സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്.....( 22 )

തുടരുന്നു.....


ങ്ഹൂം...ഹിന്ദികൾ....

മുറിയിലെത്തിയതും വസ്ത്രമൊന്നും മാറാതെ തന്നെ കട്ടിലിലേക്കു വീണു. എത്ര നേരം അങ്ങനെ കിടന്നുവെന്നറിയില്ല. ആരൊ മുറി തുറക്കണ ശബ്ദം കേട്ടാണു കണ്ണു തുറന്നത്. രാജേട്ടനായിരുന്നു വന്നത്.
“എന്തു പറ്റി..? ഒരിക്കലും ഒഴിവെടുക്കാത്ത ആളെന്താ ഇന്നു നേരത്തെ...?”
“ങേ... ഒന്നുമില്ല..... ഒരു തലവേദന” ഞാനൊരു നുണ പറഞ്ഞിട്ട് എഴുന്നേറ്റ് വസ്ത്രം മാറി.

അടുക്കളയിൽ പോയി ഒരു ചായയുമായി ഹാളിൽ വന്നിരുന്നു. അടുത്തായി രാജേട്ടനും വന്നിരുന്നു. ഫ്ലാറ്റിൽ പത്തു പേരുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, മെസ്സുകൾ പലതരത്തിലായിരുന്നു. ഓരോ ടീമിന്റെ സമയവും ജോലിയും അനുസരിച്ച് ക്രമപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. എന്റെ കൂടെയുള്ള രണ്ടു പേരിൽ ഒരാൾ
രാജേട്ടനായിരുന്നു. എന്റെ മുഖവും, പതിവില്ലാത്ത മൂകതയും മറ്റും ശ്രദ്ധിച്ച രാജേട്ടൻ എന്തോ കുഴപ്പം ഉണ്ടെന്നു കണ്ടെത്തി.

ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ എല്ലാം തുറന്നു പറയുന്ന സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. അത്തരം സുഹൃത്തുക്കൾ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ വിഷമം പിടിച്ച പല കാര്യങ്ങളിലും ഒരു മറുപടി കണ്ടെത്തുക വളരെ എളുപ്പമായിരിക്കും. പ്രവാസികൾ അനുഭവിക്കുന്ന ടെൻഷന്റെ മുക്കാൽ പങ്കും ഇത്തരം ആത്മാർത്ഥത നിറഞ്ഞ സുഹൃത്തുക്കൾ ഇല്ലാത്തതു തന്നെ.

എല്ലാം ഒറ്റക്കു തന്നെ മനസ്സിനകത്തിട്ട് കാച്ചിക്കുറിക്കി, അവസാനം ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടാതെ സമനില തെറ്റിയെടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ ജീവിതത്തിന്റെ താളം തന്നെ തെറ്റിക്കുകയും ചെയ്യും...!!

ഞാനുണ്ടായ സംഭവങ്ങൾ എല്ലാം രാജേട്ടനോട് പറഞ്ഞു. കുറച്ചു നേരം ആലോചിച്ചതിനു ശേഷം രാജേട്ടൻ ചോദിച്ചു
“എന്നിട്ടെന്തു തീരുമാനിച്ചു...”
“എന്തു തീരുമാനിക്കാൻ... ഞാനിങ്ങിറങ്ങിപ്പോന്നു....?”
“നാട്ടിൽ പോയാൽ....?
അതിനുത്തരമില്ലാത്തതു കൊണ്ട് ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“ജോലി നമ്മൾക്ക് മറ്റൊരെണ്ണം കണ്ടെത്താം... അതിനെക്കുറിച്ചോർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട..... നമ്മൾ
ഇത്രയും പേരില്ലെ ഇവിടെ...!!”.

ആ വാക്കുകൾ എത്രയൊ കുളിർമ്മയാണ് തന്നത്. മനസ്സു തണുത്തെങ്കിലും അതത്ര എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ലെന്നറിയാമായിരുന്നു. രാജേട്ടൻ വീണ്ടൂം പറഞ്ഞു.
“ ബോസ്സിനെ നേരിട്ടു ഒന്നു കാണാമായിരുന്നില്ലെ......?”
“എന്തിനാ കാണുന്നത്... അവനല്ലെ ഒരു വാക്കു പോലും ചോദിക്കാതെ നാളെ ടിക്കറ്റാണെന്നു മനേജരെ പറഞ്ഞേൽ‌പ്പിച്ചത്...”
“ഞാനത് വിശ്വസിക്കുന്നില്ല...! ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ കേറ്റിവിടേണ്ട കുറ്റമൊന്നും ഇതിലില്ല...”
“ ഇതാ.. പാര ഈജിപ്ഷ്യന്റെ പണിയാണെന്നാണ് എനിക്കു തോന്നുന്നത്. പക്ഷെ, ഷോറൂം മാനേജർ പറഞ്ഞതു കൊണ്ടാണ് ഞാൻ കാര്യമായിട്ടെടുത്തത്. അവന് എന്നോട് അങ്ങനെ വിരോധമുണ്ടാകേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ നല്ല ബന്ധമായിരുന്നു... അതു കൊണ്ടാണ് എനിക്ക് സംശയമായത്...”
“തന്റെ ബോസ്സങ്ങനെ വിടുമോ....? ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല... !
“ എനിക്കും തോന്നുന്നില്ല.. പക്ഷെ, ഷോറൂം മാനേജർ ഇതിൽ ഇടപെട്ടതു കൊണ്ടാണ്.
കാരണം, ബോസ്സിന്റെ സ്വന്തക്കാരനാണ് അവൻ..!!?”

അപ്പോഴേക്കും വാതിൽ തുറന്നു വർഗ്ഗീസേട്ടൻ കടന്നു വന്നു. എന്നെ കണ്ടതും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു “ നീ എന്താടാ ഈ നേരത്തിവിടെ.....? കട തുറന്നില്ലെ.....?”

പിന്നെ പറയാനുള്ളത് രാജേട്ടൻ പറഞ്ഞു. എല്ലാം കേട്ടു കഴിഞ്ഞിട്ട് ദ്വേഷ്യത്തോടെ വർഗ്ഗീസേട്ടൻ “ആ ഈജിപ്ഷ്യനേണ് കയ്യിൽ കിട്ടണ്ടെ...! പന്നനാറി...!! ബാക്കിയൊള്ളോന്റെ കഞ്ഞിയിൽ പാറ്റയിടാൻ നടക്കണ വർഗ്ഗം....!!”

വർഗ്ഗീസേട്ടൻ അകത്തു പോയി വസ്ത്രം മാറി വന്നിരുന്നു.
“നീ പേടിക്കേണ്ടടാ... അഥവാ നിന്നെ കേറ്റിവിട്ടാൽ തിരിച്ചിവിടെ കൊണ്ടു വരണകാര്യം ഞങ്ങളേറ്റു...”

അതും പറഞ്ഞ് അകത്തു പോയി ഒരു ടിൻ ബീയറും രണ്ടു ഗ്ലാസ്സുമായി വന്നിരുന്നു...!
വാസ്തവത്തിൽ ഇപ്പോൾ കുറച്ചു ബീയർ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നു ഞാനാഗ്രഹിച്ചിരുന്നു....

വർഗ്ഗീസേട്ടൻ ഒഴിച്ചു തന്നതും, ഞാൻ ഒറ്റ വലിക്ക് ഗ്ലാസ് കാലിയാക്കി....!
വീണ്ടും ഒഴിച്ചു.....
അതും കാലിയാക്കി...!!

അപ്പോഴാണ് തണുത്തുറഞ്ഞ ബീയറിന്റെ തണുപ്പിന് ഒരു സുഖമുണ്ടെന്നു തോന്നിയത്. മനസ്സു ശാന്തമായില്ലെങ്കിലും അകെക്കൂടി ഒരു തണുപ്പും പെരുപ്പും തോന്നി. ഞാൻ കുറച്ചു നേരം
പോയിക്കിടന്നു.

സന്ധ്യ ആയപ്പോഴേക്കും കൂട്ടുകാർ ഒരോരുത്തരും എത്തിത്തുടങ്ങി. എല്ലാവരും വിവരമറിഞ്ഞ് മുറിയിലെത്തി. പറഞ്ഞതു തന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഒരോരുത്തരോടും പറയേണ്ടി വന്നു. മറ്റുള്ളവർ പറഞ്ഞറിഞ്ഞാലും പോരാ, എന്റെ വായിൽ നിന്നും നേരിട്ടു കേട്ടാലെ അവർക്കു തൃപ്തിയാവുള്ളു.

ചിലർ ഇത്ര കടുത്ത തീരുമാനം എടുക്കേണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ഉപദേശിച്ചു. കാരണം ജോലി വേണ്ടത് നമ്മൾക്കല്ലെ....!
ഒന്നു കൂടി ആലോചിക്കാമായിരുന്നു വെന്നു മറ്റു ചിലർ.....!
ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല...
എന്റെ പ്രവർത്തിക്ക് പൊതുവെ സപ്പോർട്ട് കുറവായിരുന്നു.....!!
എങ്ങനായാലും ഇവിടെത്തന്നെ കെട്ടിത്തൂങ്ങി കിടക്കടാ എന്ന ഭാവമായിരുന്നു മിക്കവർക്കും.
നാട്ടിലെ അവസ്ഥയേക്കാൾ അതാണ് ഭേദമെന്ന് മിക്കവരും...!
രാത്രി ആയപ്പോഴേക്കും എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തും സെയിൽ‌സ്‌മാനുമായ ഹൈദ്രാബാദുകാരൻ സുൾഫി വന്നു. അവനോടും ഞാൻ ഉണ്ടായ സംഭവങ്ങൾ വള്ളി പുള്ളി വിടതെ പറഞ്ഞു കേൾപ്പിച്ചു.

അവനും അതിറക്കാൻ കൂടെപ്പോയ കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നവനാണ്. അവനാണ് വണ്ടിയിൽ
സ്ഥലമില്ലാത്തതു കൊണ്ട് എന്നോട് കൂടെ വരേണ്ടന്നും ഞങ്ങൾ ഇറക്കിക്കോളാമെന്നും പറഞ്ഞത്.

അതു കേട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുറച്ചു മുൻപ്, കടയിൽ നടന്ന സംഭവങ്ങളുടെ ഒരു വിവരണം സുൾഫി തന്നു. ബോസ്സിനോട് അവർ വിവരം പറഞ്ഞത് വൈകിയാണ്. ബോസ്സറിഞ്ഞതും എന്നെ ഫോൺ ചെയ്തു വിളിക്കാൻ തെയ്യാറായി.
“ ഞാൻ ഒന്നു വിളിച്ചാൽ അവൻ പറന്നു വരും..” എന്നും പറഞ്ഞ് വിളിക്കാനായി ഫോൺ ഡയൽ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയതും പാര ഈജിപ്ഷ്യൻ അതിൽ കയറിപ്പിടിച്ചു.

“അങ്ങനെ വിളിച്ചു വരത്തണ്ട. അവൻ ചെയ്ത തെറ്റിനു മാപ്പു പറയിപ്പിച്ചിട്ടു എടുത്താൽ മതി...
ഇന്നിനി വിളിക്കണ്ടാ...! ഈ രാത്രി അവൻ കിടന്നു പൊരിയട്ടെ...!! നാളെ രാവിലെ വിളിച്ചാൽ മതി... മാപ്പല്ല, എന്തു വേണമെങ്കിലും എഴുതിത്തരാൻ അവൻ തെയ്യാറാകും .....!! ഇവിടന്നു ഇതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടു അങ്ങോട്ടു ചെന്നാലെ... പിന്നെ അവിടെ, അവന്റെ നാട്ടിൽ പട്ടിണി കിടന്നു മരിക്കണം...!!!  ഹൂം.... എനിക്കറിയില്ലെ ഹിന്ദികളെ ...!!!”

അതിൽ വീണു പോയ ബോസ്സ് എന്നെ വിളിച്ചില്ല. തിരുവായക്ക് എതിർവായില്ലല്ലൊ....!!
ഞാനും അന്നു രാത്രി അവന്റെ സ്വപ്നം പോലെ തന്നെ ഉറങ്ങാൻ കഴിയാതെ വെറുതെ കിടന്നു ഞെരിപിരി കൊണ്ടു.

അന്നു വരെ വർഗ്ഗീസേട്ടൻ നിർബ്ബന്ധിച്ചു തരുന്ന ബീയർ അല്ലാതെ ചോദിച്ചു വാങ്ങിക്കഴിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു.

അന്ന് ഞാൻ അതും ചെയ്തു. അവസാനം വർഗ്ഗീസേട്ടൻ ‘ഇനി തരില്ലാന്നു’ തീർത്തു പറഞ്ഞു. എന്നിട്ടും  ഉറക്കം കണ്ണുകളെ തഴുകിയതേയില്ല....!!

നാളെ ബോസ്സ് വിളിക്കും..
ഞാൻ മാപ്പു പറയണം...?
എന്തിനു മാപ്പു പറയണം...?
ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റെന്ത്...?
മാപ്പു പറഞ്ഞാൽ ഈജിപ്ഷ്യൻ ചെയ്തത് ശരിയാകും....?
അങ്ങനെ അവനെ ജയിപ്പിക്കാൻ പറ്റുമോ...?
അവനോട് പ്രതികാരം ചെയ്യണമെങ്കിൽ ഞാൻ എന്റെ വഴിയിൽ പിടിച്ചു നിന്നേ പറ്റൂ....!!
അതോ,വെറുതെ ഒരു മാപ്പു പറഞ്ഞ് അവസാനിപ്പിക്കണൊ...!!?
ആകെ ധർമ്മ സങ്കടത്തിലായി.....

ഒരു കണക്കിനാണ് നേരം വെളുപ്പിച്ചത്.....
പ്രാധമിക പരിപാടികളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ബോസ്സിന്റെ വിളിക്കായ് കാതോർത്തിരുന്നു...
സമയം എട്ട്....
ഒൻപത്.....
പത്ത്....
എന്റെ ക്ഷമ കെട്ടു തുടങ്ങി.....!
സത്യത്തിൽ എനിക്കു ദ്വേഷ്യവും സങ്കടവും വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.....
കീഴടങ്ങാമെന്നു കരുതിയാണ് നേരം വെളുത്തതു മുതൽ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്....!!
ഇതും ആ പാരയുടെ പണി ആയിരിക്കും......!!
നേരം വൈകുന്തോറും എന്റെ ടെൻഷൻ കൂടുമല്ലൊ....!!!
അവന്‍ കേട്ടറിഞ്ഞ ദരിദ്രവാസിയായ ഒരു ഇൻഡ്യക്കാരനാണല്ലൊ ഞാനും....!!!


അങ്ങനെയിരിക്കെ ഹാളിലെ ഫോണിൽ മണി കിലുങ്ങി.....
പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നതായിട്ടും ഞാൻ പെട്ടെന്നു ഞെട്ടി...!!
ക്ഷമകേടെല്ലാം കടിച്ചമർത്തി ഫോണെടുത്ത് ചെവിയിൽ വച്ച് പറഞ്ഞു
“ ഹലൊ....”
പക്ഷെ ശബ്ദം പുറത്തേക്കു വരാൻ വായിൽ ഉമിനീരില്ലായിരുന്നു...!
ഞാൻ ഇല്ലാത്ത ഉമിനീർ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത് ഒരിറക്ക് ഇറക്കിയിട്ട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു
“ഹലൊ...”
ഇത്തവണ ഇത്തിരി പൊങ്ങിയിരുന്നു ശബ്ദം.....
അപ്പോഴേക്കും മറുതലക്കൽ നിന്നും മറുപടി വന്നു....

അതു കടയിലെ എന്റെ സുഹൃത്ത് മലയാളിയായ കണക്കപ്പിള്ള ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
“ ചെയ്തു പോയ തെറ്റിനു മാപ്പ് തരണമെന്ന് ഒരു കടലാസ്സിൽ എഴിതിക്കൊടുത്താൽ, ചേട്ടന് കടയിലേക്ക് വീണ്ടും കയറാം...!!”

ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ചേട്ടാന്നാണു വിളിച്ചിരുന്നത്.
ഞാൻ ചോദിച്ചു. “ ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റെന്താണെന്നു പറഞ്ഞില്ല...?”
“അതെനിക്കറിയില്ല..... എന്നോടിങ്ങനെ പറയാൻ പറഞ്ഞു , ഞാൻ പറഞ്ഞു.”
“എന്നാൽ ഞാൻ സാധനങ്ങൾ പാക്കു ചെയ്ത് ടിക്കറ്റിനായിട്ട് കാത്തിരിക്കാണെന്നു പറ...!!?”

ആലോചിച്ചു വച്ചിരുന്നത് മറ്റൊന്നായിരുന്നെങ്കിലും, പറഞ്ഞതിങ്ങനെ ആയിപ്പോയി.....!!
“ എന്റെ ചെങ്ങാതി.. ഒന്നു കൂടി ആലോചിച്ചിട്ടു പറ....” കണക്കപ്പിള്ള.
“ എനിക്കിനി ഒന്നും ആലോചിക്കാനില്ല...”
“ശരി..”
അതോടെ ഫോൺ കട്ടായി.....!
ഞാനും റസീവർ വലിച്ചെറിഞ്ഞു......!!



ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ...........

സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്..... ( 21 )

കഴിഞ്ഞ ലക്കം പറഞ്ഞു നിറുത്തിയത്.....

പാര ഈജിപ്ഷ്യൻ വന്നതിനു ശേഷം ആദ്യം ചെയ്ത പരിഷ്കാരം....
എനിക്കു കിട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന അധിക വേതനത്തിന്റെ കടക്കൽ കത്തിവക്കലായിരുന്നു.
ആ മാസം തന്നെ അതു നിറുത്തലാക്കി....!!


തുടരുന്നു......

നാളെ ടിക്കറ്റ്

ഞാനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല....!!
ബോസ്സ് മറുത്തൊന്നും പറഞ്ഞുമില്ല....!!
ഞാൻ ചോദിച്ചിട്ടൊ, എന്റെ അവകാശമായൊ തന്നതല്ലാത്തതു കൊണ്ട് എനിക്ക് ചോദിക്കാനും കഴിയുമായിരുന്നില്ല....

എന്നിട്ടും ഞാൻ ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നത് പഴയതു പോലെ തന്നെ തുടർന്നു....
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോകവെ അവനോടുള്ള പക ഏറിക്കൊണ്ടിരുന്നതല്ലാതെ കുറഞ്ഞില്ല... ‘ഇതിനൊക്കെ പ്രതികാരം ചെയ്യാതിരിക്കുമോ’ എന്ന കവിതാകലം പോലെ, ഒരവസരം എനിക്കു കിട്ടാതിരിക്കുമൊ...?
ഞാനും അതിനായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു....
അവന് ദിവസവും ചായ ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കുമ്പോഴും സംസാരിക്കുമ്പോഴും അകൽച്ചയൊന്നും കാണിച്ചില്ല. അവനോടുള്ള പക ഓരൊ ദിവസവും വളർന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു....
അവനെ എന്തെങ്കിലും ദേഹോപദ്രവം ചെയ്യാൻ എനിക്ക് ഉദ്ദേശമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

പക്ഷെ, അതിനേക്കാൾ വലിയ ഒന്നു വേണമെന്നു ഞാനും മനസ്സിൽ കരുതിയിരുന്നു...!!!
ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും കൂടി ഇനി ഇവിടെ തുടരുന്നത് കൊണ്ട് എനിക്ക് ഒരു ഗുണവും ഉണ്ടാവാൻ പോകുന്നില്ല.

എന്റെ ബോസ്സിനെ അവൻ മാറ്റിയെടുത്തിരിക്കുന്നു....
ഇനി അവനാണ് ഇതെല്ലാം നിയന്ത്രിക്കാൻ പോകുന്നത്..
ഒരു പട്ടിയുടെ വില പോലും കിട്ടാൻ പോകുന്നില്ല....
ബോസ്സിനും സ്വന്തമായ ഒരു വ്യക്തിത്വം ഇനിയില്ല.
രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞാൽ ബോസ്സിനെക്കൂടി അവന്റെ നീരാളിപ്പിടുത്തത്തിൽ നിന്നും രക്ഷിച്ചെടുക്കണം..
ആ തിരിച്ചറിവ് അവനോട് പൊരുതാനുള്ള ധൈര്യം തന്നു.....!!
അങ്ങനെ ഒരവസരത്തിനായി ഞാനും കരുതലോടെ കാത്തിരുന്നു.....!!!?

വലിയ താമസമുണ്ടായില്ല, അങ്ങിനെ ഒന്നു വീണു കിട്ടാൻ...!!
ഒരു ദിവസം പുതിയതായി തുടങ്ങുന്ന ഒരു സൂപ്പർ മാർക്കറ്റിലേക്ക് കുറെ സാധനങ്ങൾ ശരിയാക്കി വക്കാൻ എന്നെ ഏൽ‌പ്പിച്ചു. ഞാനത് എല്ലാം ശരിയാക്കി ബില്ലു വരെ എഴുതി, ഞങ്ങളുടെ വണ്ടിയിൽ കയറ്റി കൊടുത്തു. ഒരു സെയിൽ‌സ്‌മാൻ തന്നെ ആയിരുന്നു അത് കൊണ്ടു പോയത്. സഹായിക്കാനായി എന്റെ അനിയൻ ഉൾപ്പടെ മൂന്നു പേരും കൂടി കയറി.

പിന്നെ വണ്ടിയിൽ സ്ഥലമില്ലായിരുന്നു എനിക്കു കൂടി കയറാൻ. എന്നാൽ പിന്നെ കടയിൽ ബാക്കിയുള്ള പണി കൂടി തീർക്കാമല്ലോന്ന് വിചാരിച്ച്, സ്റ്റോർ പൂട്ടിയതിനു ശേഷം ഞാൻ കടയിലേക്ക് തിരിച്ചു.

ഇടക്കു വച്ച് ‘പാര ഈജിപ്ഷ്യൻ’ കാറിൽ എന്നെ കടന്നുപോകുന്നതു കണ്ടു. അവൻ അവിടെ നിറുത്തി പുറകോട്ടെടുത്ത് എന്റെ അടുത്തു കൊണ്ടു വന്നു നിറുത്തി.
“ നീ എന്താ അവരുടെ കൂടെ പോകാഞ്ഞെ...?” വല്ലാത്ത ഒരു അധികാര ഭാവമായിരുന്നു ആ സ്വരത്തിൽ. എനിക്കതത്ര പിടിച്ചില്ല. എങ്കിലും ഞാൻ സംയമനം പാലിച്ചു.

“ഇഷ്ടം പോലെ ആളുണ്ടല്ലൊ അതിറക്കാൻ... ഞാനെന്തിനാ പോരുന്നെ... എനിക്കു കുറച്ചു പണികൂടിയുണ്ട്. അതു തീർക്കട്ടെ.....” ഞാൻ വളരെ സൌമ്യമായിട്ടാണത് പറഞ്ഞത്.
“അതു പറ്റില്ല. നീകൂടി വന്നെ പറ്റൂ..., നീ വണ്ടിയിൽ കേറ്..” അവന് ദ്വേഷ്യം വന്നു.
“ഞാൻ വരുന്നില്ല...” അതേ ദ്വേഷ്യത്തിൽ ഞാനും പറഞ്ഞു.
“നിന്നോട് കേറാനാ പറഞ്ഞെ..” അവൻ ആഞ്ജാപിച്ചു.
ഞാൻ അവനെ ഒന്നു രൂക്ഷമായി നോക്കിക്കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

അവിടന്ന് ഒരു മിനിട്ട് കഷ്ടിയേ ഉള്ളു കടയിലേക്ക്. ഞാൻ നടന്ന് കടയിൽ വന്നു കയറിയതും ഷോറൂം മാനേജർ ഓടി വന്നു പറഞ്ഞു.
“ നിന്നോട് അവന്റെ കൂടെ പോകാൻ ബോസ്സ് പറഞ്ഞു. ഇല്ലെങ്കിൽ നിന്നെ നാളെ നാട്ടിലേക്ക്  കേറ്റിവിടുമെന്ന് പറയാൻ പറഞ്ഞു....!!!?”
കേട്ടതും ഞാൻ ഞെട്ടിത്തെറിച്ചു നിന്നു പോയി...!!
നിന്ന നിൽ‌പ്പിൽ വിയർത്തു....!!
ഇത്ര നിസ്സാര കാര്യത്തിനൊ...?

ഞാൻ കൂടെപ്പോയ ആളുകളുടെ വിവരങ്ങളും, എനിക്ക് ഇവിടെ ബാക്കി കിടക്കുന്ന പണിയുടെ കാര്യങ്ങളും മറ്റും പറഞ്ഞു നോക്കിയെങ്കിലും മാനേജർ സമ്മതിക്കുന്ന ലക്ഷണമില്ല.
“ നീ ഒന്നും ചെയ്യണ്ട.. വെറുതെ ഒന്ന് അവന്റെ കൂടെ അവിടം വരെ പോയാൽ മതി....”

അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഇതു പാര ഈജിപ്ഷ്യന്റെ പണി ആണെന്നു എനിക്ക് സംശയമായി. അവന്റെ വാശി തീർക്കാൻ മാനേജരെ കരുവാക്കിയതാണ്. അല്ലെങ്കിൽ മാനേജരും അവന്റെ കൂടെ കൂടിക്കാണും....

എന്തായാലും രണ്ടിലൊന്നറിഞ്ഞിട്ടു തന്നെ കാര്യം....
ഞാനും ശക്തമായ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു.
എന്തു വന്നാലും അവന്റെ കൂടെ പോകുന്ന പ്രശ്നമില്ല. മാത്രമല്ല ഒരു കാരണം പോലും ചോദിക്കാതെ നാളെ ടിക്കറ്റാണെന്നു പറയുന്നത്, ഒരു ചെറിയ കാര്യമല്ല....!!
ബോസ്സ് അങ്ങനെ പറയുമോ...!!?

അങ്ങനെയെങ്കിൽ അവനെന്നെ നേരിട്ടു വിളിച്ചു പറയാമായിരുന്നു. ഒരു പക്ഷെ, ഇത് ബോസ്സറിയാതെയുള്ള ഇവരുടെ രണ്ടു പേരുടേയും കളിയാണ്....!
എങ്കിൽ ഇതു തന്നെ ഞാൻ കാത്തിരുന്ന സമയം....!!
പാര ഈജിപ്ഷ്യനിട്ട് കൊടുക്കാൻ പറ്റിയ സമയം.....!!!

ഞാനത് മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു വരുന്നതേയുള്ളെങ്കിലും വലതു കൈ പാന്റ്സിന്റെ വലത്തെ പോക്കറ്റിലേക്ക് പാഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പോക്കറ്റിൽ നിന്നും താക്കോൽ കൂട്ടം കയ്യിലെടുത്തു. അതിൽ നിന്നും എന്റെ മുറിയുടെ താക്കോൽ മാത്രം ഊരിയെടുക്കാൻ തുടങ്ങി.

അതിനിടയിൽ ഞാൻ ഓർത്തത്..
ഇതൊരു ജീവൻ‌മരണക്കളിയാണ്....!!!
നാട്ടിൽ പോയാൽ...?
അതിനൊന്നും തൽക്കാലം ഉത്തരമില്ല.
ഇവിടെ തുടർന്നാൽ നാളെ ഞാനവന്റെ ഷൂ വരെ നക്കിത്തുടക്കേണ്ടി വരില്ലെ....?
ഇല്ലെങ്കിൽ കേറ്റിവിടുമെന്നു പറഞ്ഞാൽ..... ചെയ്തു പോകും...!!

കാരണം ഏതൊരു ഇന്ത്യാക്കാരന്റേയും എന്നല്ല, ഏതൊരു ഏഷ്യാക്കാരന്റേയും മർമ്മം നോക്കിയാണ് പാര ഈജിപ്ഷ്യൻ അടിച്ചിരിക്കുന്നത്. അവനറിയാം ഏതൊരു ഏഷ്യക്കാരനേയും നിന്ന നിൽ‌പ്പിൽ വീഴ്ത്താനുള്ള കളികൾ....!!
അതിലൊന്നാണ് ‘നിന്നെ കേറ്റിവിടുമെന്നു’പറയുന്നത്.....
കേൾക്കുന്നവർ വിറച്ചു പോകും....!!!

എന്റെ കൈകൾ വല്ലാതെ വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.....
ഞാൻ വിയർപ്പിൽ കുളിച്ചിരുന്നു...
എന്റെ താക്കോൽ മാത്രം എടുത്തിട്ട് ബാക്കിയുള്ള താക്കോലുകൾ,
ഷോറൂമിന്റെ, പണപ്പെട്ടിയുടെ, ബോസ്സിന്റെ ഓഫീസിന്റെതുൾപ്പടെയുള്ള താക്കോലുകൾ ഞാൻ മാനേജരുടെ നേരെ നീട്ടി. അവൻ വാങ്ങാൻ മടിച്ചു....

ഈജിപ്ഷ്യന്റെ കൂടെ പോകാൻ അവനെന്നെ നിർബ്ബന്ധിച്ചു....
ഞാൻ ബലമായി അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് താക്കോൽ കൂട്ടം കയ്യിൽ കൊടുത്തിട്ടു പറഞ്ഞു.
“ ഞാൻ നാളെ പോകാൻ റെഡിയായി കാത്തിരിക്കും. ടിക്കറ്റ് റെഡിയാക്കിക്കോളാൻ പറ ബോസ്സിനോട്...”
എന്റെ ശബ്ദത്തിനപ്പോൾ ചെറിയൊരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു.....

അതും പറഞ്ഞ് പിൻ വാതിൽ വഴി ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ മാനേജർ തടഞ്ഞു.
“ നീ പോകരുത്..”
“എനിക്ക് പോണം...” ഞാൻ ധൈര്യപൂർവ്വം നടന്നു....

കുറച്ചു ചെന്നപ്പോഴുണ്ട് പാര ഈജിപ്ഷ്യൻ കാറുമായി എന്നെ കാത്തു കിടക്കുന്നതു കണ്ടു.
ഞാൻ അടുത്തു ചെന്നതും കയ്യെത്തിച്ച് മുൻ‌വാതിൽ അവൻ തുറന്നിട്ടു.......

എനിക്കെതിരെയുള്ള അവന്റെ മർമ്മം നോക്കിയുള്ള പാര ഏറ്റെന്നും, അതു കൊണ്ട് ഞാൻ തോറ്റ് തൊപ്പിയിട്ട് അവന്റെ കൂടെ പോകാൻ ചെല്ലുകയാണെന്നും കരുതിയിരിക്കണം....!!?

അടുത്ത് ചെന്ന് മുൻ‌വാതിലിൽ പിടിച്ച് കുനിഞ്ഞ് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
‘നിന്നേക്കാൾ വലിയവനെ വരെ വീഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന ഭാവത്തിൽ’ അവൻ.                        “എന്നോടാ കളി..’  എന്നു ഞാൻ.

അവന്റെ മുഖം കണ്ടതും എന്റെ രോഷം ഇരച്ചു കയറി.....!
നിവർന്നു നിന്ന് ആ വാതിൽ അതി ശക്തിയായി വലിച്ചടച്ചു.....!!
വലിയ ശബ്ദത്തോടെ കാറൊന്നു കുലുങ്ങി.....!!!

അതു കഴിഞ്ഞ് തലയും ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച്, നെഞ്ചു വിരിച്ച് അവന്റെ മുൻപിലൂടെ വരുന്നതെന്തും നേരിടന്നുള്ള ധൈര്യത്തോടെ ഞാൻ ഉറച്ച കാൽ‌വെപ്പുമായി മുന്നോട്ടു നടന്നു...

കുറച്ചു നടന്ന് എന്റെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽക്കൽ ചെന്ന് ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി...
അപ്പോഴും പാര ഈജിപ്ഷ്യന്റെ കാർ അവിടെത്തന്നെ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു....

ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ......

സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്.... ( 20 )

കഥ തുടരുന്നു....

 പാര ഈജിപ്ഷ്യൻ...

ദിവസങ്ങളങ്ങനെ കൊഴിഞ്ഞു വീണുകൊണ്ടിരിക്കെ മാസങ്ങൾ പിറവിയെടുത്തു.
പിറവിയെടുത്ത മാസങ്ങൾ വർഷത്തെ ഗർഭം ധരിച്ച് ശ്വാസം മുട്ടി നിന്ന നേരം ബോസ്സിനൊരു തോന്നൽ....
‘എനിക്ക് തരുന്ന ശമ്പളം പോരാ...!?’
അതിനായി തലസ്ഥാനത്തുള്ളവരെ ബന്ധപ്പെട്ടു.
അവർ ‘ങേ...ഹെ..’ ചുട്ടക്കു സമ്മതിക്കില്ല.

‘ആ ഇൻഡ്യാക്കാരന് അത്രയൊക്കെ മതിയത്രെ....!!?’
പാവം ഞാൻ....!!
പണിയെടുത്ത്... പണിയെടുത്ത് ആകെ വാടിത്തളർന്ന്... !!?
ബോസ്സിനത് സഹിച്ചില്ല...!
നിങ്ങളു സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ കൊടുത്തോളാം..!!
അവൻ വളരെ ശക്തമായി തന്നെ മുന്നോട്ടു പോയി...
കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അതിനൊരു വഴി അവൻ തന്നെ കണ്ടെത്തി.

പുറത്തുള്ള സെയിൽ‌സ്‌മാൻ‌മാർക്കും, ഷോറൂമിലെ സെയിൽ‌സിനും കമ്മീഷൻ കൊടുത്തിരുന്നു.. അവരിൽ നിന്നും പത്തു ശതമാനം വീതം പിടിച്ചെടുത്ത് എനിക്കു തരിക. സെയിൽ‌സ്മാൻ‌മാർക്കെല്ലാം അതു സമ്മതമായിരുന്നു. കാരണം അവർക്കു വേണ്ടി എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ചെയ്യുന്നത് ഞാനായിരുന്നുവല്ലൊ....

അവർ പോയി ഓർഡർ പിടിക്കുകയും, അത് എല്ലായിടത്തും വിതരണം നടത്തുന്നതും അവരായിരുന്നു. അതിന്റെ ബാക്കി പണികളെല്ലാം എന്റെ വക. കൂടുതൽ സാധനങ്ങൾ വിതരണം ചെയ്യേണ്ടിവരുമ്പോൾ ഞാനും കൂടെ പോയി സഹായിക്കും.

അങ്ങനെ ആ മാസം മുതൽ അതിന്റെ വിഹിതം കിട്ടിത്തുടങ്ങി....
അത് എന്റെ ശമ്പളത്തിന്റെ മുക്കാൽ ഭാഗത്തോളം വരുമായിരുന്നു....!!
നല്ലൊരു ഊർജ്ജമായിരുന്നു അതെനിക്ക് സമ്മാനിച്ചത്....!!

പിന്നെ എല്ലാവരേയും ഏതു നേരത്തും സഹായിക്കാൻ ഞാൻ റെഡിയായിരുന്നു..
എന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം എവിടേയും ഉറപ്പു വരുത്തി....
ഞാനില്ലാതെ അതിനകത്തൊന്നും നടക്കാതായി.... !!

ഏറെ മാസങ്ങൾ അങ്ങനെ മുന്നോട്ടു പോകാനായില്ല....!?
ഒരു പക്ഷെ, ദൈവം തമ്പുരാനു തോന്നിക്കാണണം.

“ഇവന്റെ ജോലി കണ്ടിട്ടാണ് കൂടുതൽ കാശ് കിട്ടുന്ന സംവിധാനം ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുത്തത്... അപ്പോളവൻ അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ജോലിയെടുത്താലൊ...?!
ഞാനിതെവിടെന്നുണ്ടാക്കി കൊടുക്കും....?”
അതോ ഞാൻ സ്വൽ‌പ്പം അഹങ്കരിച്ചുവോ...?!!.

