Thursday, 1 May 2014

നോവൽ. മരുഭൂമി. (15)

“എല്ലാ വായനക്കാർക്കും മേയ്ദിനാശംസകൾ...”


കഥ ഇതുവരെ...

ഭീതി നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ പുറത്തു കടന്നു. പോകുന്ന വഴി ഒരു സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ കയറിയത് പുതിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. പലവഴി കറങ്ങി അവസാനം ഞങ്ങളുടേ സൈറ്റിൽ എത്തി. ജനറേറ്റർ ഓണാക്കി. ജനറേറ്ററിന്റെ ചെകിടടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദവും മുറിയുടെ പ്രകമ്പനവും കട്ടിലിന്റെ വിറയലുമെല്ലാം ചേർന്ന് ഉറങ്ങാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കാളരാത്രി സമ്മാനിച്ചു. നേരം വെളുത്തതും വാതിലിൽ ഇടിയും കല്ലേറുമായ് ഞങ്ങളെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ആശുപത്രിയിൽ കാഫർ എത്തിയെന്ന വിവരം കേട്ട് കാണാൻ വന്ന കുട്ടികളാണ് കല്ലെറിഞ്ഞത്. അവരിൽ നിന്നും ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചത് ആശുപത്രി മാനേജരും ഫാർമസിറ്റും കൂടിയാണ്. വൈകുന്നേരം ഒരു പോലീസ് ജീപ്പിൽ പോലീസ് ചീഫ് എത്തി, നഴ്സുമാരുടെ ഭാഗത്തേക്ക് പോകരുതെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് തന്നിട്ട് പോയി. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നഴ്സുമാരുടെ ലൈറ്റ് നന്നാക്കാൻ പോയി തിരിച്ചു വന്നത് ഞങ്ങളെ കാത്തു നിൽക്കുന്ന പോലീസ് ചീഫിന്റെ മുൻപിൽ. ഈജിപ്ഷ്യൻ നേഴ്സിന്റെ ഇടപെടൽ ഒരപകടം ഒഴിവാക്കി.ശമ്പളം കിട്ടാൻ വൈകിയതു കൊണ്ട് കാറ് കഴുകാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യമായി വന്ന  കത്തിലെ വിശേഷങ്ങൾ ഞങ്ങളെ സങ്കടപ്പെടുത്തി. പോസ്റ്റാഫീസിന്റെ പ്രവർത്തനം സെയ്മയിൽ ആരംഭിച്ചു. അമാറയിലെ ജനറേറ്റർ ഓടിക്കാനുള്ള പണി കിട്ടിയത്  ഞങ്ങൾക്കൊരു മുതൽക്കൂട്ടായി.  അശുപത്രിയുടെ വികസനത്തെക്കുറിച്ച് അസ്സർബായി പറഞ്ഞു.. പുതുതായി വന്ന ശ്രീലങ്കക്കാരിക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കിട്ടാത്തത്തതായിരുന്നു  വിഷമതക്കും കരച്ചിലിനും കാരണം. അവരെ മുറിയിൽ കൊണ്ടു പോയി ഞങ്ങൾ ഭക്ഷണം കൊടുത്തു. അവരുടെ ശമ്പളം കിട്ടിയതൊക്കെ ആരൊക്കെയോ അടിച്ചെടുത്തു. ഭക്ഷണം പോലും കൊടുക്കാതെ അവരുടെ കമ്പനിക്കാർ കഷ്ടപ്പെടുത്തി. ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ പോയ അവരെ ഒരു ദിവസം ഇവിടെ കൊണ്ടിറക്കി. എഴുതാനും വായിക്കാനും അറിയാത്ത ഹബീബക്ക് വേണ്ടി തംഗ്‌ളീഷിൽ ഒരു കത്തെഴുതി അയച്ചു....
തുടർന്നു വായിക്കുക...

ഉം‌റ വിസ...

ജാഫ്ഫർക്ക ഇവിടെ വന്നിട്ട് പത്തുപതിനഞ്ച് വർഷമായി.
മൂന്ന് വർഷം മുൻപ് അമാറയിൽ  ക്ളീനിങ് ജോലി ചെയ്തിരുന്നു.
മറ്റെയാൾ വന്നിട്ടും വർഷം അത്രയൊക്കെയായി.
ഇതുവരെ നാട്ടിൽ പോയിട്ടില്ല.
അതിനൊരു വഴി തേടിയാണ് ഞങ്ങളുടെ മുറിയിൽ കൂടിയത്...?
അവർ രണ്ടു പേരും ആദ്യമായിട്ട് കാണുന്നതും ഞങ്ങളുടെ മുറിയിൽ വച്ചാണ്....!


ഞങ്ങളുടെ മുറിയിൽ ആദ്യം വന്നത് ജാഫറിക്കയാണ്. ഉസ്മാന്റെ കൂടെയായിരുന്നു കയറി വന്നത്. ഞങ്ങൾക്കു മുൻപേ ഈ പ്രദേശത്ത് കാലു കുത്തിയ ഒരു മലയാളിയെന്ന നിലയിൽ പലതും അറിയാനുണ്ടായിരുന്നു. ഇക്ക വരുമ്പോൾ ഈ ഗ്രാമം എങ്ങനെയായിരുന്നുവെന്നാണ് ഞാൻ ചോദിച്ചത്. ഗ്രാമത്തിന് വലിയ മാറ്റം ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. ഈ മലകളെല്ലാം അങ്ങനെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞത് കൂട്ടച്ചിരി ഉണ്ടാക്കി.
“അന്നൊക്കെ നമ്മൾ വഴിയിലിറങ്ങി നിന്നാൽ മതി. ആദ്യം വരുന്നവൻ തന്നെ കാറു നിറുത്തി നമ്മളെ മക്കയിലേക്ക് പോണ വഴി എവിടെ വേണേലും കൊണ്ടിറക്കിത്തരും. അവർക്കതൊക്കെ വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു. പിന്നെ പോണ വഴി വിശേഷങ്ങൾക്കിടക്ക് അവൻ നമ്മളോട് കെഞ്ചും. എന്തിനാന്നോ..? അവന് ഒരു പണിക്കാരനെ നാട്ടിൽ നിന്നും കൊണ്ടുക്കൊടുക്കുമോന്ന് ചോദിച്ച്. അന്നൊന്നും ഇതുപോലെ ആളുകൾ നേരെ ചൊവ്വെ വിസവഴിയൊന്നും വരാറില്ല. വിസയുണ്ടാക്കാനൊക്കെ വലിയ പാടാ.. വലിയ ഷേക്കുമാർക്കും വലിയ കമ്പനികൾക്കും  പിടിപാടുള്ളവനും മാത്രമേ പറ്റുള്ളു. അതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ ആളുകൾ വളരെ കുറവും.
പിന്നേ.. നമ്മളിപ്പേ ആളുകളെ ലോഞ്ചിൽ കൊണ്ടോന്ന് കടലീ ചാടിച്ച് ഇവനെക്കെ പീടിപ്പിക്കാനായിട്ട് നമ്മടെ നാട്ടാരെ കൊണ്ടുക്കൊടുക്ക്, ങ്ഹൂം...!!”

ജാഫറിക്കാന്റെ വർണ്ണന ബഹു വിശേഷം. ഈ ഭാഗത്ത് അമാറയിലാണ് ജോലിക്കായി  വരുന്നത്. ആദ്യം വന്ന് മൂന്നു വർഷം ജോലി ചെയ്തിട്ടു പോയി. പിന്നെ ഏഴെട്ട് വർഷത്തിനു ശേഷമാണ് വീണ്ടും വരുന്നത്. മൂന്നു വർഷം മുൻപു വരെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത്.
“ആദ്യമൊക്കെ എനിക്ക് ഭയങ്കര പേടിയായിരുന്നു കെട്ടാ... ഹേയ്.. ഈ പോലീസ്സുകാരടെ എടേലെ കിടന്നുള്ള ജീവിതോല്ലെ. നമ്മടെ ഭക്ഷണോല്യ, മിണ്ടാനും പറയാനും ആളില്ല. ആകെ ബേജാറായിരുന്നൂട്ടാ... അവമ്മാരുടെ ജോലിയൊക്കെ നമ്മ ചെയ്തോണം. തിന്നലും തൂറലും പെടുക്കലും മാത്രം അവർക്ക്. ബാക്കിയൊക്കെ നമ്മടെ പള്ളക്ക്.. പക്ഷേങ്കി.. അമീറ് നല്ലവനാണട്ടാ... ഓൻ ഒരു മനുഷ്യപ്പറ്റുള്ളോനാ... അവനാണ് മാസാമാസം വല്ലതും കയ്യിൽ‌വച്ച് തരുന്നത്. എന്റെ കമ്പനിക്കാര് ശമ്പളം തോന്നാണെങ്കിലേ തരൂള്ളു. അതുവരെ നമ്മക്ക് ജീവിക്കണ്ടെ. ഈ പന്ന പോലീസ്സുകാര് പത്തു പൈസ തരത്തില്ല. എന്നാ എല്ലാ പണിയും നമ്മ തന്നെ ചെയ്തു കൊടുത്തോളണം. അങ്ങനത്തെ ജീവിതായിരുന്നെന്റെ മക്കളെ...”

ഞങ്ങളയാളുടെ വർത്തമാനത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. എന്തെങ്കിലും ഒന്നങ്ങ് ചോദ്യരൂപത്തിൽ ഇട്ടു കൊടുത്താൽ മതി. പിന്നെ നിറുത്താതെ എല്ലാമങ്ങു പറഞ്ഞോളും. അപ്പോഴാണ് വാതിൽ തുറന്ന് മൊയ്തുവും മറ്റൊരാളും കൂടി വന്നത്.
വന്നവഴി ജാഫറിക്കാനോട് പറഞ്ഞു.
“ഇങ്ങേര് ജാഫറിക്കാനെ അന്വേഷിച്ച് വന്നതാ....”
കേട്ടതും ജാഫറിക്ക ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് സലാം പറഞ്ഞ് കൈ കൊടുത്തിട്ട് ചോദിച്ചു. “ഐമുണ്ണിക്കാണോ..?”
“അതേ...”
അദ്ദേഹത്തിനെ അബ്ദുളിന്റെ കട്ടിലിൽ പിടിച്ചിരുത്തി. ജാഫറിക്ക ചോദിച്ചു.
“എന്നെ ഇതിനു മുൻപ് കണ്ടിട്ടുണ്ടാ...?”
“ഇല്ല.. നമ്മളാദ്യാ കാണ്ണെ..”
“പിന്നെ എന്റെ ടെലഫോൺ നംബറ് ആരു തന്ന്..?”
“അത് നമ്മടെ മലപ്പുറത്തുകാരൻ ബഷീർ, അവ്ടെ ജൌളിക്കട നടത്തണെ...”
“ഉവ്വ.. ങാ, ങാ...ഇപ്പൊ മനസ്സിലായി...”

ഞങ്ങളവരുടെ സംഭാഷണം ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു. അവർ തമ്മിൽ ആദ്യമായിട്ടാ കാണുന്നത്. എന്താണ് സംഭവമെന്ന് ഒരു പിടിയും കിട്ടിയില്ല. അതു ഞാൻ ആംഗ്യത്തിലൂടെ ജാഫറിക്കാനോട് ചോദിച്ചു. ജാഫറിക്ക അതിനു മറുപടിയെന്നോണം ചെറുവിരൽ ഒന്നു പൊക്കിക്കാണിച്ചിട്ട് ഐമുണ്ണിക്കാനോട് ചോദിച്ചു.
“കാശ് റെഡിയാണോ....?”
“ഉവ്വ റെഡിയാണ്..”
“ഞാൻ പറഞ്ഞാള് ഇന്ന് ഇഷ നിസ്ക്കാരത്തിന് വരാന്നാണ് പറഞ്ഞേക്കണ്. വന്നാ ഭാഗ്യം. ഈ പോലീസ്സുകാരുടെ കാര്യായതോണ്ട് ഒന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല...”
 ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“ഇതെന്നാ ഈ പോലീസ്സുകാരുമായിട്ടുള്ള ഇടപാട്...?”
“അത്.. പുള്ളിക്കാരന് നാട്ടിൽ പോണം.... എത്ര കൊല്ലായി ഇവിടെ വന്നിട്ട്...?”
അതിനിടക്ക്  ഐമുണ്ണിക്കാന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞൊരു ചോദ്യം..
“ഞാനിപ്പോ... കൊല്ലത്തിന് കണക്കൊന്നുമില്ല.... പതിനഞ്ചിന് മേലെയായി...”
“എന്നിട്ടിതുവരെ നാട്ടിൽ പോയില്ലാ...?”
“എങ്ങനെ പോകാനാണ്. പാസ്പ്പോർട്ട് വേണ്ടെ...?”
“അതെവിടെപ്പോയി... അർബ്ബാബിന്റടുത്താ...?”
“ഹേയ്.... ഉം‌റ വിസേണ്....”
“എന്നാലും പാസ്പ്പോർട്ട് കയ്യിൽ കാണൂല്ലേ...”
“ഒന്നും പറയേണ്ടന്റെ മക്കളെ....!”

അതും പറഞ്ഞ് തലകീഴോട്ടിട്ട് മൌനിയായിരുന്ന ഐമുണ്ണിക്കാനെ ഞങ്ങളെല്ലാവരും ഉറ്റു നോക്കിയിരുന്നു. കുറച്ചു നേരം ആ ഇരുപ്പിരുന്നതിനു ശേഷം ഞങ്ങളെയെല്ലാം ഒന്നു നോക്കിയിട്ട് ചോദിച്ചു..
“അല്ല നിങ്ങളെയാരേം മനസ്സിലായില്ലല്ല....?
അപ്പോഴാണ് പുള്ളിക്കാരൻ ഞങ്ങളെയൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്.
ഞങ്ങളെ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി.
പിന്നെ സച്ചിയുടെ വക ചായ എല്ലാവരും കഴിച്ചു.
സച്ചി ചോദിച്ചു.
“എന്നിട്ട് പാസ്പ്പോട്ടിന് എന്തു പറ്റി ഇക്കാ..?”
“അത്... അന്ന് വന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ കൂട്ടുകാരൻ മേടിച്ച്. പിറ്റേ ദിവസം അവൻ എഴുന്നൂറ്റമ്പത് റിയാലെടുത്ത് കയ്യിൽ തന്ന്. അന്ന് അത്രയും രൂപാന്നു പറയണത് വല്യ തുകയാട്ടോ... അപ്പോ ഏതാ ഈ കാശ്...? എന്റെ പാസ്പ്പോർട്ട് വിറ്റ് കിട്ടിയ കാശാണ്..!?”
ഞങ്ങൾ അത്ഭുതം കൂറി.
“എന്റെ കൂട്ടുകാരനത് ഉം‌റക്ക് വന്ന് കിടന്ന ഏതോ ഒരുത്തന് നാട്ടീ കേറിപ്പോകാനായിട്ട്  കൊടുത്തതാ... ”
“ഇക്കാന്റെ പാസ്പ്പോർട്ടും കൊണ്ട് മറ്റൊരാളെങ്ങനെ പോകും...?”
“അതൊക്കെ ഈസിയല്ലെ. എന്റെ പാസ്പ്പോർട്ടിലെ ഫോട്ടോ മാറ്റി ആ പോണവന്റെ ഫോട്ടൊ വക്കും. വേറൊന്നും ചെയ്യാനില്ല...!”
“ഇക്ക അയാളോട് ചോദിക്കാൻ പോയില്ലേ...?”
“പിന്നേ... എനിക്ക് ഭയങ്കര സങ്കടായി.. ഞാൻ അപേക്ഷ അയച്ചിട്ട് ഒരു കൊല്ലം  കാത്തിരുന്നേപ്പിന്നെയാ സാധനം കിട്ടീത്. ഞാൻ അയാളായിട്ട് വഴക്കുണ്ടാക്കി. അപ്പോ അവൻ പറയാ.. നിനക്ക് നാട്ടീപ്പോകാറാവുമ്പോ എന്റെടുത്തോട്ട് ആയിരത്തഞ്ഞൂറു റിയാലുമായിട്ട് പോരേ. നിന്നെ കേറ്റിവിടുന്ന കാര്യം ഞാനേറ്റെന്ന്...!!”

പിന്നെ ഞങ്ങളെയെല്ലാവരേയും ഒരു വട്ടം നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു.
“പിന്നെ... വന്നിറങ്ങിയ ഉടനെ തന്നെ അത്രയും കാശ് കിട്ടിയത് വല്യൊരു കാര്യായിരുന്നൂട്ടാ.. വീട്ടിലെ സ്ഥിതി ആകെ മോശായിരുന്നേ... ബാപ്പാക്കാണെങ്കി പങ്ങ്യ* പറിയായിരുന്നേ... അതീന്നൊക്കെ എന്തു കിട്ടാനാ...? നാലു പെങ്ങന്മാരും ഉമ്മയും ബാപ്പയും. ഒരു ചെറ്റപ്പുരേലായിരുന്നേ അന്നൊക്കെ എല്ലാരും കൂടി കെടക്കണേ.... കിട്ടിയ കാശ് അപ്പോത്തന്നെ അവൻ നാട്ടിലയക്കാൻ ഏർപ്പാടാക്കിയും തന്നു. മൂന്നാം ദിവസം ബാപ്പാന്റെ കയ്യീ കാശും കിട്ടി. പിന്നെ അവനോട് കൂടുതൽ വഴക്കുണ്ടാക്കാനൊന്നും പോയില്ല. മോൻ പോയ ഒടനേ തന്നെ ഇത്രയും കാശ് ഒന്നിച്ച് കിട്ടീപ്പോ ബാപ്പാന്റേം ഉമ്മാന്റേം കണ്ണു തള്ളി. നാട്ടിൽ മുഴോനും പാട്ടായി. എനിക്കിവ്ടെ ഏതോ എണ്ണക്കമ്പനീലാ ജോലി കിട്ടിയേക്കണേന്ന് ബാപ്പ തന്നെ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കി. പിന്നെ കെടക്കപ്പൊറുതീണ്ടോ.. നാട്ടിലെന്ത് ആവശ്യം വന്നാലും, പള്ളികാര്യായാലും രാഷ്ട്രീയാലും ചോറൂണായാലും കല്യാണായാലും മയ്യത്തായാലും ഞാൻ കാശയച്ചോളണം....!!”
അതു കേട്ട് ഞങ്ങളെല്ലാവരും കയ്യും മെയ്യും മറന്ന് ചിരിച്ചു.

എല്ലാവരുടേയും ആരവം ഒന്നടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“ ഉം‌റ ചെയ്തിട്ടു പിന്നെ എന്തു ചെയ്തു....?”
“ ഉം‌റ ഒന്നും  ചെയ്തില്ല. അതിനല്ലല്ലൊ വന്നത്. ആ വിസയിൽ വന്നാൽ മതി ജോലി ശരിയാക്കിക്കോളാന്ന് കൂട്ടുകാരന്റെ വാക്കു കേട്ടല്ലെ വന്നത്. പറഞ്ഞ വാക്കവൻ പാലിച്ചൂട്ടാ. അവ്ടേള്ള ഒരു ബേക്കറീല് ജോലി ശരിയാക്കിത്തന്നു. പിന്നെ ഒരു കാര്യം മാത്രം. ഒരു കാരണവശാലും പോലീസ്സിന്റെ കയ്യീച്ചെന്നു പെടരുത്. പെട്ടാപ്പിന്നെ അവൻ ഉത്തരവാദി അല്ലാ.. അതു  കാരണം അവധി ദിവസങ്ങളിലല്ലാതെ പുറത്തിറങ്ങില്ല. കിട്ടാവുന്നത്ര ഓവർടൈമും പണിയെടുത്തു. അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു കൂടിയത് എത്ര കൊല്ലാന്നോ... അഞ്ചു വർഷം...!”
“അപ്പോഴൊന്നും നാട്ടീപ്പോണോന്ന് തോന്നിയിട്ടില്ലേ..?”
“നാട്ടീപ്പോണോന്ന് തോന്നായ്കയല്ല. അതിന് കഴിയില്ലായിരുന്നു. എന്റെ തലയിൽ വീണ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ അത്രക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഇതിനിടയിൽ വീടൊരെണ്ണം ശരിയാക്കി. മൂത്ത പെങ്ങളെ കെട്ടിച്ചയച്ചു. അത് കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് ഞാൻ ഉം‌റ ചെയ്തത്...!”

“വീട്ടിലേക്ക് വന്നിട്ട് പോകാൻ പറഞ്ഞ് നിർബ്ബന്ധിച്ചില്ലേ ആരും...?”
“ആദ്യമാദ്യമൊക്കെ ഉമ്മ പറയും ഒന്നി വന്നിട്ട് പോടാന്ന്. പക്ഷേ, എങ്ങനെ പോകും..? പാസ്പ്പോർട്ടില്ലല്ലൊ. പോയാൽ‌പ്പിന്നെ തിരിച്ചു വരാ‍നും പറ്റില്ലല്ലൊ. പിന്നെ ബാപ്പ ഒട്ടും സമ്മതിക്കില്ല. നീ വന്നാൽപ്പിന്നെ താഴെയുള്ളതുങ്ങ്ടെ കാര്യം ആരു നോക്കുമെടാന്നും പറഞ്ഞ്.  മൂന്നു പെങ്ങന്മാരും കൂടിയുണ്ടായിരുന്നല്ലൊ. ഏതായാലും അതുങ്ങളേക്കൂടി പറഞ്ഞയച്ചിട്ട് മതീന്ന് ഞാനുമങ്ങുറപ്പിച്ചു. പിന്നേം കാലം  കടന്നു പോയി. നാട്ടീം പോക്കും  ചിന്തയുമൊക്കെ മനസ്സീന്ന് പോയി. മൂന്നു പെങ്ങന്മാരേം മാന്യമായിട്ട് കെട്ടിച്ചു വിട്ടപ്പോഴേക്കും എന്റെ കയ്യിൽ ബാക്കി ഒന്നുമില്ലാണ്ടായി. അതിനിടക്ക് ഒരു കുഞ്ഞനിയത്തിയേ കൂടി തന്നിരുന്നു ബാപ്പ...!
ബാപ്പ അവ്ടെ വല്യ മുതലാളിയാണട്ടോ. പണം പലിശക്ക് കൊടുപ്പും ചീട്ടുകളീം...!!”

ഞങ്ങളുടെ ചിരിയെല്ലാം മാഞ്ഞു.
ഐമുണ്ണിക്കാന്റെ കഥയിൽ ലയിച്ചിരിക്കുകയാണ് എല്ലാവരും.
അയാളുടെ പ്രകൃതം ഞാനൊന്നു കാണുകയായിരുന്നു. കഷണ്ടി വളരെ നന്നായി തെളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ട്. മീശയും  ചെറിയ താടിയും മുൻ‌വശത്തെ മുടികളും നരച്ചു തുടങ്ങി. പ്രായം മറന്നുള്ള അദ്ധ്വാനം സമ്മാനിച്ച ചുളിവുകൾ മുഖത്ത് തെളിയുന്നുണ്ട്. കേട്ട കഥകളും ആ മുഖവും വല്ലാത്ത വേദനയാണ് ഞങ്ങളിൽ സമ്മാനിച്ചത്. ഇനി ഒന്നും അങ്ങോട്ട് ചോദിക്കാൻ മനസ്സു വരുന്നില്ല.

ജാഫറിക്കയാണ് ആ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭജ്ജിച്ചത്.
“എന്നിട്ടി പ്പോ നാട്ടീപ്പോകാൻ തോന്നിയതെന്താ...?”
“അത്... രണ്ടു വർഷം മുൻപ് ഉമ്മയെ വിളിക്കുമ്പോ... ഉമ്മ ഒരുപാട് കരഞ്ഞ്. എന്റെ കഷ്ടപ്പാടൊക്കെ ഉമ്മ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  ഉമ്മ മാത്രേ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. പെങ്ങമ്മാരൊക്കെ കണക്കാ.... എന്റെ മുഖം ഒരു നോക്ക് കണ്ടിട്ട് വേണമെനിക്ക് മരിക്കാനെന്ന് പറഞ്ഞ് അന്നൊത്തിരി സങ്കടപ്പെട്ടു. എനിക്കും ഉമ്മയെ കാണണമെന്നൊരു തോന്നൽ ശക്തമായി. അന്നുമുതൽ ഞാൻ ധൈര്യമായിട്ട് പുറത്തിറങ്ങി നടക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്റെ പ്രാരാപ്ധങ്ങളൊക്കെ ഒരു വിധം ഒതുങ്ങിയെന്ന് തോന്നിയതുകൊണ്ടും തിരിച്ചു പോയാൽ പിന്നെ വരാനാകാത്തതുകൊണ്ടും ആ കൊല്ലത്തെ ഹജ്ജും ചെയ്തു. കൊണ്ടുപോകാനുള്ള സാധനങ്ങളും കെട്ടിവച്ച് എന്നും കവലകൾ  മാറിമാറി പോയി നിൽക്കും. അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും പോലീസ്സുകാരുടെ മുന്നിലൂടെ നടക്കും. എന്റെ കൂടെയുള്ളവനെ പിടിച്ചിട്ടും എന്നെ മാത്രം ഒരു പോലീസ്സുകാരനും പിടിച്ചില്ല...!”
അതുകേട്ട് ഞങ്ങളെല്ലാവരും വേദനയിലും അറിയാതെ ചിരിച്ചുപോയി....
സച്ചി ചോദിച്ചു.
“അന്നത്തെ ആ പഴയ കൂട്ടുകാരനെ കണ്ടാൽ പോരായിരുന്നില്ലേ..?
അയാള് ആരുടെയെങ്കിലും പാസ്പ്പോർട്ട് സംഘടിപ്പിച്ച് തരുമായിരുന്നില്ലേ...?”
“അതാണ് മോനേ ഞാൻ ആദ്യം നോക്ക്യേ... പക്ഷേങ്കി.. അവനൊക്കെ എപ്പൊഴോ മരിച്ചു പോയി...!
അതിനിടക്ക് എന്റെ ഉമ്മയും പോയി...!
ഞങ്ങൾക്ക് പരസ്പ്പരം കാണാനാവാതെ ഉമ്മ പോയി..!”
ഐമുണ്ണിക്ക അതും പറഞ്ഞ് തലയും കുമ്പിട്ടിരുന്നു.
കരയുകയായിരിക്കും.
ഞങ്ങളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.
അടുത്തിരുന്ന സച്ചിയും അബ്ദുളും ഐമുണ്ണിക്കാന്റെ പുറത്തു തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ജാഫറുക്ക എഴുന്നേറ്റിട്ട് പറഞ്ഞു.
“ദേ ബാങ്കു വിളി കേൾക്കണുണ്ട്... നമ്മൾക്ക് പോകാ... അതു കഴിഞ്ഞിട്ട് വരാം...”


ബാക്കി മേയ്  15-ന്...... ഒട്ടകം കാടായി...

* ‘അടക്ക’യുടെ ചെറു പ്രായം ‘പങ്ങ്യ’.


Tuesday, 15 April 2014

നോവൽ. മരുഭൂമി. (14)



“എല്ലാ വായനക്കാർക്കും ഐശ്വര്യത്തിന്റേയും സമാധാനത്തിന്റേയും ഒരു വിഷുവർഷം ആശംസിക്കുന്നു.”


കഥ ഇതുവരെ...

ഭീതി നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ പുറത്തു കടന്നു. പോകുന്ന വഴി ഒരു സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ കയറിയത് പുതിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. പലവഴി കറങ്ങി അവസാനം ഞങ്ങളുടേ സൈറ്റിൽ എത്തി. ജനറേറ്റർ ഓണാക്കി. ജനറേറ്ററിന്റെ ചെകിടടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദവും മുറിയുടെ പ്രകമ്പനവും കട്ടിലിന്റെ വിറയലുമെല്ലാം ചേർന്ന് ഉറങ്ങാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കാളരാത്രി സമ്മാനിച്ചു. നേരം വെളുത്തതും വാതിലിൽ ഇടിയും കല്ലേറുമായ് ഞങ്ങളെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ആശുപത്രിയിൽ കാഫർ എത്തിയെന്ന വിവരം കേട്ട് കാണാൻ വന്ന കുട്ടികളാണ് കല്ലെറിഞ്ഞത്. അവരിൽ നിന്നും ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചത് ആശുപത്രി മാനേജരും ഫാർമസിറ്റും കൂടിയാണ്. വൈകുന്നേരം ഒരു പോലീസ് ജീപ്പിൽ പോലീസ് ചീഫ് എത്തി, നഴ്സുമാരുടെ ഭാഗത്തേക്ക് പോകരുതെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് തന്നിട്ട് പോയി. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നഴ്സുമാരുടെ ലൈറ്റ് നന്നാക്കാൻ പോയി തിരിച്ചു വന്നത് ഞങ്ങളെ കാത്തു നിൽക്കുന്ന പോലീസ് ചീഫിന്റെ മുൻപിൽ. ഈജിപ്ഷ്യൻ നേഴ്സിന്റെ ഇടപെടൽ ഒരപകടം ഒഴിവാക്കി.ശമ്പളം കിട്ടാൻ വൈകിയതു കൊണ്ട് കാറ് കഴുകാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യമായി വന്ന  കത്തിലെ വിശേഷങ്ങൾ ഞങ്ങളെ സങ്കടപ്പെടുത്തി. പോസ്റ്റാഫീസിന്റെ പ്രവർത്തനം സെയ്മയിൽ ആരംഭിച്ചു. അമാറയിലെ ജനറേറ്റർ ഓടിക്കാനുള്ള പണി കിട്ടിയത്  ഞങ്ങൾക്കൊരു മുതൽക്കൂട്ടായി.  അശുപത്രിയുടെ വികസനത്തെക്കുറിച്ച് അസ്സർബായി പറഞ്ഞു.. പുതുതായി വന്ന ശ്രീലങ്കക്കാരിക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കിട്ടാത്തത്തതായിരുന്നു  വിഷമതക്കും കരച്ചിലിനും കാരണം. അവരെ മുറിയിൽ കൊണ്ടു പോയി ഞങ്ങൾ ഭക്ഷണം കൊടുത്തു. അവരുടെ ശമ്പളം കിട്ടിയതൊക്കെ ആരൊക്കെയോ അടിച്ചെടുത്തു. ഭക്ഷണം പോലും കൊടുക്കാതെ അവരുടെ കമ്പനിക്കാർ കഷ്ടപ്പെടുത്തി. ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ പോയ അവരെ ഒരു ദിവസം ഇവിടെ കൊണ്ടിറക്കി. ഹബീബയുടെ വീട്ടിലേക്ക് തംഗ്‌ളീഷിൽ ഒരു കത്തെഴുതി.
തുടർന്നു വായിക്കുക...

വിരുന്നുകാർ....

‘മംഗ്ളീഷിൽ’  മലയാളമെഴുതുന്ന രീതി പിന്നേയും എത്രയോ വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണ് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്.  ഞാനെഴുതിയ ആ തമിഴ് കത്തിന്റെ എഴുത്ത് രീതിക്ക്, അന്നൊന്നും  ‘തംഗ്ളീഷ്’ എന്നൊരു പേരുണ്ടെന്ന് അറിയുമായിരുന്നില്ല.
ഒരു കടലാസ്സിന്റെ ഒരു പുറം മാത്രമേ എഴുതിയുള്ളു.
അത് എത്രമാത്രം ഉപകാരപ്പെടുമെന്നറിയാതെ കൂടുതൽ എഴുതിയിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലൊ.
അതിന്റെ മറുപടി വന്നിട്ട് വിശദമായി എഴുതാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു...
പിന്നെ അതിന്റെ മറുപടിക്കായി ഹബീബയോടൊപ്പം ഞങ്ങളും കാത്തിരുപ്പായി.....

ഒരു വ്യാഴാഴ്ച വൈകുന്നേരമാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി രണ്ടു വിരുന്നുകാർ വന്നുപെട്ടത്.
അവർ റിയാദിൽ നിന്നും ട്രെയ്ലർ ലോറിയിൽ ഇവിടെ വന്നിറങ്ങിയതാണ്.
കാരണം അവർ വന്ന ലോറി മക്കക്ക് പുറത്തു കൂടിയേ പോകുകയുള്ളു. അവരാണെങ്കിൽ മക്കയിൽ ‘ഉം‌റ’ നിർവ്വഹിക്കാനായി പുറപ്പെട്ടതാണ്. ബസ്സിനു വരുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ചിലവ് കുറക്കാനായിട്ടാണ് ഈ ട്രെയിലർ ലോറിയിൽ കയറിപ്പറ്റിയത്. സാധാരണയായി ലോറിക്കാർ കാശൊന്നും വാങ്ങാറില്ല.  ഇവിടെ എത്തിയപ്പോഴേക്കും സന്ധ്യയാകാറായി.

കുറച്ചു നേരം റോഡിൽ ടാക്സി വല്ലതും കിട്ടുമോന്നറിയാൻ കാത്തു നിന്നു.
വല്ലപ്പോഴും വരുന്ന വാഹനങ്ങളിൽ ടാക്സിക്കാറുകൾ അപൂർവ്വമായിരുന്നു. നേരം ഇരുട്ടാൻ തുടങ്ങിയതോടെ രണ്ടു പേരും ഭയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. ഈ മലമൂട്ടിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുക ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയാണ് കുറച്ചപ്പുറത്ത് വെളിച്ചം കണ്ട കെട്ടിടം നോക്കി താഴേക്കിറങ്ങി വന്നത്.

പുറത്തൊന്നും ആൾപ്പെരുമാറ്റം ഉള്ളതിന്റെ ലക്ഷണമൊന്നും കാണാത്തതു കൊണ്ട് ആകെ പരിഭ്രമിച്ചു. അറബിയിലുള്ള ബോർഡാണെങ്കിലും ആശുപത്രിയാണെന്ന് മനസ്സിലായി. കാവൽ‌പ്പുരയിൽ ഒന്നു മുട്ടി നോക്കി. പിന്നെ കുറച്ചു നേരം കാത്തുനിന്നു. ഒരു പ്രതികരണവും ഇല്ലെന്ന് കണ്ടതോടെ അവിടെ നിന്ന് പരുങ്ങാൻ തുടങ്ങി. നമ്മളേതോ മനുഷ്യവാസമില്ലാത്ത സ്ഥലത്താണെന്നാ തോന്നുന്നതെന്ന് പരസ്പ്പരം കുശുകുശുത്തു.

അമാറയിലെ കാവൽ നിൽക്കുന്ന പോലീസ്സുകാർ ഇതൊക്കെ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ വിവരം അറിയിച്ചിട്ടാവും പോലീസ്സ് മുഹമ്മദ്  ജീപ്പുമായി പറന്നെത്തി.
വിവരം അന്വേഷിച്ച മുഹമ്മദ് ‘നിങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാർ ഇവിടെയുണ്ടെന്ന്’ പറഞ്ഞ് അവരെ ഞങ്ങളുടെ മുറിയിൽ കൊണ്ടുവന്നാക്കിയിട്ട് പോയി.

ഞങ്ങൾക്ക് മൂന്നുപേർക്കും പറയാൻ വിശേഷങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് സംസാരം വളരെ കുറവായിരുന്നു. ഉണ്ടായിരുന്ന വിശേഷങ്ങളൊക്കെ എത്രയോ മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപേ തീർന്നു പോയിരുന്നു. പിന്നെ ടീവിയിലെ അറബിയും ഇംഗ്‌ളീഷ് ചാനലും മാറ്റിമാറ്റി കൊണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കും. അതും ആഴ്ചയിൽ  ഒന്നര ദിവസം മാത്രം. അത് ബോറടിക്കുമ്പോൾ കണ്ടു കണ്ട് വെറുത്തതാണെങ്കിലും കയ്യിലിരിക്കുന്ന പഴയ കാസറ്റ് എടുത്തിടും. അങ്ങനെ ബോറഡിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഈ പുതിയ കൂട്ടുകാരുടെ വരവ്.
അന്ധകാരത്തിലെന്നോണം കഴിയുന്ന ഞങ്ങൾക്കതൊരു പുത്തനുണർവ്വായി..

പരിചയപ്പെട്ട് വിശേഷങ്ങളൊക്കെ കൈമാറിയപ്പോഴാണ് ‘ഉം‌റ’ക്കാണ് വന്നതെന്ന് അറിയുന്നത്. സൌദിയിലെത്തിയിട്ട് മൂന്നാലു കൊല്ലമായെങ്കിലും ഉം‌റ ചെയ്യാൻ ഇതുവരെ ഒത്തിട്ടില്ല. ഉടനെ നാട്ടിൽ അവധിക്ക് പോകാനുള്ള തെയ്യാറെടുപ്പിലാണ് രണ്ടു പേരും. ഇത്തവണ ഉം‌റ ചെയ്തിട്ടേ നാട്ടിലെത്തുവെന്ന് വാക്കു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് വീട്ടിൽ. അതിന്റെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു അവരും.

പോലീസ് മുഹമ്മദ് ആരെയോ കൊണ്ടുവന്നാക്കുന്നത് അടുക്കളയിലായിരുന്ന ഉസ്മാനും മൊയ്തുവും കണ്ടിരുന്നു. വിവരമറിയാനായി അവരും ഓടിവന്നു. ഉം‌റക്കുള്ള ഡ്രെസ്സൊക്കെ- ‘എഹ്‌റാം ഡ്രെസ്സ്’  മക്കയിൽ നിന്നും വാങ്ങാൻ കണക്കാക്കിയാണ് അവർ വന്നത്.
പരിചയമുള്ള ഉസ്മാനും മൊയ്തുവും ഉം‌റക്കുള്ള തങ്ങളുടെ അറിവ് കൈമാറി.

എഹ്‌റാം ഡ്രെസ്സ്  മക്കക്കു പുറത്തു നിന്നേ ധരിച്ചിട്ട് വേണം പോകാൻ. അതാണതിന്റെ ചിട്ട. കയ്യിലെ പണവും ഇക്കാമയുമൊക്കെ സൂക്ഷിക്കാനായി അരയിൽ പോക്കറ്റൊക്കെയുള്ള ഒരു ബെൽറ്റുകൂടി ഉള്ളത് നന്നായിരിക്കും. കാരണം എഹ്‌റാം ഡ്രെസ്സല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ധരിക്കാൻ പാടില്ല. മാത്രമല്ല കയ്യിലെ ബാഗും മറ്റും സൂക്ഷിക്കാൻ ആദ്യമായി വരുന്നവർക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ പരിചയമുള്ളവർ ജോലി ചെയ്യുന്ന കടകളോ, സ്വന്തമായി വാഹനമുള്ളവരോ ആയിരിക്കണം.

കാലത്തെ തന്നെ പോകേണ്ടള്ളതുകൊണ്ട്  ഇപ്പോൾത്തന്നെ കടയിൽ പോയി വാങ്ങാമെന്ന നിർദ്ദേശം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. മൊയ്തുവിനെ എല്ലാവർക്കുമുള്ള പൊറോട്ട അടിക്കാനും ഞങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ജനറേറ്റർ നോക്കാനും ഏൽ‌പ്പിച്ചിട്ട് എല്ലാവരും കൂടി ആഘോഷമായി ഉം‌റ ഡ്രെസ്സ് വാങ്ങാനായി കടയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിച്ചും ചെറിയ തമാശകളിൽ‌പ്പോലും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുമാണ് ഞങ്ങളുടെ യാത്ര. ആ മലമടക്കിൽ മറ്റാരും കേൾക്കാനും കാണാനുമില്ലല്ലൊ.

അപ്പോഴും സന്ധ്യ വരണോ വേണ്ടെയോയെന്ന മട്ടിൽ ചക്രവാളം ഇരുളാൻ തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളു. നക്ഷത്രങ്ങൾ വിരിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അമ്പിളിയും  മലകൾക്കപ്പുറത്തെവിടെയോ മറഞ്ഞിരുന്നു. ശുക്രനക്ഷത്രം കിഴക്കൻമലയുടെ മുകളിലെ  ചക്രവാളത്തിൽ മിന്നിമിന്നി തെളിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചൂടുകാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടെങ്കിലും വിയർക്കുന്നില്ല. ആശുപത്രിയെ ചുറ്റിവളഞ്ഞാണ് ഞങ്ങൾക്ക് പോകേണ്ടത്.

പടിഞ്ഞാറൻ മലയുടെ അടിവാരത്തു നിന്നും ഞങ്ങൾ നടന്നു പോകുന്ന റോഡിലോളം ഞങ്ങളേക്കാൾ പൊക്കത്തിൽ ചെടികൾ വളർന്നു നിന്നിരുന്നു. ചൌക്ക് മരങ്ങളും പേരറിയാ മരങ്ങളും ധാരാളം ഉണ്ട്. ഇലകളെല്ലാം നിറം കെട്ട് മുനയുള്ള മുള്ളുകൾ മാതിരിയായിരുന്നു.  എവിടേയും ഒരു കറുപ്പു നിറം മാത്രം. പണ്ടെങ്ങോ കാലങ്ങളോളം പെയ്ത മഴയിൽ, മലകളിൽ നിന്നും ഒലിച്ചിറങ്ങിയ നല്ല വെള്ള മണൽ അടിവാരമാകെ പരന്നു കിടന്നിരുന്നു.
ആശുപത്രി മതിൽക്കെട്ടിന്റെ  ഏതാണ്ട് പിറകിലെത്തിയപ്പോഴാണ് ഞങ്ങളാ ശബ്ദം കേട്ടത്...?!

റോഡിനോട് ചേർന്നുള്ള ഒരു ചൌക്ക് മരത്തിന്റെ നിഴലിലെന്നോണം ഒരു രൂപം ‘ശു ശൂ...’ എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നു...!?
വർത്തമാനം പറഞ്ഞ് നടന്നിരുന്ന ഞങ്ങൾ പെട്ടെന്നാണ് ആ ശബ്ദം കേട്ടതും തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതും...?!
ആ രൂപം കണ്ടതും ഞങ്ങളൊന്നു ഞെട്ടി പിറകോട്ടു മാറിപ്പോയി...!?
പെട്ടെന്ന് ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ നിലച്ചു.
നല്ല പൊക്കത്തിൽ കറുത്തിരുണ്ട ഒരു രൂപം...!?
പക്ഷേ, അതൊരു മനുഷ്യജീവിയാണെന്ന് പറയാനാവില്ല...!
അതെ, അതുവരെ കണ്ടു പരിചയിച്ച ഒരു മനുഷ്യജീവിയുടേതായിരുന്നില്ല ആ രൂപം...!

ആസകലം ജെഡപിടിച്ച മുടി നീട്ടിവളർത്തി കൂട്ടിപ്പിരിച്ചതുപോലെ കാലറ്റംവരെ നീണ്ടു കിടന്നിരുന്നു. ശരീരം കാണാനാവില്ല. അറബികളുടെ വസ്ത്രമായ ‘തോപ്പ്’ പോലൊരെണ്ണം ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. അതും കറുത്തിരുണ്ടിരുന്നു. പുരികം പോലും നീണ്ട് ജെഡപിടിപ്പിച്ചതുപോലെ താടിയും മീശയുമായി കൂടിക്കലർന്ന് നീണ്ടു കിടന്നിരുന്നു. കണ്ണുകളിലെ വെളുപ്പിന്റെ സ്ഥാനത്ത് മഞ്ഞ കലർന്നിരുന്നു. വല്ലാത്തൊരു ബീഭത്സത തോന്നുമായിരുന്നു...!
കയ്യിൽ തന്നോളം വലുപ്പമുള്ള ഒരു നീണ്ട വടിയും കുത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ ഭയത്തോടെയാണെങ്കിലും ആ രൂപത്തെ നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.
ഇരുട്ടുവീഴാൻ തുടങ്ങിയതു കൊണ്ടും ആ രൂപം കറുത്തതായതു കൊണ്ടും വ്യക്തത കുറവായിരുന്നു.
ആരും ഒന്നും മിണ്ടുന്നുണ്ടയിരുന്നില്ല...
ശരിക്കും ഞങ്ങൾ ഭയന്നു പോയിരുന്നു...!

ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതു കണ്ട് അയാൾ രണ്ടു വിരലുകൾ ചേർത്തു വച്ച് തന്റെ ചുണ്ടോട് അടുപ്പിക്കുന്നത് കണ്ടു. ഉസ്മാൻ പറഞ്ഞു.
“സിഗററ്റാണ് ചോദിക്കുന്നത്. പേടിക്കണ്ട. മനുഷ്യജീവി തന്നെയാ‍..!!?”
ഞങ്ങളെല്ലാവരുടെ കയ്യിലും ഓരോന്ന് കത്തിച്ച് പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഞാൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും സിഗററ്റ് പാക്കറ്റെടുത്ത് അതിൽ നിന്നും ഒരെണ്ണം ഒരു കൈ ചാൻ അകലത്തിൽ നിന്നും നീട്ടിപ്പിടിച്ചു. വല്ലാത്തൊരു ഉൾഭയം അന്നേരം എന്നെ പിടി കൂടിയിരുന്നു. എന്നാലും ഞങ്ങൾ ഇത്രയും പേരുണ്ടല്ലൊയെന്ന ധൈര്യവും.
അതയാൾ സൌമ്യനായി വാങ്ങി ചുണ്ടിൽ വച്ചു.
അപ്പോഴാണ് അയാളുടെ കയ്യിലെ നഖങ്ങൾ പോലും നല്ല നീളത്തിൽ വളർന്ന് വളഞ്ഞു നിന്നിരുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചത്.
സിഗററ്റ് ചുണ്ടിൽ വച്ചതിനു ശേഷം മലമുകളിലേക്ക് ഒന്ന് പാളി നോക്കി.
അപ്പോഴേക്കും സച്ചി കയ്യിലിരുന്ന ലൈറ്റർ  നീട്ടിപ്പിടിച്ചു.
അതയാൾ  കൈ നീട്ടി വാങ്ങിയിട്ട് വീണ്ടും മലമുകളിലേക്ക് എവിടേയോ ഒന്നു പരതി നോക്കി. എന്നിട്ട് കത്തിച്ച്  ഒന്നിരുത്തി വലിച്ചു....
ഒരു നിമിഷം ഏതോ നിർവൃതിയിലെന്നോണം  അയാൾ മുഖമുയർത്തി കണ്ണടച്ചു നിന്നു...
ലൈറ്റർ സച്ചിക്ക് തിരിച്ചു കൊടുക്കുമ്പോൾ ആ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞിരുന്നു...!
വായിലെ പല്ലുകൾക്ക് പോലും കറുപ്പു നിറമായിരുന്നു...!
ഒന്നും ചോദിക്കാൻ അന്നേരത്ത് ഞങ്ങൾക്കാർക്കും തോന്നിയില്ല.
അബ്ദുൾ പറഞ്ഞു.
“ ആ പാക്കറ്റ് സിഗററ്റ് മുഴുവൻ അയാൾക്ക് കൊടുത്തേരെ...”
സച്ചിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ലൈറ്ററും സിഗററ്റ് പാക്കറ്റും ചേർത്ത് വച്ച്  അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടിയിട്ട്  എടുത്തോളാൻ ആംഗ്യം കാട്ടി.
അയാളത് കൈ നീട്ടി വാങ്ങിയിട്ട് സന്തോഷ സൂചകമായി കൈപൊക്കി നന്ദി പ്രകടിപ്പിച്ചു.

അപ്പോഴാണ് മല മുകളിൽ നിന്നും  ആടിനെ തെളിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ശബ്ദം അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങിയത്. ആ ശബ്ദം കേട്ടതും നടുങ്ങിപ്പോയ അയാൾ സ്വൽ‌പ്പം കുനിഞ്ഞ് മലമുകളിലേക്ക്  ഭീതിയോടെ നോക്കിയിട്ട്, ആ സിഗററ്റ് പാക്കറ്റും ലൈറ്ററും എന്റെ കയ്യിലേക്ക് തന്നെ ധൃതിയോടെ തിരിച്ചേൽ‌പ്പിച്ചിട്ട് ചെടികളുടെ മറവു പറ്റി ഓടി.....!?
ഇരുട്ടു പരക്കാൻ തുടങ്ങിയതിനാൽ അധികദൂരം ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് അയാളെ പിന്തുടരാനായില്ല. ഉസ്മാനാണ് പറഞ്ഞത്.
“ആടിനെ മേക്കാൻ നടക്കുന്നവനാണ്. ഞാൻ ചിലപ്പോഴൊക്കെ കാണാറുണ്ട്. ഒന്നു രണ്ടു പ്രാവശ്യം സിഗററ്റും കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്...!”

അതിനെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ അധികമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആ രൂപം മനസ്സിൽ നിന്നും മാഞ്ഞതുമില്ല...
ഒരു ആഫ്രിക്കക്കാരന്റെ മുഖമായിരുന്നു...
നല്ല പൊക്കവും മൂക്കിന്റെ ദ്വാരത്തിന് നല്ല വലിപ്പവുമുണ്ടായിരുന്നു...
ഞങ്ങൾ തിരിച്ചു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് അയാൾ നിന്നതിന്റെ അപ്പുറം  ഒരു സിഗററ്റിന്റെ തീനാളം കണ്ണിൽ‌പ്പെട്ടത്...?
അന്നേരം വലിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന സിഗററ്റ് പോലും വലിച്ചെറിഞ്ഞിട്ടാണ് അയാൾ ആരെയോ വല്ലാതെ ഭയപ്പെട്ട് ഓടിയത്...!

ഇവിടത്തെ ഏതെങ്കിലും ആദിവാസി സമൂഹത്തിൽ‌പ്പെട്ട, ആടുമേക്കൽ തൊഴിലാക്കിയ ഗോത്രത്തിൽ‌പ്പെട്ട ഒരുവനായിരിക്കാമെന്ന് ഞങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്ത് ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി.  പിന്നെ അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച് തല പുണ്ണാക്കിയില്ല. അതുപിന്നെ നമ്മൾ ‘മലബാറികളുടെ’ ഒരു സ്വഭാവമാണല്ലൊ. എന്തെങ്കിലും ഒന്നു കിട്ടിയാൽ ഒന്നുകിൽ വിവാദമുണ്ടാക്കുക അല്ലെങ്കിൽ അത് ഇന്നതാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരു തീർപ്പ് കൽ‌പ്പിക്കുകയെന്നത്...!

നടന്നു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഒരു ജീപ്പ് പിറകിൽ നിന്നും വരുന്നത് കണ്ടത്.
ഉസ്മാൻ പറഞ്ഞു.
“നിറുത്തിയാൽ നമ്മൾക്ക് നടക്കാതെ കഴിക്കാം...”
അതും പറഞ്ഞ് ഉസ്മാൻ കൈ കാണിച്ചു.
വണ്ടി ഒന്ന് വേഗത കുറച്ചെങ്കിലും നിറുത്തിയില്ല.
ഞങ്ങളെയൊക്കെ ഒന്നു നോക്കിയിട്ട് നിറുത്താതെ പോയി.
ഉസ്മാൻ പറഞ്ഞു.
“അവൻ നിറുത്തിയേനെ. പക്ഷേ നിങ്ങളുണ്ടായതോണ്ടാ.. ഈ ഗ്രാമത്തിലെ മുത്തവയാ...”
ഉസ്മാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങളെ  ചൂണ്ടി അതു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനും സച്ചിയും മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി ചിരിച്ചു.
എങ്കിലും ഞാനോർക്കുകയായിരുന്നു, ഞങ്ങൾ പോലുമറിയാതെ കൂടെയുള്ളവർക്ക് പാരയാകുന്ന സന്ദർഭങ്ങൾ...! ഒരു വിമ്മിഷ്ടം എവിടെയോ കൊളുത്തി.

കുറച്ചു കൂടി നടന്നപ്പോൾ മറ്റൊരു വണ്ടി കൂടി വന്നു.
ഇനിയും കൈ കാണിച്ച് നാണം കെടണ്ടായെന്ന് കരുതി ഞങ്ങൾ തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കിയില്ല.
ആ വണ്ടി ഞങ്ങളുടെ അടുത്തു നിറുത്തിയിട്ട് ചോദിച്ചു.
“കടയിലേക്കാണോ..? കേറിക്കോ എല്ലാവരും...!”
‘പോലീസ്സ് മുഹമ്മദ്’ ആയിരുന്നു...
അകത്തു കയറിയിരിക്കുമ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു.
“ആ ആടിനെ നോക്കുന്നവനോട് സംസാരിക്കാനൊന്നും പോകരുതെട്ടോ. ഭ്രാന്തനാ..
അവൻ ഉപദ്രവിക്കും. സിഗററ്റോ ഒന്നും കൊടുക്കരുത്. അവൻ ആ കാട്ടിലൊക്കെ തീയിടും. ഭ്രാന്തനാ...!!”
അതുകേട്ട് ഞങ്ങൾ അത്ഭുതം കൂറിയത് മറ്റൊന്നിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിട്ടായിരുന്നു.
ഇവനെങ്ങനെ ഇതെല്ലാം കണ്ടു...?!

തിരിച്ചു വരാൻ നേരവും അവൻ ഞങ്ങളെ ആശുപത്രിപ്പടിക്കൽ ആക്കിത്തന്നു.
അന്നു ഞങ്ങൾ വാസ്തവത്തിൽ ഉറങ്ങിയില്ലെന്നു പറയാം.
പാതിരാ കഴിഞ്ഞും  ചീട്ടുകളിയും സിനിമാ പാട്ടും മറ്റുമായി സമയം അടിച്ചുപൊളിച്ചു..!.
എന്നും പരസ്പ്പരം  കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് വിരുന്നുകാരായി വന്ന ആ രണ്ടു പേർ തന്ന സന്തോഷം ചില്ലറയായിരുന്നില്ല.

ഉസ്മാൻ പെരിയ സ്വാമിയായി നിന്ന് അവരെ കൊണ്ടു പോയി  ഉം‌റ ചെയ്യിച്ചു.
പള്ളിയെല്ലാം വിശദമായി കാണിച്ചു കൊടുത്ത് അവസാനം ‘മലബാറി മൂലയിലെത്തി.’
പള്ളിക്കകത്ത് അങ്ങനെയൊരു മൂലയുണ്ടത്രെ...!
പ്രാർത്ഥനക്കായി വരുന്ന എല്ലാ മലയാളികളും അവിടെ ഒത്തുകൂടി സൌഹൃദം പുതുക്കിയിട്ടേ പിരിയാറുള്ളു. പണ്ട് നാ‍ട്ടിൽ വച്ച് കാണാതായവരെപ്പോലും അവിടെ വച്ച് കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമെന്ന് ഉസ്മാൻ തമാശയായി പറയാറുണ്ട്.

ഉം‌റ കഴിഞ്ഞ് വന്നിട്ടും അവരെ വിടാൻ ഞങ്ങൾ തെയ്യാറായിരുന്നില്ല.
രണ്ടു ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞിട്ട് പോയാൽ പോരേയെന്ന് ഞങ്ങൾ കെഞ്ചി നോക്കി.
പക്ഷേ, അവർക്ക് പിറ്റേ ദിവസം ജോലിക്ക് കയറേണ്ടതു കൊണ്ട്, മനമില്ലാ മനസ്സോടെ സന്ധ്യക്കു തന്നെ  റിയാദിലേക്ക് പോകുന്ന ഒരു ട്രെയിലറിൽ കയറ്റി വിട്ടു.
നേരം വെളുക്കുമ്പോഴേക്കും അവർക്ക് അവിടെയെത്താം.

വീണ്ടും ഒരാഴ്ചകൂടി കഴിഞ്ഞു.
വ്യാഴാഴ്ച വൈകീട്ട് വീണ്ടും രണ്ടുപേർ ഞങ്ങളുടെ മുറിയിലെത്തി.
ഇവരും  ഞങ്ങൾക്ക് പരിചയമുള്ളവരായിരുന്നില്ല.
അതിലൊരാളായ ‘ജാഫറിനെ’ ഉസ്മാനും മൊയ്തൂനും പരിചയമുണ്ടായിരുന്നു.
ജാഫർക്ക ഇവിടെ വന്നിട്ട് പത്തുപതിനഞ്ച് വർഷമായി.
രണ്ടു വർഷം മുൻപ് വരെ അമാറയിൽ  ക്ളീനിങ് ജോലി ചെയ്തിരുന്നു.
മറ്റെയാൾ വന്നിട്ടും വർഷം അതിലേറെയായി.
ഇതുവരെ നാട്ടിൽ പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അതിനൊരു വഴി തേടിയാണ് ഞങ്ങളുടെ മുറിയിൽ എത്തിയത്...?
അവർ രണ്ടു പേരും ആദ്യമായിട്ട് കാണുന്നതും ഞങ്ങളുടെ മുറിയിൽ വച്ചാണ്....!


ബാക്കി മേയ്-1ന്... ...ഉം‌റ വിസ......


Tuesday, 1 April 2014

നോവൽ. മരുഭൂമി (13)

കഥ ഇതുവരെ...

ഭീതി നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ പുറത്തു കടന്നു. പോകുന്ന വഴി ഒരു സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ കയറിയത് പുതിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. പലവഴി കറങ്ങി അവസാനം ഞങ്ങളുടേ സൈറ്റിൽ എത്തി. ജനറേറ്റർ ഓണാക്കി. ജനറേറ്ററിന്റെ ചെകിടടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദവും മുറിയുടെ പ്രകമ്പനവും കട്ടിലിന്റെ വിറയലുമെല്ലാം ചേർന്ന് ഉറങ്ങാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കാളരാത്രി സമ്മാനിച്ചു. നേരം വെളുത്തതും വാതിലിൽ ഇടിയും കല്ലേറുമായ് ഞങ്ങളെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ആശുപത്രിയിൽ കാഫർ എത്തിയെന്ന വിവരം കേട്ട് കാണാൻ വന്ന കുട്ടികളാണ് കല്ലെറിഞ്ഞത്. അവരിൽ നിന്നും ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചത് ആശുപത്രി മാനേജരും ഫാർമസിറ്റും കൂടിയാണ്. വൈകുന്നേരം ഒരു പോലീസ് ജീപ്പിൽ പോലീസ് ചീഫ് എത്തി, നഴ്സുമാരുടെ ഭാഗത്തേക്ക് പോകരുതെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് തന്നിട്ട് പോയി. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നഴ്സുമാരുടെ ലൈറ്റ് നന്നാക്കാൻ പോയി തിരിച്ചു വന്നത് ഞങ്ങളെ കാത്തു നിൽക്കുന്ന പോലീസ് ചീഫിന്റെ മുൻപിൽ. ഈജിപ്ഷ്യൻ നേഴ്സിന്റെ ഇടപെടൽ ഒരപകടം ഒഴിവാക്കി.ശമ്പളം കിട്ടാൻ വൈകിയതു കൊണ്ട് കാറ് കഴുകാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യമായി വന്ന  കത്തിലെ വിശേഷങ്ങൾ ഞങ്ങളെ സങ്കടപ്പെടുത്തി. പോസ്റ്റാഫീസിന്റെ പ്രവർത്തനം സെയ്മയിൽ ആരംഭിച്ചു. അമാറയിലെ ജനറേറ്റർ ഓടിക്കാനുള്ള പണി കിട്ടിയത്  ഞങ്ങൾക്കൊരു മുതൽക്കൂട്ടായി.  അശുപത്രിയുടെ വികസനത്തെക്കുറിച്ച് അസ്സർബായി പറഞ്ഞു.. പുതുതായി വന്ന ശ്രീലങ്കക്കാരിക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കിട്ടാത്തത്തതായിരുന്നു  വിഷമതക്കും കരച്ചിലിനും കാരണം. അവരെ മുറിയിൽ കൊണ്ടു പോയി ഞങ്ങൾ ഭക്ഷണം കൊടുത്തു. അവരുടെ ശമ്പളം കിട്ടിയതൊക്കെ ആരൊക്കെയോ അടിച്ചെടുത്തു. ഭക്ഷണം പോലും കൊടുക്കാതെ അവരുടെ കമ്പനിക്കാർ കഷ്ടപ്പെടുത്തി. ഒരു ദിവസം ആത്മഹത്യക്കു ശ്രമിച്ച അവരെ ഇവിടെകൊണ്ടുവന്നു തള്ളി...

കഥ തുടരുന്നു.....

തംഗ്ളീഷ്......

“ഇപ്പോഴത്തെ അവരുടെ പേടി മറ്റൊന്നാണ്. അവരുടെ കുട്ടികളെ പുലിപ്പട്ടാളത്തിൽ ചേർക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞ് തമിഴ് പുലികൾ നിർബ്ബന്ധിച്ചിരുന്നു. ഇവർ സമ്മതിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. ആകെയുള്ള അമ്മ ഇവിടെയായ, അതും ഒരു വിവരവും ഇല്ലാതായ സ്ഥിതിക്ക് അതുങ്ങൾക്ക് എന്തു പറ്റിയെന്നറിയില്ലത്രെ...!!”

അതോടെ രണ്ടു പേരും ഒരു പോലെ തലയുയർത്തി നോക്കി. വീണ്ടും ഒന്നും മിണ്ടാതെ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. അവരെയെങ്ങനെ സഹായിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന ചിന്തയോടെ ഞാനും കിടന്നു. ഉസ്മാനും മൊയ്തുവും എഴുന്നേറ്റ് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് വരാമെന്നു പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങി.

കുറേക്കഴിഞ്ഞ് ഭക്ഷണം കഴിക്കാനിരുന്നപ്പോഴും ആർക്കുമൊന്നും ഉരിയാടാനായ്ല്ല. നിശ്ശബ്ദമായി ദൈനംദിന പരിപാടി പോലെ അതങ്ങു കഴിഞ്ഞു,
പാത്രങ്ങളെല്ലാം കഴുകി വച്ചാൽ അടുത്ത പരിപാടി പുകക്കലാണ്.
ഓരോ സിഗററ്റും* കത്തിച്ച് ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാനെന്ന വണ്ണം ഇരുത്തി വലിച്ച് കട്ടപ്പുക ഊതിവിട്ടു. അത് ഏസി വലിച്ചെടുത്ത് നല്ല തണുപ്പോടെ, നിറമില്ലാതെ ഞങ്ങൾക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു തന്നുകൊണ്ടിരിന്നു.

എല്ലാവരുടെ ഉള്ളിലും ഹബീബയുടെ (ഐഷ) പൊള്ളുന്ന ജീവിതം കുത്തി നോവിച്ചിരിക്കുന്നു. ആർക്കും ഒന്നും ഉരിയാടാനാവാത്തവണ്ണം, അവർക്കായി ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത നിസ്സഹായാവസ്ഥയും, കഴിവുകേടും ഞങ്ങളെ നിശ്ശബ്ദരാക്കി. അതോടൊപ്പം ആരോടൊക്കെയോ ഉള്ള അമർഷം ഇടക്കിടക്ക് കിടക്കയിലിട്ടിടിച്ച് ഞങ്ങൾ തീർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
സച്ചിയാണ് ആദ്യം വാ തുറന്നത്.
“അവരുടെ അയല്പക്കത്തോ നാട്ടിലോ ഒരു ഫോണെങ്കിലും ഉണ്ടാകാതിരിക്കുമോ...?”
“ഏതോ ഒരു കുഗ്രാമത്തിലാ അവരുടെ വീട്. അതും പുലികളുടെ കേന്ദ്രം. അവിടെ സർക്കാര് ഫോൺ കൊടുക്കുമോ...?”
ഞാൻ അബ്ദുളിനോടായി ചോദിച്ചു.
“താൻ മക്കയിൽ പോകുമ്പോൾ തമിഴന്മാരെ ആരെയെങ്കിലും ഒന്നു കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വരാൻ ശ്രമിക്കാമോ...? അവർക് തൽക്കാലം ഒരു കത്തെഴുതി, താൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യമെങ്കിലും ഒന്നറിയിക്കാൻ...!”
“എനിക്ക് പരിചയമുള്ള തമിഴന്മാരൊന്നും ഇല്ല. ചിലപ്പോൾ ഉസ്മാനൊ മൊയ്തൂനോ ഉണ്ടാകും. അവരുടെ കമ്പനിയിൽ ഉണ്ടല്ലൊ ശ്രീലങ്കക്കാർ...?”

അതൊരു ആശാവഹമായ ആശയമായി തോന്നിയതുകൊണ്ട് അതവിടെ അവസാനിപ്പിച്ചു.
അവർ വരുമ്പോൾ ചോദിക്കാനായി മനസ്സിൽ കുറിച്ചിട്ടു.
“ഇംഗ്ളീഷിൽ എഴുതിയാലോ....?”
അബ്ദുളിന്റെ ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി ഞങ്ങൾ പരസ്പ്പരം നോക്കിയതേയുള്ളു.
കാരണം ആരെഴുതും...?
ഇംഗ്ളീഷിൽ ഒരു കത്തെഴുതാനുള്ള പരിഞ്ജാനമൊന്നും ഞങ്ങളിലാർക്കുമില്ല.
എവിടെയെങ്കിലും ചെന്നു പെട്ടാൽ ഒരു  ഗ്ളാസ് പച്ചവെള്ളം ചോദിച്ചു വാങ്ങിക്കുടിക്കാനുള്ള അറിവേയുള്ളു.

പണ്ട് സ്കൂളിൽ പഠിച്ചിരുന്നപ്പോൾ ‘കൂട്ടുകാരനൊരു കത്ത്’ എഴുതാൻ പറഞ്ഞതിന് അനുഭവിച്ചു തീർത്ത വേദനയുടെ ഓർമ്മക്കായി രണ്ടടിയുടെ ചൂരൽ‌പ്പാടുകൾ ഇപ്പോഴും എന്റെ തുടയിലുണ്ട്. ഇത്തരം അനുഭവം എല്ലാവർക്കും കാണും. അതുകൊണ്ട് അതിന് മറുപടി ആരും പറഞ്ഞില്ല.
ഒരുപക്ഷെ, ഇംഗ്ളീഷിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പദങ്ങൾ അറബിയിൽ ഞങ്ങൾ പഠിച്ചിട്ടുണ്ടാകും ഈ കുറഞ്ഞ സമയം കൊണ്ട്. അതിവിടെ ജീവിക്കാനായുള്ള പരക്കം പാച്ചിലിൽ അറിയാതെ പഠിച്ചു പോയതാണ്...!

