Thursday, 15 April 2010

സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്..... (18)


"എല്ലാ വായനക്കാർക്കും എന്റേയും കുടും‌ബത്തിന്റേയും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ വിഷുദിനാശംസകൾ...”

കഥ തുടരുന്നു....
എന്റെ പ്രാർത്ഥനകളിൽ.....

അങ്ങനെ അനിയൻ ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ ലാന്റ് ചെയ്തു....!
ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ വീണ്ടും ഒരു ചിലവ് കൂടി ഫ്ലാറ്റിൽ അരങ്ങേറി..!!
എനിക്കു സന്തോഷമായിരുന്നു...!!
ഒരിക്കലും നടക്കില്ലന്നു കരുതിയിരുന്ന കാര്യമാണ് നടന്നത്...!!

അനിയനെ ബോസിന്റെ മുൻപിൽ ഹാജരാക്കി. വിവരങ്ങൾ എല്ലാം ചോദിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ ബോസിന് എന്നോടൊരു സോഫ്റ്റ് കോർണർ....!!
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
“ വിസക്കും ടിക്കറ്റിനും ഉള്ള കാശ്, ഇപ്പോൾ നീ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ലോണായിട്ടല്ലെ എടുത്തത്.” “അതെ... അതു ഞാൻ പെട്ടെന്നു തീർത്തോളാം...” ഞാൻ.
“അതല്ല.. അതു നീ എടുക്കണ്ട...! ഞാനെടുത്തോളാം... ?!”
“ വേണ്ട ബോസ്സ്... എന്റെ അനിയനു വേണ്ടിയല്ലെ.... അതു ഞാനെടുത്തോളാം...” “ഞാനെടുത്തോളാമെന്നു പറഞ്ഞത്, എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നല്ല. കമ്പനിയിൽ നിന്നും നമുക്കത് എഴുതിക്കളയാം...!!!”

ഞാൻ ഒരു നിമിഷം ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ ഇരുന്നുപോയി...
അവൻ തുടർന്നു..
“ അപ്പൊ, നീയെടുത്ത ലോൺ അതങ്ങനെ തന്നെ 10 ദിനാർ വച്ച് അടച്ചു തീർത്തൊ....!!
നീ ചിലവാക്കിയ കാശ് ഞാനിപ്പോൾ തന്നെ തരാം...!! ഇതു ചിലവാക്കാതെ സൂക്ഷിച്ചു വക്ക്. നിന്റെ വീടെന്ന സ്വപ്നത്തിന് ഇതൊരു തുടക്കമാവട്ടെ...!!! ”

അദ്ദേഹം മേശയിൽ നിന്നും ആ തുക എണ്ണിയെടുത്തു തന്നു.... !!
സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയ കണ്ണുകളോടെയാണ് ഞാനത് കൈ നീട്ടി വാങ്ങിയത്...!!
എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതറിയാതെ കണ്ണും തള്ളിയിരുന്ന എന്റെ അനിയനും അതിനു സാക്ഷിയായിരുന്നു....!
അദ്ദേഹത്തോട് നന്ദി പറയാൻ ഞാൻ മറന്നില്ല.....
ഇനിയുള്ള എന്റെ പ്രാർത്ഥനകളിൽ നിനക്കുവേണ്ടിയും ഒരു വരിയുണ്ടാകും....

അനിയന് ജോലികളെല്ലാം സാവധാനം പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്തു..
ഞാൻ ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്ന ജോലികളിൽ ആയാസം കുറഞ്ഞതാണ് അവനെ ഏൽ‌പ്പിച്ചത്.....
എന്റെ മുറിയിൽ ഒരു കട്ടിലു കൂടി ഇട്ട്, എന്നോടൊപ്പം തന്നെ താമസവും ശരിയാക്കി.

ഭാഗ്യത്തിന് അവൻ കുടിക്കുമായിരുന്നില്ല...
അതു കൊണ്ട് വർഗ്ഗീസേട്ടന്റെ തമാശകളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു....!!!

ദിവസങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞു വീഴവേ...
അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു ഫോൺകാൾ.....!!?
പരിഭ്രാന്തിയിൽ പതറിപ്പോയ വാക്കുകൾ.....!!
അതു ‘ബോബി‘യുടേതായിരുന്നു......!?
ബോബിയെ അറിയില്ലെ. കറിക്കു പകരം ആപ്പിൾ കൂട്ടിത്തിന്നാൻ പഠിപ്പിച്ച ബോബിയെ.
ബോബിയുടെ ആ കഥ മുൻപു ഞാൻ എഴുതിയിരുന്നു...
നിങ്ങളിൽ ചിലരെങ്കിലും അത് വായിച്ചിരിക്കും...
ഒന്നു കൂടി അടുക്കിപ്പറുക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്....
ഇനിയും വായിക്കാത്തവർ -" ഇതിലേ പോയാൽ " വായിച്ചു മടങ്ങാം...

ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ.....

Thursday, 1 April 2010

സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്.... ( 17 ) തുടരുന്നു...

കഥ തുടരുന്നു....
ഫ്രീ വിസ....

ദിവസങ്ങൾ പിന്നെയും കടന്നു പോയി...
ബോസ്സുള്ളതു കൊണ്ട് ദിവസങ്ങൾക്ക് ജീവനുണ്ടായിരുന്നു...!
നല്ല ബിസിനസ്സും കിട്ടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ജോലി ഭാരം കൂടി വന്നപ്പോൾ പുതിയ ജീവനക്കാരെ ആവശ്യമായി വന്നു. വെറുതെയിരിക്കുമ്പോഴുള്ള സൌഹൃദ സംഭാഷണങ്ങളിൽ ഞങ്ങളുടെ നാടിനെക്കുറിച്ചും വീട്ടുകാരെക്കുറിച്ചും മറ്റുമുള്ള വിവരങ്ങൾ പരസ്പരം കൈമാറിയിരുന്നു.

അന്നൊരു ദിവസം ഞാൻ എന്നെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ അവൻ ഉറപ്പു തന്നിരുന്നതാണ്. എന്റെ അനിയനെ കടയിലേക്ക് കൊണ്ടു വരാനുള്ള വിസ തരാമെന്ന്...! ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“ അനിയൻ വന്നാൽ പിന്നെ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ അവനെ ഏൽ‌പ്പിക്കാം. അതു കഴിഞ്ഞിട്ടു
വേണം ഇവിടന്നു പോകുന്നതിനു മുൻപ് എനിക്ക് സ്വന്തമായിട്ടൊരു കൂര തീർക്കാൻ...!”
“എല്ലാം നിനക്കുണ്ടാകും. ഞാനില്ലെ നിന്റെ കൂടെ....! കുറച്ചു കഴിയട്ടെ. നമ്മുടെ ബിസിനസ്സ് കുറച്ചു കൂടി മെച്ചപ്പെടട്ടെ...”
അവന്റെ വാക്കുകൾ പകർന്നു തന്ന കുളിർമ്മ ചില്ലറയല്ല.

പിന്നെയും കുറെ കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് വിസ ചോദിക്കാനുള്ള സന്ദർഭം ഒത്തു വന്നത്.
കാരണം, ഇവിടെ നിന്നു തന്നെ ഡ്രൈവിങ് ലൈസൻസുള്ള രണ്ടു പേരെ വിസ മാറ്റി
എടുത്താണ് സെയിൽ‌സുമാന്മാരായി നിയമിച്ചത്. രണ്ടു പേരും ഇന്ത്യക്കാരായിരുന്നു.

അതു കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാൻ അനിയന്റെ വിസയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞത്. അവൻ ഒരെതിർപ്പും പറയാതെ പാസ്പ്പോർട്ടിന്റെ കോപ്പി ആവശ്യപ്പെട്ടു. അതിനു ശേഷമാണ് നാട്ടിൽ നിന്നും കോപ്പി വരുത്തിയത്.

പിന്നെ അധികം താമസമുണ്ടായില്ല....
പത്തേപത്തു ദിവസം മാത്രം....!!
വിസ കയ്യിൽ കിട്ടി....!!!
സത്യം പറയാമല്ലൊ, ഒരു ലോകം പിടിച്ചടക്കിയ സന്തോഷമായിരുന്നു എനിക്ക്....!!!!

കൂട്ടുകാർ പലരും അവരുടെ സഹോദരങ്ങളെ കൊണ്ടുവരാൻ ചിട്ടി പിടിച്ചും ബാക്കിയുള്ളത് കടം വാങ്ങിയും മറ്റും വിസ കാശു കൊടുത്തു വാങ്ങുമ്പോൾ, എനിക്ക് സർക്കാരിലേക്ക് അടക്കേണ്ട ചെറിയ തുക മാത്രം അടച്ച് അനിയന്റെ വിസ കിട്ടിയതിലുള്ള സന്തോഷം എഴുതി അറിയിക്കാൻ എനിക്കറിയില്ല....!

കാശു കൊടുത്തൊരു വിസ വാങ്ങാൻ ഒരിക്കലും കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ വാങ്ങിയാൽ തന്നെയും ഏതെങ്കിലും അറബിയുടെ ആട്ടും തൂപ്പും കൊള്ളാനായി അവനെ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ ഞാൻ തെയ്യാറല്ലായിരുന്നു. എന്റെ അനുഭവം തന്നെ കാരണം.

സുഹൃത്തുക്കൾ പലരും സഹോദരങ്ങളെ കൊണ്ടു വന്ന് ഈ ഗൾഫിന്റെ തെരുവീഥിയിൽ ഇറക്കി വിടും. കാരണം ‘ഫ്രീ വിസ’ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന വിസയായിരിക്കും മിക്കവരും സംഘടിപ്പിക്കുന്നത്. ആ വിസ ‘ഫ്രീ’ ആയിട്ടു കിട്ടുന്നതോ, ഇവിടെ വന്ന് തോന്നിയതു പോലെ ജോലിയെടുത്ത് ജീവിക്കാൻ  കഴിയുന്നതോ അല്ല.

അതിലൊരു ജോലി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. ആ ജോലി, അതേ അറബിയുടെ കീഴിൽ ചെയ്യാൻ നമ്മൾ ബാദ്ധ്യസ്ഥരാണ്. പക്ഷെ, കാശിനു ദാരിദ്ര്യമുള്ള അറബികൾ തന്റെ വീട്ടിൽ പുറം‌ പണിക്ക് ആളെ ആവശ്യമുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞ് സർക്കാരിൽ നിന്നും വിസ സംഘടിപ്പിക്കും. വാസ്തവത്തിൽ
അങ്ങനെയൊരു ജോലിക്കാരനെ നിറുത്തി ശമ്പളം കൊടുക്കാനുള്ള സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി അവനുണ്ടാകില്ല. അതു കൊണ്ട് ആ വിസ കാശു തരുന്ന ആർക്കെങ്കിലും സർക്കാരറിയാതെ വിൽക്കും.

ആ വിസയിൽ വരുന്നവന് രണ്ടു വർഷം ഇവിടെ താമസിക്കുന്നതിനുള്ള അനുവാദവും വാങ്ങിക്കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞാൽ അറബിയുടെ ജോലി തീർന്നു. പിന്നെ അവനായി അവന്റെ പാടായി....!?
പോലീസ്സു പിടിക്കാതെ നോക്കണമെന്നു മാത്രം. ..!!

കാരണം നിയമപരമായ വിസ ഉണ്ടെങ്കിലും അതിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ജോലിയൊ, അതേ അറബിയുടെ കീഴിലൊ അല്ലാത്തതിനാൽ നാം മറ്റെന്തു ജോലി ചെയ്താലും തെറ്റുകാർ തന്നെ....!
ഈ വിസയിൽ വരുന്നവർ അന്നു മുതൽ നിയമവിരുദ്ധ തൊഴിലാളികളായി മാറുകയാണ്.

കുറച്ചു മനുഷ്യപ്പറ്റുള്ള അറബികളാണെങ്കിൽ അവനെ അങ്ങനെ വിട്ടേക്കും. എവിടെയെങ്കിലും പോയി പിഴച്ചോട്ടേന്നു വക്കും....!


പക്ഷെ, ഒരു വിഭാഗം കുറച്ചു ക്രൂരന്മാരാണ്. വിസക്കാരനെ പുറത്തു വിട്ട് അധികം കഴിയുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ അവന്റെ പാസ്പ്പോർട്ട് കൊണ്ടു പോയി പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ കൊടുക്കും. എന്നിട്ട് പറയും.
“ എന്റെ ജോലിക്കാരൻ ചാടിപ്പോയിയെന്ന്...?!”

പിന്നെ അവനെ കണ്ടെത്തേണ്ടത് പോലീസിന്റെ ചുമതലയായി. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അറബിക്ക് വിസക്കാരന്റെ പേരിൽ മറ്റു പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല. ശമ്പളം കൊടുക്കണ്ട. ഒരു വിധ ആനുകൂല്യങ്ങളും കൊടുക്കണ്ട. നാട്ടിൽ പോകാൻ ടിക്കറ്റ് കൊടുക്കണ്ട. മാത്രമല്ല, പോലീസ്സുകാർ അവനെ കണ്ടെത്തിയാൽ നല്ലൊരു തുക പിഴയും പിന്നെ ജയിൽ ശിക്ഷയും കഴിഞ്ഞ്, ടിക്കറ്റിനുള്ള കാശ് കയ്യിലുണ്ടെങ്കിൽ നാട്ടിലേക്ക് കയറ്റി വിടും. ഇല്ലെങ്കിൽ സന്മനസ്സുള്ളവരുടെ സഹായം തേടേണ്ടിവരും നാട്ടിലെത്താൻ.....!!

കെട്ടു താലി വരെ പണയം വച്ച് വിസ വാങ്ങി ഗൾഫിലെത്തി ജോലി ചെയ്തു കുടുംബം പോറ്റാം എന്നു കരുതി വരുന്ന പാവങ്ങളാണ് ഇതിൽ ബലിയാടുകളാകുന്നത്....!!

എന്തെങ്കിലും തൊഴിൽ അറിയാവുന്നവർ ഒരു പക്ഷെ, രക്ഷപ്പെട്ടേക്കും. പറ്റിയൊരു ജോലി കണ്ടെത്തി, ശമ്പളവും മറ്റു കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചിട്ട് ആ കമ്പനിയിലെക്ക് വിസ മാറ്റണം. അതിനു കഴിയാത്തവർ  തെറ്റുകാരായിത്തന്നെ ജോലി ചെയ്യേണ്ടി വരും....!!

ഇനി എങ്ങനെയെങ്കിലും രണ്ടു വർഷം തള്ളി നീക്കിയാലൊ, പിന്നെ നിൽക്കണമെങ്കിൽ വീണ്ടും വിസ അടിക്കണം. അതിനായി അറബിയെ സമീപിച്ചാൽ അവൻ ഒരു പുതിയ വിസക്കുള്ള കാശാവും  ചോദിക്കുക ...!!

പിന്നെ അവന്റെ കാലും കയ്യും പിടിച്ച് കരഞ്ഞു പറയുമ്പോൾ മനസ്സലിയും. നൂറോ ഇരുന്നൂറോ കുറച്ചു തരും. അത്ര തന്നെ....!?

പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച കാശ് ഉടനെ എത്തിച്ചാൽ വീണ്ടും വിസ അടിക്കും. അതിനു കഴിയാത്തവൻ പിന്നെ അറബിയെ  കാണാൻ വരില്ല. അവൻ എന്നും നിയമവിരുദ്ധ തൊഴിലാളി ആയി കാലം കഴിക്കണം. പിന്നെ കേരളം അങ്ങ് അറബിക്കടലിൽ ഒലിച്ചു പോയീന്നറിഞ്ഞാലും അവനിവിടന്ന് പെട്ടെന്നൊന്നും രക്ഷപ്പെടാനാവില്ല....!!!

എന്നെങ്കിലും ഒരു ‘ പൊതു മാപ്പു’ സർക്കാർ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതു വരെ കാത്തിരുന്നേ പറ്റൂ.
അതു കൊണ്ട് അത്തരം ഒരു വിസയെടുത്ത് ആരെയെങ്കിലും കൊണ്ടുവരാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല.

ഇവിടെ, ഞാൻ ജോലി ചെയ്യുന്ന കമ്പനിയിലാണ് അനിയൻ വരുന്നത്. അവന്റെ ഏതൊരു
കാര്യത്തിനും എന്റെ സഹായം ഉണ്ടാകും. അതു കൊണ്ടാണ് ഒരു ലോകം പിടിച്ചടക്കിയ സന്തോഷം തോന്നിയത്.

വിസ കിട്ടിയതു കൊണ്ട് മാത്രം കാര്യമായില്ലല്ലൊ. വിമാന ടിക്കറ്റും വേണ്ടെ....?
അതിനായി ബോസിനെ തന്നെ സമീപിച്ചു. ബോസ് മറുത്തൊന്നും പറയാതെ ടിക്കറ്റിനുള്ള പണവും ലോണായിട്ടു തന്നു.

ആ മാസത്തെ ശമ്പളം മുതൽ പത്ത് ദിനാർ വച്ചു പിടിച്ചോളാൻ ഞാൻ സമ്മതിച്ചു.

വൈകുന്നേരം കട പൂട്ടി വിസയുമായി ഞാൻ റൂമിലേക്ക് തിരിച്ചു....
ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയതും ഒരു നിമിഷം നിന്നു....!
ഇതുമായി ഇപ്പോൾ കേറിച്ചെന്നാൽ ഉണ്ടാകുന്ന പുകിൽ ഓർത്തായിരുന്നു നിന്നത്....!!
അതോ അനിയൻ വന്നിട്ട് പറഞ്ഞാൽ മതിയോ...?

എന്തായാലും കൂട്ടുകാർക്ക് ചിലവു ചെയ്യാതിരിക്കാൻ ആവില്ല.
വിസ കിട്ടിയതിനും അനിയൻ വരുമ്പോഴും ചിലവു ചെയ്യണം. രണ്ടും കൂടി ഒന്നാക്കിയാൽ ചിലവു കുറയുമല്ലൊ....?
അല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട....
ഇതു വരെ ഞാൻ അവരോടൊപ്പം കൂടിയിട്ടേയുള്ളു. എന്റേതായിട്ട് കാര്യമായ ഒരു ചിലവും ഇതുവരെ നടത്തിയിട്ടില്ല...
അതു തന്നയാണ് നല്ലത്....!
എന്റെ ഈ സന്തോഷത്തിൽ അവരും പങ്കു ചേരട്ടെ....!!

ഞാൻ വാതിൽ തുറന്ന്, ചിരിക്കുന്ന മുഖത്തോടെ വിസയും പൊക്കിപ്പിടിച്ച് അകത്തു കയറിയതും ടീവിയിൽ കണ്ണും നട്ടിരുന്ന സുഹൃത്തുക്കളിൽ ചിലർ ചാടി എഴുന്നേറ്റ് കടലാസ്സിൽ പിടികൂടി.
കൂട്ടത്തിൽ പൊക്കം കൂടിയ വർഗ്ഗീസേട്ടനാണത് കിട്ടിയത്.
“ എടാ.. നീയെങ്ങനെ ഒപ്പിച്ചടാ.. ഇത്...?”
അത് വായിച്ച ശേഷം വർഗ്ഗീസേട്ടന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് മറ്റുള്ളവരും മാറി മാറി വായിച്ചു നോക്കാ‍ൻ തുടങ്ങി.  ഞാനവരോട് വിവരം പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ, വർഗ്ഗീസേട്ടന്റെ ഫോണിൽ കൂടിയുള്ള സംസാരം കേട്ട് എന്റെ ശബ്ദം നിലച്ചു.
“ എടാ.. ശ്രീലങ്കെ.. നീ എവിടാടാ... നീയിങ്ട് വന്നെ.. ഒരു കാർട്ടൺ ഫോസ്റ്ററും (ബിയർ) ഒരു കുപ്പിയും.. വേഗം വേണം... ഓക്കെ.. ഓക്കെ..”

അക്കാലത്ത് വർഗ്ഗീസേട്ടന്റെ വെള്ളത്തിന്റെ പറ്റുപടി അവരുമായിട്ടായിരുന്നു. ‘ശ്രീലങ്ക’ എന്നത് ഒരു കോഡ് പേരാണ്. ഇരുട്ടിന്റെ മറവിലാണാ ബിസിനസ്സ് ചെയ്തിരുന്നത്. ഞങ്ങളാരെങ്കിലും വിളിച്ചു പറഞ്ഞാൽ അവർ വരികയില്ല.

ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“വർഗ്ഗീസേട്ടാ.. ഒരു കാർട്ടൺ ബിയറോ...!!?”
“ നീ പോയി വേഗം കുളിച്ചെ.. ബാക്കി ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ബീഫ് ഞാൻ ഫ്രൈ  ആക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്. കുറച്ച് ചിക്കൻ സോസേജ് കൂടി വാങ്ങി വറുക്കാം. അപ്പോഴേക്കും നീ പോയി കുളിച്ചേച്ചു വാ...”
എന്നു പറയലും വർഗ്ഗീസേട്ടൻ ചിക്കൻ സോസേജിനു ഓർഡർ കൊടുക്കാനായി ഫോണിന്റടുത്തേക്കു വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു.

കുടിക്കാൻ ഒരു കാരണവും കാത്തിരിക്കുന്ന വർഗ്ഗീസേട്ടനത് ഉത്സവമാക്കി മാറ്റി അന്ന്.

വർഗ്ഗീസേട്ടൻ അങ്ങിനെയാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷവും തന്റേതായി കാണുന്ന ഒരു പ്രകൃതം.
പിന്നെ പറയേണ്ടല്ലൊ.... പൂരം...!!

ഞാൻ കുളി കഴിഞ്ഞെത്തിയതും ‘ഠപ്പ്’ ബിയർ പാട്ടകൾ ഒന്നൊന്നായി പൊട്ടിത്തുടങ്ങി....!!
പിന്നെ പതിവു പരിപാടികൾ കുടി, തീറ്റ, പാട്ട്, ആട്ടം....!!!
വർഗ്ഗീസ്സേട്ടൻ ഒഴിയുന്ന ഗ്ലാസ്സുകൾ നിറച്ചു കൊടുക്കാനായി ഓടി നടന്നു. ഒന്നിനും ഒരു കുറവും വരുത്തിയില്ല.  എല്ലാം കഴിഞ്ഞ്, ആടിയതിന്റേയും പാടിയതിന്റേയും പിന്നെ കുടിയുടേയും ക്ഷീണം കാരണം  എല്ലാവരും തോന്നിയ പോലെ തോന്നിയേടത്ത് കിടന്ന് ബോധം കെട്ടുറങ്ങി.....!!!!
ഞങ്ങളുടെ സാമാന്യം വലിയ ഹാൾ, പൂരം കഴിഞ്ഞ അമ്പലപ്പറമ്പു പോലെയായി.....

ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ....

Monday, 15 March 2010

സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്.... ( 16 )


തുടരുന്നു...
(16 )

സായിപ്പും മദാമ്മയും...



പിന്നീട് ഞാനും ബോസും മാത്രമായി കടയിൽ..
ഒരു ദിവസം രാത്രിയിൽ ഞങ്ങൾ കട പൂട്ടാനുള്ള തെയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു..
അന്നേരമാണ് ആ പുതിയ മദാമ്മയുടെ വരവ്. തോളു വരെ മുടി വെട്ടി നിറുത്തി, അറ്റം നല്ല സ്റ്റൈലായിട്ട് പുറത്തേക്ക് ചുരുട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു. ലിപ്സ്റ്റിക്കിട്ട് ചുവപ്പിച്ച ചുണ്ടുകൾ. ആഭരണങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെയില്ല. നിറം ഇരു നിറമാണെങ്കിലും മുഖം മേക്കപ്പിട്ട് വെളുപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. കൈത്തണ്ട വെളുപ്പിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഇരു നിറത്തിൽ തന്നെ.

മദാമ്മമാർ പൊതുവെ നല്ല കളർ ഉള്ളവരാണ്. പക്ഷെ, ഈ മദാമ്മയെന്താണാവൊ ഈ കളറിൽ എന്നു ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ.... അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് ‘സഹായിക്കണൊ മാഡം..?’ എന്നു ചോദിച്ചു. മദാമ്മ എന്നെ ഒന്നു നോക്കിയതല്ലാതെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവരുടെ ഭാവം കണ്ടപ്പൊൾ , എന്നെ അത്രക്കു പിടിച്ചില്ലാന്നു തോന്നി. എന്നാൽ പിന്നെ മദാമ്മയുടെ പിറകെ നടക്കേണ്ട
കാര്യമില്ലല്ലൊ.

ഞങ്ങളുടെ കടയിൽ വരുന്നവരോട്, ഓരോ സാധനങ്ങളും അതിന്റെ ഉപയോഗം,എങ്ങിനെ ഉപയോഗിക്കണം, അതിന്റെ വില, ഒന്നിൽ കൂടുതൽ എടുത്താലുള്ള ഗുണം, ഇത്യാതി കാര്യങ്ങളൊക്കെ മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുക ഞങ്ങളുടെ ഒരു സ്വഭാവമാണ്. അതു കൊണ്ടാണ് ഞാൻ അടുത്തേക്ക് ചെന്നത്.

മദാമ്മ എന്നോട് ഒരു താല്പര്യമില്ലായ്മ കാണിച്ചതു കൊണ്ട്, തിരിച്ചു വന്ന് കസേരയിൽ ഇരുന്നു. മദാമ്മ ഷെൽഫുകൾ മുഴുവൻ പരതി നടക്കുന്നുണ്ട്. എന്താണെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനത് പെട്ടെന്നു എടുത്തു കൊടുത്തേനെ. അവർ പോയിട്ടു വേണം ഞങ്ങൾക്കു കട പൂട്ടി വീട്ടിൽ പോകാ‍ൻ. അതിനിടക്ക്
കണക്കു നോക്കിയിരുന്ന ബോസ് പണമെല്ലാം എണ്ണിയെടുത്ത് മുകളിലെ ഓഫീസ് മുറിയിലേക്ക് പോയി.

മദാമ്മ കടയിൽ കയറിയിട്ടു കാണാത്തതു കൊണ്ടാകും പിന്നാലെ സായിപ്പും കയറി വന്നു. മൂപ്പിലാനും മദാമ്മയെപ്പോലെ തന്നെ ആറടിയോളം പൊക്കമുണ്ട്. മൂപ്പിലാൻ വന്ന പടി രണ്ടു വശത്തുമുള്ള ഷെൽഫിൽ കൈ നീട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒറ്റ നിൽ‌പ്പ്....!

സായിപ്പിന്റെ നിൽ‌പ്പത്ര പന്തിയല്ല....!! കൈ വിട്ടാൽ താഴെ വീഴുമെന്നുറപ്പ്. സായിപ്പ് സ്റ്റെഡി ആയി നിൽക്കാൻ കുറച്ചു പണിപ്പെടുന്നുണ്ട്. കുടിച്ച് നല്ല ലെവലിലാണ്....!!!