എന്തായാലും, അതിനായി മൂപ്പിലാൻ എനിക്കിട്ടൊരു പാരയും പണിതു വച്ച് ഒരവസരത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന കാര്യം ഞാനുമറിഞ്ഞില്ല....!!
അദ്ദേഹത്തിന് അവസരം ഉണ്ടാക്കാനാണൊ പാട്...!!

അതെ, അവസരം എനിക്കായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.....!!

എന്റെ നെഞ്ചിൽകൂടു തകർത്ത് അപ്പുറം കടന്ന പാരയിൽ നിന്നും ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്ന ചോരത്തുള്ളികൾ നക്കിക്കുടിക്കാൻ കാത്തു നിന്നവനെ കണ്ട് ഞാൻ ഞെട്ടി....!!!?
അതെ, അതവൻ തന്നെ...!!
ഒരു ഈജിപ്ഷ്യൻ....!!!

‘ഇല്ല... ഇല്ല... എന്നാലും ഞാൻ കരയില്ല....!!
നിന്റെ മുൻപിൽ ഞാൻ അടിയറവു പറയില്ല...!!
എന്റെ ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ കാണാമെന്നു കരുതണ്ട...!!
ഹൃദയം പിളർക്കുന്ന ഈ വേദനയിലും നിന്റെ മുൻപിൽ ഞാൻ തോൽവി സമ്മതിക്കില്ല...
ഞാൻ ഒരു ഇൻഡ്യക്കാ‍രൻ തന്നെയാടാ....!!
ആത്മാഭിമാനമുള്ള ഇൻഡ്യക്കാരൻ....!!

ചാടി എഴുന്നേറ്റപ്പോഴേക്കും വിയർത്തു കുളിച്ചിരുന്നു.....
ലൈറ്റിട്ട് കുറച്ചു നേരം കട്ടിലിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. ...
പിന്നെ അടുക്കളയിൽ പോയി കുറച്ചു തണുത്ത വെള്ളം കുടിച്ചപ്പോഴാണ് ഒരാശ്വാസം തോന്നിയത്.

കൂട്ടുകാർ എല്ലാവരും നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്.
ഈ നേരം വെളുക്കുന്ന ഒരേ ഒരു വേള്ളിയാഴ്ച മാത്രമേ ഞാനിനി ഇവിടെയുള്ളു...!!?
ശനിയാഴ്ച നേരം വെളുക്കുന്നത്, എന്നെ നാട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞയക്കാനാണ്.....!!!

‘ഇനി എന്ത് ’ എന്ന ചോദ്യം ഉത്തരമില്ലാതെ എന്നെ വട്ടം ചുറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നു....
ജോലിയില്ലാതെ നാട്ടിൽ പോയാലുള്ള അവസ്ഥ ആലോചിക്കാൻ പോലും വയ്യാ....!?

ഞാൻ മുറിയിൽ കയറി വീണ്ടും കട്ടിലിൽ വന്നു കിടന്നു....
കഴിഞ്ഞു പോയ എന്റെ ഗൾഫ് ജീവിതം മനസ്സിൽ ഒന്നുകൂടി കാണുകയായിരുന്നു...

കോഴിക്കാലുകൾ മാത്രം തിന്ന് വെറുത്തു പോയ നാളുകൾ....!!
പിന്നെ ഈജിപ്ഷ്യന്റെ ഭരണം..
പിന്നീടങ്ങോട്ടു പട്ടിണിയുടെ നാളുകൾ....
ഒരു ജയിൽ‌പ്പുള്ളിയെ പോലെ എന്നെ കടയിൽ പൂട്ടിയിട്ടിട്ടു, വീട്ടിൽ പോയി സുഖമായി ഉറങ്ങുന്ന ഈജിപ്ഷ്യൻ....
ഒന്നു മൂത്രമൊഴിക്കാൻ പോലും പുറത്തിറങ്ങാൻ വയ്യാതെ, അടുക്കളയുടെ വാഷ് ബേസിൻ മൂത്രപ്പുര ആക്കേണ്ടി വന്നത്...
ഒന്നു മൂത്രമൊഴിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനായി ഈജിപ്ഷ്യനുമായി വഴക്കിട്ടത്.....
പിന്നെ ശമ്പളത്തിനായി പോരാടിയത്...
കസ്റ്റമർക്ക് വേണ്ടി വാങ്ങിയ ഒരു പെപ്സി കുടിച്ചതിന്, അതിന്റെ വില അടുക്കളച്ചുമരിലെ കണക്കിൽ എഴുതി ചേർത്തത്....
ഭക്ഷണത്തിനും, മുറി വാടകക്കുമായി കാറു കഴുകിക്കൊടുത്ത് ജീവിക്കേണ്ടി വന്നത്....

ബോസ്സിന്റെ വരവോടെ അതിനെല്ലാം ഒരു മോചനം കിട്ടിയതായിരുന്നു...
നല്ലൊരു ജീവിതം സ്വപ്നം കണ്ടു തുടങ്ങിയതായിരുന്നു....
എവിടെയാണ് തനിക്ക് പാളിച്ചകൾ പറ്റിയത്...?

അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഒരാളേയും ദ്രോഹിച്ചിട്ടില്ല...
എല്ലാവരോടും നല്ല രീതിയിൽ മാത്രമെ പെരുമാറിയിട്ടുള്ളു.....

ഈ ഈജിപ്ഷ്യന്മാർ‌ക്കെല്ലാം എന്നോടെന്താണ് ഇത്ര വൈരാഗ്യം....!!?
ഇവരെന്തിനാണ് എന്നെ ശത്രുവായി കാണുന്നത്....?
എന്റെ കഴിവനപ്പുറം ഞാനാ കടയിൽ പണിയെടുത്തിട്ടുണ്ട്.....
എന്നിട്ടും....!!?

വളരെ ശാന്തമായി, സന്തോഷമായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന എന്റെ ജീവിതത്തിൽ വളരെ പെട്ടന്നാണ് കരിനിഴൽ വീണത്....!!
എന്നും വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ചായ കുടിക്കാനും വെടി പറഞ്ഞിരിക്കാനുമായി തൊട്ടപ്പുറത്തെ കടയിലെ ഒരു ഈജിപ്ഷ്യൻ വരുമായിരുന്നു. അവന്റെ കട പൂട്ടിയതിനു ശേഷമാണ് വരവ്. ഞാൻ എന്നും ചായ ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കും. അവനും ബോസ്സും കൂടി ലോക കാര്യങ്ങളൊക്കെ സംസാരിക്കും. ആ ദിവസങ്ങളിൽ പത്തു മണി കഴിയാതെ കട പൂട്ടാൻ കഴിയാറില്ല.

അവൻ എന്നെങ്കിലും എനിക്കൊരു പാരയായി തീരുമെന്നു സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോകവെ, ബോസിന്റെ മുൻപിൽ വാചക കസർത്തുകൾ നടത്തി നടത്തി, അദ്ദേഹത്തെ മയക്കി പോക്കറ്റിലാക്കി.

അങ്ങനേയും ചില ആളുകൾ ഉണ്ടല്ലൊ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ...
എത്ര വിദ്യാഭ്യാസവും വിവരവും ഉള്ളവരെ പോലും വാചക കസർത്തിൽ, ചെപ്പടി വിദ്യകളിൽ മയക്കി തലയിൽ കയറിയിരുന്ന് വളയം പിടിക്കുന്നവർ...!!
നമ്മൾ വളരെയേറെ ബഹുമാനിക്കുന്നവർ പോലും ചില ചെപ്പടി വിദ്യകൾ കാട്ടുന്ന കള്ള സ്വാമിമാരുടെ മുൻപിൽ സാഷ്ടാംഗം നമസ്കരിക്കുന്നതു കാണുമ്പോൾ മൂക്കത്തു വിരൽ വച്ചു പോകാറില്ലെ.....?

എന്താണവരുടെ അതിനുള്ള യോഗ്യത....?
ചെപ്പടി വിദ്യയോ..?
ആജ്ഞാ ശക്തിയോ...?
ആൾക്കൂട്ടത്തെ ഉണ്ടാക്കാനുള്ള കഴിവോ...?
അതുപോലെ വാചക കസർത്തിൽ ആളുകളെ മയക്കാൻ കഴിവുള്ളവനായിരുന്നു ആ ഈജിപ്ഷ്യൻ......!!

വളരെ സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുകയും തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആളായിട്ടു പോലും, അവന്റെ വാചക കസർത്തിൽ വീണു പോയ ബോസ് ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ മറ്റൊരു സ്ഥാപനത്തിൽ വെറും സെയിൽ‌സ്‌മാനായിരുന്ന അവനെ പിടിച്ച് കമ്പനിയുടെ സെയിൽ‌സ്‌ മാനേജരാക്കി.....!!!

കാറും ഫ്ലാറ്റും മറ്റു സൌകര്യങ്ങളും കിട്ടിയപ്പോൾ അവൻ ഒരു സാധാരണക്കാരനല്ലാതായി...
പിന്നെ അവന്റെ താഴെയായി എന്റെ ബോസ്...!!
ബോസ്സിനോട് ചോദിക്കാതെ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ തുടങ്ങി....!!
ബോസ് ആദ്യമൊന്നും ഗൌനിച്ചില്ല....!
അല്ലെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും തിരിച്ചു പറയാൻ കഴിവില്ലാത്തവനായി മാറി...!!

പാര ഈജിപ്ഷ്യൻ വന്നതിനു ശേഷം ആദ്യം ചെയ്ത പരിഷ്കാരം, എനിക്കു കിട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന അധിക വേതനത്തിന്റെ കടക്കൽ കത്തിവക്കലായിരുന്നു....!!!
ആ മാസം തന്നെ അതു നിറുത്തലാക്കി....!!


ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ.............

സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്... (19)

കഥ തുടരുന്നു...
കുഞ്ഞപ്പന്റെ കഥ...


‘ഫ്രീ’ വിസയെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ എഴുതാതിരിക്കാനാവാത്ത ഒരു കഥയാണ് കുഞ്ഞപ്പന്റേത്....
കുഞ്ഞപ്പൻ ഞങ്ങളുടെ തൊട്ടടുത്ത ഫ്ലാറ്റിൽ വന്നിട്ട് ഒരു മാസമേ ആയുള്ളു. ബഹ്‌റീനിൽ വന്നിട്ട് ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞതേയുള്ളു. ഇതിനിടക്ക് പല ജോലികളും കിട്ടിയെങ്കിലും ഒന്നും ജീവിതം മെച്ചപ്പെടാൻ ഉതുകുന്നതായിരുന്നില്ല.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ആണ് ഒരു സൂപ്പർ മാർക്കറ്റിൽ കൊള്ളാവുന്നൊരു ജോലി തരപ്പെട്ടത്.
പക്ഷെ, വിസ അവരുടെ കമ്പനിയിലേക്ക് മാറ്റിയാൽ മാത്രമെ സ്ഥിരമായി ജോലി കൊടുക്കുകയുള്ളു. വിസ മാറ്റണമെങ്കിൽ പാസ്പ്പോർട്ട് കയ്യിൽ വേണം, അർബാബിന്റെ സമ്മതപത്രവും വേണം.

അപ്പോഴാണ് സ്പോൺസറെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത്....!
ഇവിടെ വന്നതിനു ശേഷം അങ്ങനെ ഒരാളെ നേരിൽ കണ്ടിട്ടില്ല....!!
അയാളുടെ കയ്യിലാണ് കുഞ്ഞപ്പന്റെ പാസ്പ്പോർട്ട്.....!!

നാട്ടിൽ, ഒരു മലയാളിയുടെ വീട്ടിൽ ഒരു ലക്ഷം രൂപ എത്തിച്ചതിനു ശേഷമാണ് വിസയുടെ കോപ്പിയുമായി കേറിപ്പോന്നത്. ആ മലയാളിയെ ഇവിടെ വന്നതിനു ശേഷം ഒന്നു രണ്ടു പ്രാവശ്യം മാത്രമേ കണ്ടിട്ടുള്ളു....