സ്കൂളിൽ വച്ച്   ഇംഗ്ളീഷ് സാറിന്റെ കയ്യിലെ ചൂരലിന്റെ ചൂടോർത്തുള്ള പഠിത്തമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇംഗ്ളീഷ്  ആവശ്യമായ ഈ സന്ദർഭത്തിൽ കുറ്റബോധം തോന്നിയിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലൊ.
“ഇനിയിപ്പോൾ നമ്മൾ ഇംഗ്ളീഷിൽ എഴുതി അയച്ചുവെന്നു വക്കുക. അതവിടെ വായിച്ച് മറുപടി എഴുതുന്നവർ ഉണ്ടാകുമോ..? എന്തായാലും ഹബീബ വരട്ടെ...”
“അതെ.. അതുതന്നെ. നമ്മൾ കാടുകയറിയതുകൊണ്ട് കാര്യമില്ല...”
ഞങ്ങൾ ആ സംഭാഷണങ്ങൾ അവിടെ അവസാനിപ്പിച്ചു.

അന്നു വൈകീട്ട് ആശുപത്രിയിൽ ചെന്ന് അസ്സർബായിയോടും മെർലിനോടും ഹബീബയുടെ കഥകളൊക്കെ കുറച്ചു പൊടിപ്പും തൊങ്ങലുമൊക്കെ ചേർത്ത് ഭംഗിയായി കേൾപ്പിച്ചു. അതോടെ ആ പാവത്തിനോടുള്ള സ്നേഹവും കാരുണ്യവും എല്ലാവരിലും ഇരട്ടിച്ചു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അധികം രോഗികളൊന്നും വരാറില്ല. എല്ലാവരും വെടി പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നേരമാണത്.
ഹബീബായോട് ഞങ്ങളുടെ സംശയങ്ങളെല്ലാം ചോദിച്ച് മനസ്സിലാക്കി.
ഇംഗ്ളീഷ് അറിയാവുന്ന ആരും ഗ്രാമത്തിൽ ഇല്ല. സ്കൂളിൽ പോയിട്ടുള്ളവർ നാലാം ക്ളാസ്സിനപ്പുറം ആരും പഠിച്ചിട്ടില്ല. അതിനപ്പുറം പഠിക്കണമെങ്കിൽ പട്ടണത്തിൽ പോകണം. പോസ്റ്റ്മാൻ ആണ് ഇംഗ്ളീഷ് വായിക്കുന്ന ഒരാൾ. പക്ഷേ, മേൽവിലാസം തപ്പിത്തപ്പി വായിക്കുമെന്നാല്ലാതെ കത്തെഴുതാനൊന്നും അറിയില്ല.

ഹബീബയുടെ മകൾ നാലാം ക്ളാസ്സിൽ പഠിത്തം നിർത്തിയതാ. മേൽ‌വിലാസമൊക്കെ ഇംഗ്ളീഷിൽ തപ്പിത്തപ്പി എഴുതുകയും വായിക്കുകയും ചെയ്യും. അത്ര തന്നെ. കത്തയച്ചാൽ വീട്ടിൽ കിട്ടുമെന്ന് ഹബീബ തറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞത്  ആശാവഹം തന്നെ. കാരണം സർക്കാർ കത്തുകൾ അവിടെ വരാറുണ്ട്. അവരെ സഹായിക്കാൻ പറ്റിയ ഒരു വഴിയും കണ്ടു പിടിക്കാനായില്ല. ശരിക്കും നിസ്സഹായനായിപ്പോകുന്നത് ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിലൊക്കെയാണ്.
നമ്മൾക്ക് തന്നെ നമ്മളെ പുഛം തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങൾ...!

പിറ്റേ ദിവസം പോസ്റ്റോഫീസ് തുറന്നപ്പോൾ പോസ്റ്റുമാന്റടുത്ത് ‘ഓഡിയോ കാസറ്റ്’ പോസ്റ്റലായി ശ്രീലങ്കയിലേക്ക് അയക്കാൻ കഴിയുമോന്ന് വെറുതെ ഒന്നു തിരക്കി. ഞങ്ങൾക്ക് വഴിയിൽ നിന്നും കിട്ടിയ ‘വാക്മാൻ’ ഉപയോഗിച്ച് ഹബീബായുടെ ശബ്ദം റെക്കാർഡ് ചെയ്യിച്ച് അയക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ സംഗതി ശരിയായേനെ എന്ന അബ്ദുളിന്റെ ഇന്നലത്തെ രാത്രിയിലെ തലയിണമന്ത്രം, പക്ഷെ ഏറ്റില്ല. അത് പാഴ്സലായിട്ടേ അയക്കാൻ പറ്റൂ. മാത്രമല്ല മിനിമം ചാർജ്ജൊക്കെയുണ്ട് അയക്കുന്നതിന്. അതൊന്നും ഹബീബക്ക് താങ്ങാനാവില്ല.
വിവരം പറഞ്ഞപ്പോൾ ഹബീബയും അതിനെ എതിർത്തു. കാരണം പാഴ്സലൊക്കെ വന്നാൽ സർക്കാർ മാത്രമല്ല പുലികളും പരിശോധിച്ചിട്ടേ കിട്ടുകയുള്ളു. അതുകൊണ്ട് ആ പരിപാടി അതോടെ ഉപേക്ഷിച്ചു.
ഇനിയെന്ത്...?

അതൊരു വലിയ ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യച്ചിഹ്നമായി ഞങ്ങളുടെ തലക്കു മുകളിൽ വട്ടം കറങ്ങി. ദിവസങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞു വീണു കൊണ്ടിരുന്നു....
അടുത്ത വ്യാഴാഴ്ച  വൈകുന്നേരം മെർലിനും ഹബീബയും കൂടി ഞങ്ങളുടെ മുറിയിൽ വന്നു. ഹബീബയുടെ വീട്ടിൽ എങ്ങനെയെങ്കിലും വിവരം അറിയിക്കുന്ന കാര്യം ചർച്ച ചെയ്യാനാണ് വന്നത്. ഒരു വഴിയും കണ്ടെത്താത്ത ഞങ്ങൾ അക്കാര്യത്തിൽ നിസ്സഹായത പ്രകടമാക്കി. ഹബീബയുടെ ഗ്രാമത്തിൽത്തന്നെയുള്ള ആരെങ്കിലും ഇവിടെ മക്കയിലും പരിസരത്തും ഉണ്ടാകുമോന്ന് തിരക്കിയെങ്കിലും, അവരുടെ അറിവിൽ ആരുമില്ലായിരുന്നു.

വളരെ നിരാശരായി അവർ തിരിച്ചു പോകാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് മെർലിൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു കവർ എടുത്ത് എന്റെ കയ്യിൽ തന്നത്. തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ കുറച്ചു ഫോട്ടോകളാണ്. അവളുടെ നാട്ടിൽ നിന്നും പോസ്റ്റൽ ആയി വന്നതാണ്. ഇന്നലെ പോസ്റ്റോഫീസിൽ നിന്നും അത് കൊണ്ടുക്കൊടുത്തത് ഞാനായിരുന്നു. അതിനകത്ത് ഫോട്ടോകൾ ഉണ്ടെന്ന് അപ്പോഴേ ഞാൻ സംശയം പറഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നെ കാണിച്ചുതരാമെന്ന് എന്നോട് പറയുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും ഞാനത് മറന്നുപോയിരുന്നു.

അതാണവൾ  കവർ എന്നെ ഏൽ‌പ്പിച്ചത്. അവളുടെ കുടുംബത്തിലെ എല്ലാവരുടേയും ഉണ്ട്. ഞാനത് ഒന്നു കണ്ടിട്ട് സച്ചിക്ക് കൈമാറി. കൂട്ടത്തിൽ ഒരു കത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാനതെടുത്ത് തുറന്നു നോക്കി. ഇംഗ്ളീഷിലാണെങ്കിലും എനിക്കത് വായിച്ച് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ആദ്യമായിട്ടാണ് ഫിലിപ്പൈൻ അക്ഷരങ്ങൾ കാണുന്നത്. വായിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിലും ഒന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല. ആദ്യത്ത വാചകം ഞാൻ വായിച്ചിട്ട് മെർലിന്റെ മുഖത്തു നോക്കി. അവൾ ഒന്നു ചിരിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു. “മൈ ഡിയർ സിസ്റ്റർ...”

അടുത്ത വാചകം വായിക്കുന്നതിനു മുൻപ് മനസ്സിലൂടെ മറ്റൊരു ചിന്ത ഒരു ഇടിവാളിന്റെ രൂപത്തിൽ പാഞ്ഞു  പോയി...!?  ഫിലിപ്പൈൻ ആണ് ഭാഷയെങ്കിലും ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് ഇംഗ്ളീഷ് അക്ഷരങ്ങളാണ്. എന്തുകൊണ്ട് അങ്ങനെയൊന്നുണ്ടാക്കിക്കൂടാ.....?
ഞാൻ പെട്ടെന്ന്  അലമാരയിൽ നിന്നും ലെറ്റർപാഡെടുത്ത്  രണ്ടു വരി എഴുതിയിട്ട് മെർലിനെത്തന്നെ വായിക്കാൻ ഏൽ‌പ്പിച്ചു.
അവൾക്ക് അത് വായിച്ചിട്ട് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
എന്റെ നേരെ നോക്കി ചോദിച്ചു.
“എന്തായിത്...?”
“അതൊന്നു വായിക്കാൻ പറ്റുമോന്ന് നോക്ക്...”
അവൾ അത് ഉറക്കെ വായിച്ചു.
“പ്രി യ   അ ച്ച നു.   എ നി ക്കു   സുകം   ത ന്നെ.  സം മ്പ ലം   ഇ തു വ റെ  കി റ്റി യി ല്ല. കി റ്റി യാൽ   ഉ ട നെ   അ യ കാം..ക്കാം... അയക്കാം....!!”
അവസാന വാക്കൊന്നു തറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞിട്ട് മെർലിൻ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി...!

ഞാൻ അന്തം വിട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, സച്ചി ഓടി വന്ന് ആ കടലാസ്സ് പിടിച്ചു വാങ്ങി നോക്കി.
മെർലിൻ മലയാളം, ‘വെല്ലം പോലെ മലയാലം’ വായിക്കുന്നതു കേട്ട് കണ്ണു തള്ളിയിരിക്കുകയായിരുന്നു രണ്ടു പേരും.
ഉടനെ തന്നെ ഞാൻ മറ്റൊരു കടലാസ്സിൽ എഴുതാൻ തെയ്യാറായിട്ട് ഹബീബയോട് പറഞ്ഞു.
“അമ്മാ.. മോളുടെ പേർക്ക് നമുക്ക് കത്തയക്കാം. എന്താ എഴുതണ്ടതെന്നു വച്ചാൽ പറയ്...”
“അതെങ്ങനെ..? കണ്ണന് തമിഴ് അറിയില്ലല്ലൊ എഴുതാൻ....”
“ അതൊക്കെ ഞാൻ എഴുതിക്കോളാം.... ഹബീബ എഴുതേണ്ടത് വേഗം പറയ്....”

ഹബീബ ഒന്ന് ആലോചിച്ചിട്ട് എന്തെങ്കിലുമൊന്നു പറയാൻ തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപേ തന്നെ, ക്ഷീണമാർന്ന ആ കണ്ണുകൾ നനയാൻ തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന് മക്കളെ രണ്ടുപേരേയും ഓർമ്മ വന്നിരിക്കും. തലയിലെ തട്ടത്തിന്റെ അറ്റം കൊണ്ട് വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ച്, കണ്ണുകൾ തുടച്ചിട്ട് അവിശ്വസനീയതോടെ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“ കണ്ണനു കഴിയുമോ  എഴുതാൻ...?”
“നമുക്ക് നോക്കാം.. ഹബീബക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഇത് വിജയിക്കും... പറയ്.. എന്തെഴുതണം...?” “അത്.. ഞാൻ എന്തു പറയാനാ.. കണ്ണനു അറിയാമല്ലൊ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും. അതെഴുതിയാ മതി..”
“അതല്ലമ്മാ... എനിക്ക് തമിഴ് ശരിക്കും അറിയില്ലല്ലൊ പറയാൻ. ഹബീബയുടെ മോൾക്ക് തമിഴ് മാത്രമല്ലെ അറിയൂ.. അതുകൊണ്ട് ഹബീബയുടെ വിവരങ്ങൾ  തമിഴിൽത്തന്നെ വേണ്ടെ വായിക്കാൻ. ആദ്യം എന്തെങ്കിലും ഒന്നു പറയ്. കേൾക്കട്ടെ...”
അവർ ഒന്ന് ആലോചിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു.
“സൈനബക്ക്... ”
“അതാരാ‍.. മോൾടെ പേരാ...?”
“അതെ..”
“എന്തു സൈനബാന്ന് എഴുതണം...?”
“പ്രിയ സൈനബാന്നോ അൻപുള്ള സൈനബാന്നോ...?”
“അതൊന്നും എനിക്കറിയില്ല കണ്ണാ... വായിക്കാനറിയാത്ത ഞാൻ ഒരു കത്ത് ഇതുവരെ വായിച്ചുപോലും  കേട്ടിട്ടില്ല. വല്ല സർക്കാർ കത്ത് മാത്രമാണ് വല്ലപ്പോഴും കണ്ടിട്ടുള്ളത്. അതൊക്കെ കണ്ണൻ എങ്ങനെയെങ്കിലും എഴുതിയാ മതി... പിന്നെ, സൈനബാന്ന് മാത്രം പോരാ.. കബീർന്നും കൂടി എഴുതണം. അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ മോന് വിഷമാവും...”

അതു ശരിയാണ്. ജീവിതത്തിൽ ഒരു കത്ത് വായിച്ചു പോലും കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പാവം സ്ത്രീയുടെ നിസ്സഹായത ഇതിനപ്പുറം അവരെങ്ങനെ പ്രകടിപ്പിക്കാനാണ്.
ഞാൻ എഴുതിക്കഴിഞ്ഞ് അടുത്ത വാചകത്തിനായി തല ഉയർത്തി.  ഹബീബ കുറേശ്ശെയായി പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. നാലഞ്ചുവരി ആയപ്പോൾ നിറുത്തിയിട്ട്, എഴുതിയേടത്തോളം ഒന്നു പരീക്ഷിക്കാനായി സച്ചിയെ ഏൽ‌പ്പിച്ചു.
സച്ചി ആദ്യം അതൊന്നു ഓടിച്ചു നോക്കിയിട്ട് എല്ലാവരുടേയും മുഖങ്ങളിലേ ഭാവം അളന്നു. ഞങ്ങളെല്ലാം ആകാംക്ഷയോടെ സച്ചിയുടെ മുഖത്തേക്കുറ്റു നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ്.
സച്ചി സാവധാനം വായിച്ചു.
**“ അൻ പു ള്ള   സൈനബാ ക്കും   ക ബീ റി നും....
അ മ്മാ വു ക്ക്    ഇ ങ്കെ   ഒരു   മ രു ന്തു മ നൈ യിൽ   വേ ലൈ   കി ടൈ ത്ത ത്.   ഇങ്കെ  എ ങ്കൾ ആ ട്കൾ   ഒ രു വ രും   ഇ ല്ലൈ.   മട്രെ   യാ വ രും   ന ല്ല വർ.   കബീർ  എന്ന  പ ണ്ണി യ റായ്...?  അങ്കെ   നീ ങ്കൾ   എ ല്ലോ രും    സു ഖ മാ കെ   ഇ രി ക്കു രി ക ളാം....
ഉ ങ്കൾ  പ തി ൽ   കി ടൈ ത്ത തും  പ ണം   അ ന പ്പു കി റേ ൻ...”
“അങ്ങനെ മതി... അങ്ങനെ മതി കണ്ണാ...!!”
ഹബീബ സന്തോഷംകൊണ്ട് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചാണ് ഞങ്ങളെല്ലാവരും കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നത്.
വായിച്ചു തീർന്നതും ഞാൻ കട്ടിലിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് തുള്ളിച്ചാടിപ്പോയി.
ഞാൻ വലിയ വായിൽ വിളിച്ചു കൂവി.
“യൂറേക്കാ..... യൂറേക്കാ...!”
ഹബീബാ എന്നെ വട്ടം പിടിച്ച് കട്ടിലിലിരുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
സച്ചിയും അബ്ദുളും കൂടി ആ കത്തും പൊക്കിപ്പിടിച്ച് ‘അ..അ..’ എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി വട്ടത്തിൽ കയ്യും കാലും പൊക്കി ഡാൻസ് കളിക്കുന്നു. മെർലിൻ കയ്യടിച്ച് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു. തുള്ളിച്ചാടി ഡാൻസ് കളിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിലേക്ക്, ആവേശം മൂത്ത് പരിസരം മറന്നതുപോലെ മെർലിനും  എഴുന്നേറ്റ് ചുവടു വച്ച് നീങ്ങിയതോടെയാണ്  ഡോറിലെ ശക്തിയായ മുട്ടൽ കേട്ടത്...!
ആ മുട്ടലിന്റെ ടോൺ ഞങ്ങൾക്ക് സുപരിചിതമായിരുന്നു....!?
‘പോലീസ് മുഹമ്മദിന്റെ’ ആണെന്ന്  തിരിച്ചറിഞ്ഞതും, ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടു തന്നെ ആവേശമെല്ലാം ആവിയായിപ്പോയി.!
നിന്ന നിൽ‌പ്പിൽ വിയർത്തുപോയി...!!
പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഞങ്ങൾ പഴയ പടി ഇരുന്നു...

അടുത്ത മുട്ടുൽ തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപേ, എല്ലാം ഒന്നുകൂടെ നോക്കി ഉറപ്പു വരുത്തിയതിനു ശേഷം അബ്ദുൾ  ഓടിച്ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു.
പോലീസ് മുഹമ്മദ് തന്നെ...!
അവൻ കയറി വന്നതോടെ ഞങ്ങളെല്ലാവരും സലാം പറഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റ് ബഹുമാനം കാണിച്ചു. അത് പതിവില്ലാത്തതാണ്.
ഞങ്ങളെയെല്ലാം ഒന്നു നോക്കി അവൻ...
ഞാനവനോട് ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു...
അവൻ സച്ചിയുടെ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു... അതിനു ശേഷമാണ് ഞങ്ങളെല്ലാവരും  ഇരുന്നത്. സച്ചിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും കത്തു വാങ്ങിയിട്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“ഹബീബക്ക് എഴുതാൻ അറിയില്ല. നാട്ടിലേക്ക് അയക്കാൻ എഴുതിക്കൊടുക്കുകയാണ് ”
അവന് ഞാൻ പറഞ്ഞത് മനസ്സിലായൊ എന്നൊന്നും അറിയില്ല.
അവൻ ‘നല്ലത്.. നല്ലത്..’ എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
അതിനിടക്ക് അബ്ദുൾ ചായയിടാനായി എഴുന്നേറ്റു.

പോലീസ് മുഹമ്മദ് പോക്കറ്റിൽ നിന്നും കുറച്ചു റിയാലെടുത്ത് അബ്ദുളിന്റെ നേരെ നീട്ടി. അമാറയിലെ ജനറേറ്റർ ഓടിക്കുന്നതിനുള്ള ‘കിംബള’മായിരുന്നു അത്. അത് തരാനായിട്ടായിരുന്നു അവൻ വന്നത്.  ചായ കുടിച്ചിട്ട് പോകാൻ നിർബ്ബന്ധിച്ചതുകൊണ്ട് മുഹമ്മദ് പിന്നേയും ഇരുന്നു. അവനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും സോപ്പിട്ട് ഒരു പരുവത്തിലാക്കി എടുക്കേണ്ടത് ഞങ്ങളുടെ ആവശ്യമായിരുന്നു.  അല്ലെങ്കിൽ ഈ സ്ത്രീകൾ ഞങ്ങളുടെ മുറിയിൽ വന്നതു തന്നെ ഒരു വലിയ കുറ്റമായി അവനു വേണമെങ്കിൽ ഞങ്ങളുടെ പേരിൽ ചാർത്താം...!

ചായ കുടിച്ച് സന്തോഷത്തോടെയാണ് അവൻ പോയത്.
അവൻ പോയതിനു ശേഷമേ ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസം നേരെ വീണുള്ളു.
അവൻ മുട്ടാതെയാണ് കതക് തുറന്നിരുന്നതെങ്കിൽ എന്താകുമായിരുന്നുവെന്ന് ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. അന്നേരം മെർലിൻ അവരോടൊപ്പം നൃത്തം ചെയ്യുകയും എല്ലാവരും ആർത്തുവിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കൃത്യ സമയം....!!?
എന്റെ ദൈവമേ....!!
എന്തൊക്കെ സംഭവിക്കാമെന്ന് അതിനപ്പുറത്തേക്ക് ചിന്തിക്കാൻ ധൈര്യം വന്നില്ല.

കത്തെഴുതിയത് വായിച്ചു കേട്ട ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷം മുഴുവനാക്കാനായില്ല.
അതിനു മുൻപേ ആ പഹയൻ വന്നു കയറി എല്ലാം നശിപ്പിച്ചില്ലെ.
ഹബീബക്ക് അപ്പോഴും സംശയമായിരുന്നു. ആരിത് വായിക്കും...?
ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“വിഷമിക്കേണ്ടതില്ല. ഹബീബയുടെ മോൾക്ക്  ഇംഗ്ളീഷിൽ അഡ്രസ്സ് വായിക്കാൻ അറിയാമല്ലൊ...?”
“അറിയാം.. അതുമാത്രമേ അറിയൂ...”
“അതു മതി. ബാക്കിയൊക്കെ അവൾ തപ്പിപ്പിടിച്ച് വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കിക്കോളും... നമുക്കൊന്ന് പരീക്ഷിച്ചു നോക്കാം...”

ഇംഗ്ളീഷ് അക്ഷരങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് തമിഴ് ഉച്ചാരണത്തിൽ കത്തെഴുതിയ ആദ്യ മലയാളി ഒരുപക്ഷെ, ഞാനായിരിക്കുമോ...?
അന്നൊന്നും മോബൈലിന്റെ സ്വപ്നം പോലും ഇല്ലായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക്.
മോബൈലാണല്ലൊ ഇംഗ്‌ളീഷ് അക്ഷരങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് മലയാളം എഴുതാനായി ‘മംഗ്‌ളീഷ്’ എന്ന എഴുത്തു രീതി  സർവ്വസാധാരണമാക്കിയത്.
‘മംഗ്ളീഷിൽ’  മലയാളമെഴുതുന്ന രീതി പിന്നേയും എത്രയോ വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണ് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്.  അന്നെഴുതിയ ആ തമിഴ് കത്തിന്റെ എഴുത്ത് രീതിക്ക്  ‘തംഗ്ളീഷ്’ എന്നൊരു പേരുണ്ടെന്ന് അറിയുമായിരുന്നില്ല.

ഒരു കടലാസ്സിന്റെ ഒരു പുറം മാത്രമേ എഴുതിയുള്ളു.
അത് എത്രമാത്രം ഉപകാരപ്പെടുമെന്നറിയാതെ കൂടുതൽ എഴുതിയിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലൊ.
അതിന്റെ മറുപടി വന്നിട്ട് വിശദമായി എഴുതാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു...
പിന്നെ അതിന്റെ മറുപടിക്കായി ഹബീബയോടൊപ്പം ഞങ്ങളും കാത്തിരുപ്പായി.....


ബാക്കി ഏപ്രിൽ 15-ന്... വിരുന്നുകാർ...

(*‌‌‌‌ = പുകവലി ആരോഗ്യത്തിന് ഹാനികരമാണ്.)
(** എന്റെ തമിഴ് വായിച്ച് ആരും ഞെട്ടരുതേ. ഒരു തമിഴൻ പറഞ്ഞു ഇത്രയൊക്കെ മതീന്ന്.)




Saturday, 15 March 2014

നോവൽ. മരുഭൂമി. (12)


കഥ ഇതുവരെ...

ഭീതി നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ പുറത്തു കടന്നു. പോകുന്ന വഴി ഒരു സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ കയറിയത് പുതിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. പലവഴി കറങ്ങി അവസാനം ഞങ്ങളുടേ സൈറ്റിൽ എത്തി. ജനറേറ്റർ ഓണാക്കി. ജനറേറ്ററിന്റെ ചെകിടടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദവും മുറിയുടെ പ്രകമ്പനവും കട്ടിലിന്റെ വിറയലുമെല്ലാം ചേർന്ന് ഉറങ്ങാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കാളരാത്രി സമ്മാനിച്ചു. നേരം വെളുത്തതും വാതിലിൽ ഇടിയും കല്ലേറുമായ് ഞങ്ങളെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ആശുപത്രിയിൽ കാഫർ എത്തിയെന്ന വിവരം കേട്ട് കാണാൻ വന്ന കുട്ടികളാണ് കല്ലെറിഞ്ഞത്. അവരിൽ നിന്നും ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചത് ആശുപത്രി മാനേജരും ഫാർമസിറ്റും കൂടിയാണ്. വൈകുന്നേരം ഒരു പോലീസ് ജീപ്പിൽ പോലീസ് ചീഫ് എത്തി, നഴ്സുമാരുടെ ഭാഗത്തേക്ക് പോകരുതെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് തന്നിട്ട് പോയി. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നഴ്സുമാരുടെ ലൈറ്റ് നന്നാക്കാൻ പോയി തിരിച്ചു വന്നത് ഞങ്ങളെ കാത്തു നിൽക്കുന്ന പോലീസ് ചീഫിന്റെ മുൻപിൽ. ഈജിപ്ഷ്യൻ നേഴ്സിന്റെ ഇടപെടൽ ഒരപകടം ഒഴിവാക്കി.ശമ്പളം കിട്ടാൻ വൈകിയതു കൊണ്ട് കാറ് കഴുകാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യമായി വന്ന  കത്തിലെ വിശേഷങ്ങൾ ഞങ്ങളെ സങ്കടപ്പെടുത്തി. പോസ്റ്റാഫീസിന്റെ പ്രവർത്തനം സെയ്മയിൽ ആരംഭിച്ചു. അമാറയിലെ ജനറേറ്റർ ഓടിക്കാനുള്ള പണി കിട്ടിയത്  ഞങ്ങൾക്കൊരു മുതൽക്കൂട്ടായി. ആശുപത്രിയിലെത്തിയ പുതിയ ലേഡീസ് സ്റ്റാഫിനെ കാണാൻ ഞങ്ങൾ  ഇറങ്ങി. അശുപത്രിയുടെ വികസനത്തെക്കുറിച്ച് അസ്സർബായി പറഞ്ഞു. ഭകഷണം കഴിക്കാതെ അവശതയിലായ അവരെ ഞങ്ങളുടെ മുറിയിൽ കൊണ്ടു വന്ന് ഭക്ഷണം കൊടുത്തു....

തുടർന്നു വായിക്കുക....

ചിറി നക്കികൾ...

ശ്രീലങ്കക്കാരി ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കേ വാതിലിൽ ആരോ മുട്ടിയതായി തോന്നി. ഞാൻ ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നതും ഒരുത്തൻ ചാടി മുറിയിൽ കയറി. ആളെ കണ്ടതും അബ്ദുളും സച്ചിയും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.
“പോലീസ് മുഹമ്മദ്..!”
ഞങ്ങൾ വല്ലാതെ പരിഭ്രമിച്ചു.
ആ സ്ത്രീ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഭക്ഷണം ആർത്തിയോടെ അകത്താക്കുന്നതിന്റെ തിരക്കിലായിരുന്നു.

 അകത്തു കയറിയ അവൻ ഞങ്ങളേവരേയും ഒന്നിരുത്തി നോക്കിയ ശേഷം, അവൻ ഊണുകഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന സ്ത്രീയുടെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നപ്പോഴാണ് അവർ കാണുന്നത്. അറബിയുടെ ക്രൂദ്ധമായ നോട്ടം കണ്ടിട്ടാവണം അവർ പേടിച്ചിട്ട് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്.
ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“എഴുന്നേൽക്കണ്ട... അവിടെയിരുന്നു കഴിച്ചോ... തീർന്നട്ടെഴുന്നേറ്റാൽ മതി.”
അപ്പോഴേക്കും പോലീസ് മുഹമ്മദ് അവരോട് ഇരുന്ന് കഴിച്ചോളാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
അബ്ദുൾ അവനോടായി പറഞ്ഞു.
“ആശുപത്രിയിലേ പുതിയ ജോലിക്കാരിയാ... ശ്രീലങ്ക. അവര് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടില്ല. അതാ.. ഉമ്മർ പറഞ്ഞിട്ട് ഇവിടെ...”
മുഴുവൻ പറയുന്നതിനു മുൻപേ അവന് കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പ് മനസ്സിലായിരിക്കും.
“നല്ലത്...നല്ലത്...”
അതും പറഞ്ഞ് അവൻ ഞങ്ങളെയൊക്കെ ഒന്ന് ഇരുത്തി നോക്കിയിട്ട് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോഴേക്കും അസ്സർബായി ഓടിക്കിതച്ചെത്തി. പിന്നെ അസ്സർബായി എന്തൊക്കെയോ അറബിയിൽ അവനോട്  പറയുന്നത് കേട്ടു.
അവൻ പോയതിനുശേഷം വാതിലടച്ചിട്ട് അസ്സർബായി പറഞ്ഞു.
“അവൻ ഓടി വരണത് കണ്ടു. അതാ ഞാൻ പെട്ടെന്നെത്തിയത്. എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചോ അവൻ..?”
“ഹേയ്....”
“അവൻ ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ പോലീസ്സിനെ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞാൽ പ്രത്യേകിച്ച്. അവരുടെ ജയിലിനു മുകളിൽ ഇടക്ക് രണ്ടോ മൂന്നോ തലകൾ കാണാം.. അത് നിങ്ങള് കൂടി വന്നതിനു ശേഷമാണ്. അതുകൊണ്ട് നഴ്സുമാരുടെ ക്വാർട്ടേഴ്സിനടുത്തേക്ക് പോകുന്നത് ആവുന്നതും ഒഴിവാക്കണം...!”
അത് ഞങ്ങൾക്കൊരു പുതിയ അറിവായിരുന്നു. അവർ വിളിക്കുമ്പോഴല്ലാതെ ഞങ്ങൾക്ക് ആ വശത്തേക്ക് പോകേണ്ട ആവശ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അസ്സർബായി തിരിച്ചു പോയി.

ശ്രീലങ്കക്കാരി ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് അവിടെത്തന്നെ എന്റെ കട്ടിലിന്റെ തലക്കൽ ചാരി കണ്ണടച്ച് കുറേ നേരം ഇരുന്നു. ദിവസങ്ങളോളം കിടന്ന പട്ടിണിക്ക് ശേഷം  കിട്ടിയ ഭക്ഷണം അവരെ വല്ലാതെ തളർത്തിയിരിക്കുന്നുവെന്ന് തോന്നി. കട്ടിലിൽ കയറി കിടന്നോളാൻ പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും പോലീസ് മുഹമ്മദിനെ പേടിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞില്ല. ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ പാത്രം ഞാൻ കഴുകി വക്കാനായി എടുത്തപ്പോഴേക്കും അവർ കണ്ണൂ തുറന്ന് പാത്രം പിടിച്ചു വാങ്ങി. പിന്നെ സാവധാനം എഴുന്നേറ്റ് ബാത്ത് റൂമിൽ കയറി പാത്രം കഴുകിക്കൊണ്ടു വന്നു. വീണ്ടും വന്ന് നിലത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയ അവരെ കട്ടിലിൽ പിടിച്ചിരുത്തി.
അവർ അപ്പോഴാണ് ഞങ്ങളെ  മൂന്നു പേരേയും ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്.
ഞങ്ങൾ അവരെ പരിചയപ്പെടുത്തി.
അതു കഴിഞ്ഞാണ് അവർ സ്വന്തം പേരു പറഞ്ഞത്.
“ഐഷ...”
“ഹബീബ് ആരാണ്...?” ഞാൻ.
“അതെന്റെ ഹസ്ബന്റ് ആണ്. അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ ഇല്ല. പോയിട്ട് പതിനഞ്ച് വർഷം കഴിഞ്ഞു...”
“കുട്ടികൾ...?”
“രണ്ടു പേര്. മൂത്തത് പെൺക്കുട്ടിയാ... കല്യാണപ്രായമായി... കല്യാണം  കഴിച്ചു വിടാൻ നിവർത്തിയില്ലാത്തോണ്ടാണ് ഇവിടെ വന്നത്.”
“ഇവിടെ വന്നിട്ടെത്ര ദിവസമായി...?”
“ഇവിടെ എത്തിയിട്ട്....”
അവർ എന്തോ ആലോചനയിൽ മുഴുകി. പിന്നെ പറഞ്ഞു.
“ആറേഴു മാസമായിട്ടുണ്ടാകും...”

ഇത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും സച്ചിയും അബ്ദുളും അവർ പറഞ്ഞതെന്താണെന്നറിയാൻ ധൃതി കൂട്ടി. നീണ്ട വാചകങ്ങളൊന്നും ഒരു പിടുത്തവും കിട്ടിയ്ല്ല. അവരുടെ തമിഴ് സാധാരണ നമ്മുടെ തമിഴന്മാർ പറയുന്ന ഭാഷയല്ല. ഒരു വല്ലാത്ത നീട്ടലും കുറക്കലുമൊക്കെയുണ്ട്. ഒരു വാചകം മുഴുവൻ പറഞ്ഞാലെ, അതിലെ ഒരു വാക്കെങ്കിലും മനസ്സിലാവുകയുള്ളു. പിന്നെ ഞങ്ങളാരും തമിഴ് ശരിക്കും അറിയുന്നവരുമല്ല. അതു കൊണ്ടു തന്നെ അവർ പറയുന്നത് കുറച്ചു ശ്രദ്ധയോടെ തന്നെ കേട്ടിരിക്കണം. എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നത്രപോലും കൂട്ടുകാർക്കറിയില്ല.
ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങൾ ധൃതി കൂട്ടാതെ. അവരോട് കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ച് മനസ്സിലാക്കട്ടെ ആദ്യം. അതു കഴിഞ്ഞിട്ട് വിശദമായിട്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു തരാം..”

അപ്പോഴേക്കും മെറിലിൻ വാതിലിൽ മുട്ടാതെ തന്നെ ധൈര്യപൂർവ്വം കടന്നു വന്നു. കയ്യിൽ ഐഷായുടെ ഇരുമ്പ് പെട്ടിയും ചുമന്നുകൊണ്ടാണ് വരവ്. കാരണം ആശുപത്രി അടച്ചു കഴിഞ്ഞു.  ഐഷയോടൊപ്പം കട്ടിലിൽ മെർലിനും ഇരുന്നു.
ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് സച്ചിയുടെ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു.
പിന്നെയാണ് ഐഷ അവിടെവരെ എത്തിയ കഥ പറഞ്ഞത്.

അവർ അവരുടെ സ്വതസിദ്ധമായ സംസാര ശൈലിയിൽ തന്നെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇടക്കവർ വല്ലാതെ സങ്കടപ്പെടുകയും, മൂക്കു ചീറ്റുകയും മറ്റും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അന്നേരം മെറിലിൻ ഐഷയുടെ തോളിൽ പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കാനായി അമർത്തുന്നുണ്ട്. ഞങ്ങൾക്ക് അതൊക്കെ ശരിക്കും  മനസ്സിലാവുന്നോണ്ടൊന്നും അവർ ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല. എങ്കിലും പറഞ്ഞതിന്റെ ഒരു ഏകദേശം രൂപം കിട്ടി. മെറിലിന് ചെന്നിട്ടു വേണം ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കാൻ. അതുകൊണ്ട് പിന്നെ വരാമെന്നു പറഞ്ഞ് അവർ പിരിഞ്ഞു. പിരിയാൻ നേരം മെറിലിൻ പറഞ്ഞു.
“ഹബീബായുടെ കഥ എനിക്കും പറഞ്ഞു തരണം..”
“ഹബീബായോ.. അതാര്...?”
“ഇവരുടെ പേര്.. ഉമ്മറും അസ്സറും വിളിക്കുന്നത് ഹബീബാന്നാ...”
“ഓ.. അങ്ങനെ... ഓക്കെ ഞാൻ പറഞ്ഞു തരാം...”

അവരെ വിട്ട് വാതിലുമടച്ച് ഞാൻ കട്ടിലിൽ വന്നിരിക്കുമ്പോൾ ‘എങ്ങനെ അവരെ സഹായിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന ചിന്തയിൽ’ നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു. ഹബീബ പറഞ്ഞതത്രയും വള്ളിപുള്ളി വിടാതെ കേൾക്കാൻ കാത്തിരുന്ന കൂട്ടുകാരുടെ ക്ഷമ കെട്ടു. അവർ രണ്ടു പേരും എന്റെ കട്ടിലിൽ വന്നിരുന്ന്, എന്റെ പക്കിനിട്ടൊരു കുത്തു തന്നപ്പോഴാണ് പരിസരബോധം വന്നത്.
“അല്ലാ.. അവരെ എങ്ങനെ സഹായിക്കാൻ കഴിയുമെന്നാ ഞാൻ ഓർത്തോണ്ടിരുന്നത്....”
“ആദ്യം അവരുടെ കഥ കേൾക്കട്ടെ. അതു കഴിഞ്ഞിട്ട് സഹായിക്കണ കാര്യം തീരുമാനിക്കാം... പറയ്....”

ഞാൻ പറയാൻ തുടങ്ങിയതും ഉസ്മാനും മൊയ്തുവും ഓടിയെത്തി.
അതോടെ ഞങ്ങളുടെ കോറം തികഞ്ഞു.  കേട്ട കഥ കുറച്ച് പൊടിപ്പും തൊങ്ങലുമൊക്കെ പിടിപ്പിച്ച് അവതരിപ്പിച്ചു.
“അവരിവിടെ വന്നിട്ട് ആറേഴു മാസമായി. വന്നതിന്റെ പിറ്റേ ദിവസം തന്നെ മക്കയിൽ തന്നെയുള്ള ഒരു ആശുപത്രിയിലാക്കി. അവിടെ സുഖമായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ രണ്ടുമാസത്തെ ശമ്പളം ഒരുമിച്ച് കിട്ടിയത് നാട്ടിലേക്കയക്കാനായി ഒരു ശ്രീലങ്കക്കാരനെ തന്നെ ഏൽ‌പ്പിച്ചു. അവനതുംകൊണ്ട് മുങ്ങി. പിന്നെ പൊങ്ങിയില്ല. കമ്പനിയിലും വന്നില്ല.
അത് കഴിഞ്ഞ് കിട്ടിയ ശമ്പളം ആരേയും ഏൽ‌പ്പിച്ചില്ല. കയ്യിൽത്തന്നെ സൂക്ഷിച്ചതേയുള്ളു. മെറിലിൻ കൊണ്ടു വന്ന ആ ഇരുമ്പുപെട്ടി കണ്ടില്ലെ. അതിനകത്താ അവർ കാശ് വക്കുന്നത്. അതിന് പൂട്ടൊന്നുമില്ല. നാട്ടിലേക്ക് സുരക്ഷിതമായി അയക്കാൻ ഒരു വഴിയും അവരുടെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞുമില്ല.

പിന്നേയും നാലുമാസമായിട്ടും കാശയക്കാൻ കഴിയാത്തതിൽ വല്ലാതെ സങ്കടപ്പെട്ടു നടക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു ദിവസം മുറിയിൽ വരുമ്പോൾ, പെട്ടി തുറന്ന് തുണികളോക്കെ വാരിവലിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. അവരുടെ ചങ്കിടിച്ചു പോയി. അവർ നെഞ്ചത്തടിച്ച് വലിയ വായിൽ നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതു കേട്ട് നഴ്സുമാരും മറ്റു ശ്രീലങ്കൻ ജോലിക്കാരത്തികളും ഓടിയെത്തി. തുണികളൊക്കെ വാരിക്കൂട്ടിയിട്ട് പെട്ടിയിൽ വച്ചിരുന്ന കാശ് നോക്കിയപ്പോൾ അതിന് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. അവരത് ഒരു പാവാടയുടെ അടിവശം കൂട്ടിക്കെട്ടിയിട്ട് അതിനുള്ളിൽ വച്ച് മടക്കി മടക്കി ചെറുതാക്കിയാണ് സൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്. അത് കണ്ടെത്താനാവാത്തതു കൊണ്ടാവും നഷ്ടപ്പെടാഞ്ഞത്. എല്ലാവരും നോക്കിനിൽക്കേ ആ പണം എണ്ണി നോക്കാൻ ഒരു ഫിലിപ്പൈനി നഴ്സിന്റെ കയ്യിൽ  കൊടുത്തു. കൃത്യമായി നാലുമാസത്തെ ശമ്പളവും നഴ്സുമാരെ ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ സഹായിക്കുന്നതിന് അവർ കൊടുത്ത ചില്ലറകളും ഒക്കെ ചേർത്ത് ഭദ്രമായിരുന്നു. ഒന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അതോടൊപ്പം എല്ലാവരുടേയും മുന്നിൽ വച്ചായതു കൊണ്ട് പണം  സുക്ഷിച്ച രഹസ്യം പുറത്തായി. അവരത് മാറ്റാതെ അതുപോലെ തന്നെ വച്ച് പെട്ടിയടച്ച് കട്ടിലിന്നടിയിൽ വച്ചു.

പിറ്റേ ദിവസം ആ ഫിലിപ്പൈനി നഴ്സ് പണം നാട്ടിലയക്കാൻ സഹായിക്കാമെന്ന് ഏറ്റിരുന്നു. അതുപ്രകാരം ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ്  അയക്കാനായി പണമെടുക്കാൻ പെട്ടി തുറന്നപ്പോഴാണ്, പണം ചുരുട്ടി വച്ച ആ പാവാട മാത്രം പെട്ടിക്കകത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല...!!?
പെട്ടി കുഴച്ചു മറിച്ചിട്ടും അതു മാത്രം കിട്ടിയില്ല...
ഹബീബായുടെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും വിട്ടുപോയി.
ഇല നക്കിപ്പട്ടികളുടെ ചിറിനക്കികൾ...!
ആരോ അത് അടിച്ചു മാറ്റി.
അവർ നെഞ്ചത്തടിയും കരച്ചിലും ബഹളവും.
ആരൊക്കെ പിടിച്ചിട്ടും അവർ നിൽക്കുന്നില്ല. ഭ്രാന്തു പിടിച്ചതുപോലെ അവർ അലറി. അവരുടെ ഭാഷ ശ്രീലങ്കക്കാരികൾക്കല്ലാതെ മറ്റാർക്കും അറിയില്ല. കൂടെയുള്ള ശ്രീലങ്കക്കാരികളാണ് പണമെടുത്തതെന്നും പറഞ്ഞ് അവരുമായി പിടിവലിയായി.
അതിനിടക്കാണ് ഒരു ശ്രീലങ്കക്കാരി ഓടി വന്നു പറയുന്നത്.
“ഇന്ന് അടുക്കളയിൽ ചോറൊന്നും വച്ചിട്ടില്ല. അവളെവിടെപ്പോയി മുനീറ....?”  

എന്നും ആശുപത്രിയിലെ കാലത്തെ തിരക്കൊഴിയുമ്പോൾ ശ്രീലങ്കക്കാരികളിൽ ഒരാളെ ക്വാർട്ടേഴ്സിലേക്ക് പറഞ്ഞയക്കും. അവരാണ് എല്ലാവർക്കുമുള്ള ഭക്ഷണം തെയ്യാറാക്കുന്നത്. അതിനവർക്ക് സൌജന്യമായി ഭക്ഷണവും മാസാവസാനം പൈസയും കൊടുക്കും. അന്നത്തെ ഡ്യൂട്ടി ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത് മുനീറയായിരുന്നു. അവളെ പറഞ്ഞയക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്തായാലും അവൾ ക്വാർട്ടേഴ്സിലോ ആശുപത്രിയിലോ പിന്നെ കണ്ടവരില്ല. ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ ചോറും വച്ചിട്ടില്ല. അതോടെ എല്ലാം വ്യക്തമായി.

എല്ലാം നഷടപ്പെട്ടെന്നറിഞ്ഞ ഹബീബയുടെ സമനില തെറ്റിയതുപോലെയായി. വിവരം അറിഞ്ഞ് മാനേജർ സ്ഥലത്തെത്തി. അവർക്ക് ഇതൊന്നും വലിയ കാര്യമല്ലല്ലൊ. ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ കുഴപ്പമുണ്ടാക്കിയതിന് അവരുടെ കമ്പനിയിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അവർ പകരം ആളെ കൊണ്ടുവന്നിട്ട്  ഹബീബയെ  ഓഫീസ്സിലേക്ക് കൊണ്ടു പോയി.

അവിടെ ഒരാഴ്ച വെള്ളം പോലും കൊടുക്കാതെ പട്ടിണിക്കിട്ട് മര്യാദ പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട, ഭക്ഷണം പോലും കിട്ടാതെ അവശയായ ഹബീബക്ക് മറ്റൊന്നും നോക്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇന്നലെ ഓഫീസ്സിലെ മാനേജരുമായി ശക്തമായി വഴക്കു കൂടി, ആറാം നിലയിലെ  ഓഫീസിലെ ജനാല തുറന്ന്  പുറത്തു ചാടിച്ചാവാൻ ശ്രമിച്ചത്  കോളിളക്കമുണ്ടാക്കി...! പിടിച്ചു വലിച്ച് അവരെ നിലത്തിട്ട്  എല്ലാവരും കൂടി ചവിട്ടിക്കൂട്ടി. അവശതയായപ്പോൾ  ജനാലയോ ഏസിയോ പോലുമില്ലാത്ത ഒരു മുറിയിലിട്ടടച്ചു. ഇന്നു നേരം വെളുത്ത് ഇവിടെ കൊണ്ടിറക്കി.”

ഞാൻ പറഞ്ഞു നിറുത്തിയതും ഒരാളും ഒന്നും സംസാരിക്കാതെ എന്നെത്തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
“ഇനി പറയ്... നമ്മൾക്കെങ്ങിനെ അവരെ സഹായിക്കാൻ കഴിയും....?”
അപ്പോഴും അവരൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ല.
ഞാൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
“ഇനി ദയനീയമായ മറ്റൊന്നുള്ളത്, അവർക്ക് എഴുതാനോ വായിക്കാനോ അറിയില്ല. എണ്ണാനുമറിയില്ല. നാട്ടിൽ നിന്നും പോന്നതിൽ‌പ്പിന്നെ ഒരു വിവരം പോലും അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും കൈമാറാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇവർ എവിടെയെത്തിയെന്നോ, ജീവിച്ചിരുപ്പുണ്ടെന്നോ പോലും നാട്ടിലാർക്കുമറിയില്ല....!!”
“ഹോ... ഇതൊരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥ തന്നെ...!”
അത്രയുമേ സച്ചി പറഞ്ഞുള്ളു.
അബ്ദുൾ ഒന്നും പറയാതെ തന്നെ കട്ടിലിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

ഞാനും ഒരു ഗ്ളാസ് വെള്ളമെടുത്തു കുടിച്ച് കട്ടിലിൽ കിടന്നു.
പെട്ടെന്നെഴുന്നേറ്റിട്ട് മറന്നു പോയ  മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി പറഞ്ഞു.
“ഇപ്പോഴത്തെ അവരുടെ പേടി മറ്റൊന്നാണ്. അവരുടെ കുട്ടികളെ പുലിപ്പട്ടാളത്തിൽ ചേർക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞ് തമിഴ് പുലികൾ നിർബ്ബന്ധിച്ചിരുന്നു. ഇവർ സമ്മതിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. ആകെയുള്ള അമ്മ ഇവിടെയായ, അതും ഒരു വിവരവും ഇല്ലാതായ സ്ഥിതിക്ക് അതുങ്ങൾക്ക് എന്തു പറ്റിയെന്നറിയില്ലത്രെ...!!”

ബാക്കി  ഏപ്രിൽ 1-ന്..... തംഗ്‌ളീഷ്...

Saturday, 1 March 2014

നോവൽ. മരുഭൂമി. (11)

കഥ ഇതുവരെ...

ഭീതി നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ പുറത്തു കടന്നു. പോകുന്ന വഴി ഒരു സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ കയറിയത് പുതിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. പലവഴി കറങ്ങി അവസാനം ഞങ്ങളുടേ സൈറ്റിൽ എത്തി. ജനറേറ്റർ ഓണാക്കി. ജനറേറ്ററിന്റെ ചെകിടടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദവും മുറിയുടെ പ്രകമ്പനവും കട്ടിലിന്റെ വിറയലുമെല്ലാം ചേർന്ന് ഉറങ്ങാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കാളരാത്രി സമ്മാനിച്ചു. നേരം വെളുത്തതും വാതിലിൽ ഇടിയും കല്ലേറുമായ് ഞങ്ങളെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ആശുപത്രിയിൽ കാഫർ എത്തിയെന്ന വിവരം കേട്ട് കാണാൻ വന്ന കുട്ടികളാണ് കല്ലെറിഞ്ഞത്. അവരിൽ നിന്നും ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചത് ആശുപത്രി മാനേജരും ഫാർമസിറ്റും കൂടിയാണ്. വൈകുന്നേരം ഒരു പോലീസ് ജീപ്പിൽ പോലീസ് ചീഫ് എത്തി, നഴ്സുമാരുടെ ഭാഗത്തേക്ക് പോകരുതെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് തന്നിട്ട് പോയി. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നഴ്സുമാരുടെ ലൈറ്റ് നന്നാക്കാൻ പോയി തിരിച്ചു വന്നത് ഞങ്ങളെ കാത്തു നിൽക്കുന്ന പോലീസ് ചീഫിന്റെ മുൻപിൽ. ഈജിപ്ഷ്യൻ നേഴ്സിന്റെ ഇടപെടൽ ഒരപകടം ഒഴിവാക്കി.ശമ്പളം കിട്ടാൻ വൈകിയതു കൊണ്ട് കാറ് കഴുകാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യമായി വന്ന  കത്തിലെ വിശേഷങ്ങൾ ഞങ്ങളെ സങ്കടപ്പെടുത്തി. പോസ്റ്റാഫീസിന്റെ പ്രവർത്തനം സെയ്മയിൽ ആരംഭിച്ചു. അമാറേലെ ജനറേറ്റർ ഓടിക്കാനുള്ള പണി കിട്ടിയത് ഞങ്ങൾക്കൊരു മുതൽക്കൂട്ടായി.

തുടർന്നു വായിക്കുക.

വിശപ്പിന്റെ വിളി....

"എന്താ അവരുടെ പേരെന്നു പറഞ്ഞോ...?”
“ഇക്കാമേല് ‘ഐഷാ ഹബീബ്’ എന്നാ അസ്സർബായി പറഞ്ഞേ...”
ഞാനും സച്ചിയും എഴുന്നേൽക്കുമ്പോഴേക്കും അബ്ദുൾ മൊയ്തുവിനേയും പിടിച്ചു വലിച്ച് ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഓടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു...

ഞങ്ങൾ ചെല്ലുമ്പോൾ അസ്സർബായിയുടെ മുറിയിലായിരുന്നു അബ്ദുൾ.
നഴ്സിങ് മുറിയിലായിരുന്ന ആ സ്ത്രീയെ അബ്ദുൾ കണ്ടിരുന്നില്ല. അസ്സർബായിക്ക് കിട്ടിയ വിശേഷം ഞങ്ങൾക്ക് കൈമാറി. ആള്  ശ്രീലങ്കക്കാരിയാണ്. അതു കാരണം ഭാഷ പ്രശ്നമാണ്. ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“അവിടെ പ്രധാനമായും രണ്ടു ഭാഷകളാണ്. സിംഹളയും മറ്റൊന്ന് തമിഴും. തമിഴാണെങ്കിൽ ഒരു വിധം നമുക്ക് കൈകാര്യം ചെയ്യാം. മറിച്ച് സിംഹളയാണെങ്കിൽ ഇതുവരെ കേട്ടിട്ടുപോലുമില്ല. അതുകൊണ്ട് ഒരു രക്ഷയുമില്ല...”
“അവരൊന്നും പറയുന്നില്ലല്ലൊ. ഒന്നുകിൽ നമ്മൾ പറയുന്നതൊന്നും അവർക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല, അല്ലെങ്കിൽ...”
“അവരെവിടെ.. നമ്മൾക്ക് കാണാമോ...?”
“നിൽക്ക്.. അവരിപ്പോൾ നഴ്സിംഗ് റൂമിലാണ്. അവിടെ രോഗികളുണ്ട്. അവര് പുറത്തു പോയിട്ട് പോകാം..”

അറബി സ്ത്രീകൾ അകത്തുണ്ടെങ്കിൽ പുരുഷന്മാർക്ക് പ്രവേശനമില്ലായിരുന്നു. ഫിലിപ്പൈനി സിസ്റ്റർ മെർലിന്റടുത്ത് രോഗികൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞിട്ട് വിളിക്കണമെന്ന് അസ്സർബായി ഫോൺ വഴി  പറഞ്ഞേൽ‌പ്പിച്ചു.  അപ്പോഴാണ് അസ്സർബായി ആശുപത്രിയുടെ പുരോഗമനത്തെക്കുറിച്ച് സൂചിപ്പിച്ചത്.
“പുതിയതായി ഒരു ദന്ത ഡോക്ടറും ഒരു എക്സറേ യൂണിറ്റും പിന്നെ ലാബോറട്ടറിക്കും അനുവാദം  കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. എക്സറേക്ക് മുറി ശരിയാക്കാനുള്ള കമ്പനിക്കാർ നാളെ വരും...!”
ഞാൻ തലയുയർത്തി മീശയൊന്നു പിരിച്ച് അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ഞങ്ങളാ ഇതിനൊക്കെ കാരണം....മറക്കണ്ട...!”
“അതെങ്ങനെ..?”
“ഞങ്ങടെ കറണ്ട്...!”
“ഹ.. ഹാ...ഹാ...”
ആ കൂട്ടച്ചിരിയുടെ  ശബ്ദം കേട്ടാണ് മാനേജർ ഉമ്മർ എഴുന്നേറ്റു വന്നത്. ഉമ്മർ ഞങ്ങളുമായി നല്ല സൌഹൃദത്തിലായിരുന്നു. തികച്ചും സുഹൃത്തുക്കളേപ്പോലെ തോളിൽ കയ്യിട്ട് സംസാരിക്കാനും തമാശ പറയാനും മനസ്സുള്ളയാൾ. ഞങ്ങളെ കണ്ടതോടെ ഉമ്മർ പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങൾക്ക് ഞാനൊരു പണി തരാം. ..”
“എന്തു പണി...?”
“നമ്മുടെ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ക്വാർട്ടേഴ്സുണ്ടല്ലൊ. ഈ തൊട്ടു പിറകിലെ. അതെല്ലാം തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കൽ  ഉസ്മാനും മൊയ്തുവും ചെയ്തോളും. അതിനകത്തെ ലൈറ്റും ഏസിയും എല്ലാം കണ്ടീഷനാക്കണം. ഒരാഴ്ചക്കുള്ളിൽ ചെയ്യണം. അതു കഴിഞ്ഞ് താമസക്കാർ എത്തിത്തുടങ്ങും...”

അതെല്ലാം സന്തോഷത്തോടെ ഞങ്ങളേറ്റു. ഞങ്ങൾക്ക് ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും ശമ്പളമൊന്നും തരുന്നില്ല. ആശുപത്രിയുടെ സ്റ്റാഫുമല്ല. എന്നാലും മറ്റു സ്റ്റാഫുകളോടെന്ന പോലെയാണ് ഞങ്ങളോടും പെരുമാറുന്നത്. അതിന് ഞങ്ങൾക്ക്  കാര്യമായിട്ടൊന്നും ഉമ്മർ തരാറില്ല. വല്ലപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും ശമ്പളം കിട്ടുമ്പോൾ തരുമെന്ന് മാത്രം. എന്നാലും ഞങ്ങൾ ചോദിക്കാറില്ല, പരിഭവവുമില്ല. എല്ലാത്തിനും ഞങ്ങളും കൂടുകയും ചെയ്യും.

അപ്പോഴേക്കും മെറിലിൻ ഓടിപ്പാഞ്ഞെത്തി, രോഗികൾ പോയെന്നറിയിച്ചു. അസ്സർബായിയും കൂടെയിറങ്ങി വന്നു. നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതും മെറിലിൻ എന്റെ കയ്യിൽ കയറിപ്പിടിച്ച് നിറുത്തിയിട്ട്  പറഞ്ഞു.
“അവർ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് കുറേ ദിവസമായി. അതാ.. അവരൊന്നും സംസാരിക്കാത്തെ... അവർക്ക് ചോറ് വേണം. നിങ്ങൾ ചോറുണ്ടാക്കിയോ...?
ഞാനിനി ചെന്നിട്ടു വേണം ഉണ്ടാക്കാൻ...”
“ചോറ് ഞങ്ങൾ റെഡിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. നോക്കട്ടെ എന്താന്ന്....”
അതും പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ വേഗം നടന്നു. നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ മനസ്സിലായി...?”
“ഹി.. ഹി.. അതൊക്കെ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി...!”
ഇവൾ ആള് മിടുക്കിയാണല്ലൊന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലോർത്തു.

വാതിൽക്കൽ എത്തിയതും അസ്സർബായി എന്നേയും വിളിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറി. ഈജിപ്ഷ്യൻ സിസ്റ്ററിന്റെ അടുത്ത് ഒരു സ്റ്റൂളിൽ ഒടിഞ്ഞു മടങ്ങിയ പോലെ അവർ ഇരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ചെല്ലുന്നതു കണ്ട് അവർ വിഷമിച്ച് എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. തലയും ശരീരവും പർദ്ദയിൽ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. മുഖം മാത്രം പുറത്തു കാണാം. നല്ല ക്ഷീണിത ഭാവം. പ്രായവും തോന്നും.

ഞങ്ങൾ അടുത്തു ചെന്ന് നിന്നു. അസ്സർബായി ആംഗ്യം കാട്ടി എന്നോട് ചോദിക്കാൻ പറഞ്ഞു. ഉമ്മറുൾപ്പടെ മറ്റുള്ളവരെല്ലാം വാതിൽക്കൽ തന്നെ ഞങ്ങളുടെ പ്രകടനവും കാത്തു നിൽക്കുന്നു. ആകാംക്ഷയോടെയുള്ള അവരുടെ നിൽ‌പ്പ് കണ്ടതോടെ എന്റെ വായിലെ വെള്ളം വറ്റി. ഞാൻ തൊണ്ടയനക്കി നോക്കി. ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വരുന്നില്ല. കഷ്ടപ്പെട്ട് കുറച്ച് ഉമിനീരുണ്ടാക്കിയെടുത്ത് ചുണ്ടൊന്നു നനച്ചിട്ട് സാവധാനം ഞാൻ വിളിച്ചു.
“അമ്മാ.... ശ്രീലങ്കാവാ...?”
“ആമാങ്കണ്ണാ...!!”
‘ആമാ’ എന്ന് പറഞ്ഞതോടെ അവർ തമിഴത്തിയാണെന്ന് മനസ്സിലായി. എന്നാലും അവർ എന്നെ ‘കണ്ണാ’ന്നു വിളിക്കാൻ എന്താണ് കാരണമെന്ന് മനസ്സിലായില്ല. ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“തമിഴാ...?”
“ആമാങ്കണ്ണ...!”
“ഏ... ഇപ്പടി...ഉ.. ഇ..അ...ഏയ്..?” കരയുന്നതിന് എന്താണ് തമിഴിൽ പറയുകയെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്  ഞാൻ രണ്ടു കൈയ്യുടേയും ചൂണ്ടാണി വിരൽ നീട്ടി കണ്ണിനു താഴേക്ക് ആംഗ്യം കാട്ടി ചോദ്യം പൂരിപ്പിച്ചു.
അവർ അതിനു മറുപടി പറയാൻ കഴിയാതെ തലയും കുമ്പിട്ട് കരയാൻ തുടങ്ങി.
ഞാൻ അസ്സർബായിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
‘ചോദിക്ക്.. ചോദിക്ക്’ ന്ന് അസ്സർബായി വീണ്ടും ആംഗ്യം കാട്ടി.
ഞാൻ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് അവരുടെ തോളിൽ പിടിച്ച് തിരിച്ചിട്ട് ചോദിച്ചു.
“എതാവത് ശൊല്ലമ്മാ...  എതുക്ക്.. ഇന്ത മാതിരി... ശൊല്ല്...ശൊല്ല്..?  ഇങ്കെ ആരും ഉങ്കളെ തൊന്തരവൊന്നും പണ്ണമാട്ടാ.. എല്ലാവരും നല്ലവങ്കളാമ്മാ.... എതാവത് കഷ്ടമിരുന്താൽ ശൊല്ല്.....?”
അവർ പതുക്കെ കണ്ണീരോടെ മുഖമുയർത്തി.
പെട്ടെന്ന്  എന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചിട്ട് ഒരു വിതുമ്പലോടെ ചോദിച്ചു.
“കൊഞ്ചം ചോറു കിടക്കുമാ കണ്ണാ....!!?”
ചോദിച്ചതും, ചോദിക്കാൻ പാടില്ലാത്ത എന്തോ ചോദിച്ചതു പോലെ അവർ മുഖം പൊത്തിപ്പിടിച്ച് വാവിട്ട് കരയാൻ തുടങ്ങി.
കേട്ടതും എന്റെ  ചങ്കിടിച്ചു...!
പെട്ടെന്നൊരു ഗദ്ഗതം എന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്നും പുറത്തു ചാടി.
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

മനഷ്യന്റെ തനതു ഭക്ഷണം ദിവസങ്ങളോളം കിട്ടാതെ വന്നാൽ, യാചനാപൂർവ്വം അത് ചോദിക്കാൻ മനസ്സില്ലാതെ വന്നാൽ, മനസ്സുണ്ടായാലും ഭാഷ അറിയാതെ വന്നാൽ, ജീവിതത്തിൽ ഞാനും ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിലൂടെ കടന്നു പോയിട്ടുള്ളത് ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞതും, അതും ഇവർ ഒരു സ്ത്രീകൂടിയാവുമ്പോഴുള്ള നിസ്സഹായാവസ്ഥ... നിറഞ്ഞു വന്ന കണ്ണുകൾ എനിക്ക് തടുത്തു നിറുത്താനായില്ല. അത് അസ്സർബായി കാണാതിരിക്കാൻ ഞാൻ തല തിരിച്ചില്ല. എങ്കിലും മെർലിൻ കണ്ടു.

അവരെ ആ സ്റ്റൂളിൽ തന്നെ പിടിച്ചിരുത്താൻ മെർലിൻ സഹായിച്ചു.
എന്നിട്ടവൾ താൻ പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലെ  എന്ന മട്ടിൽ ‘റൈസ്...?’ എന്ന് എന്നെ നോക്കി ചോദിച്ചു. ഞാൻ തലയാട്ടുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളും നിറയാൻ തുടങ്ങി. അവൾ അവരെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് മറ്റാർക്കും മുഖം കൊടുക്കാതെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ തുടച്ചിട്ട് അസ്സർബായിയോട് പറഞ്ഞു.
“അവര് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് ദിവസങ്ങളായ്.... കുറച്ചു ചോറു തരുമോന്നാ ചോദിച്ചത്...”
“ങൂം... എനിക്ക് അപ്പഴേ സംശയമുണ്ടായിരുന്നു... ഒരഞ്ചു മിനിട്ട് സമയം മതി. വീട്ടിൽ എല്ലാം ബാബി ശരിയാക്കിയിട്ടുണ്ടാകും. ഞാൻ ഉടനെ എടുത്തിട്ടു വരാം...”
അതും പറഞ്ഞ് അസ്സർബായ് പോകാൻ തിരിഞ്ഞതും ഞാൻ പിടിച്ചു നിറുത്തി.
“അതു വേണ്ട അസ്സർബായി. ഞങ്ങളുടെ മുറിയിൽ എല്ലാം റെഡിയാക്കിയിട്ടാ ഞങ്ങൾ വന്നത്. ഞങ്ങൾ കൊടുത്തോളാം... ഉമ്മറിന്റടുത്ത് പറഞ്ഞിട്ട് കൊണ്ടു പോകാം...”

വാതിൽക്കൽ തന്നെ ഉമ്മർ നിന്നിരുന്നു.
അസ്സർബായി ഉമ്മറിന്റടുത്ത് കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു. ഉമ്മർ മുറിയിൽ കൊണ്ടു പോയി ഭക്ഷണം കൊടുത്തോളാൻ സമ്മതിച്ചു.
ഞാൻ അവരുടെ അടുത്തു ചെന്ന് പറഞ്ഞു.
“അമ്മാ... നമ്മൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് പോകാം. അവിടെ ചോറെല്ലാം റെഡിയാ.. എഴുന്നേൽക്കൂ...”
അവർ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് വിറക്കുന്ന പാദങ്ങളോടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
വയസ്സായവർ വേച്ചുവേച്ച് നടക്കുന്നതു പോലെയുള്ള നടത്തം കണ്ടിട്ട് വീഴാതിരിക്കാനായി ഒരു തോളിൽ ഞാൻ പിടിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും മെർലിൻ എത്തി അവരെ താങ്ങി.
മെർലിൻ പറഞ്ഞു.
“ഞാനും വരാം...”
മുറ്റത്തെത്തിയതോടെ അവർ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ നടന്നോളാം.. വീഴില്ല....”
“അത് സാരമില്ല. അവരും വന്നോട്ടെ. ദേ.. ആ കാണുന്നതാ ഞങ്ങളുടെ മുറി...”
ഞാൻ  ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് കൊടുത്തു.

ഞങ്ങളോടൊപ്പം സച്ചിയും അബ്ദുളും ഉസ്മാനും മൊയ്തുവും അസ്സർബായിയും ഉണ്ട്. ഞങ്ങളുടെ മുറിയിൽ കയറി ബാത്ത് റൂം കാണിച്ചു കൊടുത്ത്, കൈ കഴുകിയിട്ട് വരാൻ പറഞ്ഞു. അവർ അതിനകത്ത് കയറി വാതിലടച്ചു.

മെർലിൻ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ മുറിയിൽ വരുന്നത്. ഒരു മുറിക്കുള്ളിലെ മൂന്നു കട്ടിലും അടുക്കളയും മറ്റും കണ്ട് അവൾ അന്തം വിട്ടു. നിലത്ത് പേപ്പർ വിരിച്ച് ചോറും ചൂടൻ കോഴിക്കറിയും വിളമ്പി വച്ചപ്പോഴേക്കും അവർ കൈ കഴുകി എത്തി. നടക്കാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട് മനസ്സിലാക്കി മെർലിൻ വീണ്ടും അവരെ പിടിച്ചു. നിലത്തിരുന്ന് പതുക്കെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതോടെ അസ്സർബായിയും മെർലിനും തിരിച്ചു പോയി.

കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ അവർ മൂക്കു ചീറ്റുകയും മുഖം തുടക്കുകയും മറ്റും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അപ്പോഴും ഒഴുകുന്ന കണ്ണുനീരിന് ശമനമുണ്ടാകുന്നില്ല. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ പോയില്ല. ആർത്തിയോടെയുള്ള അവരുടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കൽ കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കേ വാതിലിൽ ആരോ ശക്തിയായി മുട്ടുന്നത് കേട്ടു.
ഞാൻ ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നതും തള്ളിക്കയറി വരുന്നു അയാൾ...!
ആളെക്കണ്ടതും  അബ്ദുളും സച്ചിയും ഞെട്ടിയെഴുന്നേറ്റു...!!
“പോലീസ് മുഹമ്മദ്..!?”
ഞാനും വിളറി നിന്നു.
ആ പാവം സ്ത്രീ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അപ്പോഴും ഭക്ഷണം അകത്താക്കുന്നതിന്റെ ആർത്തിയിലായിരുന്നു....


അടുത്ത ഭാഗം  മാർച്ച്- 15ന്............

Saturday, 15 February 2014

നോവൽ. മരുഭൂമി. (10)

കഥ ഇതുവരെ...

ഭീതി നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ പുറത്തു കടന്നു. പോകുന്ന വഴി ഒരു സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ കയറിയത് പുതിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. പലവഴി കറങ്ങി അവസാനം ഞങ്ങളുടേ സൈറ്റിൽ എത്തി. ജനറേറ്റർ ഓണാക്കി. ജനറേറ്ററിന്റെ ചെകിടടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദവും മുറിയുടെ പ്രകമ്പനവും കട്ടിലിന്റെ വിറയലുമെല്ലാം ചേർന്ന് ഉറങ്ങാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കാളരാത്രി സമ്മാനിച്ചു. നേരം വെളുത്തതും വാതിലിൽ ഇടിയും കല്ലേറുമായ് ഞങ്ങളെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ആശുപത്രിയിൽ കാഫർ എത്തിയെന്ന വിവരം കേട്ട് കാണാൻ വന്ന കുട്ടികളാണ് കല്ലെറിഞ്ഞത്. അവരിൽ നിന്നും ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചത് ആശുപത്രി മാനേജരും ഫാർമസിറ്റും കൂടിയാണ്. വൈകുന്നേരം ഒരു പോലീസ് ജീപ്പിൽ പോലീസ് ചീഫ് എത്തി, നഴ്സുമാരുടെ ഭാഗത്തേക്ക് പോകരുതെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് തന്നിട്ട് പോയി. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നഴ്സുമാരുടെ ലൈറ്റ് നന്നാക്കാൻ പോയി തിരിച്ചു വന്നത് ഞങ്ങളെ കാത്തു നിൽക്കുന്ന പോലീസ് ചീഫിന്റെ മുൻപിൽ. ഈജിപ്ഷ്യൻ നേഴ്സിന്റെ ഇടപെടൽ ഒരപകടം ഒഴിവാക്കി.ശമ്പളം കിട്ടാൻ വൈകിയതു കൊണ്ട് കാറ് കഴുകാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യമായി വന്ന  കത്തിലെ വിശേഷങ്ങൾ ഞങ്ങളെ സങ്കടപ്പെടുത്തി. പോസ്റ്റാഫീസിന്റെ പ്രവർത്തനം സെയ്മയിൽ ആരംഭിച്ചു. അമാറയിലെ ജനറേറ്റർ ഓടിക്കാനുള്ള പണി കിട്ടിയത് ഞങ്ങൾക്ക്  ഉത്തേചകമായി....

തുടർന്നു വായിക്കുക....

പുതുമുഖം.

ചപ്പൽ പുറത്തായതു കൊണ്ട് പിറകിലിറങ്ങി മതിലിനോട് ചേർന്ന സിമന്റു വഴിയിലൂടെ ജയിലിന്റെ അരികിൽ കൂടിയാണ് വന്നത്. എട്ടൊൻപത് ചെറിയ ജയിൽ മുറികളാണെങ്കിലും ഒരെണ്ണത്തിൽ മാത്രം ഒരു ആഫ്രിക്കക്കാരൻ കമ്പിയഴികളിൽ പിടിച്ച് നിൽ‌പ്പുണ്ടായിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ അടുത്തുവന്നപ്പോൾ അയാൾ ആംഗ്യം കാട്ടി സിഗററ്റ് ചോദിച്ചു. സച്ചി കൊടുക്കാനായി പോക്കറ്റിൽ കയ്യിട്ടതാണെങ്കിലും ഞാൻ പിടിച്ചു വലിച്ച് കൊണ്ടു പോയി.
ഗേറ്റിലെ കാവൽ പോലീസ്സുകാർ ഞങ്ങളേത്തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സംഗതി അറിഞ്ഞ അബ്ദുൾ പറഞ്ഞു.
“ദൈവം നമ്മുടെ കൂടെയുണ്ട്...”
അതും പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ പരസ്പ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“ഇനി ഏതായാലും നമ്മുടെ കാറ് കഴുകൽ പരിപാടി അവർക്കു തന്നെ തിരിച്ച് കൊടുത്തേക്കാം അല്ലേ....?”
“ഏതായാലും ഈ മാസം ഇങ്ങനെ പോകട്ടെ. അപ്പോഴേക്കും അമാറേലെ കാശ് കിട്ടിത്തുടങ്ങും. അത് കഴിഞ്ഞിട്ട് തിരിച്ചു കൊടുക്കാം. അതല്ലേ നല്ലത്...?”

ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞൊരു വ്യാഴാഴ്ച വൈകുന്നേരം ഞങ്ങൾ പുറത്തു പോയി. അബ്ദുളിനെ മാത്രം ജനറേറ്റർ ഡ്യൂട്ടിക്കിട്ടു. സാധനങ്ങൾ വാങ്ങണമെങ്കിൽ മൂന്നു കിലോമീറ്ററെങ്കിലും നടക്കണം. സാധാരണ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരേ ഉണ്ടാകാറുള്ളു. അന്ന് ഉസ്മാനും മൊയ്തുവും കൂടെയെത്തി. പുറകിലെ വലിയൊരു മല കടന്നുവേണം പോകാൻ. ആ മലയുടെ ചരിവിൽ തന്നെ ഒരു പള്ളിയുണ്ട്. ഒരു പഴയ പള്ളി. അവിടെ മനുഷ്യവാസമൊന്നുമില്ല.

അതിനപ്പുറത്തു കാണുന്ന മലയിൽ നിന്നും പണ്ടെങ്ങോ വെള്ളമൊലിച്ചിറങ്ങിയ പാടുകൾ തെളിഞ്ഞു കാണാം. ആ അരുവി ഈ പള്ളിയുടെ മുന്നിലൂടെയാണ് ഒഴുകിയിരുന്നതെന്നതിന് തെളിവായി ഒരു ചെറിയ കലുങ്കും ഉണ്ട്. അതിനടിയിലൂടെ വെള്ളത്തോടൊപ്പം ഒഴുകിയിറങ്ങിയ പാറ പൊടിഞ്ഞ നല്ല ആറ്റുമണൽ തെളിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്. അത് കണ്ടതും പെരിയാർ പുഴയിലെ മണപ്പുറം എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.

ഞങ്ങൾ അവിടെ ഇറങ്ങി മണൽ വാരി തൂവിയെറിഞ്ഞ് കാറ്റിൽ പറത്തിക്കളിച്ചു. എന്തുകൊണ്ടോ കുറച്ചു നേരം കൊച്ചുകുട്ടികളുടെ മനസ്സായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്കെല്ലാവർക്കും.  മനസ്സിൽ  അന്നേരമനുഭവിച്ച സന്തോഷത്തിന് അതിരില്ലായിരുന്നു. ചിലപ്പോഴെങ്കിലും കുട്ടികളാകാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തവരുണ്ടാകുമോ...? മറ്റാരുമില്ലാത്ത, ഞങ്ങൾ മാത്രമായ ഒരു ലോകത്ത്  കുറച്ചു നേരം നിഷ്ക്കളങ്കരായ കുട്ടികളെപ്പോലെ എല്ലാം മറന്ന് മണലിൽ കളിച്ച് തിമിർത്തു...!

പിന്നെയും ഞങ്ങൾ നടന്ന് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരിയുന്ന വഴിയിലെത്തി. ഗ്രാമവാസികളുടെ എല്ലാ വീട്ടാവശിഷ്ടങ്ങളും കൊണ്ടു തള്ളുന്ന ഒരു കുഴിയിൽ ഞങ്ങൾ എത്തിനോക്കി. വീട്ടുപകരണങ്ങൾ ധാരാളം കിടപ്പുണ്ട്. ഞങ്ങൾ കുഴിയിലിറങ്ങി നല്ലതെന്നു തോന്നിയ ഒരു ടേപ് റിക്കാറ്ഡറും ഒരു വാക്ക് മാനും മറ്റും എടുത്ത് മുകളിൽ കൊണ്ടു വന്ന് വച്ചു. ഒരു ടീവി  ആന്റ്റിനയും കൂട്ടത്തിൽ കിട്ടി. ഉസ്മാൻ പറഞ്ഞു.
“ ആന്റിനയുണ്ടെങ്കിൽ ടീവി പരിപാടികൾ കാണാം കഴിയും..”
“ടീവിയില്ലാതെ എങ്ങനെ കാണാൻ കഴിയും..?”
“നമുക്ക് ആശുപത്രിയിലെ ടീവി എടുക്കാം..”
“അതിന് ഉമ്മർ സമ്മതിക്കുമോ..”
“ ആശുപത്രിയില്ലാത്ത വ്യാഴവും വെള്ളിയും മാത്രം  ടീവി എടുത്ത് കാണാം...!”
അതും ശരിയാണല്ലൊയെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് തോന്നി. ഒന്നുമില്ലാത്തതിലും ഭേദമല്ലെ ഒന്നരദിവസമെങ്കിലും പുറം ലോകവുമായുള്ള ബന്ധം കിട്ടുന്നത്. ആ ഏരിയലും ഞങ്ങൾ എടുത്ത് മുകളിൽ കൊണ്ടു വന്നു. അതെല്ലാം അവിടെ വച്ചിട്ട് വീണ്ടും കടയിലേക്ക് നടന്നു.

അതൊരു പെട്രോൾ പമ്പ് ആയിരുന്നു. അതിനോട് ചേർന്നായിരുന്നു ഒരു കുഞ്ഞു പലചരക്ക് കടയും. ആവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങളെല്ലാം വാങ്ങി തിരിച്ചു വരുന്ന വഴിയിൽ ഞങ്ങൾ എടുത്തു വച്ച സാധനങ്ങളും കൂട്ടത്തിൽ എടുത്തു. പണ്ടെങ്ങോ പെയ്ത മഴവെള്ളത്തിൽ മണ്ണൊലിച്ചു കയറിയ ടേപ്പ് റിക്കാർഡർ ഞങ്ങൾ നന്നാക്കിയെടുത്തു. വാക്ക്മാനും നന്നാക്കിയെടുത്തു.

വിരസമായ ഞങ്ങളുടെ  സമയം ചിലവഴിക്കാൻ  അതുപകരിച്ചു. ഇത്തരം സാധനങ്ങൾ കേടുവന്നാൽ ഇവിടെ ആരും നന്നാക്കാൻ ശ്രമിക്കാറില്ല. കാരണം ആ ഗ്രാമത്തിൽ നന്നാക്കുന്നവരാരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എല്ലാം വലിച്ചെറിയുകയായിരുന്നു പതിവ്.  ആ വ്യാഴാഴ്ച ഉമ്മറിന്റെ അനുവാദത്തോടെ ടീവി എടുത്ത് ഞങ്ങളുടെ മുറിയിൽ കൊണ്ടു വന്നു. ഏരിയൽ പിടിപ്പിച്ച് സൌദി പരിപാടികൾ കാണാൻ തുടങ്ങി. മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം പുറം ലോകത്തെ വാർത്തകൾ ഞങ്ങളറിയാൻ തുടങ്ങിയത് അങ്ങനെയാണ്.

അധികവും യൂറോപ്പ്യൻ വാർത്തകളായിരുന്നു. ഇൻഡ്യൻ വാർത്തകൾ നാട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും വലിയ അത്യാഹിതങ്ങൾ സംഭവിക്കുമ്പോൾ മാത്രവും. ഓരോ ദിവസം അവസാനിക്കുമ്പോഴും ഞങ്ങൾ പറയും.
“നാട്ടിൽ ഇന്ന് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. അത്രയും ആശ്വാസം....!”

വ്യാഴവും വെള്ളിയും ഞങ്ങളുടെ നിറമുള്ള നാളുകളായി മാറി. മക്കയിൽ നിന്നും ഉസ്മാൻ കൊണ്ടു വരുന്ന പഴയ മലയാളം, ഹിന്ദി, തമിഴ് സിനിമകളും ഞങ്ങളുടെ വിരസമായ ദിവസങ്ങളെ ജീവസ്സുറ്റതാക്കി. അതിനായി ആശുപത്രിയിലെ സ്റ്റോറിൽ നിന്നും പൊടിപിടിച്ചു കിടന്ന വീഡിയോ പ്ലേയറും ഉമ്മറിന്റെ അനുവാദത്തോടെ ഞങ്ങൾ മുറിയിൽ കൊണ്ടുവച്ചു.

മാസത്തിലൊരിക്കൽ ഒരു ഹിന്ദിപ്പടം ടീവിയിൽ വരും. അത് കാണാനായി ഞങ്ങൾ കാത്തിരിക്കും. വളരെ പഴയതാണെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ നാടിന്റെ മണമുള്ള ചിത്രം കാണുമ്പോൾ എന്തു സന്തോഷമാണെന്നോ. ശമ്പളമില്ലെന്ന ഒറ്റക്കാര്യമൊഴിച്ചാൽ ജീവിതം സുന്ദരമായിരുന്നു.

അന്നൊരു വ്യാഴാഴ്ച രാത്രിയിൽ പത്തു മണി കഴിഞ്ഞ നേരത്താണ് ഉസ്മാന്റെ ഫോൺ വന്നത്. സാധാരണ ആ സമയം വരെ ആശുപത്രി മുറ്റത്ത് ഞങ്ങൾ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ വർത്തമാനം പറഞ്ഞിരിക്കൽ പതിവുള്ളതായിരുന്നു. അന്നു ഞങ്ങൾ സിനിമ കാണാനായി നേരത്തെ പിരിഞ്ഞു. മൊയ്തുവും അബ്ദുളും കൂടി അന്ന് മക്കയിൽ പോയിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഞങ്ങൾ ചെല്ലുമ്പോൾ ഗേറ്റിൽ ഒരു കാർ വന്ന് ഹെഡ്ലൈറ്റ് തെളിയിച്ച് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉസ്മാൻ ഗേറ്റ് തുറന്നു കൊടുത്ത് അവരെ അകത്തേക്ക് കയറ്റി. അവർ നേരെ ആശുപത്രിയുടെ മുൻപിൽ ചെന്നു നിന്നു. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം ഈജിപ്ഷ്യൻ നഴ്സും ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ നിന്നും  ഇറങ്ങി വന്നു. നഴ്സ് എത്തിയതോടെ കാറിൽ നിന്നും ഒരു ഗർഭിണി തനിയെ ഇറങ്ങി നടകൾ കയറി ആശുപത്രിക്കകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. അവരുടെ ഭർത്താവ് ഒന്നു ശ്രദ്ധിക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ കാറിൽത്തന്നെ ഇരുന്നതേയുള്ളു.

ഞങ്ങൾ ആ വരാന്തയിലെ തിണ്ണയിൽ ആകാശത്തെ നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി കിടന്നു.  കിഴക്കൻ ചക്രവാളത്തിലെ  ഒരേ നിരയിലെ ആ‍ മൂന്നു നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കിക്കിടക്കുമ്പോൾ, നാട്ടിൽ നിന്നും നോക്കുമ്പോഴും അതിനെ കാണാനാകുന്നല്ലോർത്തപ്പോൾ വല്ലാത്ത അത്ഭുതം തോന്നി. ഞാൻ ഉടനെ നാട്ടിലേക്ക് പറന്നു. ഞാനവിടെ എത്തുന്നതിനു മുൻപേ തന്നെ ഉസ്മാൻ പറഞ്ഞു.
“ഞങ്ങടെ വീട്ടിലെ മുറ്റത്ത് മണൽ കൂട്ടിയിട്ടുണ്ട്. നല്ല നിലാവത്ത് ഞങ്ങൾ അത്താഴവും കഴിഞ്ഞ് മെടഞ്ഞ ഓല വിരിച്ച്  ആ മണൽക്കൂനയിൽ  നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കിക്കിടക്കും. അന്നേരം എന്റെ മോള് പറയും. ‘ബാപ്പച്ചീ... ദേ ആ നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കിയേ... ബാപ്പച്ചീം ഉമ്മച്ചീം നടുക്ക് ഞാനും...!’
“ഞാനും ആ നക്ഷത്രങ്ങളെത്തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു മഹാത്ഭുതം പോലെയാ എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. നാട്ടിൽ നിന്നും ആയിരക്കണക്കിന് മൈൽ അകലെയാണ് ഞങ്ങൾ. എന്നിട്ടും ഒരു മാറ്റവുമില്ലാതെ, ഇവിടെ നിന്നു നോക്കിയാലും അത് കാണാം..”

ഞങ്ങളങ്ങനെ നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ പങ്കുവച്ച് കിടക്കുമ്പോഴാണ് ആശുപത്രിയുടെ ഗ്ലാസ് ഡോർ തുറക്കപ്പെട്ടത്.  ഈജിപ്ഷ്യൻ നഴ്സ് വാതിൽ തുറന്നു പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ കുഞ്ഞു കുട്ടിയേയും എടുത്ത് ആദ്യം കയറിപ്പോയ ഗർഭിണി ഇറങ്ങി വരുന്നു. ഞങ്ങളത് കണ്ട് അത്ഭുതം കൂറി. അവർ സാവധാനം സ്റ്റെപ്പുകളിറങ്ങി വന്ന്, ഭർത്താവ് തുറന്നു കൊടുത്ത കാറിൽ കയറി ഇരുന്നതും വണ്ടി വിട്ടു.  അവർ ആശുപത്രിയെ വലയം വച്ച് പുറത്തേക്ക് പോയി. പിന്നാലെ വന്ന നഴ്സും ഞങ്ങളോട് സലാം പറഞ്ഞ് തിരിച്ചു പോയി.  ഞാനും സച്ചിയും വായും പൊളിച്ച് സ്തപ്തരായിരിക്കുകയാണ്.
“ഇതെന്തരൊത്ഭുതം... അതിനും വേണ്ടും നേരമായോ അവർ അകത്തേക്ക് പോയിട്ട്....?”
ഞാനും സച്ചിയും പരസ്പ്പരം ചോദിച്ചു.
വാതിലടച്ചു പൂട്ടിക്കൊണ്ട് ഉസ്മാൻ പറഞ്ഞു.
“ഹ..ഹാ...ഹാ... ഇതിലൊന്നും ഒരത്ഭുതോല്ലെടാ... ഇതൊക്കെ ഇവിടെ സാധാരണ സംഭവാ... ആ വണ്ടീലിരുന്നവൻ അവരുടെ കെട്ടിയോൻ, കൂടെയിറങ്ങി ഒന്നു പിടിച്ചോ, എന്തെങ്കിലുമൊരു സഹായം ചെയ്തോ... ആ വണ്ടീന്നവൻ ഇറങ്ങീല്ല. അതു പോട്ടെ,  ആ കൊച്ചിനേയും എടുത്തുകൊണ്ട് വന്നിട്ട് ആ കൊച്ച് ആണാണോ പെണ്ണാണോന്നു പോലും ചോദിച്ചോ...? ഇത്രേള്ളു.. ഇവിടത്തെ കാര്യങ്ങൾ...!!?”

ഞാനോലിചിക്കുകയായിരുന്നു. നമ്മുടെ നാട്ടിലാണെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ ആരെങ്കിലും ഒറ്റക്ക് വരുമോ..? എത്രപേരുണ്ടാകും  താങ്ങിപ്പിടിക്കാൻ...?
പ്രസവമുറിയുടെ പുറത്ത് ആകാംക്ഷയോടെ ഇരിക്കപ്പൊറുതിയില്ലാതെ വരാന്ത മുഴുവൻ ഉലാത്തുന്ന ഭർത്താവ്...!
ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന ബന്ധു മിത്രാദികൾ...!
ഇവിടെ ദേ... ആ കുഞ്ഞു പോലും ഒന്നു കരഞ്ഞതായി കേട്ടില്ല.
പിന്നീട് അതിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ അത്ഭുതം കൂറി.

ഗ്രാമവാസികളുടെ ചില  സ്വഭാവവിശേഷണങ്ങളും ഉസ്മാൻ പറഞ്ഞു തന്നു.
"കൂടുതൽ മരുന്നുകൾ കൊടുത്തുവിടുന്ന ഡോക്ടറോടാണ് അവർക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടം. ആ സമയത്ത് രോഗികളുടെ എണ്ണം കൂടും. മുൻപൊരിക്കൽ ഒരു ഇൻഡ്യൻ ഡോക്ടറുണ്ടായിരുന്നു, മലയാളിയാ. പുള്ളിക്കാരൻ അധികം മരുന്നൊന്നും  കുറിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിലായിരുന്നില്ല. മാത്രമല്ല, അദ്ദേഹം ഗ്രാമവാസികളുടെ ഫയലുകളിൽ  പഠനം നടത്തിയപ്പോൾ വ്യായാമക്കുറവാണ് അസുഖങ്ങളുടെ പ്രധാന കാരണം എന്ന് കണ്ടെത്തി.