മദാമ്മ മൂന്നാലു സാധനങ്ങൾ എടുത്ത് മേശപ്പുറത്തു കൊണ്ടു വച്ചു. ഞാൻ അതിന്റെ വില കാൽക്കുലേറ്ററിൽ കൂട്ടി പതിനഞ്ചു ശതമാനം ഡിസ്കൌണ്ടും കുറച്ച് ബാക്കി തുക പറഞ്ഞു.
മദാമ്മക്ക് അതു പോര.

സാധാരണ മദാമ്മമാര് ഇങ്ങനെ തർക്കിക്കാനൊന്നും നിൽക്കാറില്ല. അതുകാരണം പരമാവധി
കുറച്ചുള്ള വില ആദ്യമേ തന്നെ പറയും. മദാമ്മയുടെ ഇം‌ഗ്ലീഷിന് വല്ലാത്തൊരു വഴു വഴുപ്പ്...!
തൊട്ടടുത്തു വന്നപ്പോഴാണ് സായിപ്പിന്റെ കൂടെ ഒരു കമ്പനിക്ക് മദാമ്മയും ഒന്നു വീശിയിട്ടാണ് വന്നിരിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായത്..!

സായിപ്പ് അവിടെ നിന്ന് എല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മദാമ്മ മൂന്നു ദിനാർ കുറച്ചു തന്നിട്ട് , വാങ്ങിയ
സാധനങ്ങൾ ഇട്ടു വച്ചിരുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് ബാഗ് എടുക്കാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനത് തടഞ്ഞു.
‘ ബാക്കി കൂടി തന്നിട്ട് എടുത്താൽ മതി‘യെന്നു പറഞ്ഞ് ഞാൻ ബാഗിൽ പിടിയിട്ടു. മദാമ്മ ബലമായി ബാഗിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചു. ഞാനും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല. മദാമ്മ കൊഴ കൊഴാന്നു എന്തൊക്കെയൊ ഇംഗ്ലീഷിൽ പുലമ്പുന്നുണ്ട്.

സംഗതി ഗൌരവത്തിലേക്കാണു നീങ്ങുന്നതെന്നു തോന്നിയപ്പോൾ ഞാൻ ഉറക്കെ ബോസ്സിനെ വിളിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും ഈ പിടി വലി കണ്ട് സായിപ്പ് ‘നീ എന്റെ ഭാര്യയെ കേറി പിടിച്ചോടാ’ന്നു പറഞ്ഞു മുന്നോട്ട് വന്നു....!

ഞാനും അന്തം വിട്ടു....!!
സായിപ്പിന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ പിടി അയഞ്ഞു.
' ഹേയ് എന്നെക്കേറി പിടിച്ചൊന്നൂല്ല’ എന്ന് മദാമ്മ പറഞ്ഞെങ്കിലും സായിപ്പ് സമ്മതിച്ചില്ല....!!
ഈ ഒച്ചയും ബഹളവും കേട്ട് ബോസ്സ് അവിടന്നു ഓടി വന്നു. ഞാൻ കാര്യം പറഞ്ഞു.

സായിപ്പിനതായിരുന്നില്ല വിഷയം. ഭാര്യയെ കേറി പിടിച്ചതിനു സമാധാനം പറയണം. തന്നെ പിടിച്ചില്ലാന്നു സ്വന്തം ഭാര്യ പറഞ്ഞാലും സായിപ്പ് സമ്മതിക്കൂല്ല.

ബാഗ് വാങ്ങി ബോസ് മാറ്റിവച്ചു.
" ഈ ബ്ലഡി ഇൻഡ്യൻ എന്റെ ഭാര്യയെ കേറി പിടിച്ചു. അവനെ പുറത്താക്കണം. " സായിപ്പ് ഒച്ച വച്ചു.
പിന്നെ എന്റെ നേരെ കൈ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.
“ നാളെ നേരം വെളുക്കുമ്പൊ നിന്നെ ഞാൻ ബോംബെയിൽ എത്തിച്ചിരിക്കും...” അവന്റെ കൊഴഞ്ഞ ഇംഗ്ലീഷ് ഒന്നും പിടികിട്ടിയില്ലെങ്കിലും, ‘ബോംബെ‘ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞത് മനസ്സിലായി..
ബോസ്സിന്റെ ഒച്ചയും പൊങ്ങിത്തുടങ്ങി.

സായിപ്പ് ബോസ്സിനോടയി പറഞ്ഞു.
“ ഞാനാരാണെന്നു നിനക്കറിയില്ല....! ഇവനെ ഇപ്പൊത്തന്നെ കടയിൽ നിന്നും പുറത്താക്കണം..!!”

സംഗതി തീരട്ടേന്നു വച്ച് എന്നോട് കുറച്ചുനേരം പുറത്തു നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞു. എന്തു വന്നാലും ബാക്കിയുള്ളവന്റെ നെഞ്ചത്തേക്കാണല്ലൊ എല്ലാവർക്കും കുതിര കേറാനുള്ളു. ഞാൻ മനമില്ലാ മനസ്സോടെ പുറകിലത്തെ വാതിൽ തുറന്നതും സായിപ്പ് കൊഴഞ്ഞ മറ്റിംഗ്ലീഷിൽ വീണ്ടും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
“നിന്നെ ഞാൻ നാളെ ബോംബെയിൽ എത്തിച്ചിരിക്കും.. നീ നോക്കിക്കൊ...”

എനിക്കും ദ്വേഷ്യം വന്നു. ഞാനും പറഞ്ഞു.
“പോടാ..! ഈ ബഹറീൻ മുഴുവൻ നിന്റെ തന്തേടെ വകയല്ലെ...!! എന്നെ കേറ്റി വിടാൻ..!!
പോടാ കള്ള സായിപ്പെ...!!”
പക്ഷെ, ഞാൻ പറഞ്ഞത് പച്ചമലയാളത്തിലായിരുന്നൂന്നു മാത്രം....!

ഞാൻ എന്തൊ ചീത്തയാണ് പറഞ്ഞതെന്നു സായിപ്പിനു മനസ്സിലായി. അവൻ എന്നെ തല്ലാനായി
അലമാരയിലെ പിടി വിട്ടതും ‘ദേ.. കിടക്കുന്നു താഴേക്ക്..!!’
നിലത്ത് വീഴുന്നതിനു മുൻപെ തന്നെ മദാമ്മ താങ്ങി.
അതോടൊപ്പം ഷെൽഫിലിരുന്ന പല സാധനങ്ങളും താഴേക്കു പതിച്ചു. പിന്നെ അവൻ ഷെൽഫിൽ പിടിച്ച് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ഷെൽഫ് കുലുങ്ങി ബാക്കിയുള്ളതും കൂടി താഴെ വീണു.

ഇതു കണ്ട ബോസ്സിനു ദ്വേഷ്യം വന്നു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
“ നിങ്ങൾ മര്യാദക്കു പോയില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പോലീസിനെ വിളിക്കും..!!”
പറയുക മാത്രമല്ല, റസീവർ കയ്യിലെടുത്ത് ഡയൽ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

അതു കണ്ട് മദാമ്മ സായിപ്പിനെ അവിടെ ഇട്ട് ഓടി വന്ന് ബോസ്സിന്റെ കയ്യിൽ കയറിപ്പിടിച്ചു.
“ചതിക്കല്ലെ സാറെ.. അതിയാൻ കുടിച്ചിരിക്കാ.... പോലീസ്സു വന്നാൽ അതിയാനെ പൊക്കും. പിന്നെ ഫൈൻ മാത്രമല്ല, കേറ്റിയും വിടും.. ഇതു പോലെ രണ്ടു കേസ്സു കഴിഞ്ഞിരിക്കാ... ഇനി ഫൈൻ ഉണ്ടാവില്ലാന്നാ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നെ...”
പറയുക മാത്രമല്ല, മദാമ്മ കരയാനും തുടങ്ങി.

പക്ഷെ, ബോസ്സിനൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. അവൻ അന്തം വിട്ട് എന്നെ നോക്കി....!!
ഞാനും അതു കേട്ട് കുന്തം വിഴുങ്ങിയ പോലെ കണ്ണും തള്ളി നിൽപ്പാണ്....!!
പെട്ടെന്ന് ബോസ്സിനെ വിട്ട് ഓടി വന്ന മദാമ്മ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു പറയാൻ തുടങ്ങി.
“ എടാ പൊന്നു മോനെ , നിന്റെ മൊതലാളിയോട് പറയടാ.. പോലീസ്സിനു ഫോൺ ചെയ്യല്ലേന്നു... നീ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല.”

ഞാൻ അവരെ ഒന്നു തൊടുക പോലും ചെയ്യാത്ത കാര്യത്തിനാണ് ഈ കുഴപ്പമത്രയും ഉണ്ടാക്കിയത്. അതിനിടക്ക് ഇവരെന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് സായിപ്പ് കണ്ടാലുള്ള കഥ പറയണൊ...!!?

ഞാൻ അമ്പരപ്പിൽ നിന്നും പെട്ടെന്നുണർന്ന് അവരെ തള്ളി മാറ്റി. സായിപ്പ് വീണിടത്തു നിന്നും എഴുന്നേൽക്കാ‍ൻ തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളു. ബോസ് എന്റെ മുഖത്തു നോക്കി ചോദിച്ചു
“ഇവര് നിന്റെ ആൾക്കാരാ...?”
ഞാൻ എന്തു പറയണമെന്നറിയാതെ നിന്നു വിയർത്തു...!!
ഇവരെന്റെ ആൾക്കാരാണെന്നു പറയാൻ തന്നെ ലജ്ജ തോന്നി...!
ഇത്രയും നാണം കെട്ട രീതിയിൽ പെരുമാറിയ ഇവരെന്റെ നാട്ടുകാരാണെന്നെങ്ങനെ പറയും..., എങ്ങനെ പറയാതിരിക്കും...?

പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ ബോസ് പോലീസിനെ വിളിക്കും. ഏതായാലും അതു വേണ്ടന്നു കരുതി ഞാൻ തല കുലുക്കി....!

എന്താണു സംഭവിച്ചതെന്നു വച്ചാൽ,

പോലീസിനു ഫോൺ ചെയ്യാനായി ബോസ് റസീവറെടുക്കുന്നതു കണ്ടതോടെ മദാമ്മക്ക് പെട്ടെന്ന് അപകടം മണത്തു....! പിന്നെ ഓടി വന്ന് ബോസിന്റെ കയ്യിൽ കയറിപ്പിടിച്ച് പറഞ്ഞതൊന്നും അതു വരെ പറഞ്ഞ വഴു വഴുപ്പൻ ഇംഗ്ലീഷായിരുന്നില്ല.
വന്നതു മുഴുവൻ തന്റെ മാതൃഭാഷ... !!
പച്ചമലയാളം...!!!
ഒരത്യാപത്ത് വരുമ്പോൾ ഇംഗ്ലീഷു കൊണ്ട് കാര്യമില്ലാന്ന് മദാമ്മക്ക് തോന്നിക്കാണൂം...!!
ഇംഗ്ലീഷ് ഒരു നിമിഷം മദാമ്മ മറന്നു പോയി....!!
ആ പച്ചമലയാളം ആണ് അപ്പോഴത്തെ വെപ്രാളത്തിനിടക്ക് എന്റെ ബോസ്സിന്റടുത്ത് വച്ചു കാച്ചിയതും ബോസ്സ് അന്തം വിട്ടതും......!!
ഇതൊന്നുമറിയാതെ സായിപ്പ് എഴുന്നേറ്റ് എന്റടുത്ത് വീണ്ടും ചൂടായി.

ബോസ് മദാമ്മയോട് സ്വൽ‌പ്പം ചൂടായിട്ട് തന്നെ പറഞ്ഞു.
“ ഇയാളെയും കൊണ്ട് നിങ്ങൾ പോയില്ലെങ്കിൽ... ” അത്രയുമേ പറഞ്ഞുള്ളു.
അപ്പോഴേക്കും കള്ളമദാമ്മ, കള്ളസായിപ്പിനെ താങ്ങി പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ട് പുറത്തിറങ്ങിയെങ്കിലും വാതിലിൽ നിന്നും സായിപ്പ് പിടി വിട്ടില്ല..
അതും പിടിച്ചു കൊണ്ട് കള്ള സായിപ്പ് എന്നെ വെല്ലു വിളിക്കാണ്. സായിപ്പും പിന്നെ ഇംഗ്ലിഷ് മറന്നു പോയി....!!
“ നീ എണ്ണിക്കോടാ... ഞാനാരാണെന്ന് നിന്നെ കാണിച്ചു തരാമെടാ...!! നീ എന്റെ അഛനു കേറി വിളിച്ചോടാ റാസ്ക്കൽ.... നീ നോക്കിക്കൊ... നാളെ നേരം വെളുക്കുമ്പൊ നിന്നെ ഞാൻ
ബോംബെയിലെത്തിച്ചിരിക്കും....!!”

ഒരു ‘മലയാളി’ ആയ അവന്റെ പറച്ചിലു കേട്ടപ്പൊൾ വന്ന ദ്വേഷ്യത്തിന് ഞാൻ ഓടി വാതിൽക്കൽ ചെന്നു. മദാമ്മ അവന്റെ മറ്റെ കയ്യും പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ട് പുറത്തിറങ്ങി നിൽ‌പ്പുണ്ട്. അടുത്തുള്ള കടക്കാരും, വഴിയാത്രക്കാരും ഈ പൂരം കാണാനായി കൂടിയിട്ടുണ്ട്.

വാതിലിൽ നിന്നും പിടിവിട്ടിട്ടു വേണം അയാളേയും കൊണ്ടു പോകാൻ..
കള്ള മദാമ്മ എന്നോട് കെഞ്ചി.
“എടാ മോനെ അതിയാന്റെ കയ്യൊന്നു വിടീച്ചു തന്നെ...”
ഞാ‍ൻ അവന്റെ കയ്യ് വിടീക്കാൻ പരമാവധി നോക്കി. അവൻ ബലമായിട്ടു തന്നെ പിടിച്ചിരിക്കാണ്. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും എനിക്കതിനു കഴിഞ്ഞില്ല. അപ്പോൾ തോന്നി അവന്റെ കൈക്കിട്ട് കരാട്ടെ മോഡലിൽ ഒരു വെട്ടു കൊടുക്കാമെന്ന്.