ആദ്യം വിമാനത്താവളത്തിൽ വച്ച് സ്വീകരിക്കാനും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാനും വന്നിരുന്നു, അന്നു തന്നെ വിസ അടിക്കാനെന്നും പറഞ്ഞ് പാസ്പ്പോർട്ട് വാങ്ങി പോക്കറ്റിലാക്കി.
പിന്നെ കാണുന്നത്, പാസ്പ്പോർട്ടിൽ വിസ അടിച്ചെന്നു പറയാനും സി.പി.ആർ. (C.P.R ഇവിടത്തെ ഐഡന്റിറ്റി കാർഡ്) കൊടുക്കാനും വന്നപ്പോഴാണ്....

CPR- അത് എപ്പോഴും കയ്യിൽ കൊണ്ടു നടക്കണം....
നമ്മളെക്കുറിച്ചുള്ള വേണ്ടപ്പെട്ട വിവരങ്ങളെല്ലാം അതിൽ ഉണ്ടാകും....
നമ്മുടെ അർബാബിന്റെ പേരും മറ്റും അതിൽ കാണും....
ബാങ്കിൽ അക്കൌണ്ട് തുടങ്ങാൻ, പണമെടുക്കാൻ, ടെലഫോൺ എടുക്കാൻ, ഫ്ലാറ്റ് വാടകക്കെടുക്കാൻ, ആശുപത്രിയിൽ പോകാൻ, എന്നു വേണ്ട എന്തിനും ഏതിനും അതു കൂടിയേ തീരു....
അതില്ലാതെ ഒന്നും നടക്കില്ല.....!!
നമ്മുടെ കയ്യും കാലും പോലെ ഈ CPR- നമ്മുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം പോലെയാണ്. അതില്ലെങ്കിൽ നമ്മളില്ല....!!
നമ്മൾ ഏതു രാജ്യക്കാരനെന്നു തിരിച്ചറിയുന്നതു പോലും അതു നോക്കിയിട്ടാണ്....!!
ചിലർ ഇവിടെ വന്ന് നാലു കാശായിക്കഴിയുമ്പോൾ സ്വന്തം രാജ്യം പോലും മറന്നു പോകും.....!!
മലയാളം മറക്കുന്ന മലയാളികളെ പോലും കാണാം....!!
മലയാളികളെ പുഛത്തോടെ നോക്കുന്ന മയാളികളേയും കാണാം.... !!
അവരാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ദ്രോഹം മലയാളികൾക്ക് വരുത്തുന്നത്.....!!

ശമ്പളം കൊടുക്കാതിരിക്കുക, കൂടുതൽ സമയം പണിയെടുപ്പിക്കുക, ഓവർടൈം കൊടുക്കാതിരിക്കുക, അവസാനം എല്ലാവരേയും പറ്റിച്ച് മുങ്ങുക. ഇത്യാതി കലകൾക്കെള്ളാം ഇവർ മുൻപന്തിയിൽ ആണ്.

കുഞ്ഞപ്പന്റെ CPR-ൽ നിന്നുമാണ് അർബാബിന്റെ പേരു കിട്ടിയത്.....
പിന്നെ ഒന്നു രണ്ടാഴ്ചക്കു ശേഷമാണ് അയാളുടെ ടെലഫോൺ നമ്പർ കണ്ടെത്താനായത്...

ബാക്കിയുള്ള കുഞ്ഞപ്പന്റെ കഥ വായിക്കണമെങ്കിൽ ‘ഇതിലേ പോയാൽ’ മതി.......


ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ....

സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്..... (18)

"എല്ലാ വായനക്കാർക്കും എന്റേയും കുടും‌ബത്തിന്റേയും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ വിഷുദിനാശംസകൾ...”

കഥ തുടരുന്നു....
എന്റെ പ്രാർത്ഥനകളിൽ.....

അങ്ങനെ അനിയൻ ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ ലാന്റ് ചെയ്തു....!
ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ വീണ്ടും ഒരു ചിലവ് കൂടി ഫ്ലാറ്റിൽ അരങ്ങേറി..!!
എനിക്കു സന്തോഷമായിരുന്നു...!!
ഒരിക്കലും നടക്കില്ലന്നു കരുതിയിരുന്ന കാര്യമാണ് നടന്നത്...!!

അനിയനെ ബോസിന്റെ മുൻപിൽ ഹാജരാക്കി. വിവരങ്ങൾ എല്ലാം ചോദിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ ബോസിന് എന്നോടൊരു സോഫ്റ്റ് കോർണർ....!!
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
“ വിസക്കും ടിക്കറ്റിനും ഉള്ള കാശ്, ഇപ്പോൾ നീ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ലോണായിട്ടല്ലെ എടുത്തത്.” “അതെ... അതു ഞാൻ പെട്ടെന്നു തീർത്തോളാം...” ഞാൻ.
“അതല്ല.. അതു നീ എടുക്കണ്ട...! ഞാനെടുത്തോളാം... ?!”
“ വേണ്ട ബോസ്സ്... എന്റെ അനിയനു വേണ്ടിയല്ലെ.... അതു ഞാനെടുത്തോളാം...” “ഞാനെടുത്തോളാമെന്നു പറഞ്ഞത്, എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നല്ല. കമ്പനിയിൽ നിന്നും നമുക്കത് എഴുതിക്കളയാം...!!!”

ഞാൻ ഒരു നിമിഷം ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ ഇരുന്നുപോയി...
അവൻ തുടർന്നു..
“ അപ്പൊ, നീയെടുത്ത ലോൺ അതങ്ങനെ തന്നെ 10 ദിനാർ വച്ച് അടച്ചു തീർത്തൊ....!!
നീ ചിലവാക്കിയ കാശ് ഞാനിപ്പോൾ തന്നെ തരാം...!! ഇതു ചിലവാക്കാതെ സൂക്ഷിച്ചു വക്ക്. നിന്റെ വീടെന്ന സ്വപ്നത്തിന് ഇതൊരു തുടക്കമാവട്ടെ...!!! ”

അദ്ദേഹം മേശയിൽ നിന്നും ആ തുക എണ്ണിയെടുത്തു തന്നു.... !!
സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയ കണ്ണുകളോടെയാണ് ഞാനത് കൈ നീട്ടി വാങ്ങിയത്...!!
എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതറിയാതെ കണ്ണും തള്ളിയിരുന്ന എന്റെ അനിയനും അതിനു സാക്ഷിയായിരുന്നു....!
അദ്ദേഹത്തോട് നന്ദി പറയാൻ ഞാൻ മറന്നില്ല.....
ഇനിയുള്ള എന്റെ പ്രാർത്ഥനകളിൽ നിനക്കുവേണ്ടിയും ഒരു വരിയുണ്ടാകും....

അനിയന് ജോലികളെല്ലാം സാവധാനം പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്തു..
ഞാൻ ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്ന ജോലികളിൽ ആയാസം കുറഞ്ഞതാണ് അവനെ ഏൽ‌പ്പിച്ചത്.....
എന്റെ മുറിയിൽ ഒരു കട്ടിലു കൂടി ഇട്ട്, എന്നോടൊപ്പം തന്നെ താമസവും ശരിയാക്കി.

ഭാഗ്യത്തിന് അവൻ കുടിക്കുമായിരുന്നില്ല...
അതു കൊണ്ട് വർഗ്ഗീസേട്ടന്റെ തമാശകളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു....!!!

ദിവസങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞു വീഴവേ...
അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു ഫോൺകാൾ.....!!?
പരിഭ്രാന്തിയിൽ പതറിപ്പോയ വാക്കുകൾ.....!!
അതു ‘ബോബി‘യുടേതായിരുന്നു......!?
ബോബിയെ അറിയില്ലെ. കറിക്കു പകരം ആപ്പിൾ കൂട്ടിത്തിന്നാൻ പഠിപ്പിച്ച ബോബിയെ.
ബോബിയുടെ ആ കഥ മുൻപു ഞാൻ എഴുതിയിരുന്നു...
നിങ്ങളിൽ ചിലരെങ്കിലും അത് വായിച്ചിരിക്കും...
ഒന്നു കൂടി അടുക്കിപ്പറുക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്....
ഇനിയും വായിക്കാത്തവർ -" ഇതിലേ പോയാൽ " വായിച്ചു മടങ്ങാം...

ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ.....

സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്.... ( 17 ) തുടരുന്നു...

കഥ തുടരുന്നു....
ഫ്രീ വിസ....

ദിവസങ്ങൾ പിന്നെയും കടന്നു പോയി...
ബോസ്സുള്ളതു കൊണ്ട് ദിവസങ്ങൾക്ക് ജീവനുണ്ടായിരുന്നു...!
നല്ല ബിസിനസ്സും കിട്ടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ജോലി ഭാരം കൂടി വന്നപ്പോൾ പുതിയ ജീവനക്കാരെ ആവശ്യമായി വന്നു. വെറുതെയിരിക്കുമ്പോഴുള്ള സൌഹൃദ സംഭാഷണങ്ങളിൽ ഞങ്ങളുടെ നാടിനെക്കുറിച്ചും വീട്ടുകാരെക്കുറിച്ചും മറ്റുമുള്ള വിവരങ്ങൾ പരസ്പരം കൈമാറിയിരുന്നു.

അന്നൊരു ദിവസം ഞാൻ എന്നെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ അവൻ ഉറപ്പു തന്നിരുന്നതാണ്. എന്റെ അനിയനെ കടയിലേക്ക് കൊണ്ടു വരാനുള്ള വിസ തരാമെന്ന്...! ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“ അനിയൻ വന്നാൽ പിന്നെ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ അവനെ ഏൽ‌പ്പിക്കാം. അതു കഴിഞ്ഞിട്ടു
വേണം ഇവിടന്നു പോകുന്നതിനു മുൻപ് എനിക്ക് സ്വന്തമായിട്ടൊരു കൂര തീർക്കാൻ...!”
“എല്ലാം നിനക്കുണ്ടാകും. ഞാനില്ലെ നിന്റെ കൂടെ....! കുറച്ചു കഴിയട്ടെ. നമ്മുടെ ബിസിനസ്സ് കുറച്ചു കൂടി മെച്ചപ്പെടട്ടെ...”
അവന്റെ വാക്കുകൾ പകർന്നു തന്ന കുളിർമ്മ ചില്ലറയല്ല.

പിന്നെയും കുറെ കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് വിസ ചോദിക്കാനുള്ള സന്ദർഭം ഒത്തു വന്നത്.
കാരണം, ഇവിടെ നിന്നു തന്നെ ഡ്രൈവിങ് ലൈസൻസുള്ള രണ്ടു പേരെ വിസ മാറ്റി
എടുത്താണ് സെയിൽ‌സുമാന്മാരായി നിയമിച്ചത്. രണ്ടു പേരും ഇന്ത്യക്കാരായിരുന്നു.

അതു കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാൻ അനിയന്റെ വിസയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞത്. അവൻ ഒരെതിർപ്പും പറയാതെ പാസ്പ്പോർട്ടിന്റെ കോപ്പി ആവശ്യപ്പെട്ടു. അതിനു ശേഷമാണ് നാട്ടിൽ നിന്നും കോപ്പി വരുത്തിയത്.

പിന്നെ അധികം താമസമുണ്ടായില്ല....
പത്തേപത്തു ദിവസം മാത്രം....!!
വിസ കയ്യിൽ കിട്ടി....!!!
സത്യം പറയാമല്ലൊ, ഒരു ലോകം പിടിച്ചടക്കിയ സന്തോഷമായിരുന്നു എനിക്ക്....!!!!

കൂട്ടുകാർ പലരും അവരുടെ സഹോദരങ്ങളെ കൊണ്ടുവരാൻ ചിട്ടി പിടിച്ചും ബാക്കിയുള്ളത് കടം വാങ്ങിയും മറ്റും വിസ കാശു കൊടുത്തു വാങ്ങുമ്പോൾ, എനിക്ക് സർക്കാരിലേക്ക് അടക്കേണ്ട ചെറിയ തുക മാത്രം അടച്ച് അനിയന്റെ വിസ കിട്ടിയതിലുള്ള സന്തോഷം എഴുതി അറിയിക്കാൻ എനിക്കറിയില്ല....!

കാശു കൊടുത്തൊരു വിസ വാങ്ങാൻ ഒരിക്കലും കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ വാങ്ങിയാൽ തന്നെയും ഏതെങ്കിലും അറബിയുടെ ആട്ടും തൂപ്പും കൊള്ളാനായി അവനെ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ ഞാൻ തെയ്യാറല്ലായിരുന്നു. എന്റെ അനുഭവം തന്നെ കാരണം.

സുഹൃത്തുക്കൾ പലരും സഹോദരങ്ങളെ കൊണ്ടു വന്ന് ഈ ഗൾഫിന്റെ തെരുവീഥിയിൽ ഇറക്കി വിടും. കാരണം ‘ഫ്രീ വിസ’ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന വിസയായിരിക്കും മിക്കവരും സംഘടിപ്പിക്കുന്നത്. ആ വിസ ‘ഫ്രീ’ ആയിട്ടു കിട്ടുന്നതോ, ഇവിടെ വന്ന് തോന്നിയതു പോലെ ജോലിയെടുത്ത് ജീവിക്കാൻ  കഴിയുന്നതോ അല്ല.

അതിലൊരു ജോലി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. ആ ജോലി, അതേ അറബിയുടെ കീഴിൽ ചെയ്യാൻ നമ്മൾ ബാദ്ധ്യസ്ഥരാണ്. പക്ഷെ, കാശിനു ദാരിദ്ര്യമുള്ള അറബികൾ തന്റെ വീട്ടിൽ പുറം‌ പണിക്ക് ആളെ ആവശ്യമുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞ് സർക്കാരിൽ നിന്നും വിസ സംഘടിപ്പിക്കും. വാസ്തവത്തിൽ
അങ്ങനെയൊരു ജോലിക്കാരനെ നിറുത്തി ശമ്പളം കൊടുക്കാനുള്ള സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി അവനുണ്ടാകില്ല. അതു കൊണ്ട് ആ വിസ കാശു തരുന്ന ആർക്കെങ്കിലും സർക്കാരറിയാതെ വിൽക്കും.

ആ വിസയിൽ വരുന്നവന് രണ്ടു വർഷം ഇവിടെ താമസിക്കുന്നതിനുള്ള അനുവാദവും വാങ്ങിക്കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞാൽ അറബിയുടെ ജോലി തീർന്നു. പിന്നെ അവനായി അവന്റെ പാടായി....!?
പോലീസ്സു പിടിക്കാതെ നോക്കണമെന്നു മാത്രം. ..!!

കാരണം നിയമപരമായ വിസ ഉണ്ടെങ്കിലും അതിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ജോലിയൊ, അതേ അറബിയുടെ കീഴിലൊ അല്ലാത്തതിനാൽ നാം മറ്റെന്തു ജോലി ചെയ്താലും തെറ്റുകാർ തന്നെ....!
ഈ വിസയിൽ വരുന്നവർ അന്നു മുതൽ നിയമവിരുദ്ധ തൊഴിലാളികളായി മാറുകയാണ്.

കുറച്ചു മനുഷ്യപ്പറ്റുള്ള അറബികളാണെങ്കിൽ അവനെ അങ്ങനെ വിട്ടേക്കും. എവിടെയെങ്കിലും പോയി പിഴച്ചോട്ടേന്നു വക്കും....!


പക്ഷെ, ഒരു വിഭാഗം കുറച്ചു ക്രൂരന്മാരാണ്. വിസക്കാരനെ പുറത്തു വിട്ട് അധികം കഴിയുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ അവന്റെ പാസ്പ്പോർട്ട് കൊണ്ടു പോയി പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ കൊടുക്കും. എന്നിട്ട് പറയും.
“ എന്റെ ജോലിക്കാരൻ ചാടിപ്പോയിയെന്ന്...?!”

പിന്നെ അവനെ കണ്ടെത്തേണ്ടത് പോലീസിന്റെ ചുമതലയായി. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അറബിക്ക് വിസക്കാരന്റെ പേരിൽ മറ്റു പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല. ശമ്പളം കൊടുക്കണ്ട. ഒരു വിധ ആനുകൂല്യങ്ങളും കൊടുക്കണ്ട. നാട്ടിൽ പോകാൻ ടിക്കറ്റ് കൊടുക്കണ്ട. മാത്രമല്ല, പോലീസ്സുകാർ അവനെ കണ്ടെത്തിയാൽ നല്ലൊരു തുക പിഴയും പിന്നെ ജയിൽ ശിക്ഷയും കഴിഞ്ഞ്, ടിക്കറ്റിനുള്ള കാശ് കയ്യിലുണ്ടെങ്കിൽ നാട്ടിലേക്ക് കയറ്റി വിടും. ഇല്ലെങ്കിൽ സന്മനസ്സുള്ളവരുടെ സഹായം തേടേണ്ടിവരും നാട്ടിലെത്താൻ.....!!

കെട്ടു താലി വരെ പണയം വച്ച് വിസ വാങ്ങി ഗൾഫിലെത്തി ജോലി ചെയ്തു കുടുംബം പോറ്റാം എന്നു കരുതി വരുന്ന പാവങ്ങളാണ് ഇതിൽ ബലിയാടുകളാകുന്നത്....!!

എന്തെങ്കിലും തൊഴിൽ അറിയാവുന്നവർ ഒരു പക്ഷെ, രക്ഷപ്പെട്ടേക്കും. പറ്റിയൊരു ജോലി കണ്ടെത്തി, ശമ്പളവും മറ്റു കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചിട്ട് ആ കമ്പനിയിലെക്ക് വിസ മാറ്റണം. അതിനു കഴിയാത്തവർ  തെറ്റുകാരായിത്തന്നെ ജോലി ചെയ്യേണ്ടി വരും....!!

ഇനി എങ്ങനെയെങ്കിലും രണ്ടു വർഷം തള്ളി നീക്കിയാലൊ, പിന്നെ നിൽക്കണമെങ്കിൽ വീണ്ടും വിസ അടിക്കണം. അതിനായി അറബിയെ സമീപിച്ചാൽ അവൻ ഒരു പുതിയ വിസക്കുള്ള കാശാവും  ചോദിക്കുക ...!!

പിന്നെ അവന്റെ കാലും കയ്യും പിടിച്ച് കരഞ്ഞു പറയുമ്പോൾ മനസ്സലിയും. നൂറോ ഇരുന്നൂറോ കുറച്ചു തരും. അത്ര തന്നെ....!?

പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച കാശ് ഉടനെ എത്തിച്ചാൽ വീണ്ടും വിസ അടിക്കും. അതിനു കഴിയാത്തവൻ പിന്നെ അറബിയെ  കാണാൻ വരില്ല. അവൻ എന്നും നിയമവിരുദ്ധ തൊഴിലാളി ആയി കാലം കഴിക്കണം. പിന്നെ കേരളം അങ്ങ് അറബിക്കടലിൽ ഒലിച്ചു പോയീന്നറിഞ്ഞാലും അവനിവിടന്ന് പെട്ടെന്നൊന്നും രക്ഷപ്പെടാനാവില്ല....!!!

എന്നെങ്കിലും ഒരു ‘ പൊതു മാപ്പു’ സർക്കാർ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതു വരെ കാത്തിരുന്നേ പറ്റൂ.
അതു കൊണ്ട് അത്തരം ഒരു വിസയെടുത്ത് ആരെയെങ്കിലും കൊണ്ടുവരാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല.

ഇവിടെ, ഞാൻ ജോലി ചെയ്യുന്ന കമ്പനിയിലാണ് അനിയൻ വരുന്നത്. അവന്റെ ഏതൊരു
കാര്യത്തിനും എന്റെ സഹായം ഉണ്ടാകും. അതു കൊണ്ടാണ് ഒരു ലോകം പിടിച്ചടക്കിയ സന്തോഷം തോന്നിയത്.

വിസ കിട്ടിയതു കൊണ്ട് മാത്രം കാര്യമായില്ലല്ലൊ. വിമാന ടിക്കറ്റും വേണ്ടെ....?
അതിനായി ബോസിനെ തന്നെ സമീപിച്ചു. ബോസ് മറുത്തൊന്നും പറയാതെ ടിക്കറ്റിനുള്ള പണവും ലോണായിട്ടു തന്നു.

ആ മാസത്തെ ശമ്പളം മുതൽ പത്ത് ദിനാർ വച്ചു പിടിച്ചോളാൻ ഞാൻ സമ്മതിച്ചു.

വൈകുന്നേരം കട പൂട്ടി വിസയുമായി ഞാൻ റൂമിലേക്ക് തിരിച്ചു....
ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയതും ഒരു നിമിഷം നിന്നു....!
ഇതുമായി ഇപ്പോൾ കേറിച്ചെന്നാൽ ഉണ്ടാകുന്ന പുകിൽ ഓർത്തായിരുന്നു നിന്നത്....!!
അതോ അനിയൻ വന്നിട്ട് പറഞ്ഞാൽ മതിയോ...?

എന്തായാലും കൂട്ടുകാർക്ക് ചിലവു ചെയ്യാതിരിക്കാൻ ആവില്ല.
വിസ കിട്ടിയതിനും അനിയൻ വരുമ്പോഴും ചിലവു ചെയ്യണം. രണ്ടും കൂടി ഒന്നാക്കിയാൽ ചിലവു കുറയുമല്ലൊ....?
അല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട....
ഇതു വരെ ഞാൻ അവരോടൊപ്പം കൂടിയിട്ടേയുള്ളു. എന്റേതായിട്ട് കാര്യമായ ഒരു ചിലവും ഇതുവരെ നടത്തിയിട്ടില്ല...
അതു തന്നയാണ് നല്ലത്....!
എന്റെ ഈ സന്തോഷത്തിൽ അവരും പങ്കു ചേരട്ടെ....!!

ഞാൻ വാതിൽ തുറന്ന്, ചിരിക്കുന്ന മുഖത്തോടെ വിസയും പൊക്കിപ്പിടിച്ച് അകത്തു കയറിയതും ടീവിയിൽ കണ്ണും നട്ടിരുന്ന സുഹൃത്തുക്കളിൽ ചിലർ ചാടി എഴുന്നേറ്റ് കടലാസ്സിൽ പിടികൂടി.
കൂട്ടത്തിൽ പൊക്കം കൂടിയ വർഗ്ഗീസേട്ടനാണത് കിട്ടിയത്.
“ എടാ.. നീയെങ്ങനെ ഒപ്പിച്ചടാ.. ഇത്...?”
അത് വായിച്ച ശേഷം വർഗ്ഗീസേട്ടന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് മറ്റുള്ളവരും മാറി മാറി വായിച്ചു നോക്കാ‍ൻ തുടങ്ങി.  ഞാനവരോട് വിവരം പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ, വർഗ്ഗീസേട്ടന്റെ ഫോണിൽ കൂടിയുള്ള സംസാരം കേട്ട് എന്റെ ശബ്ദം നിലച്ചു.
“ എടാ.. ശ്രീലങ്കെ.. നീ എവിടാടാ... നീയിങ്ട് വന്നെ.. ഒരു കാർട്ടൺ ഫോസ്റ്ററും (ബിയർ) ഒരു കുപ്പിയും.. വേഗം വേണം... ഓക്കെ.. ഓക്കെ..”

അക്കാലത്ത് വർഗ്ഗീസേട്ടന്റെ വെള്ളത്തിന്റെ പറ്റുപടി അവരുമായിട്ടായിരുന്നു. ‘ശ്രീലങ്ക’ എന്നത് ഒരു കോഡ് പേരാണ്. ഇരുട്ടിന്റെ മറവിലാണാ ബിസിനസ്സ് ചെയ്തിരുന്നത്. ഞങ്ങളാരെങ്കിലും വിളിച്ചു പറഞ്ഞാൽ അവർ വരികയില്ല.

ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“വർഗ്ഗീസേട്ടാ.. ഒരു കാർട്ടൺ ബിയറോ...!!?”
“ നീ പോയി വേഗം കുളിച്ചെ.. ബാക്കി ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ബീഫ് ഞാൻ ഫ്രൈ  ആക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്. കുറച്ച് ചിക്കൻ സോസേജ് കൂടി വാങ്ങി വറുക്കാം. അപ്പോഴേക്കും നീ പോയി കുളിച്ചേച്ചു വാ...”
എന്നു പറയലും വർഗ്ഗീസേട്ടൻ ചിക്കൻ സോസേജിനു ഓർഡർ കൊടുക്കാനായി ഫോണിന്റടുത്തേക്കു വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു.

കുടിക്കാൻ ഒരു കാരണവും കാത്തിരിക്കുന്ന വർഗ്ഗീസേട്ടനത് ഉത്സവമാക്കി മാറ്റി അന്ന്.

വർഗ്ഗീസേട്ടൻ അങ്ങിനെയാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷവും തന്റേതായി കാണുന്ന ഒരു പ്രകൃതം.
പിന്നെ പറയേണ്ടല്ലൊ.... പൂരം...!!

ഞാൻ കുളി കഴിഞ്ഞെത്തിയതും ‘ഠപ്പ്’ ബിയർ പാട്ടകൾ ഒന്നൊന്നായി പൊട്ടിത്തുടങ്ങി....!!
പിന്നെ പതിവു പരിപാടികൾ കുടി, തീറ്റ, പാട്ട്, ആട്ടം....!!!
വർഗ്ഗീസ്സേട്ടൻ ഒഴിയുന്ന ഗ്ലാസ്സുകൾ നിറച്ചു കൊടുക്കാനായി ഓടി നടന്നു. ഒന്നിനും ഒരു കുറവും വരുത്തിയില്ല.  എല്ലാം കഴിഞ്ഞ്, ആടിയതിന്റേയും പാടിയതിന്റേയും പിന്നെ കുടിയുടേയും ക്ഷീണം കാരണം  എല്ലാവരും തോന്നിയ പോലെ തോന്നിയേടത്ത് കിടന്ന് ബോധം കെട്ടുറങ്ങി.....!!!!
ഞങ്ങളുടെ സാമാന്യം വലിയ ഹാൾ, പൂരം കഴിഞ്ഞ അമ്പലപ്പറമ്പു പോലെയായി.....

ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ....

സ്വപ്നഭുമിയിലേക്ക്.... ( 16 )

തുടരുന്നു...
(16 )

സായിപ്പും മദാമ്മയും...



പിന്നീട് ഞാനും ബോസും മാത്രമായി കടയിൽ..
ഒരു ദിവസം രാത്രിയിൽ ഞങ്ങൾ കട പൂട്ടാനുള്ള തെയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു..
അന്നേരമാണ് ആ പുതിയ മദാമ്മയുടെ വരവ്. തോളു വരെ മുടി വെട്ടി നിറുത്തി, അറ്റം നല്ല സ്റ്റൈലായിട്ട് പുറത്തേക്ക് ചുരുട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു. ലിപ്സ്റ്റിക്കിട്ട് ചുവപ്പിച്ച ചുണ്ടുകൾ. ആഭരണങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെയില്ല. നിറം ഇരു നിറമാണെങ്കിലും മുഖം മേക്കപ്പിട്ട് വെളുപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. കൈത്തണ്ട വെളുപ്പിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഇരു നിറത്തിൽ തന്നെ.

മദാമ്മമാർ പൊതുവെ നല്ല കളർ ഉള്ളവരാണ്. പക്ഷെ, ഈ മദാമ്മയെന്താണാവൊ ഈ കളറിൽ എന്നു ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ.... അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് ‘സഹായിക്കണൊ മാഡം..?’ എന്നു ചോദിച്ചു. മദാമ്മ എന്നെ ഒന്നു നോക്കിയതല്ലാതെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവരുടെ ഭാവം കണ്ടപ്പൊൾ , എന്നെ അത്രക്കു പിടിച്ചില്ലാന്നു തോന്നി. എന്നാൽ പിന്നെ മദാമ്മയുടെ പിറകെ നടക്കേണ്ട
കാര്യമില്ലല്ലൊ.

ഞങ്ങളുടെ കടയിൽ വരുന്നവരോട്, ഓരോ സാധനങ്ങളും അതിന്റെ ഉപയോഗം,എങ്ങിനെ ഉപയോഗിക്കണം, അതിന്റെ വില, ഒന്നിൽ കൂടുതൽ എടുത്താലുള്ള ഗുണം, ഇത്യാതി കാര്യങ്ങളൊക്കെ മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുക ഞങ്ങളുടെ ഒരു സ്വഭാവമാണ്. അതു കൊണ്ടാണ് ഞാൻ അടുത്തേക്ക് ചെന്നത്.

മദാമ്മ എന്നോട് ഒരു താല്പര്യമില്ലായ്മ കാണിച്ചതു കൊണ്ട്, തിരിച്ചു വന്ന് കസേരയിൽ ഇരുന്നു. മദാമ്മ ഷെൽഫുകൾ മുഴുവൻ പരതി നടക്കുന്നുണ്ട്. എന്താണെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനത് പെട്ടെന്നു എടുത്തു കൊടുത്തേനെ. അവർ പോയിട്ടു വേണം ഞങ്ങൾക്കു കട പൂട്ടി വീട്ടിൽ പോകാ‍ൻ. അതിനിടക്ക്
കണക്കു നോക്കിയിരുന്ന ബോസ് പണമെല്ലാം എണ്ണിയെടുത്ത് മുകളിലെ ഓഫീസ് മുറിയിലേക്ക് പോയി.

മദാമ്മ കടയിൽ കയറിയിട്ടു കാണാത്തതു കൊണ്ടാകും പിന്നാലെ സായിപ്പും കയറി വന്നു. മൂപ്പിലാനും മദാമ്മയെപ്പോലെ തന്നെ ആറടിയോളം പൊക്കമുണ്ട്. മൂപ്പിലാൻ വന്ന പടി രണ്ടു വശത്തുമുള്ള ഷെൽഫിൽ കൈ നീട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒറ്റ നിൽ‌പ്പ്....!

സായിപ്പിന്റെ നിൽ‌പ്പത്ര പന്തിയല്ല....!! കൈ വിട്ടാൽ താഴെ വീഴുമെന്നുറപ്പ്. സായിപ്പ് സ്റ്റെഡി ആയി നിൽക്കാൻ കുറച്ചു പണിപ്പെടുന്നുണ്ട്. കുടിച്ച് നല്ല ലെവലിലാണ്....!!!

മദാമ്മ മൂന്നാലു സാധനങ്ങൾ എടുത്ത് മേശപ്പുറത്തു കൊണ്ടു വച്ചു. ഞാൻ അതിന്റെ വില കാൽക്കുലേറ്ററിൽ കൂട്ടി പതിനഞ്ചു ശതമാനം ഡിസ്കൌണ്ടും കുറച്ച് ബാക്കി തുക പറഞ്ഞു.
മദാമ്മക്ക് അതു പോര.

സാധാരണ മദാമ്മമാര് ഇങ്ങനെ തർക്കിക്കാനൊന്നും നിൽക്കാറില്ല. അതുകാരണം പരമാവധി
കുറച്ചുള്ള വില ആദ്യമേ തന്നെ പറയും. മദാമ്മയുടെ ഇം‌ഗ്ലീഷിന് വല്ലാത്തൊരു വഴു വഴുപ്പ്...!
തൊട്ടടുത്തു വന്നപ്പോഴാണ് സായിപ്പിന്റെ കൂടെ ഒരു കമ്പനിക്ക് മദാമ്മയും ഒന്നു വീശിയിട്ടാണ് വന്നിരിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായത്..!

സായിപ്പ് അവിടെ നിന്ന് എല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മദാമ്മ മൂന്നു ദിനാർ കുറച്ചു തന്നിട്ട് , വാങ്ങിയ
സാധനങ്ങൾ ഇട്ടു വച്ചിരുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് ബാഗ് എടുക്കാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനത് തടഞ്ഞു.
‘ ബാക്കി കൂടി തന്നിട്ട് എടുത്താൽ മതി‘യെന്നു പറഞ്ഞ് ഞാൻ ബാഗിൽ പിടിയിട്ടു. മദാമ്മ ബലമായി ബാഗിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചു. ഞാനും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല. മദാമ്മ കൊഴ കൊഴാന്നു എന്തൊക്കെയൊ ഇംഗ്ലീഷിൽ പുലമ്പുന്നുണ്ട്.

സംഗതി ഗൌരവത്തിലേക്കാണു നീങ്ങുന്നതെന്നു തോന്നിയപ്പോൾ ഞാൻ ഉറക്കെ ബോസ്സിനെ വിളിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും ഈ പിടി വലി കണ്ട് സായിപ്പ് ‘നീ എന്റെ ഭാര്യയെ കേറി പിടിച്ചോടാ’ന്നു പറഞ്ഞു മുന്നോട്ട് വന്നു....!

ഞാനും അന്തം വിട്ടു....!!
സായിപ്പിന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ പിടി അയഞ്ഞു.
' ഹേയ് എന്നെക്കേറി പിടിച്ചൊന്നൂല്ല’ എന്ന് മദാമ്മ പറഞ്ഞെങ്കിലും സായിപ്പ് സമ്മതിച്ചില്ല....!!
ഈ ഒച്ചയും ബഹളവും കേട്ട് ബോസ്സ് അവിടന്നു ഓടി വന്നു. ഞാൻ കാര്യം പറഞ്ഞു.

സായിപ്പിനതായിരുന്നില്ല വിഷയം. ഭാര്യയെ കേറി പിടിച്ചതിനു സമാധാനം പറയണം. തന്നെ പിടിച്ചില്ലാന്നു സ്വന്തം ഭാര്യ പറഞ്ഞാലും സായിപ്പ് സമ്മതിക്കൂല്ല.

ബാഗ് വാങ്ങി ബോസ് മാറ്റിവച്ചു.
" ഈ ബ്ലഡി ഇൻഡ്യൻ എന്റെ ഭാര്യയെ കേറി പിടിച്ചു. അവനെ പുറത്താക്കണം. " സായിപ്പ് ഒച്ച വച്ചു.
പിന്നെ എന്റെ നേരെ കൈ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.
“ നാളെ നേരം വെളുക്കുമ്പൊ നിന്നെ ഞാൻ ബോംബെയിൽ എത്തിച്ചിരിക്കും...” അവന്റെ കൊഴഞ്ഞ ഇംഗ്ലീഷ് ഒന്നും പിടികിട്ടിയില്ലെങ്കിലും, ‘ബോംബെ‘ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞത് മനസ്സിലായി..
ബോസ്സിന്റെ ഒച്ചയും പൊങ്ങിത്തുടങ്ങി.

സായിപ്പ് ബോസ്സിനോടയി പറഞ്ഞു.
“ ഞാനാരാണെന്നു നിനക്കറിയില്ല....! ഇവനെ ഇപ്പൊത്തന്നെ കടയിൽ നിന്നും പുറത്താക്കണം..!!”

സംഗതി തീരട്ടേന്നു വച്ച് എന്നോട് കുറച്ചുനേരം പുറത്തു നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞു. എന്തു വന്നാലും ബാക്കിയുള്ളവന്റെ നെഞ്ചത്തേക്കാണല്ലൊ എല്ലാവർക്കും കുതിര കേറാനുള്ളു. ഞാൻ മനമില്ലാ മനസ്സോടെ പുറകിലത്തെ വാതിൽ തുറന്നതും സായിപ്പ് കൊഴഞ്ഞ മറ്റിംഗ്ലീഷിൽ വീണ്ടും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
“നിന്നെ ഞാൻ നാളെ ബോംബെയിൽ എത്തിച്ചിരിക്കും.. നീ നോക്കിക്കൊ...”

എനിക്കും ദ്വേഷ്യം വന്നു. ഞാനും പറഞ്ഞു.
“പോടാ..! ഈ ബഹറീൻ മുഴുവൻ നിന്റെ തന്തേടെ വകയല്ലെ...!! എന്നെ കേറ്റി വിടാൻ..!!
പോടാ കള്ള സായിപ്പെ...!!”
പക്ഷെ, ഞാൻ പറഞ്ഞത് പച്ചമലയാളത്തിലായിരുന്നൂന്നു മാത്രം....!