ദിവസവും വ്യായാമം ചെയ്യണമെന്നു പറഞ്ഞാലൊന്നും അവർ അനുസരിക്കുകയില്ലല്ലൊ. അതുകൊണ്ട് ഡോക്ടർ ഒരു പരിഷ്ക്കാരം നടപ്പിലാക്കി. വണ്ടികൾ ഗേറ്റിനു വെളിയിൽ ഇട്ടിട്ട് എല്ലാവരും നടന്നു വന്നാൽ മതിയെന്ന്. അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും കൂടി ഒരു നൂറുമീറ്ററെ നടക്കേണ്ടതുള്ളു.  ആ ഡോക്ടർ ഒരു മാസം കൂടിയേ അവിടെ തുടർന്നുള്ളു. നമ്മുടെ മാനേജർ ഉമ്മർ ഉൾപ്പടെ എല്ലാ അറബി സ്റ്റാഫുകളും സകല ഗ്രാമവാസികളും ചേർന്ന്  സർക്കാരിലേക്ക് പരാതി അയച്ച് അദ്ദേഹത്തെ ഇവിടന്ന് കെട്ടുകെട്ടിച്ചു.”
“ഹാ...ഹാ...ഹാ....!”
ഞങ്ങൾക്ക് പൊട്ടിപ്പൊട്ടി ചിരിക്കാതിരിക്കാനായില്ല.

രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ്, ഉച്ചക്കുള്ള ഭക്ഷണമൊക്കെ ശരിയാക്കി വെറുതെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഇറങ്ങാമെന്നു കരുതി ഡ്രെസ്സ് ചെയ്യുമ്പോഴാണ് മൊയ്തു ഓടിക്കിതച്ചെത്തിയത്.
“ഞങ്ങടെ കമ്പനീടെ ഒരു ലേഡീസ് സ്റ്റാഫിനെ കൊണ്ടന്നിട്ട്ണ്ട്. അവരൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. ചുമ്മാ നിന്ന് കരയണതേള്ളു....  ഇക്കാമേല് സ്രീലങ്കക്കാരിയാന്ന് എഴുതീട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങള് ചോദിച്ചിട്ടും അവരൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. ഉമ്മറ് പറഞ്ഞു നിങ്ങളോടൊന്ന് വന്ന് ചോദിക്കാൻ...?!”
ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും എന്തോ ഒരതിശയം കേട്ടതുപോലെ മൊയ്തുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റു നോക്കി നിൽക്കാണ്.
"എന്താ അവരുടെ പേരെന്നു പറഞ്ഞോ...?”
“ഇക്കാമേല് ‘ഐഷാ ഹബീബ്’ എന്നാ അസ്സർബായി പറഞ്ഞേ...”
ഞാനും സച്ചിയും എഴുന്നേൽക്കുമ്പോഴേക്കും അബ്ദുൾ മൊയ്തുവിനേയും പിടിച്ചു വലിച്ച് ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഓടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു...


അടുത്ത ഭാഗം  മാർച്ച്- 1ന്............

Saturday, 1 February 2014

നോവൽ. മരുഭൂമി. (9)




കഥ ഇതുവരെ...

ഭീതി നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ പുറത്തു കടന്നു. പോകുന്ന വഴി ഒരു സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ കയറിയത് പുതിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. പലവഴി കറങ്ങി അവസാനം ഞങ്ങളുടേ സൈറ്റിൽ എത്തി. ജനറേറ്റർ ഓണാക്കി. ജനറേറ്ററിന്റെ ചെകിടടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദവും മുറിയുടെ പ്രകമ്പനവും കട്ടിലിന്റെ വിറയലുമെല്ലാം ചേർന്ന് ഉറങ്ങാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കാളരാത്രി സമ്മാനിച്ചു. നേരം വെളുത്തതും വാതിലിൽ ഇടിയും കല്ലേറുമായ് ഞങ്ങളെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ആശുപത്രിയിൽ കാഫർ എത്തിയെന്ന വിവരം കേട്ട് കാണാൻ വന്ന കുട്ടികളാണ് കല്ലെറിഞ്ഞത്. അവരിൽ നിന്നും ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചത് ആശുപത്രി മാനേജരും ഫാർമസിറ്റും കൂടിയാണ്. വൈകുന്നേരം ഒരു പോലീസ് ജീപ്പിൽ പോലീസ് ചീഫ് എത്തി, നഴ്സുമാരുടെ ഭാഗത്തേക്ക് പോകരുതെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് തന്നിട്ട് പോയി. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നഴ്സുമാരുടെ ലൈറ്റ് നന്നാക്കാൻ പോയി തിരിച്ചു വന്നത് ഞങ്ങളെ കാത്തു നിൽക്കുന്ന പോലീസ് ചീഫിന്റെ മുൻപിൽ. ഈജിപ്ഷ്യൻ നേഴ്സിന്റെ ഇടപെടൽ ഒരപകടം ഒഴിവാക്കി.ശമ്പളം കിട്ടാൻ വൈകിയതു കൊണ്ട് കാറ് കഴുകാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യമായി വന്ന  കത്തിലെ വിശേഷങ്ങൾ ഞങ്ങളെ സങ്കടപ്പെടുത്തി.....

തുടർന്നു വായിക്കുക....

മക്കീന......

ഞങ്ങൾ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയതും അമാറയിലെ പോലീസ് ജീപ്പ് ഓടിവന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് മുൻപിൽ നിന്നു. വാതിൽ തുറന്നു തന്ന പോലീസ്സുകാരൻ പറഞ്ഞു.
“വേഗം കയറ്.. നിങ്ങളെ  ഉടനെ കൊണ്ടുചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു....!”
ഞങ്ങളോടൊപ്പം അബ്ദുളും ഒന്നു ഞെട്ടാതിരുന്നില്ല...
സച്ചി ഹാപ്പിയായിരുന്നെങ്കിലും എന്റെ നല്ല ജീവൻ പോയിരുന്നു...!
ഒരു ശവം തളർന്നൊടിഞ്ഞ്  ജീപ്പിനകത്ത് എത്തിവലിഞ്ഞ് കയറിയിരുന്നു...
അത് ഞാനായിരുന്നു...!!?

അമാറയിലെ ഗേറ്റിലേക്ക് എത്തിയതും  ഞാൻ പിറകിലേക്ക് ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആശുപത്രിയും ഗേറ്റും, ഞങ്ങളുടെ ജനറേറ്ററും പിന്നെ  ഉസ്മാനും മൊയ്തുവും എല്ലാം ഇതോടെ അന്യമാവുകയാണോ...? ഉദിച്ചുയരുന്ന സൂര്യനു പോലും ഒരു ദയയുമില്ല. ടെൻഷൻ കാരണം  വിറയലും, വിയർക്കലും. ആകെയൊരു അസ്വസ്ഥത.

വണ്ടി  അമാറയുടെ മെയിൻ ഗേറ്റും കടന്ന് പ്രധാന കെട്ടിടത്തിന്റെ മുൻപിൽ നിന്നു.
പോലീസ്സുകാരൻ, തന്റെ പിന്നാലെ വരാൻ  ആംഗ്യം കാട്ടിക്കൊണ്ട് അകത്തേക്കു കയറി. അയാളിൽ ഒരു പോലീസ്സുകാരന്റെ ഭാവമല്ല. അറക്കുന്നതിനു മുൻപുള്ള ദയയാണൊ ആ മുഖത്ത്...?
ഒന്നും വേർതിരിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. അയാളുടെ ഊഷ്മള സ്വാഗതം കണ്ട് ഞാനും സച്ചിയും സംശയത്തോടെ പരസ്പ്പരം നോക്കി.
“കേറ്റിവിടാൻ കൊണ്ടു പോകുന്നത് ഇങ്ങനെയാണൊ...?”
എന്റെ സംശയം ആംഗ്യഭാഷയിൽ സച്ചിയോട് ചോദിച്ചു. സച്ചിക്കും ആ സംശയം ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയതല്ലാതെ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. എങ്കിലും ആ മുഖത്തിന് പഴയ പ്രസരിപ്പില്ലാത്തത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

അതിനകത്ത് ഇടവഴികൾ പോലെ  വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞു പോകുന്ന ഇടനാഴികകൾ ധാരാളം ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലായിടവും ചുവന്ന പരവതാനി വിരിച്ചിരുന്നു. പതുപതുത്ത ചുവന്ന പരവതാനിക്ക് യോജിച്ചതായിരുന്നില്ല ഞങ്ങളുടെ ചെരുപ്പുകൾ.  ഇതറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ  ഷൂ ഇടാമായിരുന്നു. ഇവിടെ എത്തിയതിനുശേഷം ഷൂ കൈകൊണ്ട് തൊട്ടിട്ടില്ല. കട്ടിലിന്റെ അടിയിലെവിടെയോ പൊടി പിടിച്ച് കിടക്കുന്നുണ്ടാകും.
അല്ല, കേറ്റിവിടാൻ കൊണ്ടു പോകുന്നവനെന്തിനാ ഷൂ...?

എന്തിനാണ് ഇത്രയും ചുറ്റി വളഞ്ഞ് പോകുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായില്ല. അവസാനം തുറന്നു കിടന്ന ഒരു വാതിലിനു മുൻപിൽ പോലീസ്സുകാരൻ പെട്ടെന്നു നിന്നു...
ധൃതി പിടിച്ചെന്നോണം അയാളുടെ ഒപ്പമെത്താൻ ഓടി നടന്ന ഞങ്ങൾ അയാൾക്കു പിന്നിൽ ഒരു കൂട്ടിയിടിയിൽ ഇടിച്ചു നിന്നു. അയാൾ കൈ കൊണ്ട് ‘ഇവിടെ നിൽക്കാൻ ’ ആംഗ്യം കാണിച്ചിട്ട് അകത്തേക്ക് കടന്നു.

അതൊരു വിശാലമായ ചുവന്ന പരവതാനി വിരിച്ച ഹാൾ ആയിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് നടുക്കായി ഒരു അറബി എബണ്ടൻ കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. അയാൾക്കു മുന്നിൽ ഒരു സുന്ദരൻ വിരിയിട്ട മേശ. പിന്നെ ഹാളിൽ നിറയെ രാജകീയ കസേരകൾ നിരത്തിയിരിക്കുകയാണ്. അതിൽ മുൻപിലുള്ള ഒന്നു രണ്ടു നിരയിൽ മാത്രം അറബികൾ നിരന്നിരുപ്പുണ്ട്.
ഞങ്ങൾ വല്ലാത്ത ചങ്കിടിപ്പോടെ വാതിൽക്കൽ പതുങ്ങിയെന്നോണം നിന്നു.
അവരുമായി താരതമ്യം ചെയ്താൽ വെറും പുഴുക്കളായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. സാധുക്കളായ രണ്ടു പഞ്ചപാവങ്ങളായി ‘ഞങ്ങളെ കേറ്റിവിടല്ലെ സാ..റേ...!’ എന്ന ഭാവം മുഖത്ത് വരുത്താൻ ഞങ്ങൾ അല്ല ഞാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു.

പോലീസ്സുകാരൻ ചെന്ന് കസേരയിലിരിക്കുന്ന അറബിയോട് ഭവ്യതയോടെ എന്തോ പറഞ്ഞതും, കയ്യിലിരുന്ന ഫയൽ മടക്കി വച്ചിട്ട് ഞങ്ങളെ നോക്കി കയ്യാട്ടി വിളിച്ചു. ഞങ്ങൾ വല്ലാത്തൊരു നെഞ്ചിടിപ്പിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റടുത്തേക്ക് നടന്നടുത്തു. ഹാളിൽ പൊതുവേ നിശ്ശബ്ദത തളം കെട്ടി നിന്നിരുന്നു. അടുത്തെത്തിയതും ഞങ്ങൾ സലാം പറഞ്ഞെങ്കിലും, വറ്റിയ തൊണ്ടയിൽ നിന്നും ശബ്ദം  പുറത്തു വരാത്തതു കൊണ്ട് അറബി കേട്ടോയെന്തോ... എങ്കിലും അദ്ദേഹം സലാം മടക്കിയിട്ട് ഞങ്ങൾക്കു നേരെ കൈ നീട്ടി ‘ഷേൿഹാന്റ്’ തന്നു...!
അതോടെ എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് നിന്നു....
വിറയൽ മാറി. അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
“നിങ്ങളാണോ ആശുപത്രിയിലെ മക്കീന(ജനറേറ്റർ) ഓടിക്കുന്നവർ...?”
“അതെ...”
“ഇലക്ട്രിക്കിന്റെ പണികളൊക്കെ അറിയാമല്ലെ, ഏസിയൊക്കെ...?”
“അറിയാം...”
“ങൂം... ഗ്രാമത്തിൽ ഇലക്ട്രിക് പണി അറിയാവുന്നവർ ആരുമില്ല. മക്കയിൽ നിന്നു കൊണ്ടുവരികയാണ് പതിവ്. ഏതായാലും അത് നന്നായി...!”

അറബി വാക്കിനേക്കാൾ ഇംഗ്ലീഷുണ്ടായിരുന്നു സംസാരത്തിൽ. അതു കൊണ്ട് തന്നെ പറഞ്ഞതത്രയും വ്യക്തമായി. പുറത്തു പോയി പണിയെടുക്കുന്നതിൽ അമീറിനു വിരോധമില്ലെന്ന് ഉറപ്പായതോടെ കേറ്റിവിടില്ലെന്നും ഉറപ്പായി..!.

അപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. അതിനകത്ത് കറണ്ടില്ല. എല്ലാവരും അമീർ ഉൾപ്പടെ വിയർത്തൊലിച്ചാണിരിക്കുന്നത്. കയ്യിലിരിക്കുന്ന പേപ്പർ കൊണ്ട് ചിലരൊക്കെ വീശുന്നുണ്ട്. ഞങ്ങളും വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് പിന്നെ പേടിച്ചിട്ടായിരുന്നു.
അമീറിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്  ഞങ്ങളുടെ മനം സന്തോഷം കൊണ്ട് തുടിച്ചു. എന്നാലും അമീർ ഇതു ചോദിക്കാനാണോ വിളിച്ചത്...? ആ ചിന്തയുടെ  മറുപടി അമീറിൽ നിന്നും ഉടൻ കിട്ടി.
“ഞങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ ഒരു  മക്കീന  ഉണ്ട്. ഒരാഴ്ചയായിട്ട് അതോടുന്നില്ല. ഒന്നു നോക്ക്. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഇവരോട് പറഞ്ഞാൽ മതി...”
“ശരി. ഞങ്ങൾ നോക്കാം...”

ജനറേറ്റർ നന്നാക്കാനൊന്നും ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല. എന്നാലും അത് തുറന്നു പറയുന്നതെങ്ങനെ..? ഞങ്ങൾ പിന്തിരിഞ്ഞ് കൂടെ വന്ന പോലീസ്സുകാരനോടൊപ്പം നടന്നു. കെട്ടിടത്തിനു പിറകിലായി മതിലിനോട് ചേർന്ന് ഒരു ഇടത്തരം ജനറേറ്റർ കരിയും ഓയിലും പിടിച്ച് കിടന്നിരുന്നു. അത്തരം ഒരെണ്ണം ഞങ്ങൾ ആദ്യമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. എന്നാലും പൊതുവായിട്ട് ജനറേറ്ററുകൾക്കെല്ലാം ഒരേ അംഗഭംഗങ്ങളും സ്വഭാവവുമാണല്ലൊ.

അതിൽ തൊടാൻ തന്നെ അറയ്ക്കും. ചുറ്റുപാടിലും ഓയിലും ഡീസലും വീണ് ചവിട്ടാനും ഒക്കില്ല. എങ്കിലും അമീറിന്റെ ഉത്തരവല്ലെ. ഞങ്ങൾക്ക് പുറത്ത് പോയി പണിയെടുത്താലല്ലെ ചാക്കരി വാങ്ങാൻ പറ്റൂ...!
ടാങ്കിൽ ഡീസൽ നിറച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട്. ടാങ്കിൽ നിന്നും ഡീസൽ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ പൈപ്പ് അഴിച്ച് ‘എയർ’ കളയുകയേ വേണ്ടിയിരുന്നുള്ളു.  ഓയിൽ അശേഷം അകത്ത് കാണുന്നില്ല. അടുത്തു കിടന്ന വീപ്പയിൽ ഓയിലിരുപ്പുണ്ട്. അത് കൈപ്പമ്പു വഴി അടിച്ച് ആവശ്യത്തിന് ഒഴിച്ചു. ബാറ്ററിക്ക് ചാർജ്ജില്ലായിരുന്നു.  ചരടു വലിച്ച് സ്റ്റാർട്ടാക്കാനായി പോലീസ്സുകാരൻ സഹായിച്ചു. കാരണം ഞങ്ങൾ മുട്ടിപ്പായി ഒറ്റക്കും തെറ്റക്കും ഒക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടും മൂപ്പിലാൻ ഒന്നനങ്ങുകപോലും ചെയ്തില്ല. പോലീസ്സുകാരൻ രണ്ടു പ്രാവശ്യം വലിച്ചപ്പോഴാണ്  സ്റ്റാർട്ടായത്.
പിന്നെ മെയിൻ‌സ്വിച്ച് ഓണാക്കി...
അമാറക്കകത്ത് ബൾബുകൾ കത്തുന്നതു കണ്ട്  ഞങ്ങൾ ആശ്വാസം കൊണ്ടു.
അമീറിനേപ്പോലെ ഒരാൾ വിയർത്തൊലിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് വല്ലാത്ത സങ്കടം തോന്നിയിരുന്നു. അമീറിന് വലിയ സന്തോഷമായിരിക്കുമെന്നോർത്ത് ഞങ്ങളുടെ മനം അഭിമാനം കൊണ്ടു. ഒന്നും വേണ്ട, ഗ്രാമത്തിൽ പണിയെടുക്കുമ്പോൾ വന്ന്  ഞങ്ങളെ  പിടിക്കാതിരുന്നാൽ മാത്രം മതി.

അതു കഴിഞ്ഞ് പോലീസ്സുകാരനോടൊപ്പം വീണ്ടും അമീറിന്റെ മുറിയിലേക്ക്. ഞങ്ങളുടെ ചപ്പൽ പുറത്ത് അഴിച്ചു വച്ചിട്ടാണ് കയറിയത്. ഇനിയത് കഴുകിയെടുക്കണമെങ്കിൽ പെടാപ്പാടു പെടണം.
ഏസിയുടെ തണുപ്പ് തന്ന ആശ്വാസം അവിടിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങളിൽ കാണാമായിരുന്നു.  അമീറ് സന്തോഷത്തോടെ ഞങ്ങളെ എതിരേറ്റത് ഒരമ്പത് റിയാലിന്റെ നോട്ടും നീട്ടിപ്പിടിച്ചാണ്...!
ഞങ്ങൾ അത് വാങ്ങാൻ മടിച്ചു.
നന്ദിപൂർവ്വം നിരസിച്ചു.
പക്ഷേ, അദ്ദേഹം സമ്മതിച്ചില്ല. അമ്പത് റിയാലിന്റെ ആ നോട്ട് എന്റെ കയ്യിൽ പിടിപ്പിച്ചിട്ട് ചോദിച്ചു.
“എന്തൊക്കെയാ വേണ്ടത് അതിന്...”
ഞങ്ങൾ ബാറ്ററി ഉൾപ്പടെ അത്യാവശ്യം വേണ്ടതൊക്കെ പറഞ്ഞു. അത് അന്നു തന്നെ ശരിയാക്കാൻ ‘പോലീസ് മുഹമ്മദിനെ’ ശട്ടം കെട്ടി. അത് കഴിഞ്ഞ് അമീർ ചോദിച്ചു.
“ദിവസവും ഉച്ചക്ക്  രണ്ടു മണിക്കൂറ്, വൈകീട്ട് നാലു മണിക്കൂറ്. ഇവിടെ വന്ന് ജനറേറ്റർ ഓടിക്കണം. എന്തു തരണം നിങ്ങൾക്കതിന്...?”
അമീറിന്റെ ആ ഇടിവെട്ട് ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയാതെ ഞങ്ങൾ പരുങ്ങി.
‘ഒന്നും വേണ്ട ഞങ്ങൾ ചെയ്തോളാം..’ എന്നു പറയാനായി നാവെടുത്തതാ. അപ്പോഴേക്കും അമീറിന്റെ അടുത്ത ചോദ്യം വന്നു.
“നിങ്ങൾ എത്ര പേരുണ്ട് ജോലിക്ക്...?”
“മൂന്നു പേർ..”
അമീർ എന്തോ കണക്കു കൂട്ടിയിട്ട് പറഞ്ഞു.
“ ഒരാൾക്ക് നൂറ്റമ്പത് റിയാൽ വച്ച് നാനൂറ്റമ്പത് റിയാൽ തരാം. നിങ്ങൾ മൂന്നു പേരും മാറിമാറി വന്ന് ചെയ്താൽ മതി. സമയമൊക്കെ മുഹമ്മദ് പറഞ്ഞു തരും...”
“ശരി സാർ... വളരെ നന്ദി സാർ..”
ഞങ്ങൾ സലാം പറഞ്ഞ് പിരിഞ്ഞു.
സന്തോഷം കൊണ്ട് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒന്ന് തുള്ളണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അമീറാഫീസ്സായതു കൊണ്ട് മാത്രം വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഞങ്ങൾ സന്തോഷത്തിരത്തള്ളൽ അടക്കി.

 ചപ്പൽ പുറത്തായതു കൊണ്ട് പിറകിലിറങ്ങി മതിലിനോട് ചേർന്ന സിമന്റു വഴിയിലൂടെ ജയിലിന്റെ അരികിൽ കൂടിയാണ് വന്നത്. എട്ടൊൻപത് ചെറിയ ജയിൽ മുറികളാണെങ്കിലും ഒരെണ്ണത്തിൽ മാത്രം ഒരു ആഫ്രിക്കക്കാരൻ കമ്പിയഴികളിൽ പിടിച്ച് നിൽ‌പ്പുണ്ടായിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ അടുത്തുവന്നപ്പോൾ അയാൾ ആംഗ്യം കാട്ടി സിഗററ്റ് ചോദിച്ചു. സച്ചി കൊടുക്കാനായി പോക്കറ്റിൽ കയ്യിട്ടതാണെങ്കിലും ഞാൻ പിടിച്ചു വലിച്ച് കൊണ്ടു പോയി.
ഗേറ്റിലെ കാവൽ പോലീസ്സുകാർ ഞങ്ങളേത്തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.


ബാക്കി ഫെബ്രുവരി -15ന്.......