അതിനായി ഞാൻ കുറച്ചു പുറകോട്ടു മാറി കൈ നിവർത്തി വലതു കൈപ്പത്തി കൊണ്ട് ശക്തിയിൽ ഒരൊറ്റ വെട്ടു വെട്ടി....!!
അവന്റെ കയ്യും വാതിലിന്റെ മൂലയും ഒരുമിച്ച് വരുന്നിടത്തായിരുന്നു വെട്ട്...!
പക്ഷെ, അവനത് ഏറ്റില്ലെന്നു മാത്രമല്ല കൂടുതൽ കോപാകുലനായി.
“ എടാ.. നീയെന്നെ തല്ലിയോടാ റാസ്ക്കൽ...”എന്നു പറഞ്ഞായിരുന്നു പിന്നത്തെ ചീത്ത.
പിന്നെ കാലു പൊക്കി എന്നെ അടിക്കാനായി നോക്കി. പക്ഷെ, കള്ളമദാമ്മ കയ്യിൽ നിന്നും പിടി വിടാത്തതു കൊണ്ട് എന്റെ അടുത്ത് അവന്റെ കാലെത്തിയില്ല.

എന്നാ പിന്നെ നേരേ ചൊവ്വെ ഒരെണ്ണം കൊടുത്തു കളയാമെന്നു ഞാനും കരുതി.
കരാട്ടെ മോഡലിൽ തന്നെ ആയിക്കോട്ടെ....
വലതു കൈപ്പത്തി ഇടതു കയ്യുടെ ഉള്ളം കയ്യിലിട്ട്, കത്തി മൂർച്ച കൂട്ടുന്നതു പോലെ മൂർച്ച കൂട്ടി ചൂടാക്കി. അവന്റെ പിടുത്തം കാരണം ഗ്ലാസ്സ് ഫ്രെയിം കിടന്നുലയാൻ തുടങ്ങി. ഈ വലിയ ഗ്ലാസ്സ് ഉടഞ്ഞു വീഴുമെന്നു ഞാൻ ഭയന്നു.

അതിനു മുൻപു തന്നെ ശക്തിയിൽ ശ്വാസം അകത്തേക്കിടത്ത്,
രണ്ടടി പുറകോട്ടു മാറി വലതു കൈ നിവർത്തി അതി ശക്തിയിൽ തന്നെ,
കൊണ്ടാൽ അവന്റെ വിരലുകൾ അറ്റു പോകുന്ന തരത്തിൽ ഒരൊറ്റ വെട്ട്...!!!

“ങാ....” എന്നൊരലർച്ച ഞാൻ കേട്ടു....!
ആ ശബ്ദം എന്റെ തന്നെ ആയിരുന്നുവെന്നു തിരിച്ചറിയാൻ കുറച്ചു നേരമെടുത്തു....!!
ആകെ ഒരു മരവിപ്പായിരുന്നു....!!
അതോടൊപ്പം കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു...!!!
കണ്ണിൽ നിന്നും പൊന്നീച്ചകൾ പറക്കുന്നതു അന്നാദ്യമായ് ഞാൻ കണ്ടു...!!!!
വലതു കൈ, ഇടതു കൈ കൊണ്ട് പൊത്തിപ്പിടിച്ച് ഞാനവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു പോയി...!!!

എന്റെ വെട്ടു കൊള്ളുന്ന നേരം നോക്കി ആ ദുഷ്ടൻ, കള്ള സായിപ്പ് കൈ വലിച്ചു കളഞ്ഞു....!!!!


ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ.....

Sunday, 28 February 2010

സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്... ( 15 )

കഴിഞ്ഞ പോസ്റ്റിൽ വായിച്ചു നിറുത്തിയത്......

ഞാൻ മേലോട്ടു നോക്കി കൈ ഉയർത്തി...
“ദൈവമേ നീ തന്നെ ഒരു വഴി കാണിച്ചു താ....!!”



സ്വപ്നഭൂമിയിലേക്ക് തുടരുന്നു.....

ഈജിപ്ഷ്യന്റെ പതനം...

ഇനി മൂന്നാമതൊരാൾ നോക്കിയാലെ ഈ കണക്ക് ശരിയാകുകയുള്ളു....
അപ്പോഴാണ് എന്റെ സുഹൃത്ത് ബോബിയെ ഓർമ്മ വന്നത്. മുടങ്ങാതെ വായിക്കുന്നവർക്ക്
ഓർമ്മയുണ്ടാകും ബോബിയെ. അന്നു അവന്റെ പേരു ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഊണു
കഴിക്കാൻ കറിയില്ലാതിരുന്നതു കൊണ്ട്, കറിക്കു പകരം ആപ്പിൾ മുറിച്ച് പങ്കു വച്ച
‘ആപ്പിൾ ചോറു‘കാരനെ....!!?

അവനന്ന് ഒരു നല്ല കമ്പനിയിൽ ‘അക്കൌണ്ടന്റായി’ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
ഫ്രീ വിസയിൽ(?) വന്ന് പല സ്ഥലത്തും ഇന്റർവ്യൂവിനു പോയി കൊള്ളാവുന്ന ഒരു കമ്പനിയിലെ ജോലി സ്വീകരിച്ച്, ഒറ്റക്കൊരു ഫ്ലാറ്റെടുത്ത് അടിപൊളിയായി കഴിയുകയായിരുന്നു ബോബി.

പക്ഷെ, അവൻ പഴയ അർബാബിന്റെ അടുത്തു നിന്നും പുതിയ കമ്പനിയിലേക്ക് വിസ മാറ്റിയിരുന്നില്ല.

അവനെ വിളിച്ച് കാര്യം പറഞ്ഞു..
പിറ്റെ ദിവസം അവൻ കടയിൽ വന്നു. കണക്കെഴുതിയ കടലാസ്സുകൾ ഞാൻ അവനെ ഏൽ‌പ്പിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു .
“ ഇത് കം‌മ്പൂട്ടറിൽ കയറ്റി ഇതിന്റെ റിസൽട്ട് നിന്റെ കയ്യൊപ്പോടെ എനിക്ക് കിട്ടണം...”
ഈജിപ്ഷ്യനുമായുള്ള എന്റെ തർക്കം ഞാനവനെ പറഞ്ഞു കേൾപ്പിച്ചു. അവനതും വാങ്ങിപ്പോയി.

പിറ്റെ ദിവസം തന്നെ ബോബി അതിന്റെ പ്രിന്റ് എനിക്ക് തന്നു. അവന്റെ ഒപ്പ് മാത്രമല്ല, അവൻ ജോലി ചെയ്യുന്ന കമ്പനിയുടെ സീലും അതിലുണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടവൻ പറഞ്ഞു
“ഇതവന്റെ മുഖത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞിട്ട് പറ, ഇനിയും സംശയമുണ്ടെങ്കിൽ കൊണ്ടു പോയി കേസു കൊടുത്തോളാൻ...!!”

അന്നു തന്നെ ഞാനത് ഈജിപ്ഷ്യന്റെ മുൻപിലേക്ക് വലിച്ചെറിയാനൊന്നും പോയില്ലെങ്കിലും, ബോബി തന്ന ധൈര്യത്തിൽ തന്നെ പറഞ്ഞു.
“ ഇനിയും നിനക്ക് സംശയമുണ്ടെങ്കിൽ, നീ കൊണ്ടു പോയി കേസു കൊട്...!!”
എന്റെ ഭാവത്തിലും സ്വരത്തിലും കുറച്ചു ഗൌരവം വരുത്തിയിരുന്നു.
അവനെന്റെ മുഖത്തെക്കു നോക്കി.....!?

ഞാൻ ഗൌരവം വിടാതെ, ശ്വാസം പിടിച്ചു തന്നെ നിന്നു.....!!
പാവത്താന്റെ വേഷം ഞാൻ തൽക്കാലം അഴിച്ചു വച്ചു.
‘ഇവനെന്തൊ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചിട്ടാണല്ലൊ വരവെന്ന് ’ അവനു തോന്നിക്കാണണം. ബോബിയുടെ  ഒപ്പും സീലുമാണവൻ നോക്കിയതെന്ന് മനസ്സിലായി. ബോബിയുടെ ഒപ്പിന്റെ നീളവും സ്റ്റൈലും കണ്ടാൽ തന്നെ ഏതൊരുത്തനും ഒന്നു ഞെട്ടും.
“ഇവനേതാ...?” തല പൊക്കാതെ തന്നെ എന്നോടൊരു ചോദ്യം.
“ആ കമ്പനിയുടെ ചീഫ് അക്കൌണ്ടന്റാ...”
ഞാൻ തറപ്പിച്ചു തന്നെ പറഞ്ഞു. അവനു സംശയം തോന്നരുതല്ലൊ ബോബി എന്റെ കൂട്ടുകാരനാണെന്ന്.
“ ഇവൻ... നിന്റെ ആരാ...?”
“ഹേയ് .. എന്റെ ആരുമല്ല. യൂറോപ്യനാ... ബോബി ആന്റപ്പൻ... !!”
അതു പറഞ്ഞതും ഞാനാകെ ചമ്മി...!!
‘ഛെ... പേരു പറയണ്ടായിരുന്നു... ആന്റപ്പനെന്നു യൂറോപ്പ്യന്മാർക്കു പേരുണ്ടാകുമോ...? മണ്ടത്തരമായിപ്പോയി അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്..’

പക്ഷെ, എന്റെ ഭാഗ്യത്തിന് അവനതു ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. ബോബിയുടെ ഒപ്പു കണ്ടപ്പൊഴേ അവൻ
വിരണ്ടിരുന്നു.
“ ഇരുപത്തഞ്ചു ദിനാറാ അയാളുടെ ഫീസ്....!!”
ഞാനതു കൂടി പറഞ്ഞതോടെ, അവനതു മറിച്ചു നോക്കിയിട്ട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ എനിക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു തന്നു....!!!
അങ്ങനെ ആ പ്രശ്നം അവിടെ അവസാനിച്ചു....!!!

ഞാൻ നന്നായിട്ടൊരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു....!!
ദൈവത്തിനൊരു സ്തുതിയും...!!

പിന്നെ ഞാൻ പോയി നന്നായിട്ടൊരു ചായ ഉണ്ടാക്കി അവനു കൊടുത്തു. ഒന്നു ഞാനും
കുടിച്ചു. ഒരു മേശക്ക് അപ്പുറവും ഇപ്പുറവുമാണിരിക്കുന്നതെങ്കിലും ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ
ഒന്നും മിണ്ടാനില്ലായിരുന്നു. അവൻ എന്റെ മുഖത്ത് പിന്നെ നോക്കിയതേയില്ല....!

പിന്നെ കാര്യങ്ങൾ നല്ല രീതിയിൽ തന്നെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി. ചോദിക്കാനും പറയാനും പെട്ടെന്നു തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാനും കഴിവുള്ള‘ ബോസ് ‘ കൂടെയുണ്ടല്ലൊ. ഡിസ്കൌണ്ട് കൊടുക്കാതെ ഇവിടത്തെ കച്ചവടം നേരെ ചൊവ്വെ നടക്കില്ല.

അതിനുള്ള അനുവാദം ബോസ് തന്നപ്പോൾ ഞാനേറെ സന്തോഷിച്ചു. കാരണം ഈജിപ്ഷ്യൻ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ഡിസ്ക്കൌണ്ട് കൊടുക്കാത്തതു കൊണ്ട് എന്നോട് തർക്കിച്ച്, വഴക്കുണ്ടാക്കി പോയവർ തിരിച്ചു വരാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ബിസിനസ്സും കൂടി.

എന്റെ ശമ്പളക്കുടിശ്ശിക ഒറ്റയടിക്കു തരാൻ ബോസിനു കഴിയുമായിരുന്നില്ല. കടയിലെ വിറ്റുവരവിനനുസരിച്ചിട്ടെ കിട്ടുമായിരുന്നുള്ളു. ഓരൊ മാസവും രണ്ടു മാസത്തെ ശമ്പളം വീതം തന്ന് തീർക്കുകയായിരുന്നു.
പതുക്കെ പതുക്കെ ഞാനെന്റെ കടങ്ങളും വീട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു...
അതെ, പിന്നീട് സന്തോഷത്തിന്റെ നാളുകളായിരുന്നൂട്ടൊ.....!!(?)

ഈജിപ്ഷ്യനെ കമ്പനിക്ക് പിരിച്ചുവിടാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. വലിയൊരു തുക അവൻ കമ്പനിക്ക് നഷ്ടം വരുത്തിയിരുന്നു. അത് ഈടാക്കുന്നതു വരെ സെയിൽ‌സ്മാനായി ജോലി ചെയ്യേണ്ടി
വന്നു. അതും ഭക്ഷണത്തിനും താമസത്തിനും ഉള്ള വക മാത്രം പറ്റിക്കൊണ്ട്....

ഭാര്യക്ക് മട്ടുപ്പാവിലിരുന്ന് കാറ്റുകൊള്ളാനുള്ള സൌകര്യത്തിനായി കടൽത്തീരത്തെടുത്ത വില്ലയിൽ നിന്ന് ഒരു കൊച്ചു ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മാറി. എന്നേപ്പോലെ മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം അവനും കഴിയേണ്ടിവന്നു.
മാസങ്ങൾ മുന്നോട്ടു നീങ്ങവെ ഒരു ദിവസം വൈകീട്ട് എന്റടുത്ത് വന്ന് ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് അഞ്ചു ദിനാർ നീ തരണം. നീയെഴുതി വച്ചേരെ... ശമ്പളം കിട്ടുമ്പോൾ ഞാൻ തരാം...”
ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“എന്റെ കയ്യിൽ കാശില്ല. കടയിലെ കാശേയുള്ളു...”
“ നീ പെട്ടിക്കാശീന്നു തന്നാ മതി....?”

ഒരു ദിനാറിന്റേയും അര ദിനാറിന്റേയും നോട്ടുകളും, പിന്നെ ചില്ലറകളും മറ്റും പെട്ടിക്കാശായി സൂക്ഷിക്കാറാണ് പതിവ്. അവനതറിയാം. അവനുള്ളപ്പോൾ ഞാനത് എന്റെ പോക്കറ്റിൽ തന്നെ വക്കും. അവനെ എനിക്ക് അത്രക്ക് വിശ്വാസം പോരായിരുന്നു......!!

ഞാൻ പെട്ടെന്ന് പോക്കറ്റിൽ നിന്നും കാശെടുത്ത് അഞ്ചിന്റെ ദിനാർ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പത്തു ദിനാർ എടുത്തു കൊടുത്തു. അതു കണക്കിലെഴുതി ഒപ്പിട്ടു വാങ്ങാൻ ഞാൻ മറന്നില്ല. അവനതും വാങ്ങി പുറത്തേക്ക് പോയി.

ആ പോക്ക് ഞാൻ നോക്കി നിന്നു. എനിക്കവനോട് സഹതാപമാണ് അപ്പോൾ തോന്നിയത്.
നമ്മളോട് എത്ര ക്രൂരത കാണിച്ചവരാണെങ്കിലും ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ സഹതാപം
തോന്നുന്ന അവസ്ഥയിൽ ചിലരെ കാണേണ്ടി വരാറില്ലെ...?!!
എങ്ങനെ ജീവിച്ച മനുഷ്യനാണ്....!!
എനിക്ക് ശമ്പളം പോലും തരാതെ കഷ്ടപ്പെടുത്തിയവൻ....!!
കസ്റ്റമർക്ക് വേണ്ടി വാങ്ങിയ പെപ്സിയിൽ ബാക്കി വന്ന ഒന്നെടുത്തു കുടിച്ചതിന് അതിന്റെ വിലയായ നൂറു ഫിത്സ് എന്റെ പറ്റുപടിയിൽ എഴുതാൻ പറഞ്ഞവൻ...!!
എന്നെ ഈ കടയിൽ പൂട്ടിയിട്ടിട്ടു പോയവൻ....!!
ഞാനാണ് ഈ കടയുടെ മുതലാളിയെന്നു പറഞ്ഞു നടന്നവൻ....!!

എന്റെ ബോസ് മുൻപ് സന്ദർശനത്തിനു വന്നിരുന്ന സമയത്ത്, ഒരു മാസാവസാനം അവന്റെ ചിലവിനായി 50 ദിനാർ എന്റടുത്തു നിന്നും വാങ്ങിയിരുന്നു. ഞാനത് ഈജിപ്ഷ്യന്റടുത്ത് അന്നു തന്നെ പറയുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെ, ഈജിപ്ഷ്യൻ സമ്മതിച്ചില്ല.
“ നീയെന്തിനതു കൊടുത്തു...? നിന്നോടാരു പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ...? എനിക്കതറിയേണ്ട കാര്യമില്ല.എനിക്കിന്നു തന്നെ കാശ് കിട്ടണം...?!!”
“ അവൻ നമ്മുടെ കമ്പനിയുടെ സ്റ്റാഫ് അല്ലെ...?” ഞാൻ.
“ കമ്പനിയുടെ സ്റ്റാഫ് ആണെങ്കിൽ അതൊക്കെ അവിടന്നു വരുമ്പോൾ കൊണ്ടു വന്നോളണം... ഇവിടന്നു മേടിക്കണ്ട.....”

എനിക്ക് അതു കേട്ടപ്പോൾ ഭയങ്കരമായിട്ട് ദ്വേഷ്യം വന്നു. ആ ദ്വേഷ്യത്തിൽ തന്നെ പറഞ്ഞു. “എന്നാലത് എന്റെ ശമ്പളമിനത്തിൽ ഞാൻ പറ്റിയതായിട്ട് എഴുതിയേക്കാം... !!”
ശമ്പളം എന്ന സാധനം എനിക്കില്ലായിരുന്നു.....!!
“അതൊന്നും പറ്റില്ല. കട പൂട്ടുന്നതിനു മുൻപ് എനിക്ക് കാശ് കിട്ടണം...!!”
അവൻ തറപ്പിച്ചു തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടു മുകളിലേക്ക് കയറിപ്പോയി.

ഞാനാകെ വിഷമിച്ചു.....
കാശു കൊടുത്തും പോയി......
ശരിക്കും തൃശ്ശങ്കു സ്വർഗ്ഗത്തിലായീന്നു പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലൊ. ബോസ് വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഈ
വിവരം പറഞ്ഞു.
“നീ പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ വഴിയുണ്ടാക്കാം...”
എന്നും പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ പുറത്തേക്കു തന്നെ പോയി.

അന്നു രാത്രിയിൽ തലസ്ഥാനത്തുനിന്നും ഒറിജിനൽ മുതലാളി ഈജിപ്ഷ്യനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
“ഈ മാസത്തെ ശമ്പളം അഡ്വാൻസായി 150 ദിനാർ അവനു കൊടുക്കണം.. ഇപ്പൊൾ തന്നെ...!!”

അതു കേട്ടതും വിവരം ഈജിപ്ഷ്യൻ എന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
ബാക്കി നൂറു ദിനാർ കൂടി ഞാനപ്പോൾ തന്നെ ബോസിനു കൊടുത്തു.

( അങ്ങനെ, ആരുമല്ലാത്ത എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ബോസ് ശമ്പളം വാങ്ങി ഒപ്പിട്ടു തന്നു. പിന്നിട് അവൻ എന്റെ ‘ബോസ് ’ ആയി വരികയും എനിക്ക് ശമ്പളം തരികയും ചെയ്തത് ബാക്കി പത്രം..!!)

ഈ സംഭവം കൊണ്ട് ഈജിപ്ഷ്യൻ ബോസിന്റടുത്ത് കാശു കടം ചോദിക്കില്ല...
ഞാനപ്പോൾ അതാണോർത്തത്.
എങ്ങനെ ജീവിച്ച മനുഷ്യനാ..!!

ഇന്നിപ്പോൾ എന്റടുത്തു നിന്നു പോലും കാശു കടം ചോദിക്കേണ്ട അവസ്ഥ...!!?
ദൈവം തമ്പുരാന്റെ ഓരോരൊ കളികളേ....!!!

ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവനെ പിരിച്ചു വിട്ടു. തുക മുഴുവൻ ഈടായിരുന്നില്ല. ഇനിയും അവനെ കൊണ്ടു നടക്കാൻ കമ്പനിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. കാരണം ഒരു ജോലിയും ചെയ്യാതെ ഉറക്കം  മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ ജീവിതചര്യ....

ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ....

Monday, 15 February 2010

സ്വപ്നഭൂമിയിലേക്ക്.... ( 14 )

നിങ്ങൾ വായിച്ചു നിറുത്തിയത്...

ഞാൻ ഇരുന്ന ഇരിപ്പിൽ രണ്ടു കയ്യും എന്റെ നെഞ്ചോടു ചേർത്ത്, നിറഞ്ഞു തുളുമ്പാൻ തുടങ്ങിയ കണ്ണുകൾ അടച്ച് മൂകമായി പ്രാർത്ഥിച്ചു.
“ ദൈവമേ.. നീ കാത്തു...!!! നിനക്ക് നൂറ് നൂറ് സ്തുതി...!! നൂറു നൂറു സ്തുതി....!!!
സത്യം, ഞാൻ കരഞ്ഞു പോയി...
മുഖം പൊത്തി കുനിഞ്ഞിരുന്ന് വിമ്മി വിമ്മി കരഞ്ഞു.....

തുടർന്നു വായിക്കുക.....

പിടിച്ചുപറി....


ആ സന്തോഷം എനിക്ക് തടുത്ത് നിറുത്താനായില്ല....
വലിയ സന്തോഷം വന്നാലും കരയുമെന്ന് അന്ന് ഞാനദ്യമായറിഞ്ഞു..... !
ഇനി ഇവനാണു എന്റെ ബോസ്...!!
അതെ, ഇനി അവനെ അങ്ങനെ വിളിക്കാം.
‘ബോസ്...!‘
‘ എസ് ബോസ്...!!‘
ഞാൻ പിന്നെയും പിന്നെയും അതു തന്നെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.....

ദിവസങ്ങൾ കഴിയവെ കണക്കുകൾ ഏറെക്കുറെ വെളിപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. ഈജിപ്ഷ്യന്റെ കണക്കുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നതല്ല കണക്കപ്പിള്ളയുടെ കണക്കുകൾ. കിട്ടിയ കാശിൽ തന്നെ നല്ലൊരു തുക അവന്റെ കൈവശമില്ല....!

എവിടെപ്പോയിയെന്ന് അവനറിയില്ല. അപ്പോഴാണ്, എവിടെ പോയെന്നുള്ള വിവരത്തിന് അവൻ  കാർഗ്ഗോ അയച്ചതിന്റെ രസീതിന്റെ കോപ്പി ഞാൻ ബോസ്സിന് കൈമാറിയത്.

എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും അവൻ വാങ്ങിയതിന്റെ കണക്കുകൾ ഞാൻ കൊടുത്തിരുന്നു..
ഒരു കോപ്പി ഞാനും സൂക്ഷിച്ചു. ഓരോ പ്രാവശ്യവും പൈസ കൊടുക്കുമ്പോൾ അവനെക്കൊണ്ട് ഒപ്പിടീക്കുമായിരുന്നു. അതു കൊണ്ട് എന്റെ കയ്യിൽ വന്നതിന്റെ ബില്ലു സഹിതമുള്ള രേഖകൾ തെളിവായുണ്ട്.

അവസാനം എന്റെ ശമ്പളക്കണക്കിലെത്തി. ഞാൻ പറ്റിയ ശമ്പളത്തിന് ഈജിപ്ഷ്യന്റെ കയ്യിൽ ഒരു രേഖയുമില്ല. എന്റെ ശമ്പളം ‘അടുക്കളച്ചുമരി‘ലുണ്ടെന്ന് അറിയാവുന്ന ബോസ് അത് തെറ്റാതെ എഴുതിക്കൊടുക്കുവാൻ പറഞ്ഞു. ഞാനത് വളരെ സൂക്ഷിച്ച് ഓരോന്നായി എഴുതിയെടുത്തു.

ഈജിപ്ഷ്യൻ വന്ന് ഒരു തവണയല്ല, പല പ്രാവശ്യം അതുമായി ഒത്തു നോക്കി. ഇതുവരെയായിട്ടും ഞാനത് കൂട്ടി നോക്കിയിരുന്നില്ല...!!
കൂട്ടി നോക്കിയാൽ എനിക്കത് വലിയ വിഷമമുണ്ടാക്കുമായിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ അതു നോക്കുമ്പോൾ എന്റെയും കണ്ണു തള്ളി....!!

കടന്നു പോയത് ഇരുപതോളം മാസങ്ങൾ....!
നൂറു ഫിൽ‌സ് മുതൽ ഒന്നും രണ്ടും അഞ്ചും മറ്റുമായി തന്നു തീർത്തത് അഞ്ചു മാസത്തെ ശമ്പളം...!!!
(1 Bahrain Dinar = 1000 fils.)
ഇനിയും തരാനുള്ളത് പതിനഞ്ചു മാസത്തെ ശമ്പളം....!!!!

അപ്പോൾ ഞാനീ ‘സ്വപ്നഭൂമിയിൽ‘ എങ്ങനെ ജീവിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.....?!!!
എന്റെ കുടുംബം നാട്ടിൽ എങ്ങനെ ജീവിച്ചിട്ടുണ്ടാകും....?!!!

എനിക്ക് വേണമെങ്കിൽ മറ്റെല്ലാവരേയും പോലെ ഇവിടെന്നു ചാടാമായിരുന്നു. അന്നു ജോലി തരാമെന്നു പറഞ്ഞവരുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ തൽക്കാല ലാഭം നോക്കി ചാടിയിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ ഇതെഴുതാൻ ഞാനിവിടെ കാണുമായിരുന്നില്ല.

എത്രയോ മുൻപെ സുനിലിനെപ്പോലെ, തമ്പിയെപ്പോലെ, കണ്ണനെപ്പോലെ ഏതെങ്കിലുമൊരു പൊതുമാപ്പു സമയത്ത് ഒരു കുറ്റവാളിയെപ്പോലെ, പാസ്പ്പോർട്ടില്ലാതെ, മറ്റു യാതൊരു രേഖകളുമില്ലാതെ, മറ്റുള്ളവരുടെ കയ്യിൽ നിന്നും പിരിവെടുത്ത് ഇവിടന്ന് പോകേണ്ടി വന്നേനെ, ഇനിയൊരിക്കലും തിരിച്ചു വരാൻ കഴിയാത്തവണ്ണം....!!

ഇതിനെക്കുറിച്ചെല്ലാം ഒരു ഏകദേശരൂപം ഉള്ളതു കൊണ്ട് ആദ്യം മുതലേ ഇവിടെത്തന്നെ ഒന്നു പിടിച്ചു നിൽക്കാനായിരുന്നു എന്റെ ശ്രമം.
ഒരു കുഴിക്ക് സമീപം ഒരു കുന്നില്ലാതിരിക്കുമോ....?!!
അതുകൊണ്ടാണ് കാറു കഴുകിയിട്ടാണെങ്കിൽ പോലും എന്റെ മാത്രം ചിലവുനുള്ളത് കണ്ടെത്തിയിരുന്നത്....!!

എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കടലാസ്സിലെ തുക കണ്ട് ബോസ് അന്തം വിട്ടു....!!
പിന്നെ എന്റെ തോളത്ത് തട്ടി അവൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചു
“സാരമില്ല.... നിനക്ക് കിട്ടാനുള്ളത് മുഴുവൻ ഞാൻ തന്നിരിക്കും.”
ഞാൻ തലയാട്ടിയതേയുള്ളു. ഇങ്ങനെ ഒരു നല്ല വാക്ക് പറയാനെങ്കിലും നിനക്ക് തോന്നിയല്ലൊ. ഞാനവനോട് മനസ്സിൽ നന്ദി പറഞ്ഞു.

വിവാഹ പരസ്യം പോലെ, ‘തന്റേതല്ലാത്ത കാരണത്താൽ ‘ ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത ചില പിടിപ്പുകേടുകൾ എനിക്കും പറ്റിയിരുന്നു. കടയിൽ വരുന്നവർ, പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീകൾ അടിച്ചു മാറ്റാൻ കണക്കാക്കി വരുന്നവർ ഉണ്ട്. ചെറിയ സാധനങ്ങൾ അവരുടെ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ച് പുറത്തു കടത്തും. കടയിൽ ഞാൻ ഒറ്റക്കായതു കൊണ്ട് വരുന്നവരെയെല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ശ്രദ്ധിച്ചതു കൊണ്ടും ഫലമൊന്നുമില്ലാ...

എത്രയോ പ്രാവശ്യം ഞാൻ നേരിൽ കണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാലും ചോദിക്കാൻ പറ്റാത്ത സ്തിതിയാണ്. കാരണം വാദി പ്രതിയാവാൻ അധികം നേരം വേണ്ടിവരില്ല.
നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഒരു ചൊല്ലുണ്ടല്ലൊ...
“മുള്ളു വന്ന് ഇലയിൽ വീണാലും, ഇല വന്നു മുള്ളിൽ വീണാലും ഇലക്കാ കേട്..”

പക്ഷെ, ഇവിടെ അത് നേരേ മറിച്ചാണെന്നു മാത്രമല്ല ചിലപ്പോൾ മുള്ളിന്റെ മുനയും പോകും...!!!
അതുകൊണ്ട് കക്കുന്നത് കണ്ടാലും മിണ്ടില്ല. ആ വകയിൽ കുറച്ചു സാധനങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.

പിന്നെ, ഈജിപഷ്യൻ അവന്റെ സ്വന്തക്കാർക്കും നാട്ടുകാർക്കും വലിയ ആളാവാൻ വേണ്ടി വാരിക്കൊടുക്കുന്ന സാധനങ്ങൾ....!!
അവന്റെ സ്വന്തം കടയാണെന്ന് പറഞ്ഞാണ് എടുത്തു കൊടുക്കുന്നത്. ഇതെല്ലാം ഞാനുള്ളപ്പോൾ കൊടുത്താൽ എല്ലാം എഴുതി അവനേക്കൊണ്ട് ഒപ്പിടിച്ചു വാങ്ങിക്കും. ഞാനില്ലാത്തപ്പോൾ കൊടുത്തതിന് ഒരു കണക്കുമില്ല....?!!

പക്ഷെ, ഇതെല്ലാം എന്നെങ്കിലും എന്റെ പെടലിക്ക് വച്ചുകെട്ടാൻ മുതിരുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല....!!?
“
അവൻ ഇവിടെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് നിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തിലാണ്. നീയായിരുന്നു അത് നോക്കേണ്ടിയിരുന്നത്.”
അക്കാര്യത്തിൽ ബോസ് കർക്കശ നിലപാടെടുത്തു.

എല്ലാം കൂടി എന്റെ തലയിൽ കെട്ടിവക്കാൻ ബോസ് സമ്മതിച്ചില്ല. അവന്റെ ആ ശ്രമം ബോസ് പരാജയപ്പെടുത്തി. അതിനുവേണ്ടി ബോസുമായി ഈജിപ്ഷ്യൻ വഴക്കിട്ടു. എന്നിട്ടും,
അവസാനം ഗത്യന്തരമില്ലാതെ മൂന്നു മാസത്തെ ശമ്പളം എന്നിൽ നിന്നും അവൻ പിടിച്ചു വാങ്ങി....!!

ഞാനത് സമ്മതിച്ചില്ലായിരുന്നു. പിന്നെ ബോസ് പറഞ്ഞു
“ നീ അതവന് കൊടുത്തേരെ. പകരം ഞാൻ നിനക്ക് വേറെ തന്നോളാം. ഈ പ്രശ്നം ഇതോടെ തീരട്ടെ...” നിവൃത്തിയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് എനിക്ക് സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു.

എന്നിട്ടും മതി വരാഞ്ഞ് ദൈനംദിന കണക്കുകൾ ഞാൻ എഴുതിക്കൊടുത്തിരുന്നത് വീണ്ടും എന്റെ കയ്യിൽ തന്നിട്ട് അവൻ പറഞ്ഞു.
“ ഈ കണക്കിൽ പിശകുണ്ട്.. നീ ഒന്നു കൂടി കൂട്ടി നോക്ക്. രണ്ടു മാസത്തെ ശമ്പളം കൂടി നീയെനിക്ക് തരണം...”
ഞാനവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി...?!
ഇതൊരു നൂറു പ്രാവശ്യമെങ്കിലും ഞാൻ കൂട്ടിയിട്ടുള്ളതാണ്. ഒരു ഫിൽ‌സ് പോലും വ്യത്യാസമില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം.
എങ്കിലും ഞാനത് വാങ്ങി വീണ്ടും കൂട്ടി നോക്കി. ഒരു വ്യത്യാസവും കണ്ടില്ല.
വീണ്ടും ഞാനത് അവനെ ഏൽ‌പ്പിച്ചു. അവൻ സമ്മതിച്ചില്ല.
തെറ്റുണ്ടെന്നു തന്നെ അവൻ....!!!

കാർഗ്ഗൊ അയച്ച രസീത് ബോസിനെ ഏൽ‌പ്പിച്ചത് ഞാനാണെന്ന് ഇതിനകം അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. അതിന്റെ ദ്വേഷ്യത്തിലായിരുന്നു ഈജിപ്ഷ്യൻ.

ഞാൻ ബോസിന്റടുത്ത് പരാതി പറഞ്ഞു.
“ ഇതിനകത്ത് ഒരു തെറ്റുമില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഞാൻ കൂട്ടി നോക്കിയതാ.. നീ ഇനി ഒറ്റ ഫിൽ‌സ് പോലും അവന് കൊടുക്കണ്ട...”
ബോസ് അതിനെക്കുറിച്ച് അവനോട് തർക്കിച്ചു.
“ നീ ഇതിൽ ഇടപെടണ്ട... ! ഇത് ഞാനും അവനുമായിട്ടുള്ള ഇടപാടാ....!!”
എന്നു പറഞ്ഞവൻ ബോസിന്റെ വായടപ്പിച്ചു...!!

ഇവൻ എന്റെ രണ്ടു മാസത്തെ ശമ്പളവും കൂടി അടിച്ചു മാറ്റുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പായി.
ഇനിയെന്ത് ....?!
എനിക്ക് ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു....
ഇവനിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ ഒന്നു രക്ഷപ്പെടും....?!!
ഇവന്റെ ഈ പിടിച്ചുപറി അവസാനിപ്പിക്കാൻ....?!
എന്തെങ്കിലും ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ രണ്ടു മാസത്തെ ശമ്പളം കൂടി പോയതു തന്നെ....!!!
ഞാനാകെ വിഷമിച്ചു....
വിയർത്തൊലിച്ചു......
ഞാൻ മേലോട്ടു നോക്കി .....
“ദൈവമേ നീ തന്നെ ഒരു വഴി കാണിച്ചു താ....!!”

ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ.......

Monday, 1 February 2010

സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്.....( 13 )

കഥ തുടരുന്നു...

അവൻ വരുന്നു....!!


അങ്ങനെ കാത്ത് കാത്തിരുന്ന ആ ദിവസം വരാറായെന്ന് ഈജിപ്ഷ്യന്റെ പ്രകടനം എന്നെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തി.
‘മാനേജർ‘ എന്ന തന്റെ സ്വപ്നം പൊലിഞ്ഞു പോയെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. അതിന്റെ നിരാശ അവന്റെ മുഖത്ത് നിഴലിച്ചിരുന്നു.

സ്വന്തം പിടിപ്പുകേടു കൊണ്ടാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിവേകം അവനില്ലായിരുന്നു. അവന്റെ ഒടുക്കത്തെ ഉറക്കവും, ഭാര്യാ പ്രീണനവും ഈ ഗതിയിലെത്തിച്ചു.

രണ്ടും മൂന്നും ദിവസം കൂടുമ്പോൾ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും അതുവരെയുള്ള പൈസയും വാങ്ങിക്കൊണ്ടു പോയിരുന്നവൻ, ഭാര്യ വന്നതിനു ശേഷം ആഴ്ചയിലൊരിക്കലും പിന്നെ മാസത്തിലൊരിക്കലും മറ്റുമായി വരവ്. ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹപ്രകാരം കടൽ തീരത്തുള്ള ഒരു വില്ല തന്നെ വാടകക്കെടുത്ത് താമസം തുടങ്ങി.

പുതിയ മാനേജർ വരുന്നതിനു മുൻപ് വരവും ചിലവും തമ്മിൽ പൊരുത്തപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു മൂപ്പിലാൻ..
എത്രയൊക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടും അവർ തമ്മിൽ പൊരുത്തപ്പെട്ടില്ല....!!
ഭാര്യയുടെ സുഖ സൌകര്യങ്ങൾക്കായി ചിലവഴിച്ചത് എങ്ങനെ തിരിച്ചെടുക്കും....?

എല്ലാം പിടിവിട്ടു പോയിയെന്നു തോന്നിയതു കൊണ്ടായിരിക്കും, അവസാന നിമിഷത്തിൽ അവൻ ഭാര്യയെ അവളുടെ നാട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചിരുന്നു. വെറും കയ്യോടെയല്ല. അഞ്ഞൂറു കിലോയോളം വരുന്ന ഒരു കാർഗ്ഗോ സഹിതം. ഇവിടത്തെ കല്ലും മണ്ണും ഒന്നുമല്ലല്ലൊ അയച്ചത്.

കാർഗ്ഗൊ അയച്ചതിന്റെ രസീത് അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും താഴെ വീണത് എനിക്ക് കിട്ടിയിരുന്നു. അവനറിയാതെ അതിന്റെ ഒരു കൊപ്പി എടുത്തുവച്ചിട്ടാണ് ഞാനത് അവന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തത്.
ഒരു മുൻ‌കരുതൽ.....

അവർ വരുന്ന ദിവസം നേരത്തെ കടയിലെത്തി എല്ലാം തൂത്തു തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കിയിട്ടു. അലമാരയിൽ സാധനങ്ങളെല്ലാം ഭംഗിയായി അടുക്കിവച്ചു. എല്ലാം ഒന്നു കൂടി പരിശോധിച്ച് ഉറപ്പു വരുത്തി.

എന്നാലും എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പെടപെടപ്പ് കുറച്ചു ദിവസമായിട്ട് കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്നു.
ഇന്നത് ഇരട്ടിച്ചു. നെഞ്ചിടിപ്പ് എനിക്കു തന്നെ വ്യക്തമായി കേൾക്കാം.
വരുന്നവൻ ആരായിരിക്കും...?
അതായിരുന്നു എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ മുഖ്യ കാരണം.
പിന്നെ കിട്ടാനുള്ള എന്റെ ശമ്പള ബാക്കി....

പത്തു മണിയായപ്പോൾ ഈജിപ്ഷ്യൻ കാറുമായി വിമാനത്താവളത്തിലേക്ക് പോയി. ഞാൻ അക്ഷമയോടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഉലാത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരിടത്ത് ഒന്നിരിക്കാനൊ നിൽക്കാനൊ വയ്യാത്ത അവസ്ഥയിലായി. മുൻ‌വശത്തെ വാതിൽക്കൽ വന്ന് പുറത്തേക്കും നോക്കി
നിൽ‌പ്പായി....

മുൻ‌വശത്ത് കാർ പാർക്കിങ് അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. അതെല്ലാം പിൻ‌വശത്തെ റോഡിലായിരുന്നു.
ഇനി അവർ അതിലേ വന്നാലൊ..? ഞാൻ അവിടെ പോയി നിന്നു..
ഞാനെന്തിനാണ് ഇത്രക്ക് ടെൻഷനടിക്കുന്നതെന്ന് ഇടക്ക് ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതിൽ നിന്നും ഒരു മോചനം കിട്ടിയില്ല.

വരുന്നവൻ ആരായാലും എന്റെ ഭാവി അവന്റെ കയ്യിലാണല്ലൊ എന്ന ചിന്ത എന്നെ വല്ലാതെ അക്ഷമനാക്കിത്തീർത്തു....!? ഏസിയുടെ തണുപ്പിലും ഞാൻ കുറേശ്ശെ വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...
നിമിഷങ്ങൾ ഇഴഞ്ഞിഞ്ഞെ നീങ്ങിയിരുന്നുള്ളു. ഞാൻ ഒരു ചായ ഉണ്ടാക്കി കുടിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവരുടെ വരവ്.

പിൻ‌വശത്തെ റോഡിൽ, കിളവന്റെ കടയുടെ മുൻപിൽ തന്നെ കാറ് നിറുത്തി അവർ താഴെയിറങ്ങി. ആദ്യമിറങ്ങിയ ആറടിയോളം പൊക്കമുള്ള ആളെ എനിക്ക് പരിചയമുള്ളതാണ്. പല പ്രാവശ്യം അവനിവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട്. അവനാണ് എന്നിൽ നിന്നും ഈജിപ്ഷ്യനെക്കുറിച്ചുള്ള കാര്യങ്ങളെല്ലാം ചോർത്തിയെടുത്ത് തലസ്ഥാനത്തെത്തിച്ചത്.
അവനെ എനിക്കിഷ്ടമാണ്....
നല്ലവനാണ്......
കമ്പനി മുതലാളിയുടെ നാട്ടുകാരനാണ്......
അവൻ പുതിയ ആളെ ചാർജ്ജ് ഏൽ‌പ്പിക്കാൻ വന്നതായിരിക്കും.

രണ്ടാമതിറങ്ങിയ ആളെ പരിചയമില്ല... ആളു കിളവനാണ്... ഒരു കഷണ്ടിക്കാരൻ.... മുഖത്ത് ഒരു സോഡാക്കുപ്പി ഗ്ലാസ്സും... അവനായിരിക്കുമൊ... ?
ഹേയ്... ഒരു മാനേജരെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാ... ഒരു.. ഒരു.. ഗുമ്മൊക്കെ വേണ്ടെ...!!? ഇവനതൊന്നുമില്ല.... ഒരു മണുങ്ങൂസൻ...!! എങ്കിലും ഒരു പാവത്താനെപ്പോലെയാണ് ഇരിക്കുന്നത്.

മൂന്നാമതിറങ്ങിയത് നമ്മുടെ ഈജിപ്ഷ്യനാണ്.
പുതിയതായി അവർ രണ്ടാൾ മാത്രമേയുള്ളു.
അപ്പോൾ ആ കിളവൻ തന്നെ മാനേജർ....!!!

സത്യം പറഞ്ഞാൽ എന്റെ മനസ്സു മടുത്തു.... എന്റെ ഉത്സാഹമൊക്കെ അസ്തമിച്ചു.
അവർ അടുത്തു വന്നതോടെ ഞാൻ വാതിൽ തുറന്നു കൊടുത്തു. അവർ അകത്ത് കയറിയതും പൊക്കം കൂടിയ ആൾ ’ ഹായ്..” പറഞ്ഞു.
ഞാൻ തിരിച്ചും ഹായ് പറഞ്ഞു.
സുഖമാണോന്ന് ചോദിച്ചു.
ഞാൻ സുഖമെന്നു പറഞ്ഞു.

ഈജിപ്ഷ്യനും കഷണ്ടിക്കാരനും എന്നെ ഒന്നു ഗൌനിക്ക കൂടി ചെയ്യാതെ, ഇങ്ങനെ ഒരു മനുഷ്യജീവി അവർക്കായി വാതിലും തുറന്നു പിടിച്ച് നിൽ‌പ്പുണ്ടെന്ന ഒരു തോന്നൽ പോലു മില്ലാതെ മുകളിലേക്ക് കയറിപ്പോയി....!!

എനിക്ക് പരിചയമുള്ള ആൾ കടക്കകത്ത് ഒന്നു ചുറ്റിക്കറങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ ചായ ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തു. മറ്റു രണ്ടു പേരുടെ ചാ‍യയുമായി മുകളിൽ പോയി. പുതിയ ആളിന്റടുത്ത് ഈജിപ്ഷ്യൻ എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തി.
അപ്പോഴാണ് അവൻ ‘ഹലോ’ പറഞ്ഞ് എനിക്ക് ‘കൈ‘ തന്നത്.

അവർ രണ്ടു പേരുടേയും സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഒന്നു ഞെട്ടി....!!
നമ്മുടെ മന്ത്രിമാരു ഞെട്ടുന്നതു പോലെ വെറുതെ മൈക്കിനു മുൻപിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ഞെട്ടലല്ല....
ഇത്തിരി ഭീകരമായി തന്നെ ഞേട്ടി...!!!
എങ്ങനെ ഞെട്ടാതിരിക്കും...!!?
ഇവനും ലവന്റെ നാട്ടുകാരൻ തന്നെ....!!?
ഏതൊരുത്തൻ വരരുതെന്നാഗ്രഹിച്ചുവൊ അവൻ തന്നെ....!!?
തനി ഈജിപ്ഷ്യൻ....!!!
“ എന്റെ ദൈവമേ... നീ എന്നെ ചതിച്ചോ...!!!?”
ഞാൻ തലയിൽ കൈ വച്ചു നിന്നു പോയി.

തിരിഞ്ഞ് താഴേക്കിറങ്ങിയത് വളരെ നിരാശനായാണ്....
എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളും അസ്തമിച്ച് വാടിത്തളർന്നതു പോലെയായി ഞാൻ...

താഴെ വന്ന് പൊക്കം കൂടിയ ആളുടെ അടുത്തേക്ക് ഞാൻ ചെന്നു. അവൻ അവിടെയെല്ലാം ചുറ്റി നടന്ന് കണ്ടതിനുശേഷം കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു.
എതിർ വശത്തെ കസേരയിൽ എന്നോടും ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു.

“അടുത്തമാസം നമുക്ക് പുതിയ ഒരു കണ്ടെയ്നർ കൂടി വരുന്നുണ്ട്. ഈ പ്രോഡക്റ്റൊന്നും പോരാ... അതവിടെ ദുബായിൽ നിന്നും കേറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കാ... അതിനു മുൻപ് ഈജിപ്ഷ്യനെ ഇവിടന്ന് കെട്ടു കെട്ടിക്കണം...”

അവനത് പറഞ്ഞു തീർന്നതും ഒരു മഹാത്ഭുതം കേട്ടതു പോലെ എന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.... !! “ഹേയ്... എന്താ നീ പറഞ്ഞത്...?”
ഞാൻ ചോദിച്ചെങ്കിലും പെട്ടെന്നു വറ്റി വരണ്ട തൊണ്ടയിൽ നിന്നും ശബ്ദം പുറത്തേക്കു വന്നില്ല. എന്തൊ ഒരു മുരൾച്ച മാത്രമെ വന്നുള്ളു.

ഞാനൊന്നുമീരിറക്കി തൊണ്ടയൊന്നു നനച്ചിട്ട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“ അപ്പൊ പുതിയ മാനേജർ....?”
അവൻ തല ഉയർത്തി കസേരയിൽ ചാരി നിവർന്നിരിന്നിട്ട് പറഞ്ഞു
“ ഞാനാണ് ഇനി മുതൽ ഇവിടത്തെ മാനേജർ.. മാനേജർ മാത്രമല്ല.. ഇതിന്റെ ഒരു പാർട്ണർ കൂടിയാണ്...!!”

കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ,  ഇടിവെട്ടേറ്റതു പോലെ ഇരുന്നു പോയി...!!!
ഞാൻ മുകളിലേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി ചോദിച്ചു.
“ അപ്പോ..ലവൻ. ആ പുതിയവൻ..?“
അവൻ കസേരയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു
“അവൻ ഇനി മുതൽ ഇവിടത്തെ കണക്കപിള്ളയാ... അവനും കാണും നമ്മളോടൊപ്പം....!”
അതും പറഞ്ഞവൻ മുകളിലേക്ക് കയറിപ്പോയി.

അപ്രതീക്ഷിത സന്തോഷം എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളം തെറ്റിക്കുമോന്ന് ഞാൻ ഭയന്നു...!!
ഞാൻ ഏറെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ഒരു കാര്യം... !!
അതു സത്യമായിരിക്കുന്നു....!!!
ഞാൻ ഇരുന്ന ഇരിപ്പിൽ രണ്ടു കയ്യും നെഞ്ചോടു ചേർത്ത്, നിറഞ്ഞു തുളുമ്പാൻ തുടങ്ങിയ കണ്ണുകൾ അടച്ച് മൂകമായി പ്രാർത്ഥിച്ചു.
“ ദൈവമേ.. നീ കാത്തു...!!! നിനക്ക് നൂറ് നൂറ് സ്തുതി...!! നൂറു നൂറു സ്തുതി....!!!
സത്യം, ഞാൻ കരഞ്ഞു പോയി...
മുഖം പൊത്തി കുനിഞ്ഞിരുന്ന് വിമ്മി വിമ്മി കരഞ്ഞു.....


ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ....

Friday, 15 January 2010

സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്..... ( 12 )


കഥ തുടരുന്നു....


പലപ്പോഴും ആ ചെറിയ അക്കങ്ങളിലൂടെ വിരലോടിച്ച് വെറുതെ നെടുവീർപ്പിടും...
എന്നെങ്കിലും ഇതിന്റെ ബാക്കി എനിക്ക് കിട്ടുമൊ... ?
എന്തെങ്കിലും മഹാത്ഭുതം സംഭവിക്കണം....!

തുടർന്നു വായിക്കുക.....

മക്കൾ നന്നാവാൻ...

വൈകുന്നേരം ഞാൻ കട പൂട്ടി വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഹാളിനകത്ത് ഒരു മീറ്റിങ്ങിനെന്നവണ്ണം എല്ലാവരും വട്ടം കൂടിയിരുന്ന് തുറന്ന ചർച്ചയിലാണ്. ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റിലെ രണ്ടു പേർക്ക്, കുറച്ചു നാളായി പതിവിനു വിവരീതമായ ചില പെരുമാറ്റങ്ങൾ കാണാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്.

പലരിൽ നിന്നും കാശു കടം വാങ്ങുകയാണ് ഒരു സ്വഭാവം. മറ്റൊന്ന് രാത്രി പാതിര കഴിയാതെ മുറിയിലെത്തില്ല. രണ്ടു പേരും ഒരിടത്തു തന്നെയാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്. ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്നാൽ
കുളിച്ച് ഡ്രസ്സെല്ലാം മാറി സെന്റൊക്കെ പൂശിയിട്ടാണ് പുറത്തു പോക്ക്.

കുറച്ച് നാള് കഴിഞ്ഞ് ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ഫോൺ വരാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് സംഗതി
മറ്റുള്ളവരുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. അതിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു ചർച്ച. ആ രണ്ടു പേർ
മാത്രം ഇല്ല. കണ്ണനും തമ്പിയും.

രണ്ടു പേരും രണ്ടു നാട്ടുകാരാണെങ്കിലും ഇവിടെ ഇരട്ടപെറ്റ സഹോദരങ്ങളെപ്പോലെ....!
പാചക കലയിൽ കണ്ണൻ ബഹു കേമൻ..!
ഓണത്തിനും വിഷുവിനും മറ്റും സദ്യയുടെ ചുറ്റു വട്ടങ്ങൾ എല്ലാം കണ്ണന്റെ വക.
ഞങ്ങൾ സാധനങ്ങളെല്ലാം അരിഞ്ഞ് ഒരുക്കി കൊടുത്താൽ മതി. രണ്ടു പേരും ഫ്രീ വിസയിൽ (അങ്ങനെയൊരു വിസയില്ല. അതൊരു ഓമനപ്പേരാണ്) വന്നവർ.

വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഇതു വരെ വിസയൊന്നും പുതുക്കാതെ, സ്പോൺസർ
ആരെന്നു പോലും അറിയാതെ ജീവിക്കുന്നവർ. രണ്ടു പേരും കല്യാണവും കഴിച്ചിട്ടില്ല.
വീട്ടുകാർ ‘ഒന്നു വന്നിട്ടു പോടാ മക്കളെ’, കല്യാണം കഴിച്ചിട്ടു പോടാ മക്കളെ ‘യെന്നു
വിലപിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടു കാലമേറെയായി. അവരാണ് ഈയിടെയായി വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ മുങ്ങുന്നത്...?

ചർച്ച പുരോഗമിച്ചപ്പോഴാണ് ഓരോരുത്തരുടേയും കയ്യിൽ നിന്നും കടം വാങ്ങിയ കാര്യം വെളിപ്പെടുന്നത്. രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് ആരുടേയൊ ജന്മദിന പരിപാടിക്കായി ഒരാൾ ഒരു മോതിരവും മറ്റെയാൾ കൊള്ളാവുന്നൊരു വളയും വാങ്ങിച്ച കാര്യവും പുറത്തു വന്നു. അപ്പോൾ സംഗതി എന്തൊ പന്തികേടിലേക്കാണ് നീങ്ങുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായി.

ഇനി ഇവരുടെ കാശെല്ലാം എവിടെയാണ് പോകുന്നതെന്നറിയണം. അവരോട് നേരിട്ടു ചോദിച്ചാൽ
പറയില്ല. എന്തായാലും ആരും കടം കൊടുത്തു പോകരുതെന്നു വിലക്കി. ഇനി ആ പെണ്ണു വിളിച്ചാൽ അവളോടു തന്നെ ചോദിക്കാം അവള് സത്യം പറയാൻ പോകുന്നില്ല. എന്നാലും അവളുടെ മറുപടി അറിയാല്ലൊ.

പിന്നെ ഒന്നു രണ്ടു ദിവസത്തേക്ക് അവൾ വിളിച്ചില്ല. ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം ഞങ്ങളെല്ലാം ഹാളിലിരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ വിളി വന്നു. എടുത്തത് രാജേട്ടനാണ്.
“ഹലൊ..”
“തമ്പിയണ്ണനുണ്ടൊ...?”  ശബ്ദം വളരെ താഴ്ത്തി ഒരു കൊഞ്ചലോടെ അവൾ.
രാജേട്ടൻ മറ്റവളാണെന്ന് മുന്നറിയിപ്പു തന്നു. ഞങ്ങളെല്ലാം അടുത്തു കൂടി. തമ്പിയും കണ്ണനും
ജോലി കഴിഞ്ഞെത്തിയിരുന്നില്ല. രജേട്ടൻ പറഞ്ഞു, സൌ‌മ്യമായ ശബ്ദത്തിൽ തന്നെ.
“ തമ്പി ജോലി കഴിഞ്ഞെത്തിയിട്ടില്ലല്ലൊ... നിങ്ങളാരാ...”
അതിനു മറുപടി പറയാതെ അവൾ
“ കണ്ണേട്ടനെ ഒന്നു തര്വൊ....”
“അയാളും എത്തിയിട്ടില്ല... നിങ്ങളാരാന്നു പറയൂ....”
“ഞാൻ പിന്നെ വിളിച്ചോളാം..” എന്നു പറഞ്ഞവൾ ഫോൺ വച്ചു കളഞ്ഞു.
“ഇവൾ ഏതൊ തരികിടയാ.. കെട്ടൊ.. തമ്പിയണ്ണനും കണ്ണേട്ടനും..!! എന്തൊരു ചേർച്ച...”

ഫോൺ വച്ചതിനു ശേഷം രാജേട്ടൻ എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു.

രാജേട്ടൻ അവരോടൊപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരുത്തനെ വിളിച്ച് ഇതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. ആദ്യമൊന്നും അയാൾ പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ കുറെ നിർബ്ബന്ധിച്ചപ്പോഴാണ് സത്യം പറഞ്ഞത്.

അവൾ ഒരു ഹോട്ടലിലെ നർത്തകിയാണ്. കുറേ നാളായി ഇവരുടെ കാശു തിന്നാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്. ഹോട്ടലിൽ മാത്രമല്ല, അവളുടെ ഫ്ലാറ്റിലും ഇവർ പോകുന്നുണ്ട്. ഇന്നവളുടെ ജന്മദിനമാണത്രെ.

“ അതു ശരി... അവൾക്ക് കൊടുക്കാനാണ് വളയും മോതിരവും കടം വാങ്ങിയ കാശു കൊടുത്ത് വാങ്ങി വച്ചിരിക്കുന്നത്.”
വിവരം അറിഞ്ഞ് എല്ലാവരും വളരെ ഖിന്നരായി.

‘ഇവരെ ഇതിൽ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ എന്തു ചെയ്യാനാകും....?’

തീർച്ചയായും ഇതവരുടെ വ്യക്തിപരമായ കാര്യമാണ്. ഇവിടെ വന്ന് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന സൌഹൃദത്തിനപ്പുറം ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ മറ്റൊന്നുമില്ല. എങ്കിലും നമ്മുടെ കൂടെ ജീവിക്കുന്ന രണ്ടു പേർ വഴി തെറ്റി പോകുന്നത് എങ്ങനെ നോക്കി നിൽക്കാനാകും.....?
നമ്മൾക്ക് കഴിയുന്നത് ചെയ്യണ്ടെ...?
നമ്മൾക്കൊന്നു ശ്രമിച്ചു നോക്കിയാലൊ...?
എന്തായാലും നമ്മളോടൊപ്പം താമസിച്ചു കൊണ്ട് ഇവർ വഴി തെറ്റണ്ട....‘

അങ്ങനെയൊരു തീരുമാനമെടുത്ത് ഞങ്ങൾ യോഗം പിരിഞ്ഞു. പിന്നെയും അവളുടെ ഫോൺ വന്നു. രാജേട്ടൻ തന്നെയാണെടുത്തത്... തമ്പിയും കണ്ണനും അപ്പോഴും വന്നിരുന്നില്ല. രാജേട്ടൻ ഇത്തിരി മൂർച്ച കൂട്ടി തന്നെ പറഞ്ഞു.
“ ഒന്നുകിൽ നീ ആരാണെന്നു പറ.. അവർ വരുമ്പോൾ നിങ്ങൾ വിളിച്ചിരുന്ന കാര്യം പറയാം.. ഇല്ലെങ്കിൽ ഇനി മേലാൽ ഇങ്ങോട്ടു വിളിക്കരുത്... ഇത് ഞങ്ങൾ ബാച്ചിലേഴ്സ് മാത്രം താമസിക്കുന്ന ഫ്ലാറ്റാ...”

അതു കേട്ടതും അവൾ മറുപടി ഒന്നും പറയാതെ ഫോൺ ശക്തിയായി വലിച്ചെറിയുകയോ മറ്റൊ ചെയ്തിരിക്കണം. അതു പോലുള്ള ശബ്ദമാണ് കേട്ടതെന്ന് രാജേട്ടനു തോന്നി.

കുറേ കഴിഞ്ഞാണ് തമ്പിയും കണ്ണനും വന്നത്. രണ്ടു പേരും പെട്ടെന്ന് കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് സെന്റൊക്കെ പൂശി പുറത്തിറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഒന്നുമറിയാത്തതു പോലെ ഞാൻ ചോദിച്ചു
“ നിങ്ങളെവിടേക്കാ ഈ നേരത്ത്...? “
“ ഇന്നൊരു ബർത്ഡേ പാർട്ടിയുണ്ട്.... “
അവർ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു
“ ഇപ്പൊത്തന്നെ ഒൻപതര കഴിഞ്ഞു. ഇതിനകം അത് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകില്ലെ....”
“ഹേയ്.. ഞങ്ങൾ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞിട്ടേ വരൂള്ളൂന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. “
“നിങ്ങളെ രണ്ടു പേരേയും വൈകുന്നേരം മുതൽ ഒരു പെണ്ണു വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ‍രാന്നവൾ
പറഞ്ഞില്ല....”
“പെണ്ണോ...!!? ”
അതു കേട്ടതും അവർ മുഖത്തോടു മുഖം ഒന്നു നോക്കി. ഞങ്ങളൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലെ രാമ നാരായണയെന്ന മട്ടിൽ...!!
“ ഹേയ് ചേട്ടനു തോന്നിയതായിരിക്കും....” എന്നു പറഞ്ഞവർ വേഗം പുറത്തു കടന്നു....

പിറ്റേന്ന് നേരം വെളുത്തപ്പോൾ മുതൽ അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ നേരിയ ഒരു വ്യത്യാസം കണ്ടു തുടങ്ങി. ഞങ്ങളോടൊക്കെ വല്ലാത്തൊരു ദ്വേഷ്യ ഭാവം. രാജേട്ടൻ ഫോണിൽ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഇരട്ടിയായി അവൾ അവരോട് കൊളുത്തിക്കാണും.

രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം അവരത് കൊണ്ടു നടന്നു. ഞങ്ങളത് ഗൌനിക്കാൻ പോയില്ല.
ഒരു ദിവസം രാജേട്ടൻ തുറന്നു തന്നെ പറഞ്ഞു.
“ നിങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളോടുള്ള ഈ ദ്വേഷ്യഭാവത്തിന്റെ കാരണം ഞങ്ങൾക്കറിയാം. ആ പെണ്ണ് ഏതാണെന്നും അറിയാം. അതിലൊന്നും ഞങ്ങൾ ഇടപെടുന്നില്ല. തമ്പിയാണ് അവളുമായിട്ട് ആദ്യം
അടുത്തത്. അതു കഴിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു പിരികേറ്റി കണ്ണനെക്കൂടി കൂട്ടി. ഇനിയും ആളുകൾ ഇവിടെയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഇതു ഇങ്ങനെ തുടർന്നു കൊണ്ടുപോകാൻ പറ്റില്ല. നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടം പോലെ ജീവിക്കാം. പക്ഷെ, ഇവിടെ താമസിച്ചു കൊണ്ട് പറ്റില്ല. അതു കൊണ്ട് അടുത്തമാസം മുതൽ വേറെ ഫ്ലാറ്റു നോക്കിക്കൊ...”

രണ്ടു പേരും പരസ്പ്പരം നോക്കിയതല്ലാതെ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഞങ്ങളെല്ലാം കൃത്യമായി വിവരങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്ന് അവർക്ക് ബോദ്ധ്യമായി. എന്നിട്ടും അവളെ വിടാൻ അവർ തെയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവർ മാറി താമസിക്കാൻ മുറി അന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്നതായി പിന്നീട്  ഞങ്ങൾക്ക് വിവരം കിട്ടി.

ആ മാസത്തെ അവസാനത്തെ വെള്ളിയാഴ്ച ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ രണ്ടു പേരും കൂടി അവളുടെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽക്കൽ ചെന്ന് ബെല്ലടിച്ചു. രണ്ടു മൂന്ന് ബെല്ലടിക്ക് ശേഷമാണവൾ വാതിൽ തുറന്നത്. തല മാത്രം പുറത്തേക്കിട്ട് നോക്കിയ അവൾ ഇവരെ കണ്ട് ഒന്നു ഞെട്ടിയോ...?

പെട്ടെന്നവൾ വാതിലടച്ചു. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം തന്നെ വീണ്ടും വാതിൽ തുറന്നവൾ പുറത്തിറങ്ങി. രണ്ടാഴ്ചക്ക് മുൻപ് ജന്മദിനത്തിന് അവൾ അണിഞ്ഞിരുന്ന അതേ ഡ്രെസ്സിൽ തന്നെയായിരുന്നു ഇന്നും....!! മുടിയിൽ മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയിരിക്കുന്നു....!!

വാതിൽ അടയുന്നതിനു മുൻപ് പാളി നോക്കിയ തമ്പി കണ്ടു, അകത്തൊരു വിരുന്നുകാരൻ...!!
ഇറങ്ങി വന്ന ഉടൻ അവൾ വളരെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ തട്ടിക്കയറി.
“ നിങ്ങളോടാരാ ഇപ്പൊ ഇങ്ങൊട്ടു വരാൻ പറഞ്ഞെ...? എന്നോട് മുൻക്കൂട്ടി പറയാതെ വരരുതെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലെ...?”

അസമയത്തുള്ള ഇവരുടെ വരവിലുള്ള പ്രതിഷേധം അവൾ മറച്ചു വച്ചില്ല. തമ്പി പെട്ടെന്നു തോന്നിയ ദ്വേഷ്യമെല്ലാം കടിച്ചമർത്തി പറഞ്ഞു.
“ അതുകൊണ്ട്, മാസത്തിൽ നാലും അഞ്ചും ജന്മദിനങ്ങൾ ആഘോഷിക്കുന്നവളാണ് നീയെന്ന്
മനസ്സിലായില്ലെ..“
“ അതൊക്കെ എന്റെ ഇഷ്ടം...” അവളും ചൂടായി..
“ വാടാ...” തമ്പിയെ പിടിച്ച് വലിച്ച് കണ്ണൻ പുറത്തേക്കു നടന്നു..

ഇതിനകം ഈടാക്കാവുന്നതിലധികം അവൾ പിടുങ്ങിക്കാണും. ഇനിയിപ്പോൾ ഇവർ പോയാലും
കുഴപ്പമില്ലന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചിരിക്കും.....!!!
അടുത്ത ഇര അകത്തിരുപ്പുണ്ടല്ലൊ.....!?

*********************************************************************************************
*********************************************************************************************
പിന്നാമ്പുറം.....

കയ്യിലെ കാശെല്ലാം തീർന്ന് അതിലേറെ കടവുമായപ്പോഴാണ് രണ്ടു പേർക്കും നാട്ടിൽ പോകണമെന്നു തോന്നിയത്. അതിനായി അടുത്ത പൊതുമാപ്പു വരെ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു. അപ്പോഴേക്കും ആറേഴു വർഷങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും വെറുതെ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു..

വീട്ടിൽ നല്ല ചുറ്റുപാടുകൾ ഉള്ളവരായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് നാട്ടിലേക്കൊന്നും അയക്കേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. പണിയെടുത്ത് കിട്ടിയതെല്ലാം ഇവിടെത്തന്നെ ദീപാളി കുളിച്ചു.
കടം വാങ്ങിയതൊന്നും തിരിച്ചു കൊടുക്കാനുമായില്ല.....
ഞങ്ങൾക്കെല്ലാം ആയിരങ്ങൾ തരുവാനുണ്ട്.....
അതെല്ലാം ഞങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചു....
പിന്നെയും കൂട്ടുകാരിൽ നിന്നും പിരിവെടുക്കേണ്ടി വന്നു നാട്ടിലെത്താൻ..!!!.

വർഗ്ഗീസേട്ടൻ പറഞ്ഞതു പോലെ
“വീട്ടിലെ ശല്യം നാട്ടിലേക്കു കൂടി വ്യാപിക്കുമ്പോഴാണു, വീട്ടുകാർ നന്നാവാനായി കേറ്റി വിടുന്നത്...” അതും ശരിയായിരിക്കും.

“ ഇതതൊന്നുമല്ല... സ്ത്രീധന മാർക്കറ്റിൽ വീട്ടുകാർക്ക് വില പേശാനൊരു കാരണം..
മോൻ ഗൽഫിലാണെന്നു പറയാല്ലൊ...”
അന്ന് ഗൾഫുകാർക്ക് ഇത്തിരി വിലയുണ്ടായിരുന്ന കാലമായിരുന്നു. അങ്ങനേയും വരാം.

ഇങ്ങനേയും ചില ജീവിതങ്ങൾ ഈ സ്വപ്നഭൂമിയിൽ വന്ന്, സ്വന്തം പിടിപ്പു കേടു കൊണ്ട് മാത്രം
ഗതി കിട്ടാതലയുന്നുണ്ടിപ്പോഴും...

ബാക്കി അടുത്തതിൽ....