ഞാൻ എന്തൊ ചീത്തയാണ് പറഞ്ഞതെന്നു സായിപ്പിനു മനസ്സിലായി. അവൻ എന്നെ തല്ലാനായി
അലമാരയിലെ പിടി വിട്ടതും ‘ദേ.. കിടക്കുന്നു താഴേക്ക്..!!’
നിലത്ത് വീഴുന്നതിനു മുൻപെ തന്നെ മദാമ്മ താങ്ങി.
അതോടൊപ്പം ഷെൽഫിലിരുന്ന പല സാധനങ്ങളും താഴേക്കു പതിച്ചു. പിന്നെ അവൻ ഷെൽഫിൽ പിടിച്ച് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ഷെൽഫ് കുലുങ്ങി ബാക്കിയുള്ളതും കൂടി താഴെ വീണു.

ഇതു കണ്ട ബോസ്സിനു ദ്വേഷ്യം വന്നു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
“ നിങ്ങൾ മര്യാദക്കു പോയില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പോലീസിനെ വിളിക്കും..!!”
പറയുക മാത്രമല്ല, റസീവർ കയ്യിലെടുത്ത് ഡയൽ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

അതു കണ്ട് മദാമ്മ സായിപ്പിനെ അവിടെ ഇട്ട് ഓടി വന്ന് ബോസ്സിന്റെ കയ്യിൽ കയറിപ്പിടിച്ചു.
“ചതിക്കല്ലെ സാറെ.. അതിയാൻ കുടിച്ചിരിക്കാ.... പോലീസ്സു വന്നാൽ അതിയാനെ പൊക്കും. പിന്നെ ഫൈൻ മാത്രമല്ല, കേറ്റിയും വിടും.. ഇതു പോലെ രണ്ടു കേസ്സു കഴിഞ്ഞിരിക്കാ... ഇനി ഫൈൻ ഉണ്ടാവില്ലാന്നാ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നെ...”
പറയുക മാത്രമല്ല, മദാമ്മ കരയാനും തുടങ്ങി.

പക്ഷെ, ബോസ്സിനൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. അവൻ അന്തം വിട്ട് എന്നെ നോക്കി....!!
ഞാനും അതു കേട്ട് കുന്തം വിഴുങ്ങിയ പോലെ കണ്ണും തള്ളി നിൽപ്പാണ്....!!
പെട്ടെന്ന് ബോസ്സിനെ വിട്ട് ഓടി വന്ന മദാമ്മ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു പറയാൻ തുടങ്ങി.
“ എടാ പൊന്നു മോനെ , നിന്റെ മൊതലാളിയോട് പറയടാ.. പോലീസ്സിനു ഫോൺ ചെയ്യല്ലേന്നു... നീ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല.”

ഞാൻ അവരെ ഒന്നു തൊടുക പോലും ചെയ്യാത്ത കാര്യത്തിനാണ് ഈ കുഴപ്പമത്രയും ഉണ്ടാക്കിയത്. അതിനിടക്ക് ഇവരെന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് സായിപ്പ് കണ്ടാലുള്ള കഥ പറയണൊ...!!?

ഞാൻ അമ്പരപ്പിൽ നിന്നും പെട്ടെന്നുണർന്ന് അവരെ തള്ളി മാറ്റി. സായിപ്പ് വീണിടത്തു നിന്നും എഴുന്നേൽക്കാ‍ൻ തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളു. ബോസ് എന്റെ മുഖത്തു നോക്കി ചോദിച്ചു
“ഇവര് നിന്റെ ആൾക്കാരാ...?”
ഞാൻ എന്തു പറയണമെന്നറിയാതെ നിന്നു വിയർത്തു...!!
ഇവരെന്റെ ആൾക്കാരാണെന്നു പറയാൻ തന്നെ ലജ്ജ തോന്നി...!
ഇത്രയും നാണം കെട്ട രീതിയിൽ പെരുമാറിയ ഇവരെന്റെ നാട്ടുകാരാണെന്നെങ്ങനെ പറയും..., എങ്ങനെ പറയാതിരിക്കും...?

പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ ബോസ് പോലീസിനെ വിളിക്കും. ഏതായാലും അതു വേണ്ടന്നു കരുതി ഞാൻ തല കുലുക്കി....!

എന്താണു സംഭവിച്ചതെന്നു വച്ചാൽ,

പോലീസിനു ഫോൺ ചെയ്യാനായി ബോസ് റസീവറെടുക്കുന്നതു കണ്ടതോടെ മദാമ്മക്ക് പെട്ടെന്ന് അപകടം മണത്തു....! പിന്നെ ഓടി വന്ന് ബോസിന്റെ കയ്യിൽ കയറിപ്പിടിച്ച് പറഞ്ഞതൊന്നും അതു വരെ പറഞ്ഞ വഴു വഴുപ്പൻ ഇംഗ്ലീഷായിരുന്നില്ല.
വന്നതു മുഴുവൻ തന്റെ മാതൃഭാഷ... !!
പച്ചമലയാളം...!!!
ഒരത്യാപത്ത് വരുമ്പോൾ ഇംഗ്ലീഷു കൊണ്ട് കാര്യമില്ലാന്ന് മദാമ്മക്ക് തോന്നിക്കാണൂം...!!
ഇംഗ്ലീഷ് ഒരു നിമിഷം മദാമ്മ മറന്നു പോയി....!!
ആ പച്ചമലയാളം ആണ് അപ്പോഴത്തെ വെപ്രാളത്തിനിടക്ക് എന്റെ ബോസ്സിന്റടുത്ത് വച്ചു കാച്ചിയതും ബോസ്സ് അന്തം വിട്ടതും......!!
ഇതൊന്നുമറിയാതെ സായിപ്പ് എഴുന്നേറ്റ് എന്റടുത്ത് വീണ്ടും ചൂടായി.

ബോസ് മദാമ്മയോട് സ്വൽ‌പ്പം ചൂടായിട്ട് തന്നെ പറഞ്ഞു.
“ ഇയാളെയും കൊണ്ട് നിങ്ങൾ പോയില്ലെങ്കിൽ... ” അത്രയുമേ പറഞ്ഞുള്ളു.
അപ്പോഴേക്കും കള്ളമദാമ്മ, കള്ളസായിപ്പിനെ താങ്ങി പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ട് പുറത്തിറങ്ങിയെങ്കിലും വാതിലിൽ നിന്നും സായിപ്പ് പിടി വിട്ടില്ല..
അതും പിടിച്ചു കൊണ്ട് കള്ള സായിപ്പ് എന്നെ വെല്ലു വിളിക്കാണ്. സായിപ്പും പിന്നെ ഇംഗ്ലിഷ് മറന്നു പോയി....!!
“ നീ എണ്ണിക്കോടാ... ഞാനാരാണെന്ന് നിന്നെ കാണിച്ചു തരാമെടാ...!! നീ എന്റെ അഛനു കേറി വിളിച്ചോടാ റാസ്ക്കൽ.... നീ നോക്കിക്കൊ... നാളെ നേരം വെളുക്കുമ്പൊ നിന്നെ ഞാൻ
ബോംബെയിലെത്തിച്ചിരിക്കും....!!”

ഒരു ‘മലയാളി’ ആയ അവന്റെ പറച്ചിലു കേട്ടപ്പൊൾ വന്ന ദ്വേഷ്യത്തിന് ഞാൻ ഓടി വാതിൽക്കൽ ചെന്നു. മദാമ്മ അവന്റെ മറ്റെ കയ്യും പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ട് പുറത്തിറങ്ങി നിൽ‌പ്പുണ്ട്. അടുത്തുള്ള കടക്കാരും, വഴിയാത്രക്കാരും ഈ പൂരം കാണാനായി കൂടിയിട്ടുണ്ട്.

വാതിലിൽ നിന്നും പിടിവിട്ടിട്ടു വേണം അയാളേയും കൊണ്ടു പോകാൻ..
കള്ള മദാമ്മ എന്നോട് കെഞ്ചി.
“എടാ മോനെ അതിയാന്റെ കയ്യൊന്നു വിടീച്ചു തന്നെ...”
ഞാ‍ൻ അവന്റെ കയ്യ് വിടീക്കാൻ പരമാവധി നോക്കി. അവൻ ബലമായിട്ടു തന്നെ പിടിച്ചിരിക്കാണ്. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും എനിക്കതിനു കഴിഞ്ഞില്ല. അപ്പോൾ തോന്നി അവന്റെ കൈക്കിട്ട് കരാട്ടെ മോഡലിൽ ഒരു വെട്ടു കൊടുക്കാമെന്ന്.

അതിനായി ഞാൻ കുറച്ചു പുറകോട്ടു മാറി കൈ നിവർത്തി വലതു കൈപ്പത്തി കൊണ്ട് ശക്തിയിൽ ഒരൊറ്റ വെട്ടു വെട്ടി....!!
അവന്റെ കയ്യും വാതിലിന്റെ മൂലയും ഒരുമിച്ച് വരുന്നിടത്തായിരുന്നു വെട്ട്...!
പക്ഷെ, അവനത് ഏറ്റില്ലെന്നു മാത്രമല്ല കൂടുതൽ കോപാകുലനായി.
“ എടാ.. നീയെന്നെ തല്ലിയോടാ റാസ്ക്കൽ...”എന്നു പറഞ്ഞായിരുന്നു പിന്നത്തെ ചീത്ത.
പിന്നെ കാലു പൊക്കി എന്നെ അടിക്കാനായി നോക്കി. പക്ഷെ, കള്ളമദാമ്മ കയ്യിൽ നിന്നും പിടി വിടാത്തതു കൊണ്ട് എന്റെ അടുത്ത് അവന്റെ കാലെത്തിയില്ല.

എന്നാ പിന്നെ നേരേ ചൊവ്വെ ഒരെണ്ണം കൊടുത്തു കളയാമെന്നു ഞാനും കരുതി.
കരാട്ടെ മോഡലിൽ തന്നെ ആയിക്കോട്ടെ....
വലതു കൈപ്പത്തി ഇടതു കയ്യുടെ ഉള്ളം കയ്യിലിട്ട്, കത്തി മൂർച്ച കൂട്ടുന്നതു പോലെ മൂർച്ച കൂട്ടി ചൂടാക്കി. അവന്റെ പിടുത്തം കാരണം ഗ്ലാസ്സ് ഫ്രെയിം കിടന്നുലയാൻ തുടങ്ങി. ഈ വലിയ ഗ്ലാസ്സ് ഉടഞ്ഞു വീഴുമെന്നു ഞാൻ ഭയന്നു.

അതിനു മുൻപു തന്നെ ശക്തിയിൽ ശ്വാസം അകത്തേക്കിടത്ത്,
രണ്ടടി പുറകോട്ടു മാറി വലതു കൈ നിവർത്തി അതി ശക്തിയിൽ തന്നെ,
കൊണ്ടാൽ അവന്റെ വിരലുകൾ അറ്റു പോകുന്ന തരത്തിൽ ഒരൊറ്റ വെട്ട്...!!!

“ങാ....” എന്നൊരലർച്ച ഞാൻ കേട്ടു....!
ആ ശബ്ദം എന്റെ തന്നെ ആയിരുന്നുവെന്നു തിരിച്ചറിയാൻ കുറച്ചു നേരമെടുത്തു....!!
ആകെ ഒരു മരവിപ്പായിരുന്നു....!!
അതോടൊപ്പം കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു...!!!
കണ്ണിൽ നിന്നും പൊന്നീച്ചകൾ പറക്കുന്നതു അന്നാദ്യമായ് ഞാൻ കണ്ടു...!!!!
വലതു കൈ, ഇടതു കൈ കൊണ്ട് പൊത്തിപ്പിടിച്ച് ഞാനവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു പോയി...!!!

എന്റെ വെട്ടു കൊള്ളുന്ന നേരം നോക്കി ആ ദുഷ്ടൻ, കള്ള സായിപ്പ് കൈ വലിച്ചു കളഞ്ഞു....!!!!


ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റിൽ.....