനസ്സിലായില്ല.

കുറച്ചു പേരെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അതുകൊണ്ട് പരിശോധന പെട്ടെന്നു തീർന്നു.
അതുകഴിഞ്ഞ് പരിശോധകൻ ഇവരുടെ അടുത്ത് കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു.
അവരുടെ ഔട്ട് പാസ്സ് വാങ്ങി വീണ്ടും നോക്കി. എന്നിട്ട് രണ്ടു പേരുടേയും മുഖത്തേക്ക് മാറി മാറി നോക്കി...!

രണ്ടു പേരുടെയും മുഖത്ത് ഒരു ഭയപ്പാട് നിഴലിച്ചു...!!
എന്തൊ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നതായി അവരുടെ മനസ്സു മന്ത്രിച്ചു....!!?
ഞങ്ങളെ കണ്ടിട്ട് ഇനി ‘പുലി‘ ആയി തോന്നുന്നുണ്ടാവുമോ..?

മുഖം ശരിക്കും വിളറിത്തുടങ്ങി...!
തൊണ്ട വരണ്ടു... !!
കുറച്ചു വെള്ളം കിട്ടിയെങ്കിലെന്ന് ആശിച്ചു...!!
അതോടൊപ്പം വിയർത്തൊഴുകാനും തുടങ്ങി....!!!

അപ്പോഴാണ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ വായിൽ നിന്നും ഉണങ്ങിവരണ്ട ആ വാക്കുകൾ ഉതിർന്നു വീണത്. "നിങ്ങൾക്കിനി മുന്നോട്ട് യാത്ര ചെയ്യാനാവില്ല....!! നിങ്ങൾ തിരിച്ചു പോണം..!!!?”

രണ്ടു പേരും ഞെട്ടിയെന്നു മാത്രമല്ല, ശ്വ്വാസം നിലച്ച്, കേട്ടതു വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ
കണ്ണുകൾ പുറത്തെക്കു തള്ളി....!!!?


ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ...